Anoreksja

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

osmag Re: Anoreksja 27.12.03, 21:29

Czasami staramy sie nie dopuszczac mysli,ze dzieje sie cos zlego. Chowamy
glowe w piasek jak male dzieci majac nadzieje, ze jak nie zobaczymy to tego
nie bedzie. To jest trudny problem i na ogol rodzice dowiaduja sie ostatni(
dzieci sprytnie ukrywaja problem). Mam nadzieje, ze wszystko skonczy sie
dobrze.
- marina2 Re: Anoreksja 28.12.03, 16:51
  
  emoniko ma prośbę.O ile wiesz coś więcej , znasz jakieś szczegóły dotyczące
  tego jak sie zaczęło u tej dziewczynki.Czy kiedykolwiek była niejadkiem?Jak
  sie zachowywała przy jedzeniu wcześniej jako 6-7 latek?
  Dzisisaj właśnie rozmawiałam z przyjaciółmi , którzy mają 7 letnia
  dziwczynkę.Niedawno stawiałam jej bańki i trudno -zatkało mnie jak zobaczyłam
  jej plecy -szkieletory.Kilka razy "jadła" przy mnie .Nic nie mówiłam , bo jej
  mama zawsze mówiła ,ze Mała jest niejadkiem.Ale kiedy jadła u nas obiad i
  widziałam ,ze na moje propozycje jedzenia typu "popatrz tu sa buraczki , a tu
  surówka" widziałam ,ze ma odruch wymiotny zaniepokoiłam sie .Moje dzieci jadły
  normalnie , jedno sie objada po migdały, drugie je, trzecie dziubie , ale w
  koncu coś tam w brzuchu jest.U dziewczynki po prostu na widok jakiegokolwiek
  jedzenia jest na twarzy totalne obrzydzenie , jak częstujesz czasem łzy w
  oczach.Przyznam ,ze mnie zatkało .Pierwszy raz spotykam się z czymś takim.Jej
  rodzice są bardzo fajnymi ludźmi, normalnie , kochający, zdrowa
  rodzina.Dziewczynke adoptowali jak była noworodkiem i trochę sobie
  tłumaczą ,że była z "zagłodzonej" ciąży , ze może to geny .Nie ma ulubionych
  potraw nawet słodyczy , jedzenie traktuje jak karę i na propozycje "no zjedz
  choc jednego ziemniaczka" łzy i odruch wymiotny.Jak miała 5 lat pojechali na
  narty z nadzieją ,że jak sie wyszaleje to zgłodnieje i nic wrócili i była
  odwodniona , schudła i była na kroplówkach.M
  - martael Re: Anoreksja 29.12.03, 11:47
    
    Jestem bardzo poruszona historią obu dziewczynek. Sama chorowałam na anoreksję
    bardzo długo. Zaczęło się od okresu dojrzewania, w podstawówce i wracało
    wielokrotnie, jeszcze nawet na studiach. W krytycznym momencie ważyłam
    36kg/178cm, byłam hospitalizowana rok w różnych ośrodkach i leczona różnymi
    środkami farmakologicznymi. Wiem jak trudno zrozumieć tę chorobę. Sama nie do
    końca ją rozumiem. I chociaż czuję się zdrowa i pomimo czarnych scenariuszy
    wielu lekarzy udało mi się urodzić dziecko, dalej nie lubię jedzenia, nie
    gotuję, nie potrafię jeść z rodziną... Wierzcie mi, to co przeżywają dziewczynki
    jest straszne. Współczuję także rodzinie, bo to jest problem wszystkich jej
    członków i wszystkich należy poddać terapi. To czego tu trzeba (w obu opisanych
    przez Was przypadkach) to mądry lekarz, bardzo dobry psycholog i dużo pracy,
    jeszcze więcej cierpliwości. Będę trzymała kciuki, żeby się udało.
    --
    Pozdrawiam,
    Marta, mama słodkiego Gucia (8.09.2003)
    - marina2 Re: Anoreksja 29.12.03, 12:02
      
      martael piszesz ,ze od okresu dojrzewania u Ciebie się zaczęlo.Ale czy
      wcześniej były jakieś "jaskółki"?Cos co zapowiadało chorobę?Może ta Mała po
      prostu jest niejadkiem??Ja mam w domu trzy jamochłony , lubią jeść smakują ,
      eksperymentują i ja nie rozumiem zjawiska.Podkreślam ,ze dziewczynka ma super
      dom, mądrze kochających rodziców , jasne granice , rozwój intelektualny extra,
      poświęcają jej mnóstwo czasu.Jej mama sześć lata nie pracowała zajmowała sie
      nią, Tata ma absolutnego bzika na jej punkcie.Czegos tu nie widać.Możesz
      jeszcze coś dorzucić?Pozdrawiam.M
      - martael Re: Anoreksja 29.12.03, 12:57
        
        Nie wiem, czy można potraktować to jako zapowiedź choroby, ale zawsze jadłam bez
        entuzjazmu. Jadłam dużo. Byłam bardzo grzecznym dzieckiem i kiedy mama mówiła
        mi, że grzeczne dzieci jedzą to jadłam. Ale nie pamiętam żadnego smaku, nie
        miałam żadnych ulubionych potraw. Wszystko było jak jeden wiór. Kiedy zaczęłam
        dorastać (dużo dziewczynek się wówczas odchudza, zaczynają zauważać różnice
        między sobą i niestety chcą wyglądać jak niektóre panie z gazet albo z Mtv)
        niejedzenie przyszło mi bez problemu. Poza tym pojawło się to, czego nie
        chciałam najbardziej - okres. Wiele lat nie jadłam, by go nie było. Ale sytuacja
        była trochę bardziej skomplikowana niż się wydaje. Nie chodziło o sam fakt
        pojawienia się krwi i związanych z tym nieprzyjemności, nawet nie o fakt
        stawania się kobietą, ale o to, że siłą rzeczy stawałam się podobna do swojej
        mamy. A tego, co zrozumiałam tak naprawdę wiele lat później, nie chciałem
        najbardziej na świecie. Moi rodzice byli dla mnie oboje kochani, ale nigdy nie
        tworzyli dobrego i udanego związku. Mama zajmowała się mną bardzo długo. Ojciec
        poświęcał mi tyle czasu ile mógł. Kochali mnie bardzo, ale razem nie grali
        zupełnie i dużo złego było w ich wzajemnych relacjach. Mogłabym tu pisać i pisać
        o sobie, ale nie w tym rzecz. To jestem tylko ja, a każdy przypadek anorektyczny
        jest inny, i każdy trzeba rozpatrywać osobno. Mam tylko nadzieję, że to co
        piszę, pozwoli chociaż trochę zrozumieć chorobę.
        
        --
        Pozdrawiam,
        Marta, mama słodkiego Gucia (8.09.2003)
        
        emonika.25 Re: Anoreksja 30.12.03, 15:53
        
        O koleżance mojej córki mogę jedynie napisać, że jest spokojną ,cichą, może
        odrobinę nieśmiałą dziewczynką. O układach rodzinnych trudno mi sie wypowiadać
        bo ich nie znam, nie wiem też czy kiedykolwiek miała problemy z jedzeniem. Jej
        mama jest załamana, obwinia się, że nie zauważyła w porę niepokojących objawów.
        Dowiedziałam sie,że na tym samym oddziale leży kilkanaście dziewczynek z
        anoreksją, w tym kilka właśnie z VI klasy. Wierzę, że uda im się uporać z tym
        trudnym problemem.

Najnowsze z forum Zdrowie dziecka

Zaloguj się