Jestem matką!

[...]

[matkakarmiaca]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[beatrice73]

wierzyc mi sie nie chce, ze ktos mogl cos takiego napisac!!! nie wiem o co ci w
tym wszytskim chodzilo, szukasz usprawiedliwienia? dla siebie? dla kogo? nie
rozumiem tego przeslania, ale doprawdy zrobilo mi sie niedobrze!

[eve144]

Oskarżający ton twojej wypowiedzi (do którego nie masz absolutnie żadnego prawa
tak na marginesie) przeraził mnie. Mogę sobie tylko wyobrazic ciebie jako
biologiczą matke z podkreśleniem słowa "biologiczna" i współczuc temu dziecku
gdybys faktycznie nią pozostała. Biologia zawsze będzie odgrywała podstawowa i
bezsprzeczną role w kwestii macierzyństwa, ale ty zapomiałaś o czym takim jak
uczucia(wpólne przezycia, doswiadczenia, troski i radości dnia codziennego).
Wierz mi to potrafi zbudować więź tak silną, że czasem nawet ta twoja biologia
i geny nie moga się z nią równac. Nie wnikam w pobudki, dla których oddałaś
dziecko bo sama o nich nie piszesz tylko oskarżasz niewinnych ludzi, którzy
zostali bardzo pokrzywdzeni przez los z powodu niezdolności do posiadania
dzieci.

[natka34]

Witam.
Nie chce sie rozpisywac, wiec napisze tylko tyle- osoba, ktora potrafi urodzic
dziecko i sie go wyrzec na pewno nie jest matka!!! Matka to ta, ktora wychowa,
a nie ta, ktora urodzi. Sama jestem adoptowana i nie mam co do tego ZADNYCH
watpliwosci.
I przepraszam jesli kogos obrazilam, ale takie jest moje zdanie.
PS- ja nie chcialabym poznac swojej "niby matki"- dla mnie ona jest nikim.

[moli75]

Im-perio, piszesz, że adopcje ze wskazaniem powinny być powszechniejsze w
naszym kraju. I dopóki nie przeczytałam Twoich postów, byłam tego samego
zdania. Sama oczekuję na adopcję, zdecydowałam się nawet na adopcję ze
wskazaniem, chciałam poznać matke mojego dziecka, chciałam utrzymywać z nią
listowny kontakt. Ale teraz mam mieszane uczucia. Przez Ciebie chce mi się
płakać, bo nie myślałam, że matka biologiczna może być tak okrutna. Już nie
chcę adopcji ze wskazaniem, to znaczy serce chce, a rozum mówi nie. Gdyby
wszystkie matki biologiczne były takie jak Ty, to mniej ludzi chciałoby
adoptować dzieci.
Piszesz, że kochasz swoje dziecko. Kłamiesz. Gdybyś je kochała, to planowałabyś
na dzień jej pierwszej komunii takiego dramatu. Bo dla dziewczynki to będzie
dramat, jakiego na pewno nigdy nie zgotowaliby jej rodzice adopcyjny, bo co do
nich nie mam wątpliwości, że ją kochają.
I jeszcze jedno. Ta twoja koleżanka pracująca w OAO powinna być dyscyplinarnie
zwolniona z pracy.

[sajana]

Co za bzdury piszesz im perio. Jestem matką biologiczną i mam swoje dziecko a
mimo to uważam że w przypadku dzieci adoptowanych ważne jest kto to dziecko
wychowuje a nie urodzi. I chwała tym Rodzicom za to ze pokochli tyle
niechcianych dzieci i dali im całych siebie. Chyba rzeczywiście z Tobą coś nie
tak.

[johana381]

jestem dorosla zostalam, adoptowana i czytajac wasze posty lapie sie za glowe
uwazam ze im perio popelnila blad oddajac corke do adopcji i teraz ma ogromne
wyrzuty sumienia nie moze sie z tym pogodzic mialam podobny przypadek w
dziecinstwie szukala mnie moja biologiczna babka i znalazla byla 3 razy
rozmawialam z nia jako nastolatka wtedy bylo mi to obojetne ale teraz w
doroslym juz zyciu nie jest babka nie zyje rozmawialam z matka biologiczna
przez telefon chcialam sie spodkac ona nie chciala cala adopcje zalatwiala
babka i po latach dotarlo do niej ze popelnila blad dziecko to nie zabawka nie
mozna igrac z jego uczuciami najpierw wyrzucono mnie z rodziny a potem szukano
przebaczenia to nie takie proste wiem jedno matka to ta ktora wychowala i byla
w trudnych chwilach ta co urodzila to kobieta ktora przekazala geny i powim wam
cos jeszcze zanim oddacie swoje dzieci zastanowcie sie bo wiele osob mozecie
skrzywdzic siebie dziecko adopcyjnych to decyzja na cale zycie wiec trzeba sie
zastanowic dobrze bo pozniej wyrzuty sumienia moga zniszczyc was biologiczne
matki ja osobiscie jak dotad nie wybaczylam mb nawet nie potrafila spojrzec mi
w oczy i w glebi duszy mogla mnie wychowac nie zyla w nedzy

[kicia291]

Czy podejmując decyzję o oddaniu dziecka byłaś pełnoletnia i w pełni władz
umysłowych? Jeśli tak i jeśli teraz żałujesz swej decyzji, to miej pretensję
tylko do siebie. Człowiek dorosły bierze (a przynajmniej powinien brać)
odpowiedzialność za swoje czyny i decyzje. I jeszcze jedno. Ciekawa jestem, czy
Twoje dziecko też podpisało się pod słowami, że jesteś jego matką. Dałaś mu
życie-tak, to wiele, ale gdyby nie znalazło wówczas gdy je zostawiłaś
kochającej rodziny, to pomyśl jak by to jego życie teraz wyglądało. Jeśli Twoja
wyobraźnia nie sięga tak daleko, to przejdź się do Domu Małego Dziecka i
popatrz sobie na objawy choroby sierocej przebywających tam maluchów. I nie
gadaj takich bzdur, tylko dziękuj Bogu, że dziecko urodzone przez Ciebie może
rozwijać się w pełnej rodzinie, u ludzi, którzy je z miłością potrafili
przyjąć. Pozdrawiam.

dawca życia-nie matka

[villl]

chyba ci sie imperio pojęcia pomyliły......
matka?????
odpowiedz an 3 pytania:
Jak ma na imie ulubiony miś twojego dziecka??
co lubi najbardziej na świecie oglądać przed snem??
jakie jest jego marzenie??

nie znasz? odpowiedzi?....to kim jesteś?....

[jokat]

Jeszcz pare takich pytań można postawić

do imperii

[zumaminka]

Takie osoby jak ty powinny miec na czole wytatuowane" Boże kopsnij rozum"Twoja
głupota i chamstwo nie zna granic.Dla twojego dziecka lepiej by było nigdy cię
nie poznać.

[pietrek666]

Droga im_perio!!! Kiedy czytam takie wypowiedzi, to naprawdę odechciewa mi się
adopcji. Kiedy oglądam filmy ukazujące historię matek, które nagle po 20-stu
latach przypominają sobie, że mają dziecko. Kiedy słyszę historie o
pozostawionych dzieciach, o których matki biologiczne przypominają sobie kiedy
wiąże się z tym jakiś zysk. Jedyne co mi przychodzi do głowy to eutanazja. Już
dawno powinno się Ciebie jej poddać

[katse]

znam osobę, która od urodzenia zna swoją mamę biologiczą
i mamę, która dała jej miłość, wychowanie, rodzine.

Mama biologiczna oddała Mile, ponieważ nie miała środków finansowych na jej
utrzymanie. Oddała ją Pani z sąsiedniej wsi, która nie miała dzieci.
Mila od początku znała swoje rodzeństwo, od początku znała rodziców
biologicznych, nigdy nie zabraniano konaktów pomiędzy nimi, rodzice biologiczni
uczestniczyli we wszystkich ważnych urodzystościach Mili.

Jednak Mila z własnego wyboru, do swoich rodziców biologicznych przestała mówić
mamo i tato - zwracała się po imieniu. Do ludzi, którzy ją wychowali mówiła:
mamusia i tatuś, nigdy nie powiedziała o nich inaczej.

Mila jako dorosła osoba, mówi: nie jest matką ta która urodziła, matką jest ta
która dała miłość.

Mila jako dziecko nie rozumiała swojej sytuacji. Mila wolałaby mieć jedną
kochającą matke, byłoby jej łatwiej budować własną osobowość.

To jest przypadek autentyczny.

Więc nigdy nie wiadomo...


K

[kalina1]

Katse , ja też znam taką osobę ktora zna swoją biologiczną rodzinę, jesteśmy
kuzynami z rodzicami adopcyjnymi tego dorosłego już adoptowanego człwieka , ale
tam Tomek mowił mamo tato do jednych i drugich i nigdy nie przestał tak mowić ,
ale masz rację rodzicami byli dla niego rodzice adopcyjni! [ i tak być powinno
wkońcu oddając dziecko rodzice biolog liczą że tak będzie] I masz rację że
matka jest ta ktora daje miłość .Tylko że ktoś to dziecko
urodził ... ..dlaczego ogromna większość dzieci chce znać swoje pochodzenie?
Tomek tak jak Mila znał swoją rodzinę biolog rodzeństwo i nie musiał szukać
swoich korzeni nie musiał ich sobie wyobrażać żyć w niepewności jacy są, nie
musiał ich odszukiwać po magicznej 18 ..i zastanawiać się czy ma
rodzeństwo ...i to też przypadek autentyczny ....Jestem ciekawa co
powiedziałliby Mila i Tomek rozmawiając z innymi adoptowanymi dziecmi ktorzy
nie znają swoich rodzin biologicznych i dopiero ich szukają ?

[katse]

pewnie tyle opowieści ilu ludzi.
Mili jako dziecku ciężko było zrozumieć dlaczego ona nie mieszka z rodzicami, a
jej rodzeństwo tak.
Przestała mówić mamo i tato już jako pełnoletnia osoba.
To autentyczna sytuacja Milki, na jej podstawie nie da się określać typowych
zachowań wszystkich dzieci.

Napewo inaczej jest, gdy dziecko oddaje, np. samotna młodziutka matka, bez
ojca, bez wsparcia swoich rodziców. Rodzice Mili mieli troje, Mila była czwarta
i oddali ją, bo dla niej nie starczało...Mila się w tym nie odnajdywała. ALe
fakt, nie musiała szukać, pewne swoje zachowania napewno mogła wytłumaczyć
pochodzeniem geentycznym i umięjętniej z nimi żyć. Zna rodzeństwo. Nie jest
zawieszona w próżni.

Ja sama nie jestem mamą adopcyjną, ani nie jestem adoptowana.
Nie neguje, że dzieci powinny znać bilogicznych rodziców.
Uważam, że to wielki dar że biologiczna mama rodzi dziecko.

Jednak zawsze będę stała na stanowisku, że jeśli oddaje dziecko z powodów
finansowych i ośrodek adopcyjny o tym wie, to powinno się zrobić wszytko żeby
umożliwić aby dziecko zatrzymała.
Jeśli dotyczy to młodziutkiej dziewczyny bez środków do życia, powinien istnieć
fundusz alimantacyjny i dla niej i dla dziecka, powinno się zrobić wszystko aby
nigdy żadna młoda mama, po czasie jak już troszke dorośnie, jak jej sytuacja
się zmieni, nie płakała w duszy i sercu za swoim oddanym do adopcji dzieckiem.
Bo jeśli oddaje z biedy - to oddaje z miłości.
Co innego patologia, gdzie dzieci rodzą się ot tak, gdzie nikt się o ich los
nie troszczy.

Jakoś wyczuwam w poście imperii, że też oddała swoją córke z miłości, że
poprostu nie była w stanie finansowo dać rade. A teraz już by dała rade, i jej
serce płacze. Bo oddała w miłości... i to boli, nawet mnie, tylko czytającą.

K

[katse]

wskazane przez imperie rozdzielone bliźnięta, to też jakaś katastrofalna
porażka.
przecież już przy oddawaniu pierwszej córki, zostawiali drugą z nadzieją że
sobie dadzą rade. Ośrodek adopcyjny od razu powinien szukać rodziny, która się
zgodzi na kontakty sióstr. Ja przynajmniej taką droge bym wybrała. I gdybym
adoptowała i gdymbym szukała rodziny adopcyjnej dla dziecka mającego rodzeństwo
blizniacze już istniejące. To nie była patologiczna rodzina. ZNowu co innego
gdy dziecko pochodzi z rodziny gdzie rodzi sie dziecko po dziecku i wszystkie
trafiają do adopcji, wtedy szanse są małe na znalezienie jednej rodziny dla
wszystkich dzieci.
Z jeszcze kolejnej strony, muszą być jasne procedury adopcyjne, wytyczne dla
proacowników ośrodków, bo przecież to też ludzie, a gdzie ludzie tam mogą być i
patologie.

K

[kalina1]

katse ...a czy Ty mieszkasz w Polsce ? Ja też jestem matką biologiczną , i
dlatego tak bardzo rozumie im-perie , nie chce pisać jak mnie potraktował
ośrodek bo szkoda słow a nie ma u mnie patologii i historia podobna do Mili
zabrakło tylko zdrowia a co za tym idzie i pieniędzy ............
pozdrawiam ,[e-mail]

[katse]

tak mieszkam w Polsce
ale raczej o swoich wyobrażeniach pisze, a nie o doswiadczeniach

K

[kalina1]

Ja też wyobrażałam sobie kiedyś zupełnie co innego ,a moje doświadczenie nie
miało nic wspolnego z moimi wyobrażeniami ......
pozdrawiam M

[karolina19751]

Szkoda że tzw "matki" są tylko i wyłącznie z nazwy. Skąd biorą się dzieci do
adopcji? Bardzo często z nieodpowiedzialności, głupoty i braku miłości. Tak
więc zastanów się trochę zanim powiesz o sobie "matka". Nie życzyłabym nikomu
takiej mamusi jak Ty!

[...]

[kontaktowekonto]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

Spojrzenie od tej trzeciej,najwazniejszej strony

[joanna.gr]

Jestem corka.Mam juz 27 lat,swietnych rodzicow, wyksztalcenie, dobra prace,
meza - a niedlugo-mam nadzieje, bedzie z nami rowniez dziecko. Wnuczek lub
wnuczka moich rodzicow. Moi rodzice kochaja mnie nieustannie. Odkad z nimi
jestem. Nie mam ich genow, nie jestem do nich podobna, choc akurat zamilowanie
do pewnych dziedzin odziedziczylam wlasnie po nich. Swiadomie
pisze "odziedziczylam", tak jak dziedziczy sie dom, samochod, pieniadze. To oni
zapisali mnie na kursy jezykowe, to oni nauczyli mnie plywac, to oni pokazali
mi swiat (doslownie, bo jestesmy rodzina prawdziwych globtrotterow ). Moglam
poznac Pania, ktora mnie urodzila. Wierze, ze nie jest zla. Ze oddala mnie z
zyciowej koniecznosci. Nie mam urazu, pretensji. Ale tez nie jestem jej
ciekawa, tak jak maz szczesliwy w malzenstwie nie chce miec kolejnej zony.
Przykro mi im_peria, kiedy czytam to, co napisalas, bo czuje, ze jestes
ogromnie nieszczesliwa. Nie rob sobie jednak zludnych nadziei. Pamietasz ten
wiersz: "Ona mi pierwszy pokazala ksiezyc..."? Tego sie juz nie da nadrobic.
Jestem corka. Corka moich JEDYNYCH rodzicow. Zadne geny tego nie zmienia.
Przykro mi, bo predzej czy pozniej bedziesz musiala pozbyc sie zludzen. Zycze
powodzenia,kiedy juz to sie stanie...

[leli1]

Joanna......dziękuje,
popłakało mi sie......

[kasiapfk]

To miłe co piszesz Joanno.
Gratuluję rodzicom takiej córki, Tobie rodziców. W twoim poście nie widać żalu,
pretensji, a normalne ludzkie zrozumienie.
pozdrawiam,

[marudka1980]

Absolutnie sie z toba nie zgadzam!Majac 19 lat sama wychowywalam dziecko mialam
trudne zycie itp.jestem chora osoba i co?nawet na mysl mi nie przyszlo zeby
oddac dziecko.Robilam wszystko aby je miec.Zadna matka nie oddalaby dziecka!
Wyglad jego?o niczym nie swiadczy!geny?nie chcialabym wtedy zeby mialo je po
mnie-tez oddaloby dziecko?bez walki?A gdzie szacunek dla tych matek ktore
obecnie opiekuja sie tym dzieckiem?One kochaja te dzieci nie tylko poprzez
prawo!Poswiecaja swoj czas i wszystko.Sorki ale pisze to co mysle

[kasiapfk]

Marudka, jesteś niesprawiedliwa. Nie wiesz, w jakiej sytuacji są matki, które
dzieci oddają. Skąd domniemanie, że "oddają dzieci bez walki"? (są oczywiście i
te nieodpowiedzialne, ale nie można generalizować!)
Być może Twoja trudna sytuacja jest dla innych marzeniem nie do osiągnięcia.
Wiesz, problemy są relatywne. Co dla jednego jest niczym, dla innego urasta do
rangi katastrofy.
I nie rozumiem pytania o szacunek. Nie zauważyłam, żeby ktokolwiek biorący
udział w dyskusji manifestował brak szacunku do kobiet wychowujacych dzieci.
Życie ma więcej kolorów niż biały i czarny. Bywają wyjatkowe sytuacje. I
własnie o zrozumienie dla takich wyjątkowych, tu apelujemy. W ogóle staramy się
zrozumieć innego człowieka i nie patrzeć na jego czyny z perspektywy swojego
życia. Bo nie mamy patentu na mądrość życiową, ani na jedynie własciwe wybory.
Wychowujesz dziecko, które urodziłaś - fajnie, cieszę się .
Ale ja i tak będę miała mnóstwo szacunku do kobiety, która urodziła moje drugie
dziecko i postarała się, by jak najszybciej miało nowy dom.
Wiem z własnego doświadczenia co oznacza urodzić dziecko, jak trudno jest na
początku i potem. I mimo to, staram się zrozumieć kobiety, które postępują tak,
jakbym ja nigdy nie postąpiła.
pozdrawiam,
K.

[baabcia]

Dzieci są do kochania, a nie do posiadania.
Dziecko się kocha a nie ma.
I mogę zrozumieć, że ktoś tak kocha dziecko, że oddaje go. Bo życie może
zgotować taki najokrutniejszy los matce.
Natomiast chore jest myślenie o prawie do posiadania kawałka dziecka, oddanego.
Kochać można bez posiadania, natomiast posiadać bez kochania nie ma prawa nikt.
Należy napiętnować wszystkie pomysły, sankcjonowane przez prawo, przetrzymywania
w domach dziecka dzieci z niewyjaśnioną sytuacja prwną. Przychodzi posiadaczka
raz na ... nie wiem nawet co tu napisać, bo kocha się w każdej minutce, i
maleństwo ma czekać na jej miłość.
Dobrze jeśli dzieci moga się kontaktować z biologiczną matką, ale to ma być dla
dobra dziecka i to jest pierwszy niezbywalny warunek.
Widziałam kiedyś matkę, która, żeby nie zrobić krzywdy swojemu dziecku oglądała
je z ukrycia. Mniejsza o to co to za skomplikowana historia - ta kobieta kochała
nie myśląc o posiadaniu.

[kowalka33]

Ty jeste matką?, nie pochlebiaj sobie moja Pani, piszesz piekne gładkie zdanie okupujesz sieć a jakos nie byłaś w stanie wychować własnego dziecka i go oddałaś, jestem zwykłą kobieta matką, borykam się z problemami dnia codziennego ale własnej córki bym nie oddała, chyba że mieszkałabym na ulicy a to tez odpada bo znalazłabym schronisko, wiem co to bieda, brak pracy ale zeby zrobic coś takiego...jestem w stanie zrozumieć wiele , wiele rzeczy mnie nie dziwi ale co niektóre posty...dla mnie to obraza ludzi przyjmujących do swych serc dzieci