gotowość

[anina-1]

Skąd mamy wiedzieć czy już jesteśmy gotowi na adopcje? Rozmawiamy o tym z
mężem coraz częściej i bardzo bysmy chcieli. Strach i obawy nie są nam obce,
ale pododobno to normalne.
Tylko... czy jest jakiś wiek, w którym warto jeszcze czekać z decyzja? Czy nie
jesteśmy za mlodzi? Mamy problem z posiadaniem własnego potomstwa ale
wierzymy, że nam się kiedyś uda i mimo wszystko .. chcemy adoptować i
podarować komuś nadmiernej, wylewającej się z nas milości.
Ja mam 29 lat a mąż 28, wiemy, że taką decyzję podejmuja pary w późniejszym
wieku. Boje się czy o to czy ona jest świadoma i ta chęc pozostanie, czy mp.
kiedyś nam przejdzie taka myśl....
Myślimy o tym poważnie od kilku misięcy. Wczoraj przechodziłam obok domu
malego dziecka, spojrzała do góry, a tam w oknach malutkie dzieci ze smutnymi
minkami poprzyklejane do szyb wpatrują się... pomachałam im i się
usmiechnęłam... nawet nie odmachały, nic. Rozpłakałam się, zycie jest ptwornie
niesprawiedliwe.
Utknęła mi w głowie szczególnie jedna mała ok 2 dziewczynka z blond wloskami i
wielkim smokiem w buzi kiedy się we mnie wpatrywała. Ciągle mam ja przed
oczami i tak mnie gnęiu żeby ją stamtąd zabrać. Kiedy wrócilam do domu i
chcialam o wszystkim opowiedzieć męzowi, wyprzedził mnie i opowiedział swój
sen: że snilo mu sie, że mielismy córeczkę taka ok 2 latek, blondynkę.
Oglaszał tą radość znajomym i wszyscy się dziwili jak to mozliwe, skoro ja nie
bylam w ciąży a jednak... tak dużo dalo mi to do myslenia. Ale wciąż nie
jestem pewna czy jestesmy gotowi. Proszę o rady.

[leli1]

nie wierz w sny.......śniałam zawsze ze będę mamą dziewczynki, a tymczasem
zostałam mamą chłopca .
Nie jest tak, że jestescie za młodzi, adoptuja takze pary młodsze od was. Nie
jest tak, że adopcja jest tylko dla ludzi "w pewnym wieku". Przyznam, że majac
28 lat nad nią sie w ogole nie zastanawialam, dopiero zaczynalismy nasze
starania i lekarze wszedzie twierdzili, ze mamy jeszcze na ewentualne leczenie
duzo czasu. Czas zleciał jak z bicza strzelił i do Osrodka poszłam jako
34-latka, całe szczescie, że na młodego nie czekalismy długo, ale przy obacnych
kolejkach mogłaby mnie spokojnie zastać czterdziecha.
Jesli w waszych planach/marzeniach przewija sie temat adopcji, zgłoscie sie po
prostu do Osrodka, mozecie spokojnie odbyc szkolenie i ustawic sie w kolejce
- czas moze zweryfikowac wasze plany.
Ja o swojej gotowosci dowiedzialam sie tak naprawde kiedy trzymalam młodego w
ramionach.

[monikapw1]

Zgadzam się z leli1 w 100 %. Nigdy nie odpowiesz na pytanie "czy jestem gotowa".
Spróbujcie sobie odpowiedzieć na pytanie co będzie jeśli 3-4 lata po adopcji
urodzi się biologiczny potomek, czy dzieci będą tak samo traktowane? Jeśli
odpowiedź brzmi tak a Wam "kogoś" w życiu brakuje, jeśli jesteście w stanie
pokochać i wychować jak własne i nie żałować tej decyzji (tak, tak zdarza się,
że rodzice adopcyjni żałują decyzji) - to nie ma na co czekać. Pamiętajcie, że w
Ośrodkach Adopcyjnych nie "rozdają" dzieci. Najpierw będziecie chodzić na
spotkania zazwyczaj z psychologiem, który powie wyczuje i powie Wam jeśli
cokolwiek będzie nie tak.
"Ja o swojej gotowosci dowiedzialam sie tak naprawde kiedy trzymalam młodego w
> ramionach." - i tak było i u mnie i to 2 razy )
Pozdrawiam

[kawka74]

Nie kieruj się takimi emocjami wywołanymi przechadzką obok domu dziecka ani snami, bo nie tędy droga.
Proponowałabym udać się do ośrodka adopcyjnego na rozmowę wstępną, która do niczego Was nie zobowiązuje, a może podsunąć pytania i problemy, które Wam przez myśl nawet nie przeszły. Pomyślcie o tym na chłodno, zastanówcie się nad wszystkimi, także tymi trudniejszymi aspektami adopcji. Przeanalizujcie wszystko to, co możecie przeanalizować. I nie oczekujcie pełnej gotowości, niektóre sprawy pozostaną przed Wami zakryte aż do chwili adopcji.
Wiekiem się kompletnie nie przejmuj, adoptują pary młodsze od Was, to naprawdę nie ma znaczenia.

[phoebe10]

Jeja, już miałam tę scenę przed oczami - młoda kobieta wędrująca obok DMD i te
malutkie twarzyczki przyklejone do szyby...wpatrujące się w przechodniów (a nóż,
może tam właśnie spaceruje moja nowa mama)... No isnte "Kochaj mnie".
Dwuletnie blondyneczki nie czekają na nowych rodziców. Po dwuletnie blondyneczki
"ustawiają" się całe kolejki w OAO.
My adoptowaliśmy nasze dzieci, gdy oboje mieliśmy po 27 lat. Decyzja o adopcji
nie była wynikiem snów (a jeśli śniłoby się Twojemu mężowi, że rozjechał
wstrętną sąsiadkę, to też rozważalibyście taką opcję na jawie?), ani odruchem
litości...

[anina-1]

Przecież napisałam, że adopcje rozważamy poważnie od kilku miesięcy. Jesteśmy po
rozmowie z psychologiem, którzy stwierdził, że jesteśmy gotowi i nasza decyzja
jest dojrzała i nie pod wpływem emocji. Dyskutowaliśmy nad tym już godzinami
przez wiele miesięcy. Jednak mimo wszystko są obawy. A czy ktoś z was ich nie miał?
Historia, ktora opisałam ze snem i przejściem obok domu dziecka silnie zagrała
mi na uczuciach. Przecież emocje to normalna ludzka reakcja.
Proszę czytać ze zrozumieniem za nim złośliwy komentarz się napiszę i komuś
sprawi nim przykrość.

[phoebe10]

Czytam ze zrozumieniem. I wyczytałam
"Boje się czy o to czy ona jest świadoma i ta chęc pozostanie, czy mp.
kiedyś nam przejdzie taka myśl"
Gdy wybieraliśmy się do oao, wiedziałam, nie zastanawiałam się czy mi przejdzie.
Co do dziecięcych buź przyklejonych do okna, zwyczajnie w nie nie wierzę. Jakim
to nibym sposobem w oknach (liczba mnoga) miałyby siedzieć małe dzieci? Ktoś je
na parapecie posadził i sobie poszedł? Po co miałyby tam siedzieć? W DMD mają
zabawki i takie tam. I panie, które się dziećmi opiekują. Nie twierdzę, że są to
placówki dobre dla dzieci, twierdzę jedynie, że w tych placówkach dzieci nie
spędzają czasu siedząc z buziami przyklejonymi do szyby! A nawet jeśli któremuś
się zdarzy popatrzeć przez okno na świat, to nie wierzę, że jest to kilko dzieci
jednocześnie w kilku oknach.
A obawy miałam. Zresztą nadal mam. Ale nie o to czy mi przejdzie.

PS. podejmowanie decyzji na całe życie pod wpływem emocji, to (w moim
subiektywnym odczuciu) niezbyt rozsądne posunięcia.
I żeby nie było, że znowu bez zrozumienia czytam
"Historia, ktora opisałam ze snem i przejściem obok domu dziecka silnie zagrała
> mi na uczuciach. Przecież emocje to normalna ludzka reakcja"
pozdrawiam

[anina-1]

phoebe10 - ostatnią sprawą, która mnie w tej chwili interesuje to twoja wiara.
Nie o to pytałam w tym wątku. Jeśli będzie mnie interesowała twoja oschła
osobowość i kierowanie się adopcją tylko i wyłącznie rozsądkiem bez żadnych
uczuć, emocji i wiary to się zwrócę do ciebie po radę.

[phoebe10]

W pierwszym poście napisałaś:
"Ale wciąż niejestem pewna czy jestesmy gotowi. Proszę o rady."

Teraz piszesz:
"Jeśli będzie mnie interesowała twoja oschła
osobowość i kierowanie się adopcją tylko i wyłącznie rozsądkiem bez żadnych
uczuć, emocji i wiary to się zwrócę do ciebie po radę."

Rozumiem, że interesują Cię tylko "hura optymistyczne" opinie osób, które
wzruszą się widokiem dwuletniej blondynki z ogromnym smoczkiem. No trzeba było
to zaznaczyć w pierwszym poście.
pozdrawiam "oschle"

PS pomimo, że się nie zgadzamy, jakoś potrafię zaimki osobowe wielką literą
napisać
--

[chmurka_257]

Po tym co przeczytałam na emamie na temat dziecka pewnej foremki ,mogę śmiało
stwierdzic ,że taki ktoś jak Ty nie jest gotowy na to aby adoptowac dziecko!!!!!

[anina-1]

chmurka_257 - no psychologiem to ty byś nie mogła być jeśli dla ciebie wyrażanie szczerej opinii jest dla ciebie powodem do dyskwalifikacji. Dziwię się, że po tylu przejściach potrafisz pisać coś tak powierzchownego.

Reszcie bardzo dziękuje za wypowiedź i rady. Decyzję już podjęliśmy. Będziemy opierać się na opinii psychologa, otwarte forum to nie miejsce na takie przemyślenia i prośby o rady. Szczególnie kiedy taki wątek jest wywlekany na innym, nie dotyczącym tego tematu forum.

Pozdrawiam.

[chmurka_257]

anina-1 napisała:

> chmurka_257 - no psychologiem to ty byś nie mogła być

czy ja tutaj gdzieś napisałam ,że psychologiem chcę zostac??Nawet mi to nie w
głowie!!


>jeśli dla ciebie wyrażani
> e szczerej opinii jest dla ciebie powodem do dyskwalifikacji.

Kochana ,napisalam Ci już na innym forum ,że dziecko dla swojej matki jest
zawsze najpiękniejsze i nie tobie to oceniac !!Dla mnie taki ktoś jak Ty ,nie
powinien nawet myślec o adopcji ,bo dziecko to nie towar ,który możesz wybrac
sobie z górnej półki ,dziecko kocha się takim jakim jest!!Pomyślałaś co się
stanie jak Ci się zaproponowane dziecko nie spodoba ??



Dziwię się, że po
> tylu przejściach potrafisz pisać coś tak powierzchownego.

Ja kobieta po przejściach nigdy bym nie śmiała nazwac czyjeś dziecko-
cytuję-"Wyjątkowo brzydkie dziecko. "

Zaświeciłaś inteligencją w tym przypadku

[anina-1]

Uroda nie ma nic do miłości. Dziwię się, że tego nie wiesz. Myślisz, że tylko ładne dzieci się kocha? o matko, jak mi przykro, że tak myślisz i adoptowałaś dziecko To dlatego upiększasz swoje roczne dziecko, np. przebijając mu uszy, żeby włożyć kolczyki ?

[leli1]

Jeszcze trochę i będzie....a bo ty powiedziałas.... )
Nie ma sensu chodzić po archiwum i szukać wątków przeciwko sobie.

No niestety, ale ja też nie uważam, aby stwierdzenie że dziecko nie jest ładne miałoby świadczyc przeciwko mnie? Każdy ma prawo do własnej oceny, co nie zmienia faktu, że i tak własne-najładniejsze.

[anina-1]

Oczywiście. Przecież miarą miłości nie jest uroda. Jeśli się kocha to ona dodaje
blasku.

[chmurka_257]

> No niestety, ale ja też nie uważam, aby stwierdzenie że dziecko nie jest ładne
> miałoby świadczyc przeciwko mnie? Każdy ma prawo do własnej oceny, co nie zmien
> ia faktu, że i tak własne-najładniejsze.


Napisane komuś,że ma nie ładne dziecko ,to bardzo delikatny sposób wyrażania
swojej opinii ,ale napisane komuś prosto w oczy "wyjątkowo brzydkie dziecko"
tylko po to aby komuś dopiec świadczy , o złym wychowaniu i chamstwie!Zresztą
wszystkie wypowiedzi autorki wątku są bardzo niesmaczne ,niektóre nawet są
usuwane

[chmurka_257]

anina-1 napisała:

> Uroda nie ma nic do miłości. Dziwię się, że tego nie wiesz.


No wiesz ,boję się o przyszłośc dziecka, które może pojawic się w waszym życiu
,bo jak widac uroda dla ciebie to pierwszorzędna sprawa, skoro umiesz innej
osobie powiedziec coś tak potwornego ,nawet jeśli ona nie pytała cię o zdane


>To dlatego upiększasz swoje roczne dziecko, np. przebijając mu uszy, ż
> eby włożyć kolczyki ?


Nie było takiej potrzeby żeby upiększac ,mam wyjątkowo piękne dziecko

I jeszcze jedno-Jeśli już szperasz w archiwum to poczytaj dokładnie ,moje
dziecko w chwili przybycia do naszej rodziny miało prawie 2-latka a nie roczek

[anina-1]

chmurka_257 napisała:
>moje dziecko w chwili przybycia do naszej rodziny miało prawie 2-latka a nie
roczek.

A to rzeczywiście, dorosła kobieta, która ma wpływ na własne życie

[phoebe10]

anina, a gdzie chmurka napisała, że jej córa, to dorosła kobieta? Sprostowała
jedynie podaną przez Ciebie błędną informację. No, ale gdy argumentów brakuje,
zaczynamy chwytać się byle czego
pozdrawiam znowu "oschle"

[leli1]

Odniose sie do tytułu wątku i tematu Forum:
czy, jesli ktos jest powiedzmy wredny (sytuacja czysto hipotetyczna, ale jak
najbardziej do spotkania w realu ) lub złosliwy,jest
mitomanem/złosnikiem/zazdrośnikiem/egoistą no nie wiem co jeszcze z takich mało
przyjemnych, acz często spotykanych w życiu przymiotów, to nie ma prawa zostac
RA? Nie nadaje się?
Moge być np. okropną wredotą dla ludzi, ale jednoczesnie cudowna matka dla
swojego dziecka.
RA nie muszą byc idealni, to byłoby wręcz nienormalne....., myślę że powinni być
tzw "średnią krajową", a takaż to średnia spokojnie obejmuje wszelakie przejawy
złośliwości/zawiści/wredoty i czego tam jeszcze.
Taki ten nasz świat i ludzie.....

[phoebe10]

Tak sobie dumam, prywatnie, niezobowiązująco, że skoro obecnie na adopcję
dziecka czeka się tyle czasu, skoro jest o wiele więcej chętnych par, niż
dzieci, to można, a nawet trzeba zapewnić dziecku jak najlepsze warunki. Gdybym
miała decydować (znowu prywatnie, niezobowiązująco) pomiędzy umieszczeniem
dziecka w rodzinie wrednych mitomanów, a sympatycznych społeczników, wybrałabym
opcję drugą.
No bo jeśli nawet ci wredni mitomani byliby cudowni dla dziecka, a wredni dla
reszty świata, to w końcu dziecko patrzy, widzi, obserwuje i wnioski wyciąga. A
później najczęściej powiela wzorce.
Taki ten nasz świat i ludzie...

[leli1]

dywagacji ciąg dalszy.....
no ale Ci społecznicy mogliby ze wzgledu na swą społeczność zaniedbywać dziecko,
podczas gdy wredota olewa wszystkich i zajmuje sie tylko i wyłącznie swoim
przychówkiem.

Testy psych i rozmowy z psychologiem w OA mysle ze pozwolą na odsianie tych "za
bardzo" wrednych i złosliwych, a nawet tych za bardzo prospołecznych.

Nie wierze w cuda, ze kazda z pań bioracych udział w tej dyskusji nie ma jakiejs
niepopularnej cechy charakteru, a jak mysli ze nie ma, to z pewnością jest
zarozumiała .

[phoebe10]

leli1 napisała:

> dywagacji ciąg dalszy.....
> no ale Ci społecznicy mogliby ze wzgledu na swą społeczność zaniedbywać dziecko

Dlatego też napisałam sympatyczni, nie fanatyczni

> podczas gdy wredota olewa wszystkich i zajmuje sie tylko i wyłącznie swoim
przychówkiem.

No i tu występują te niebezpieczne wzorce


> Nie wierze w cuda, ze kazda z pań bioracych udział w tej dyskusji nie ma
jakiejs niepopularnej cechy charakteru, a jak mysli ze nie ma, to z pewnością
jest zarozumiała .

A to chyba o mnie. No poza tą zarozumiałością, tom chodzący ideał jest
A nie, przepraszam, jeszcze odrobinę oschła jestem

[chmurka_257]

> A to rzeczywiście, dorosła kobieta, która ma wpływ na własne życie


Dwuletnie dziecko potrafi już się w jakiś sposób określic i powiedziec co mu się
podoba a co nie

[izabelar0]

anina-1 napisała:

> chmurka_257 napisała:
> >moje dziecko w chwili przybycia do naszej rodziny miało prawie 2-
latka a n
> ie
> roczek.
>
> A to rzeczywiście, dorosła kobieta, która ma wpływ na własne
życie

teraz to juz mnie wkurzacie szczerze mowiac...rozmawiacie o tak
delikatnym problemie, jak adopcja a zachowujecie sie jak dwie
przekupki na jarmarku: STRASZNE...

[sow-a2]

Witam ja jestem juz mama ale mialam taki sam problem lecz decyzja byla
przemyslana .Balam sie chociaz pragnelam dziecka.Do osrodka zglosilism sie jak
mialam 26l maz 30 a wiec wiek nie jest wazny ,wazne jest to co sie czuje.Od 6
miesiecy jestesmy szczesliwymi rodzicami synka jest wspanialy .