Rozwiązanie adopcji

[aniua-w]

Witam,

piszę pracę magisterską na temat okoliczności i przyczyn rozwiązania adopcji. W związku z tym poszukuję:

- dorosłych adoptowanych, których adopcja została rozwiązana,
oraz
- rodziców adopcyjnych, którzy mieli dziecko adopcyjne i ta adopcja została rozwiązana.

Byłabym wdzięczna za podzielenie się ze mną swoimi doświadczeniami, przeżyciami, wspomnieniami związanymi z samą adopcją, jej rozwiązaniem i życiem po rozwiązaniu adopcji.

Badania są anonimowe i będą wykorzystane wyłącznie do napisania pracy magisterskiej. Forma kontaktu może być dowolna np. w postaci swobodnej relacji przesłanej na mój adres mailowy: [e-mail] lub poprzez forum. Nie wykluczam możliwości bezpośredniego kontaktu, ale wyłącznie na życzenie osoby, która się zgłosi.

Osoby chętne proszę o kontakt. Z góry dziękuję.

[lusiasia]

mysle ze nie znajdziesz nikogo, proste 3 przyczyny, na tym forum malo sie dzieje
(spojrz na wpisy i np na wpisy na nieplodnosci), takich rodzicow jest malo ale
sa, i jak sa to jest to temat tabu ktory podzielil ich z rodzina i przyjaciolmi
itp i nikt o tym mowic nie bedzie
strzelam ze przyczyna rozwiazania adopcji sa narodziny biologicznego dziecka..w
wiekszosci przypadkow, traci sie sily a
trudno jest akceptowac i bezgranicznie kochac, jak cos nie idzie tak jak rodzice
sobie wymarzyli, a dzieci adoptycyjne tak jak zreszta wszystkie dzieci nie sa
idealne i moga byc zupelnie inne niz ich adop. rodzice

[verdana]

Wg. mojej przyjaciółki, ktora doktoryzowała się z problemu aborcji,
główna przyczyna rozwiazywania adopcji są... zle wyniki adoptowanego
dziecka w szkole. Ponure.
Natomiast rzadko kiedy narodziny biologicznego.

[lusiasia]

slyszalam o takim przypadku..gdy urodzilo sie biologiczne dziecko, rodzice
oddali adoptowane
a w zle wyniki w nauce, niestety wierze...
zle uczace sie dziecko biologiczne jest tez dla rodzicow biol duzym problemem

[verdana]

Ogromnym, sama mialam. Tylko biologiczni rodzice szukają winy nie w
genach i dziecku, a w wychowaniu. (Uwaga - nie mówię tu o
przeciętnych rodzicach , ktorzy niezaleznie od tego czy dziecko jest
rodzone, czy adoptowane traktuja je jak wlasne i do glowy im oddanie
nie przyjdzie...). Natomiast rodzice adopcyjni czasami zamiast
zastanowić sie, dlaczego dziecko sie nie uczy, uznają to za
jego 'wade wrodzoną", albo za skrajną niewdzieczność.
Moje dziecko nie uczylo się 10 lat, ale nie rozwazalam oddania go...
A znajoma niestety rozwazala - choc nie oddała.

[dobra.zla]

To nieprawda, że wina rozwiązania adopcji leży tylko po stronie
rodziców adopcyjnych! Żaden sąd nie rozwiąże adopcji, jeśli nie
znajdzie ogromnych racji przemawiających za taką decyzją, czytaj:
zawsze kieruje się dobrem dziecka. Wina bardzo często leży po
stronie dzieci. Rozwiązują adopcję ludzie, którzy już nie mają
innego sposobu na poprawę relacji z dzieckiem. Z reguły rozwiązuje
się adopcje dzieci, które zostały przysposobione już jako
kilkulatki. Bardzo rzadko (a może wcale?) rozwiązuje się adopcje,
gdy dziecko adoptowane było niemowlęciem. Te są z reguły udane, bo
rodzice prawie od początku mają wpływ na wychowanie dziecka i
nawiązanie z nim właściwych relacji. Z większym dzieckiem
o "zwichniętej" psychice trudno jest takie relacje nawiązać, trwa to
latami, a dochopdzą do tego inne problemy. Złe wyniki w szkole to
tylko czubek góry lodowej, za nimi idą: złe zachowanie, złośliwość,
problemy dziecka z prawem itp.

[kawka74]

Piszesz to wszystko w taki sposób, jakby problemy wychowawcze dotyczyły
wyłącznie dzieci adoptowanych.

Złe wyniki w szkole to
> tylko czubek góry lodowej, za nimi idą: złe zachowanie, złośliwość,
> problemy dziecka z prawem itp.

Gdyby wszyscy rodzice biologiczni zdecydowali się z takich powodów rozstać ze
swoimi dziećmi, przydałoby się ze dwadzieścia dodatkowych domów dziecka.
Nie twierdzę, że wychowywanie dziecka adopcyjnego, zwłaszcza adoptowanego nie
jako niemowlaka, to cud miód i orzeszki, ale bez przesady.

[lusiasia]

A ja mam kuzynke, wymodlana, wyczekana, biologiczna po 7 latach ciezkich prob i
lez, wszystkie geny odziedziczyla po rodzicach, jesli chodzi o wyglad traf w 10,
ale rozum to juz wziela co najgorsze od obojga po rowno
problemy wszystkie mozliwe, kiedys jej mama powiedziala ze gdyby byla
adoptowana, to chyba by ja "zabila"
byla juz wykonczona, czasami czlowiek cos powie, czego nie mysli, ale trudno
jest kochac takie dziecko, a jeszcze trudniej jak jest adoptowane
wychowanie owszem jest wazne, ale nie kazde dziecko mozna wychowac i wpynac na
jego poprawne zachowania, dzieci moga miec tak rozne charaktery, ze rodzice moga
nie miec zadnego wplywu
czesto dzieci wychowuja sie w jendym domu i sa najczesciej bardzo rozne

[aniua-w]

Naiwnie wierzyłam, że ktoś się odezwie w mojej sprawie, wówczas moja praca mgr
byłaby o wiele ciekawsza. Jednak zgadzam się z większością opinii. Rozwiązanie
adopcji to temat tabu, ludzie zachowują takie rzeczy dla siebie, boją się,
wstydzą i pod tym względem im się nie dziwię. Moje prywatne zdanie na owy
problem jest taki, że w dużej mierze nie rozumiem tych ludzi. Nie jestem w
stanie pojąć jak można oddać dziecko z powodu złych ocen w szkole czy z powodu
burzliwego okresu dojrzewania. Sorry, ale dla mnie samo rozwiązanie adopcji nie
powinno mieć miejsca. Instytucja jaką jest Sąd nie do końca przemyślała taką
możliwość. Dla mnie jest to przysłowiowe wywoływanie wilka z lasu, jak się nie
uda, to zawsze można oddać dzieciaka z powrotem. Paranoja.

[haussmann]

> wstydzą i pod tym względem im się nie dziwię. Moje prywatne zdanie
> problem jest taki, że w dużej mierze nie rozumiem tych ludzi.

to jak Pani nie rozumie tych ludzi to lepiej niech sie Pani za taka
pracę magisterską nie zabiera, bo tu nie ma co rozumieć tylko to
trzeba przeżyć... wyprostowanie dziecka, które przez kilka
pierwszych lat było w rodzienie patologicznej lub w domu dziecka to
prawie jak projekt wysłania człowieka na Marsa realizowany przez
amatorów (no bo kto z adopcyjnych rodzin jest pedagogiem ?)
a Pani przekonanie, że ktoś oddaje dziecko ze względu na "oceny w
szkole albo burzliwy okres dojrzewania" właśnie pokazuje jakie ma
Pani pojęcie (tzn. brak) o problemach adopcji - to są problemy NIE
DO OPISANIA i NIE DO NAZWANIA dlatego idąc do sądu podaje sie
argumenty wymierne.

Ja proponuję, żeby jako pierwszy krok założyła Pani rodzinę
zastepczą.

[kawka74]

> to jak Pani nie rozumie tych ludzi to lepiej niech sie Pani za taka
> pracę magisterską nie zabiera,

Ale, zdaje się, pani wyraziła swoje prywatne przekonanie, które nie ma nic do
pracy magisterskiej. O co więc chodzi?

Pani przekonanie, że ktoś oddaje dziecko ze względu na "oceny w
> szkole albo burzliwy okres dojrzewania" właśnie pokazuje jakie ma
> Pani pojęcie (tzn. brak) o problemach adopcji

O ile się nie mylę, to Verdana podała - jako info od kogoś, kto doktoryzował się
z tematu adopcji - że większość z nich rozwiązywana jest z tego powodu. Trudno
tu więc mówić o osobistym przekonaniu autorki wątku.

[aniua-w]

> przekonanie, że ktoś oddaje dziecko ze względu na "oceny w
> szkole albo burzliwy okres dojrzewania" właśnie pokazuje jakie ma
> Pani pojęcie (tzn. brak) o problemach adopcji

Otóż powody, które wymieniłam nie są wyssane z palca. Z takimi argumentami
spotkałam się rozmawiając z ludźmi i dokonując analizy akt sądowych, więc dobrze
zdaję sobie sprawę z tego co piszę i najwyraźniej to nie ja nie mam pojęcia o
problemach adopcji.

> to jak Pani nie rozumie tych ludzi to lepiej niech sie Pani za taka
> pracę magisterską nie zabiera, bo tu nie ma co rozumieć tylko to
> trzeba przeżyć...

Przeżyć? Może Pan (zakładam,że "haussmann" to rodzaj męski) się podzieli swoimi
doświadczeniami? Bo niby jak można przeżyć coś z czym się nie miało do czynienia?

Nie zawsze adoptuje się dzieci, które wcześniej były w rodzinie patologicznej.
Często dochodzi do adopcji noworodków i też kończą się rozwiązaniem z tych
właśnie "głupich" powodów.

Kim Pan jest, żeby nie krytykować za moje prywatne opinie? Ludzie sobie traktują
poważne fora jako możliwość odreagowania własnych problemów. I powtórzę, że mam
małe nadzieje na to, że ktoś odpowie na mój apel, ale nie byłabym sobą, gdybym
nie spróbowała.

[haussmann]

proszę mi powiedzieć jak ktoś idzi po rozwód do sądu to jego
argumentem jest to, że "już nie kocha męża" (rzecz niemierzalna) czy
podaje wymierne argumenty np. "ostatnie współżycie x miesięcy
temu", "jest kochanka, z która spotkał się x razy w ciągu ostatniego
kwartału" itp. itd. i pytanie czy związek się rozpada bo "nie było
współżycia" czy dlatego że znika więź i miłość, która była motorem
isteniania związku ?

z rozwiązaniem adopcji jest tak samo - w sądzie i w rozmowach
ze "specjalistami" podaje się argumenty "wymierne" ale tak naprawdę
rodzice adopcyjni po prostu nie kochają tego dziecka i nie nawiązali
wystarczającej więzi, bo gdyby dziecko prawdziwie kochali to nigdy
by go nie oddali tylko dlatego że byc może będzie kafelkarzem po
zawodówce a nie prokuratorem po prawie.

> zdaję sobie sprawę z tego co piszę i najwyraźniej to nie ja nie
> mam pojęcia o problemach adopcji.
ma Pani tyle samo pojęcia co ksiądz o nauce seksualności. dokładnie
tyle samo - wiedza teoretyczna oparta na rozmowach z innymi. Dopóki
samemu się nie przejdzie walki z pewnymi zachowaniami 24 godziny na
dobę 7 dni w tygodniu to wie się tyle samo co osobnik żyjący w
celibacie o życiu małżeńskim

> Nie zawsze adoptuje się dzieci, które wcześniej były w rodzinie
> patologicznej.Często dochodzi do adopcji noworodków i też kończą
> ię rozwiązaniem z tych właśnie "głupich" powodów

i to jest bardzo ciekawy punkt, który mnie mocno zaskakuje ale
sprawdza się to że rodzice adopcyjni mają wielkie oczekiwania a
rzeczywistość czasami jest brutalna. nigdy nie zapomnę na forum o
FAS wypowiedzi jednego ojca juz dorosłych dzieciaków adoptowanych,
że "mieli nieco inne plany dla dzieci ale jak się okazało potem
miały FAS i są tylko kierowcami ciężarówek"

> Kim Pan jest, żeby nie krytykować za moje prywatne opinie?
a za jakie mam krytykować ? za publiczne ? czy jak ?
krytykuje te które pojawiły się na forum

> Ludzie sobie traktują poważne fora jako możliwość odreagowania
> własnych problemów.

jak się wypowiada na jakiś temat, zwłaszcza tak emocjonalny to
opinie mogą być różne. ja temat przechodzę z pierwszej ręki i jak
widzę post kogoś kto liznął sprawę teoretycznie to reaguję

[aniua-w]

Od samego początku mówiłam, że moja wiedza jest czysto teoretyczna. Bo niby jakie mam mieć doświadczenie w tej materii? Nie jestem adopcyjnym dzieckiem, którego porzucono. Sama też nie adoptowałam i z powrotem nie oddałam dzieciaczka do domu dziecka. To, że nie posiadam wiedzy praktycznej na temat rozwiązania adopcji dyskwalifikuje mnie na starcie? Otóż NIE! Weźmy np lekarza, który posiada wiedzę książkową na temat białaczki. Czy to oznacza, że nie będzie mógł leczyć pacjenta z tą przypadłością? Gdyby tak było, to do tej pory ludzie umieraliby na gruźlicę.

Zdaję sobie sprawę, że przyczyny rozwiązania adopcji podawane w sądzie w większości są wyssane z palca. Dlatego też, żeby zweryfikować swoją wiedzę ogłosiłam się na forum. Troche wyrozumiałości. Nie każdy może się "pochwalić" doświadczeniem.

>ja temat przechodzę z pierwszej ręki
Jak mam to rozumieć? Bo nie chciałabym wysuwać być może błędnych wniosków.

[izabelar0]

haussmann napisał:

> > wstydzą i pod tym względem im się nie dziwię. Moje prywatne
zdanie
> > problem jest taki, że w dużej mierze nie rozumiem tych ludzi.
>
> to jak Pani nie rozumie tych ludzi to lepiej niech sie Pani za
taka
> pracę magisterską nie zabiera, bo tu nie ma co rozumieć tylko to
> trzeba przeżyć... wyprostowanie dziecka, które przez kilka
> pierwszych lat było w rodzienie patologicznej lub w domu dziecka
to
> prawie jak projekt wysłania człowieka na Marsa realizowany przez
> amatorów (no bo kto z adopcyjnych rodzin jest pedagogiem ?)

Skoro to jest takie trudne /wychowanie dziecka adopcyjnego/ to po co
sie za to zabierac?? Dla checi "macierzynstwa"? Jak mozna oddac
dziecko? Ludzie, zastanowcie sie! I wiem, o czym mowie: ja mialam 5
lat, gdy zostalam adoptowana przez wspanialych ludzi i tez
stwarzalam problemy i gdyby nie oni, nie wiem, ja by sie moje zycie
potoczylo..Trzeba przemyslec wszystko przed adopcja, a nie oddawac
pozniej! Robi sie tym dzieciom podwojna krzywde!

[haussmann]

> Skoro to jest takie trudne /wychowanie dziecka adopcyjnego/ to po
wychowanie dzieci to zazwyczaj niełatwe zadanie a adopcyjnych ,
które przeszły swoje w dzieciństwie szczególnie, natomiast wiedzę ta
posiada się zazwyczaj PO FAKCIE. Nie słyszałem żeby jakikolwiek OAO
robil takie ćwiczenia, że np. przez tydzień budza Cię 3-4 razy w
nocy i każą uspokajać zlęknionego dzieciaka, który wyje w kosmos nie
wiadomo dlaczego.
Pamietaj, że jak się patrzy na czyjeś dzieci to zazwyczaj nie widac
problemów bo problemy to są za zamknietymi drzwiami

>> Dla checi "macierzynstwa"?
to chyba główny motor

> Jak mozna oddac dziecko?
nie wiem bo nie oddałem ani nie mam zamiaru co nie znaczy, że nie
rozumiem ludzi którzy posunęłi sie do takiej ostateczności

> I wiem, o czym mowie: ja mialam 5 lat, gdy zostalam adoptowana
tzn w jaki sposób wiesz co mówisz ??? być adoptowanym a adoptować to
prawie taka sama różnica jak bić kogoś albo byc bitym, rzekłbym że
dosyc zasadnicza

> Trzeba przemyslec wszystko przed adopcja, a nie oddawac
generalnie w życiu przed podejmowaniem każdej decyzji trzeba
przemyśleć tyle, że człowiek nigdy nie ma pełnej wiedzy o przyszłości
czy sądzisz, że ktokolwiek kupiłby mieszkanie w 2007 roku za 12
tys/m2 gdyby wiedział że w tym samym bloku w 2008 roku będą je
sprzedawali po 8 tys/m2 - to jest właśnie przykład na który Ty
pewnie odpowiesz "trzeba było przemysleć ten zakup"...
rady post factum to żadne rady, a gwarantuje ci na 100% że OAO nawet
w ułamku nie potrafi przekazać przysżłym rodzicom tego czym jest
macierzyństwo adopcyjne...

> pozniej! Robi sie tym dzieciom podwojna krzywde!

[kawka74]

> Naiwnie wierzyłam, że ktoś się odezwie w mojej sprawie, wówczas moja praca mgr
> byłaby o wiele ciekawsza.

Nikt się nie chce opowiadać publicznie ze swoich porażek, opowiadać o sprawach
bardzo osobistych, więc trudno liczyć, że ktoś się odezwie i jednak opowie.
BTW jedna z form adopcji nie przewiduje jej rozwiązania.
Poza tym w rodzicielstwie biologicznym też przecież jest swoiste 'rozwiązanie'
relacji, przecież gdyby go nie było, nie byłoby adopcji, prawda?

[zofijkamyjka]

aniua-w napisała:

> Moje prywatne zdanie na owy
> problem jest taki, że w dużej mierze nie rozumiem tych ludzi. Nie
jestem w
> stanie pojąć jak można oddać dziecko z powodu złych ocen w szkole
czy z powodu
> burzliwego okresu dojrzewania.

Tu nie chodzi o zbykłe problemy w nauce czy burzliwe dojrzewanie.
Radzę zapoznać się z problemem zespołu zaburzeń więzi /RAD/ częstym
u dzieci adoptowanych /szczególnie w starszym wieku/. Bywa mniej lub
bardziej nasilony ale czasem jest to tak dokuczliwy dla rodziców
zespół cech adoptowanego przez nich dziecka, które przeżyło traume
odrzucenia i zerwania więzi, że naprawdę trzeba może cierpliwowści,
odporności psychicznej aby się z tym uporać i nie znienawidzieć
dziecka. W szczególnie trudnych przypadkach niezbedna jest pomoc
specjalistów obeznanych z tematem RAD, których narazie niewielu.
To bardzo trudny temat, gdyz z jednej strony rozwiązanie adopcji to
najostateczniejsza ostateczność i dla dziecka coś najgorszego co je
może spotkać po jego pierwotnych preżyciach /nigdy nie będzie z
korzyścią dla niego, raczej dla umęczonych psychicznie rodziców
adopcyjnych/ a z drugiej strony nie docenia się znaczenia zerwania
więzi i jego wpływu na psychikę człowieka upraszczając to do
problemów wychowawczych jakie mają z dziećmi rodzice biologiczni.
Uważam tez że za mały jest nacisk w przygotowaniach kandydatów na
rodziców adopcyjnych na potencjalne ogromne trudności jakie mogą
napotkać. Naprawdę w wielu prypadkch to zadanie dla odpornych
psychicznie ludzi.

[aniua-w]

Zgadzam się z opinią, że okres preadopcyjny jest zbyt krótki albo w ogóle go nie ma. Przyszli rodzice nie zawsze zdaja sobie sprawę z ogromu odpowiedzialności jaką na siebie biorą. Wychowywanie własnego potomstwa jet trudne, a podjęcie się opieki nad dzickiem obcym i być może patologicznym jest pełne podziwu. Jednak to nie zmienia mojej opinii na temat rozwiązania adopcji. I mój żal dotyczy nie tylko rodziców adopcyjnych, ale także instytucji jaką jest sąd. Dlaczego można oddać adoptowane dziecko? Dlaczego nie można oddać własnego potomstwa po kilku latach wychowywania go? Wg mnie to nie rozwiązana luka prawna.

[zofijkamyjka]

aniua-w napisała:
> Dlaczego nie można oddać własnego potomstwa po kilku
> ku latach wychowywania go?

wydaje mi sie że można.
Ale zapytaj raczej dlaczego takie desperackie decyzje
podejmują /jeśli już w ogóle/ rodzice adopcyjni? i dlaczego sądy się
przychylają. Co jest nie tak? Szukaj przyczyn, tylko zrób to
wnikliwie.

[milka1951]

Przejrzałam na tym forum kilka wątków. Nie sposób odpowiedzieć na
wszystkie. Jednak to tutaj znalazłam wiele nieusprawiedliwionych
sądów, opartych na ckliwych historyjkach i braku nowoczesnej
wiedzy. I ja wiem o czym piszę, bo jestem matką adopcyjna od
dwunastu lat. Przy czym nigdy nie miałam zamiaru rozwiązywać
adopcji. Półtora roku zajęło mi zrozumienie problemów z którymi
boryka się moja córka. Czas ten wypełniło mi czytanie postów na
forach adopcyjnych i zastępczych, wysłuchanie konferencji na temat
zaburzeń więzi, tłumaczenie z przyjaciółmi poradnika amerykańskiego
dla rodziców adopcyjnych, udział w grupie wsparcia.

Pierwszym mitem jest, że dziecko adoptowane wychowuje się tak samo
jak biologiczne. Nieprawda, rodzicielstwo adopcyjne jest
trudniejsze. Dotyczy to nawet niemowlaków, a co dopiero mówić o
dzieciach starszych, po przejściach. Już małemu dziecku trzeba
tłumaczyć, że urodziło się brzuszku innej mamy (a nie jest to akcja
jednorazowa). Zapyta, jeśli ma dobre relacje z rodzicem ado., czemu
tamta mama mnie nie chciała. Jak będzie starsze, odezwie się w
chwili kłótni, „nie jesteś moim prawdziwym rodzicem”. Potem trzeba
mu będzie pomóc poszukać korzeni - jeśli relacje są nadal dobre i
martwić się czy rodzina biologiczna nie odrzuci go ponownie.

Dzieci adoptowane w wieku późniejszym niż niemowlęcy będą miały
kolejne problemy z zaburzeniem przywiązania (skrajny przypadek to
RAD). Dziecko, które do trzeciego roku życia było wykorzystane,
zaniedbane, albo przebywało w domu małego dziecka zostało
okaleczone z umiejętności przywiązywania się do drugiego człowieka.
Dla rodziców adopcyjnych jest to dramatyczne przeżycie, jeśli
dziecko przez wiele miesięcy lub lat, albo nigdy nie może nawiązać
kontaktu uczuciowego i wszystko neguje. Słyszałam o sytuacji, w
której rodzice oddali dziecko, ponieważ nie było zmartwione po
śmierci babci ani gdy przejechany został pies. Znam z innych forów
matki adopcyjne czy zastępcze, które boją się następnego dnia.

A co z dziećmi, o które matki nie dbały w czasie ciąży – piły
alkohol, lub brały narkotyki. Takie dzieci mogą mieć uszkodzone
mózgi, choć nie będzie to widoczne na zewnątrz, objawi się
trudnościami w szkole i społecznymi.

Nie jest prawdą również to, że rodzice biologiczni nie oddają
dzieci. A skąd biorą się one w rodzinach adopcyjnych, domach
dziecka czy zastępczych? Wystarczy też podobno zajrzeć do
zakładów dla upośledzonych dzieci. Są tam również dzieci rodziców
dobrze sytuowanych i wykształconych.

Kolejny problem to pomoc psychoterapeuty. W moim dwustutysięcznym
mieście nie znalazłam terapeuty, który leczyłby zaburzenia więzi.
Koleżanka z Warszawy również nie znalazła.

Jeśli ktoś chce pisać wartościową pracę magisterską na taki temat
to powinien zapoznać się przynajmniej z artykułami na stronie Misja
Nadziei np. „Siniaki na mózgu” czy „Hipokamp sieroty” oraz
przejrzeć fora rodzin zastępczych. czy adopcyjnych, a nie zaczynać
od oceniania innych. Temat dobrze brzmiący, ale nie dla
dyletantów.

[jolkur]

Nierozumienie problemu wynika z posiadania ogromnej wiedzy teoretycznej i żadnego doświadczenia. Ja takie poglądy miałam 5 lat temu jak starałam się o adopcję, teraz wymiękam, czasami normalnie się poddaję, i drugi raz za nic nie adoptowałabym Krystianka, nie ma mocnych. Jest z nami 4 lata, świadoma (teoretycznie) i pełna adopcja. Adoptowaliśmy rodzeństwa wtedy Krystian 6 lat i Oliwia 13 miesięcy. Od początku były same problemy z Krystianem i są dalej tylko co raz to inne. Od kolejnego psychologa usłyszałam, że muszę się przygotował na milion problemów z Krystiankiem i cierpliwie powtarzać dobrze, źle, bez nerwów, bez krzyku i może za lat 10 będą efekty, tylko, że do tego czasu mnie może szlak trafić. To prawda na codzień z Krystiankiem jest wiele problemów i nie ma dnia bez problemu. W szkole źle się zachowuje, nie wykonuje poleceń nauczycieli, nie pisze sprawdzianów bo mu się nie chce, kłamie jak tralala, w domu lekcje odrabiamy po 3-4 godzinny dziennie i cały czas jest pod naszą opieką, tylko jak długo wytrzymam, już mi sił brakuje to jego ustannego motywowania, jest przebiegły, mnie brakuje już pomysłów. Konsekwencja nie wiele przynosi efektów bo on do każdej sytuacji się dostosuje, nie gra na kompie, będzie, nie ogląda telewizji też będzie. Dlatego każdego kto nie może sobie wyobrazić problemu i dramatu rozwiązania adopcji (ja na razie o tym nie myślę) zapraszam na moje miejsce. Jestem po szkole rodziców w Poradni Psychologiczno Pedagogicznej, mam praktycznie na każde życzenie spotkanie z mądrym, doświadczonym psychologiem (co mnie przy życiu trzyma, przeczytałam wszystko co było do przeczytania, życie to nie jest bajka. Ja rozumię ludzi rozwiązujących adopcję, nie osądzam, nie każdy jest siłaczką. Morderczy trud, nie przynoszący efektów, stres codzienny potrafią każdego wykończyć. Nie sądź nie będziesz sądzony.

[leokadiusz3]

W pełni zgadzam się z ta wypowiedzią!Problemy jakie stwarzają dzieci
adopcyjne są nie do opisania i zrozumieć to potrafią jedynie
ci,ktorzy adoptowali.Problemy są ogromne i każdego potrafią pokonać
iwykończyć psychicznie.Od 12 lat to ćwiczymy i jest coraz gorzej.Nie
raz nachodzi nas myśl o rozwiązaniu adopcji ,bo psychika już nie
wytrzymuje.Może do tego nie dojdzie , ale to byłoby najlepsze
rozwiązanie.Napewno drugi raz nie podjęlibyśmy decyzji o adopcji,a
gdyby ktoś miał pytanie,czy adoptować -zdecydowanie nie
polecałbym.Dzieci adoptowane[napewno nie wszystkie] potrafią być
okrutne i bezlitosne dla rodziców adopcyjnych.Nie warto sie
poświęcać ,a wiem,że już do końca zycia nie zaznamy
spokoju.Nadmienię jeszcze,że ze strony Ośrodka Adopcyjnego nie udało
się uzyskać żadnej pomocy poza wysłuchaniem problemów i
zaoferowaniem szkolenia dla rodzicow.Jedyna nasza pociecha to to,że
robimy dobry uczynek i może ktoś to kiedys doceni ,ale raczej nie tu
na Ziemi...

[leli1]

a mogę zapytac jaki dobry uczynek robicie?

Przykre to co piszesz, z pewnością jest wam trudno (choc za wiele szczegolow nie podales/las), ale na czym wiecej mialaby polegac pomoc ze strony OA? Nikt waszych rodzinnych problemow za was nie rozwiaze.
A jako ze nawet nie wiem na czym wasze problemy polegaja wiec zapytam-czy z dziecmi bio takich problemow jak wasze miec byscie nie mogli?
Czemu adopcja jest w tym wypadku 'winą" za taki stan rzeczy.....czy aby nie tylko dlatego, ze dzieki niej w ogole TO dziecko pojawilo sie w waszym domu?

Czemu piszesz o poświeceniu?, na czym poswiecanie sie dla dziecka ado ma polegac i czym rozni sie od poswiecenia dla dziecka bio? (wszak w jakis sposob rodzice zawsze poswieceja sie dla dziecka).

Dla mnie czesto takie posty wlasnie pisza osoby z niewlasciwymi motywacjami do adopcji, bo jesli przyswiecala wam przyslowiowa mysl o pomocy sierotce, za co w przyszlosci oczekiwaliscie calowania po stopach, to rzeczywiscie mozna byc zawiedzionym.......

Leli brawo

[doska26]

Mam takie samo zdanie, na ten temat jak Ty ,tylko mi bylo szkoda
czasu na pisanie tak oczywistych dla mnie odczuć.Kocham swoje
dziecko ponad wszystko i nic tego nie zmieni ,cokolwiek bym tu nie
przeczytała i cokolwiek by się nie zdarzylo ,nie zmieni tego
faktu,że jest dla mnie najważniejszą istotą świata.

leli, dośka

[phoebe10]

a ile miały Wasze dzieci, gdy je adoptowałyście? Mnie czasami zastanawia fakt,
jak łatwo jest osądzać i potępiać innych. Jestem w stanie zrozumieć dramat
rodzica, któremu się nie udało nawiązać prawidłowych więzi z dzieckiem. Wiem, ze
niektóre (nie wszystkie - niektóre) dzieci są tak poranione, że nie potrafią
tworzyć prawidłowych relacji z rodzicami, opiekunami. Wiem, że takie
rodzicielstwo jest bardzo trudne, wiem, że nie ma w naszym kraju specjalistów,
do których można się zwrócić o pomoc.
Mam dwoje adoptowanych dzieci, oboje w wieku niemowlęcym, nie odważyłabym się
porównać mojego rodzicielstwa do rodzicielstwa osób, które adoptowały kilkulatka
ze smutną historią.

[kawka74]

Bywa przecież tak, że skutki błędów wychowawczych rodziców są składane na karb
adopcji, przeżyć, genów, i to chyba o to chodziło dziewczynom. Czasem rodzice,
zamiast zastanowić się nad własną nieudolnością wychowawczą, znajdują łatwe
rozwiązanie problemów poza sobą. Nie twierdzę, że tak jest w sytuacji opisywanej
w wątku, ale to się zdarza.

[leli1]

ja nie osądzam, bo zdaje sobie sprawe ze adopcja niemowlaka to nie to samo co dziecka starszego, ale jakos tak "uczulona" jestem na słowo poświęcenie w kontekscie adopcji.
Ja od mojego dziecka nie oczekuje niczego, wazne dla mnie ze JEST i kiedy przechodzi jakis tam kolejny etap swojego zycia i kiedy sa dni, gdy wychowawczo ponosze porake (oczywiscie na miare wieku mojego synka, bo tez zdaje sobie sprawe ze problemy wychowawcze nastolatka sa inne niz przedszkolaka), niemniej jednak nie obwiniam ani faktu adopcji, ani genow....tylko niestety siebie i swoje braki/niewiedze/nieumiejętności.
Jako ze nie bylo napisane nic wiecej, odnioslam sie wiec tylko bardzo ogolnie do poswiecenia i oczekiwania "wynagrodzenia" za dobry uczynek.

[peilin]

Jestem adopcyjna mama dwojki nieduzych dzieci adoptowanych w
niemowlectwie. Absolutnie nie wyobrazam sobie, ze moglabym kiedys
rozwiazac adopcje z jakiegokolwiek powodu. To sa moje dzieci, bez
wzgledu na wszystko!!! Ale ... to sa dzieci, ktore trafily od nas
prosto z oddzialu opiekunczego, nie byly ani jednego dnia w rodzinie
biologicznej, ich rodziny nie byly patologiczne.Matki nie pily w
czasie ciazy. Z adopcja kilkulatka po przejsciach (czasami naprawde
trudnych do wyobrazenia) jest juz inna historia. Wystraczy poszukac
na Bociane "adopcja starszych dzieci" i wtedy okazuje sie, ze owszem
happy end jest mozliwy i czesto sie zdarza, ale jest to okupione
mordercza praca rodzicow. "Wyprowadzenie na prosta" dziecka z RAD
kosztuje bardzo duzo rowniez finansowo.
Ja uwazam, ze probelm jest w tym, ze oao nie zawsze szczerze
informuja potencjalnych rodzicow, o tym co moze ich czekac. A potem
jest tragedia dziecka i rodzicow.
W perspektywie kilku lat rozwazam trzeciego dziecka. Kiedys
myslalam, ze fajnie, zeby to bylo dziecko starsze (przedszkolak),
teraz nie jestem juz taka pewna, bo przede wszystkim musze brac pod
uwage dobro dzieci, ktore juz mam. A jak sie okaze, ze dziecko ma
FAS i RAD i zmienia zycie mojej rodziny w pieklo? Dla mnie
rozwiazanie adopcji nie wchodzi w gre, wiec co wtedy? Zdecydowalam,
ze wezme pod uwage adopcje dziecka starszego, tylko jesli bede w
stanie zaufac osrodkowi adopcyjnemu, ze przedstawil mi wszystkie
znane mu informacje o dziecku.

[zofijkamyjka]

leli1 napisała:

> Ja od mojego dziecka nie oczekuje niczego, wazne dla mnie ze JEST

ależ to jest takie tylko piękne gadanie. Oczywiście że od naszych
dzieci czegoś oczekujemy choćby tego, żeby nas kochały, żeby
okazywały nam to /dzieci potrafia to zrobić w najpiekniejszy i
najszczerszy sposób/. Każdy zdrowy na umyśle kochający swoje
dziecko, człowiek oczekuje wzajemności i dziecko nam to własnie
daje. Oczywiscie w normalnych, niezaburzonych relacjach.

[leli1]

Ale ja nie oczekuje ze dziecko bedzie mnie kochac.
W jak piszesz normalnych, niezaburzonych relacjach to jest oczywiste, ale to, o czym pisał leokadiusz to raczej nie sa normalne warunki. Wiec sobie mysle tak: jest problem, probujemy go rozwiązac, nie udaje sie i tu pada tekst o braku wdziecznosci, poswieceniu i nadziei na ewentualne wynagrodzenie za dobry uczynek ....gdzies tam...kiedys
Dlaczego r.ado maja oczekiwac jakiejs wdziecznosci za to co robia, jaki tu dobry uczynek....no sorry.

[zofijkamyjka]

leli1 napisała:

> Ale ja nie oczekuje ze dziecko bedzie mnie kochac.

No wiec własnie w to nie wierzę chociaz to oczywiście pieknie i
szlachetnie brzmi.

> Dlaczego r.ado maja oczekiwac jakiejs wdziecznosci za to co robia,
jaki tu dobr
> y uczynek....no sorry.

Bo to naturalne, ludzkie odczucie. Rodzice adopcyjni to sa normalni
ludzie a nie jakies nieziemskie istoty, które tylko dają i nie chca
nic otrzymywać. W normalnie funkcjonujacej rodzinie ludzie się
kochają i okazują to sobie NAWZAJEM. Bo kazdy z nas tego bardzo
potrzebuje. Tu nie chodzi o dobre uczynki i podziękowania tylko
normalne relacje i uczucia.

[leli1]

masz jak najbardziej slusznosc, w kazdej normalnej kochajacej sie rodzinie, rodzice okazuja dzieciom milosc i tego samego "oczekuja". Ale dorabianie do tego ideologii w stylu "dobrego uczynku" to juz normalne nie jest.

[kawka74]

Powiem tak: ja bym bardzo chciała, żeby mój syn mnie kochał, ale jednocześnie
zdaję sobie sprawę, że tego robić nie musi. I że będę musiała być może poczekać,
aż naszą miłość odwzajemni. Kiedy i czy to nastąpi, tego nie wiem.
Nie oczekuję od niego stricte wdzięczności, ale miłość do rodziców jest jakąś
formą wdzięczności.
Tak czy siak, adopcja, przynajmniej w moim wykonaniu, nie ma nic wspólnego z
dobrym uczynkiem. I mam nadzieję, że nie będę musiała nigdy racjonalizować sobie
adopcji w ten sposób.

[zofijkamyjka]

kawka74 napisała:

> Powiem tak: ja bym bardzo chciała, żeby mój syn mnie kochał, ale
jednocześnie
> zdaję sobie sprawę, że tego robić nie musi. I że będę musiała być
może poczekać
> ,
> aż naszą miłość odwzajemni. Kiedy i czy to nastąpi, tego nie wiem.

Ale napewno bardzo tego pragniesz i to jest pragnienie kazdego
rodzica.

> Tak czy siak, adopcja, przynajmniej w moim wykonaniu, nie ma nic
wspólnego z
> dobrym uczynkiem. I mam nadzieję, że nie będę musiała nigdy
racjonalizować sobi
> e
> adopcji w ten sposób.

Dobrym uczynkiem nie, bo to wielkie uproszczenie ale jednak
poświeceniem jest bo rodzicielstwo jest ogólnie wielkim poświeceniem
które wynagradza nam radość jaką ze soba niesie miłość naszych
dzieci i obserwacja jak się prawidłowo rozwijają. Kiedy to wszystko
jest zaburzone to rozpacz może być nie do ogarnięcia.

[doska26]

Ja od swojego dziecka nie oczekuję dobrych uczynków,ani wdzięczności
za to że go kocham,bo go po prostu kocham,bezwarunkowo,tak jak każda
matka kocha swoje dziecko i nic tego nie zmieni.Posiadanie
biologicznego dziecka nie gwarantuje nam ani jego mądrości ,ani
miłości ,ani jego urody i te mamy tak samo kochają swoje pociechy
nawet ze świadomościa że to nie jest to wymalowane w naszej
wyobrazni dziecko ,bo wolelibyśmy ,żeby bylo
ładniejsze ,mądrzejsze ,lub żeby bardziej nas kochalo,ale i tak
kochają swoje dziecko bez względu na wszystko.

[zofijkamyjka]

doska26 napisała:

> Ja od swojego dziecka nie oczekuję dobrych uczynków,ani
wdzięczności
> za to że go kocham,bo go po prostu kocham,bezwarunkowo,tak jak
każda
> matka kocha swoje dziecko i nic tego nie zmieni.

Jasne, jasne - sam miód z Twojej strony .
Nie oczekuje sie niczego za to że sie kogoś kocha... oprócz miłości.
Tak mało a tak dużo.

[kawka74]

> > Powiem tak: ja bym bardzo chciała, żeby mój syn mnie kochał, ale
> jednocześnie
> > zdaję sobie sprawę, że tego robić nie musi. I że będę musiała być
> może poczekać
> > ,
> > aż naszą miłość odwzajemni. Kiedy i czy to nastąpi, tego nie wiem.
>
> Ale napewno bardzo tego pragniesz i to jest pragnienie kazdego
> rodzica

Przeca nie twierdzę, że nie. Natomiast przyjmuję, że może być inaczej, niż sobie
wymarzyłam, i nie traktuję miłości jako obowiązku dziecka wobec nas.

rodzicielstwo jest ogólnie wielkim poświeceniem
> które wynagradza nam radość jaką ze soba niesie miłość naszych
> dzieci i obserwacja jak się prawidłowo rozwijają.

O nienienie
Żadnego poświęcenia, bo to słowo, jak dla mnie, niesie wyłącznie negatywne
skojarzenia. Kojarzy mi się z wiecznie jęczącą Matką Polką, umęczoną,
rezygnującą ze wszystkiego dla dziecka niczym w 'Balladzie o Januszku'. A to
chyba nie tak ma wyglądać.
Moim zdaniem traktowanie rodzicielstwa w ten sposób to pierwszy krok do
zaburzonych relacji z dzieckiem - z winy rodzica.

[zofijkamyjka]

kawka74 napisała:


> O nienienie
> Żadnego poświęcenia, bo to słowo, jak dla mnie, niesie wyłącznie
negatywne
> skojarzenia. Kojarzy mi się z wiecznie jęczącą Matką Polką,
umęczoną,
> rezygnującą ze wszystkiego dla dziecka

Ależ można to sobie nazywać oczywiście piękniej i z kurtuazją ale
prawda pozostanie prawdą - odpowiedzielne rodzicielstwo wymaga
ogromnych poświeceń i już! Nikt by mnie np. nie zmusił do zwlecenia
sie z łóżka z goraczką 40 stopni a dla mojej córki byłam zdolna do
tego obrazowo?

[chmurka_257]

zofijkamyjka napisała:

>Nikt by mnie np. nie zmusił do zwlecenia
> sie z łóżka z goraczką 40 stopni a dla mojej córki byłam zdolna do
> tego obrazowo?

właśnie jestem na tym etapie Leżę chora z gorączką 40st. ale siły muszę miec
na rysowanie ,kolorowanie i gre w chińczyka Miłośc matki nie za granic

[leli1]

no niezbyt obrazowo, bo ja taki stan jak opisałas, dalej nie nazwałabym poświęceniem , dla mnie to normalka . A juz na pewno nie wymagalabym od dziecka wdziecznosci za to. I naprawde nie pisze tego bo ladnie wyglada, ja naprawde tak mysle i czuje, wiec nie wmawiaj mi prosze ze jest inaczej.

[zofijkamyjka]

leli1 napisała:

> no niezbyt obrazowo, bo ja taki stan jak opisałas, dalej nie
nazwałabym poświęc
> eniem , dla mnie to normalka .

Otóż to - to jest takie poświęcenie które nazywa się normalką.

[kawka74]

Gdyby przyłożyć do tego moją definicję poświęcenia, to raczej kiepski przykład,
chyba że jęczysz, wypominasz, płaczesz krwawymi łzami i wznosisz oczy i ręce do
nieba.
Odpowiedzialne rodzicielstwo zmusza nie do poświęceń, ale do wykonywania swoich
obowiązków wobec dziecka.
Zresztą nazywaj to jak chcesz, ja wiem swoje, Ty wiesz swoje i git.

[zofijkamyjka]

kawka74 napisała:

> Gdyby przyłożyć do tego moją definicję poświęcenia, to raczej
kiepski przykład,
> chyba że jęczysz, wypominasz, płaczesz krwawymi łzami i wznosisz
oczy i ręce do
> nieba.

ale dlaczego poświecenie dla kogoś kojarzy Ci się z jękami i
krwawymi łzami? Poświecenie dla dziecka to taki rodzaj poświecenia
który przynosi nam satysfakcję bo Dziecko nam to sowicie wynagradza
Oczywiscie w normalnych relacjach bo w zaburzonych rzeczywiście moga
być jęki i łzy, zwątpienie i zero satysfakcji i ja sie temu nie
dziwię.

[maenka]

leokadiusz3 napisał:

> W pełni zgadzam się z ta wypowiedzią!Problemy jakie stwarzają
dzieci
> adopcyjne są nie do opisania i zrozumieć to potrafią jedynie
> ci,ktorzy adoptowali.Problemy są ogromne i każdego potrafią
pokonać
> iwykończyć psychicznie.Od 12 lat to ćwiczymy i jest coraz
gorzej.Nie
> raz nachodzi nas myśl o rozwiązaniu adopcji ,bo psychika już nie
> wytrzymuje.Może do tego nie dojdzie , ale to byłoby najlepsze
> rozwiązanie.Napewno drugi raz nie podjęlibyśmy decyzji o adopcji,a
> gdyby ktoś miał pytanie,czy adoptować -zdecydowanie nie
> polecałbym.Dzieci adoptowane[napewno nie wszystkie] potrafią być
> okrutne i bezlitosne dla rodziców adopcyjnych.Nie warto sie
> poświęcać ,a wiem,że już do końca zycia nie zaznamy
> spokoju.Nadmienię jeszcze,że ze strony Ośrodka Adopcyjnego nie
udało
> się uzyskać żadnej pomocy poza wysłuchaniem problemów i
> zaoferowaniem szkolenia dla rodzicow.

Niestety moje doświadczenia sa bardzo podobne do leokadiusza. W tej
chwili nawet pomimo wielu radości ktorych dostarcza nam młodsza
córka, ze względu na starszą nie zdecydowałabym się na adopcje
dziecka (nie mówie tu o adopcji malucha). A ośrodki adopcyjne. Ich
pomoc.... Śmiechu warte. Już po pół roku przestałam się w ogóle do
kogokolwiek zgłaszać. Psycholog kosztuje nas majątek a i tak nic nie
pomaga. Nie wiem jak mogliby pozwolić sobie na to ludzie zarabiajacy
średnią krajową. A atmosfera w domu , lepiej nie pisać. i znowu
powtórzę za panem leokadiuszem: straszne jest jak myślimy z mężem,
że do końca zycia nie zaznamy spokoju. I tego własnie nie są w
stanie zrozumieć osoby , które nie znają tego problemu z własnego
doświadczenia a jedynie z cykliwych filmów i programów.

[kawka74]

Ja się tak zastanawiam, czy Was nie uprzedzono o tym, co może się dziać?
Przecież adopcja starszego dziecka (Twoje starsze miało 9 lat, dobrze pamiętam?)
to cholernie trudna sprawa, a problemy, jakie mogą wystąpić, mogłyby wypełnić
grubą książkę.
Nie piszę tego w formie wyrzutu, tylko raczej ciekawości pomieszanej z niepokojem.

[maenka]

jestem w identycznej sytuacji tez 4 lata po adopcci rodzenstwa 2
dziewczynki jedna w przy adopcji miala 9 lat druga 2 lata. Z młodsza
córką nie mamy wiekszych problemów wychowawczych. Jest kochanym
dzieckiem dostarczajacym nam wielu radości. Ale starsza córka -
koszmar. Oprócz wszystkich kłopotów opisanych z Krystiankiem weszła
jeszcze w wiek dorastania kiedy wszystkie problemy sie nasiliły.
Zaczęło się zaczepianie chłopców i dorosłych mężczyzn także w
internecie itp. historie. Problemy z nauka , kłamstwa,
nieposłusłuszeństwa i drobne kradzieże , które zdarzały się do tej
pory wydają się w tej chwili drobiazgami wobec problemów , na które
napotykamy w tej chwili. Przyznam, że w desperacji myślałam o
rozwiazaniu adopcji. Ale wiem, że w praktyce jest to bardzo mało
prawdopodobne. Wszyscy chronią dziecko nowet wtedy kiedy przestaje
ono być już dzieckiem . Nikt nie chroni rodziców i pozostałej
rodziny. Moja rodzina wcześniej normalna i szczęśliwa (mamy też
dzieci biologiczne) zaczyna lekko trącic o patologię. Bez przerwy
tylko krzyki awantury itp.

[leokadiusz3]

PrzeczytałEm poprzednie wypowiedzi,ze szczególną uwagą te ,ktore
dotyczą mojego wątku.Nie ze wszystkimi się zgadzam,ale to dlatego,że
rozumiem tych,którzy znają problem jedynie z teori,a nie mają
pojęcia o rzeczywistych problemach.Nie rozumiem za to tych,którzy
nie widzą różnicy miedzy dziećmi "bio" a adoptowanymi
{Leli1}.Wychowywać dziecko adoptowane jest o wiele trudniej.
Nie oczekiwałem też od naszych dzieći wdzięczności i nie po to je
adoptowaliśmy,żeby zrobić dobry uczynek,jak niektórzy tutaj mi
wypominają.Ale uważam ,że nie jest normalne .jeżeli dzieci
uważają,że wszystko im się należy{nie raz wyrażnie tego
oczekują],ale w zamian za to nie potraią nawet powiedzieć słowa -
dziękuję.Słowa "proszę" "przepraszam"nie potrafią też
wypowiedzieć.Syn,będąc na koloniach przez 3 tygodnie-nie dał rady
ani raz zadzwonić czy napisać kartki.Nie ma sensu przytaczać innych
zachowań,bo mogę być żle zrozumiany.Dodam,że takich sytuacji nie
było ,gdy dzieci były młodsze.Adoptowane były w wieku 3 i 5
lat,teraz chodzą do gimnazjum.Przed adopcją bylem[byliśmy ]świadomi
problemów ,jakie nas spotkają.Wiedziałem ,że dzieci te będą okropnie
kłamać,kombinować w ukryciu,kraśc- że bedą zamkniete w sobie.To
wszystko się sprawdziło u nas ,oraz w innych rodzinach adopcyjnych,z
ktorymi przyjażnimy się.Zawsze byłem wyrozumiały i opanowany a do
tego bardzo cierpliwy.Wiele problemow wychowawczych udało się
naprawić,wyprostować .Wobec niektórych czasem jestem bezradny i wiem
że pojawią się jeszcze większe ,co nie nastawia mnie optymistycznie
do życia.Ale zdarzają się też cuda a przynajmniej pozytywne
przemiany u dorastających dzieci.Trochę odeszłem od tematu
głównego,gdzie chciałem po prostu wyrazić zrozumienie dla
tych,którzy w swojej bezsilności są gotowi rozwiązać adopcję.Zyczę
im żeby dotego nie doszło oraz żeby nigdy nie tracili nadziei.Ja
jeszcze nie straciłem.

[leli1]

leokadiusz, ja widze roznice miedzy dziecmi ado a bio (mimo ze bio nie posiadam), nie wiem z jakiej części mojej wypowiedzi wywnioskowales ze jest inaczej.
No i niestety, ale napisałes ze oczekujesz wdziecznosci i ze moze gdzie tam bedzie to docenione....ale nieważne.
Teraz opisałes wiecej wiec ewentualnie mozna sie do tego odnieść.
Twoje problemy nie są wcale zarezerwowane dla ado, przynajmniej te o ktorych piszesz, są takze udziałem rodzin bio, znam takie dzieci (co ciekawe zwykle chłopców), pochodzą z dobrych, porządnych rodzin, gdzie jest ciepło/troskliwosc i wiele zrozumienia, ale dziciaki (w wieku nastoletnim) daja im tak popalic ze hej. Wagary, kłamstwa, alkohol.......czasem niestety policja i powiedz, na co oni moga zwalic swoje problemy?
Jak przypomne sobie siebie z okresu nastoletniego, to bynajmniej aniołkiem nie byłam, nieraz zdarzyło mi sie palnąć cos takiego, ze nic tylko sie pociąć (wstyd mi ale padało: nienawidze cie, oddajcie mnie do domu dziecka..oj paskuda byłam), obie z siostra wychowane w tych samych warunkach, ona niemal aniołek (wtedy), a ja
Chce przez to napisac, ze trudno te zachowania wiązac stricte z adopcja, tym bardziej, ze jak sam piszesz dzieci będąc młodsze były zupelnie inne. Okres dojrzewania to chyba najgorszy okres w zyciu człowieka , u was potoczyło sie wszystko w moze niezbyt dobrym kierunku, masz zal do dzieciaków (i słusznie), ale powiedz prosze, dlaczego te zachowania łączysz z adopcją? Przeciez na pewno zdajesz sobie sprawe, ze takie same (albo gorsze) problemy mozna doswiadczyc w rodzinach bio.
Sorry jesli odebrales to jako atak na swoja osobe, nie mialo tak byc, przez te niefortunne okreslenia jakos tak podnioslo mi sie cisnienie. Współczuje sytuacji, ale wierze ze jest do naprawienia.
Powodzenia....acha, jesli mozesz to odp., czy dzieciaki wiedza o adopcji? czy złe zachowanie mozna jakos polaczyc z tym ze o niej wiedza (chyba ze pamietaja "poprzednie zycie"), czy jak do was przyszły były bardzo "doswiadczone" przez zycie?
To bardzo wazne zwlaszcza dla tych, ktorzy wiek nastoletni swoich dzieci maja tuz tuz.....

[leokadiusz3]

Bardzo dziękuję za bardzo mądre i trafne spostrzeżenia,z którymi w
pełni się zgadzam.Nigdy też nie uważałem ,że nie popelniamy żadnych
blędów wychowawczych,bo tych nie da się całkowicie uniknąć nikomu.W
przypadku adopcji szczególnie trzeba uważać na słowa-te
wypowiedziane i te nie wypowiedziane.Nie zawsze rozumie to
żona,która często więcej mowi ,niż myśli.
Dzieci nasze wiedzą o adopcji od samego początku,i tak moim zdaniem
zawsze powinno być.Zadnych przykrych doświadczeń z domu rodzinnego
nie pamiętają,bo odpowiednio wcześnie trafiły do Domu
Dziecka.Nadmienię ,że od samego początku włożyliśmy wiele wysiłku i
serca w ich wychowanie,poświęcając się bezgranicznie.Czynimy to
nadal,ale wierz mi-naprawdę nie jest łatwo....Nie mam też do Ciebie
absolutnie żadnego żalu ,że trochę "dołożyłaś mi "na początku.

[leli1]

własnie tego o czym piszesz bardzo sie boje. Mimo ze zdaje sobie sprawe ze takie numery moze popełnic kazdy nastolatek, jednak boje sie swojej reakcji.Ciezko jest zapanowac nad swoja reakcja kiedy sie slyszy tak przykre slowa....chyba musze zacząć na wszelki wypadek pracowac nad soba juz teraz
Póki co moj malec daje popalic tak jak przedszkolaki to potrafią....łącznie z tym ze (dodam ze jest chory a wiec marudny) wczoraj jak mąż zabronił bajek to sypnął...nie kocham cie....juz na zawsze .

[aniua-w]

Rozwiazac adopcje nie jest tak trudno ja ci sie wydaje. Wystarczy jako powod podac problemy z nauka, klamstwa, kradzieze, brak wiezi uczuciowych z dzieckiem i (brzydko sie wyraze) juz po problemie.

Nie jestem zwolenniczka rozwiazywania adopcji, zbyt wiele sie naczytalam akt (wiem, ze to nie odzwierciedla rzeczywistosci), ale problemy z dziecmi adopcyjnymi nie wiele sie roznia od problemow z dziecmi biologicznymi, tylko, ze o tych drugich sie nie mowi.

[leli1]

jesli tak jest faktycznie to juz po raz kolejny pozostaje mi pokiwac z politowaniem glowa nad naszym sądownictwem.
Ja rozumiem klopoty z nawiązaniem wiezi, brak porozumienia (drastyczny brak) w rodzinie z powodu adopcji dziecka, nie wiem co jeszcze, ale cos naprawde poważnego a nie klopoty z nauka

Bron Boze przed....

[gabi683]

Rodzinami które przy problemach oddają dziecko jak szczeniak do
schroniska.
Kiedy były małymi dziecmi było fajnie prawda ,jak urosły wszły w
wiek dojrzewania w tedy najlepiej pozbyc sie problemu.To po co się w
takim razie staraja o dziecko z chęci posiadania bo nie moga miec
własnych,dziecko to nie przedmiot .
Jestem adoptowana sprawiałm problemy ,mniejsze większe ale SERCE
MATKI WYBACZA.Moja mama adopcyjna jest teraz najpszym moim
przyjacielem,bo decydujac sie aby mnie adoptowac miła swiadomośc ze
moze byc trudno.
I jeszcze jedno nie tylko problemy sa z adoptusiami i Ci biologiczni
potrafią zniszczyc zycie .
Ale czy taki adoptus po oddaniu bedzie czoł szacunek dla tych co Go
opuscili w trudnych chilach ,mysle ze nie ....

[kurka.domowa]

Przepraszam, że się wtrącam, bo nie mam żadnych doświadczeń z adopcją, ale
natknęłam się kiedyś na książkę "Mały tyran", gdzie było wspomniane, że wiele
adopcji nie udaje się, bo rodzice traktują te adoptowane dzieci szczególnie.
Poświęcają się bezgranicznie, bo wiedzą, jak koszmarne przeżycia mają te
dzieciaki za sobą. No i niestety w większości prowadzi do do cholernie
roszczeniowej postawy, gdzie nie ma miejsca na "dziękuję", bo wszystko mi się
należy. Gdybyśmy się tak poświęcali dla biologicznego dziecka, efekt byłby ten
sam...Znam nawet dwóch takich synków, którzy też by nie zadzwonili z kolonii
A nie są adoptowani bynajmniej.

[zbyszekbial]

Adoptowaliśmy dziecko 3 lata temu gdy mały miał 3 lata , do dzisiaj
jest to dramat, nie zasypia samodzielnie, bije się z dziecmi w
przedszkolu, nie słucha żadnych poleceń chyba że widzi w tym jakąś
korzysć, co wieczór głośny płacz który przeradza się w wycie,
próbuję tez uderzyć żonę, jestesmy na krańcu wytrzymałości, a on ma
dopiero 6 lat. Rozumiem ludzi któryz chcą rozwiązać adopcję chociaz
wiem ze to moze i nie ludzkie i niełatwe.

[leli1]

a co robicie zeby pomóc dziecku?
Nasz młodziak tez jest znany w przedszkolu jako najwiekszy rozrabiaka, jednak staramy sie przy wspoludziale pań wymyslic sposoby na jego opanowanie. Oczywiscie byl tez psycholog, ktory wskazal nam jak postępowac w okreslonych sytuacjach.
Psycholg byl zorientowany w jaki sposob młody sie u nas pojawił i stwierdził, że nie do końca ma to znaczenie, bo w ten sposób zachowuje sie wiele dzieci, także te biol.
Poszukajcie pomocy.
Trudno cokolwiek radzić,ale z pewnością nie "przekreślajcie" dziecka bo jest niegrzeczne.

[hanulach]

leli1 napisała:

> Psycholg byl zorientowany w jaki sposob młody sie u nas pojawił i
stwierdził, ż
> e nie do końca ma to znaczenie, bo w ten sposób zachowuje sie
wiele dzieci, tak
> że te biol.

Jesli ja uslyszalabym od psychologa, ze "nie do konca ma znaczenie"
w jaki sposob pojawilo sie u nas dziecko (a podobnie jak przedmowca
adoptowalam 3-latka) to bym go wysmiala i kazala mu sie douczyc!
Bo to przeciez tak, jakby powiedziec, ze nie do konca ma znaczenie
to czy przez pierwsze trzy lata zycia dziecko mialo rodzicielska
milosc i dobra opieke czy tez nie... W ten sposob zachowuje sie
wiele dzieci wiec to co sie z nimi dzieje w pierwszych latach
wlasciwie niewiele znaczy... Boska diagnoza!

[leli1]

ja wiem czy jest sie z czego śmiac?
Takich problemów z jakim przyszłam ja psycholg ma powiedzmy setke. Ile z nich dotyczy dzieci adoptowanych?, 1 %, może 2? A z resztą co? Na co "zwalic" winę za złe zachowania/agresje/niesłuchanie/bicie/kradzieże czy inne problemy.

W naszym akurat przypadku padła taka odpowiedz, bo młody był z nami od pierwszych niemal dni życia.

Zgadzam sie, że adoptując dzieci starsze, z pewnym bagażem doświadczeń, styka się z innymi problemami niz w przypadku niemowlaka, ale bardzo jestem ciekawa, czy czasem w pierwszym odruchu, kiedy dziecko zaczyna sprawiać problemy (najczęściej bardzo typowe dla danego wieku) nie zwala się winy na geny?

[hanulach]

leli1 napisała:

> Na co "zwalic" winę za
> złe zachowania/agresje/niesłuchanie/bicie/kradzieże czy inne
problemy.

Wbrew pozorom jest wiele rzeczy, na ktore mozna "zwalic" wine. Np.
na przezyta traume, zle traktowanie, nienalezyte zaspakajanie
podstawowych potrzeb (rowniez tych emocjonalnych!) dziecka, przemoc
itd, itp

> Zgadzam sie, że adoptując dzieci starsze, z pewnym bagażem
doświadczeń, styka s
> ię z innymi problemami niz w przypadku niemowlaka, ale bardzo
jestem ciekawa, c
> zy czasem w pierwszym odruchu, kiedy dziecko zaczyna sprawiać
problemy (najczęś
> ciej bardzo typowe dla danego wieku) nie zwala się winy na geny?

Ja nie "zwalam" nic na geny. Bardziej jestem sklonna "zwalic" na,
jak to trywialnie okreslilas, "pewnien bagaz doswiadczen".
Problemy z jakimi spotkalam sie wychowujac 3-latka po przejsciach
maja sie nijak do problemow jakie mialam z 3-latkiem "bez bagazu".
To sa dwa zupelnie inne swiaty...

[leli1]

masz rację, nawet w rodzinach bio mogą być problemy związane z brakiem więzi,
nie wspominając juz o przemocy czy zwykłych problemach rodzinnych (drugie
dziecko, rozwód, alkohol), które przekładają się na negatywne zachowanie dzieci.
I, jesli mozna tak powiedziec, to jest normalne, to się zdarza, tak czasem
bywa....ale, jesli dodatkowo w grę wchodzi adopcja, wierz mi (wspólpracuje z OA
tworzac grupe wsparcia dla RA) zdecydowana większość jako pierwsze obwinia geny,
w następnej kolejności "postawa roszczeniowa" RA (to najczesciej dotyczy
rodzicow adoptujacych łaaadnych pare lat temu), kiedy to RA oczekuja
wdziecznosci za to, że wzięli z domu dziecka, czasem zdarza się, iż faktycznie
RA biorą pod uwagę przeszłość dziecka, nawet jesli adoptowali niemowlaka
(szukają wtedy pomocy na zewnątrz w różnorakich poradniach) i najmniej liczna
grupa, która dopatruje się własnej winy (niekonsekwencja, stawianie zbyt
wysokich wymagań, wyidealizowanie macierzyństwa, czasem zwykłe zmęczenie) i chce
to zmienic.
Tak naprawdę większość z wyzej wymienionych "typów" RA zwyczajnie
popełniło/popełnia szereg błędów wychowawczych (które są także udziałem rodzin
bio), a które w przypadku adopcji mogą zamienić się w prawdziwe tragedie.
Na przestrzeni tych kilku lat zdarzyło mi się spotkać tylko jedną rodzinę,
gdzie był ogromny problem związany faktycznie z przeszłością dziecka (nie jest
to oczywiscie moja ocena, tylko psychologa/gów Ośrodkowych).

A wyjaśniając "pewien bagaż doświadczeń" nie miał brzmieć trywialnie (nie wiem
dlaczego tak to odebrałas?), tylko ogólnie, bo trudno wymienić wszystkie
doświadczenia, które na dziecko mogły mieć wpływ.

[kawka74]

Rodzice adopcyjni mają niestety dodatkową trudność wychowawczą - odróżnić, które
zachowania dziecka są spowodowane traumą wcześniejszych przeżyć, które są
wyrazem temperamentu dziecka, a które są skutkiem rodzicielskich błędów. Nie ma
prostej recepty i nie ma schematu, który dałoby się przyłożyć do dziecka i raz
dwa opisać sytuację. Jest szkoła falenicka i otwocka, geny i trauma kontra błędy
wychowawcze, przy czym żadna z nich nie ma monopolu na jedyną słuszną rację.
Gorzej - monopol genów i traumy zamyka nam oczy na własne niedociągnięcia i
błędy, od których nie jesteśmy jako RA wolni. BTW czasem mam wrażenie, że RA -
we własnych oczach - są najmniej omylnymi rodzicami na świecie.

[leli1]

Bo to chyba tak jest (zaznaczam, że pisze ogólnie), że rodzicom trudno jest sie przyznac do błędów wych., zdecydowanie łatwiej jest obwiniać dziecko, że złe, nieposłuszne, krnąbrne, że ma niewłaściwe towarzysto, że ....., a zastanawianie się dlaczego tak jest, co mogłam zrobic źle?, gdzie był mój bład, to już zdecydowanie rzadziej.
A że RA mają gorzej to fakt, tyle że (przynajmniej w początkowej fazie wystapienia problemów/kłopotów wych) należałoby wyeliminować nasze błędy, starać sie je naprawić, szukac pomocy u fachowców (ja poszłam do psych. z młodym, ale bardziej dla mnie niz dla niego, żebym wiedziała co robic w okreslonych sytuacjach, co robie nie tak, jak reagowac)-słowem, potraktować dziecko ado tak jak bio.
Rzecz jasna, że wystepują też problemy innego rodzaju, związane czy to np. z FAS, RAD, problemami neurologicznymi, chorobą sierocą, czy innymi przypadłościami, gdzie RA choćby byli sami najlepszymi psychologami, mogą sobie nie dać rady............

[kawka74]

np. z FA
> S, RAD, problemami neurologicznymi, chorobą sierocą, czy innymi przypadłościami
> , gdzie RA choćby byli sami najlepszymi psychologami, mogą sobie nie dać rady..

O tym to ja nawet nie wspominam, bo to osobna kategoria. Chodzi mi o klasyczne 'złe zachowanie', które wcale nie musi być efektem ciężkiego dzieciństwa, tylko zwyczajnego braku wychowania, błędu rodziców, którzy - świadomi, że ich dziecko ma za sobą odrzucenie, przemoc, itd. - cackają się z nim jak z jajkiem, usiłują zrekompensować wszystkie krzywdy, ustępują, itd.
Myślę, że w przypadku kłopotów wychowawczych dobrze jest zacząć od siebie, od analizy swojego zachowania - czyli tak, jak piszesz, potraktować dziecko ado jak bio. A potem doszukiwać się przyczyn w trudnych przeżyciach dziecka.

[tamara500]

Zgadzam się z tą opinią, ponieważ sami z mężem przeszliśmy taki koszmar. Robiliśmy wszystko co tylko mogliśmy a i tak zawsze było źle. Adoptowaliśmy córkę gdy miała skończone 7 lat. Jedyny błąd jaki popełniliśmy to wydaje się nam, że dziecko na początku dostało zbyt wiele. Każdy w takiej sytuacji chce wynagrodzić dziecku to co przeszło, czego doświadczyło wcześniej. Wydaje nam się że robimy dobrze ale później wychodzi inaczej. Dziecko staje się bardzo roszczeniowe i tylko by brało, nie dając nic w zamian.