Poproszę o POMOC

[aprylis1]

dla mojej bratanicy. Dziewczynka ma prawie 10 lat i od początku
przeżywa fakt że została adoptowana (tzn. że jej prawdziwa mama jej
nie chciała) i ostro testuje rata i bratową (na ile moze sobie
pozwolić i czy nadal będą ją kochać), chodziła już do psych., ale
jeden gadał o GENACH, drugi o tym, że trzeba dac jej proszki na
uspokojenie...
Może tutaj znajdę namiar na dobrego terapeutę, bo żal mi ich
wszystkich!
Pozdrawiam Noworocznie!

[milka1951]

Okres dojrzewania (sądzę, że własnie się zaczyna) to trudny czas
dla adoptowanej dziewczynki i rodziców. Praktycznie nie ma w Polsce
terapeutów specjalizujących się w zaburzeniach przywiązania.
Można poszukać w internecie fachowca, który ma praktyke w pracy z
rodzinami adopcyjnymi (lub zastepczymi). Na innych raczej szkoda
czasu i pieniędzy.

Może warto zajrzec na forum Nasz Bocian, gdzie pomagamy sobie
wzajemnie.

[monikapw1]

Tak tak. To się chyba dojrzewanie nazywa.Nie tylko adopcyjne dzieci testują wtedy rodziców. Moja mama (biologiczna na 100 %) usłyszała np , że nie jestem jej córką. Owszem poryczała się wtedy a ja z nią bo zrozumiałam swoją głupotę. Teraz sama jestem mamą dwójki adopcyjnych ale moich dzieci i już z 4 latkiem mamy problemy (histerie, wyzywania, no i wszechobecne NIE!). Co będzie później? Zapewne podobnie jak większość rodziców musimy przejść wszystkie etapy rozwoju i nigdy się to nie skończy bo jak dzieci odchowamy to przyjdą kochane wnusie. I koło się kręci dalej. Tylko spokój nas może uratować )

[milka1951]

A jednak dojrzewanie adoptowanego nastolatka jest trudniejsze.
Wtedy nastolatek buduje swoją tożsamość. Otrzymuje "spadek" po
dwóch rodzinach: adopcyjnej i biologicznej. Co wybierze, co
odrzuci? Pewnie nie zna rodziców biol., może ich idealizuje, albo
odrzuca i gardzi? Według badań amerykańskich kazdy nastolatek,
nawet adoptowany w niemowlęctwie często myśli o rodzinie
biologicznej. Jedna z wypowiadających sie dziewczynek, mówi, że
czuje się "niekompletnym puzzlem", bo brak jej elementów z
przeszłości.To tylko jeden z elementów trudności, które przeżywa
adoptowany nastolatek.

Nie opieram swojej wypowiedzi jedynie na książce, moja córka ma juz
15 lat. Gdy miała 4 lata, nie utożsamialiśmy się z żadną rodziną
adopcyjną, sądziliśmy, że to jest zwyczajna rodzina tylko
ustanowiona w inny sposób. Dopiero w okresie dojrzewania, kiedy
zaczęły sie powazniejsze problemy, zorientowałam się, że to co
kiedyś brałam za fochy, histerie, chęć rządzenia jest objawem
zaburzeń przywiązania.

[agnieszka2012]

I tu może brakuje spotkań rodzin adopcyjnych pokazania dziecku że
takich rodzin jest bardzo dużo i wszystkie maja kochające rodziny.
Pozdrawiam