FAS raz jeszcze

[waszahanusia]

Widziałam kilka watków o FAS ale sa juz zarchiwizowane.
Pisałam kilka dni temu na Forum, ze dopiero robie "przymiarkę" do
adopcji, na dizsiejszy dizen rodzina zaprzyjazniona na 100%. W
poniedziałek dowiedziałam sie ze Ola ma FAS. NIe powiem- zmartwiłam
sie tym bardzo. NIe tym ile bedizemy musiały razem z Olą pracowac,
ze do konca zycia bedizemy razem i co bedize kiedy mnie
zabraknie,ale tym, ze nie ma szans na normalne zycie, ze nie bedzie
samodzielna, ze nie bedzie prymusem w szkole...
Prosze jesli tu ktos ma dziecko z FAS- jak wyglada Was dzien
powszedni, jak wygladaja wypady na miasto, na wakacje do
restauracji, z czym sa najwieksze kłopoty, jak nalezy pracowac z
takim dzieckiem??
Dziekuje bardzo za odpowiedzi

[leli1]

moi bliscy znajomi maja córeczkę z FAS. Wszystko zalezy od stanu zaawansowania.
Oni akurat pracują z dzieckiem od samego początku, bo problemy były 'od zawsze".
Teraz malutka ma 5 lat i gdyby nie widoczne gołym okiem cechy charakterystyczne
to nikt by nie poznał, że to dziecko z FAS. Owszem, malutka nieco wolniej
wszystko przyswaja, zaczęła mówić zdaniami coś koło 3 lat, jest nadpobudliwa, ma
trudnosci z koncentracją, jest nerwowa, wrażliwa na dotyk.....wszystko to
próbują wyeliminować specjalnymi ćwiczeniami. Są pod kontrolą psychologa,
logopedy, rehabilitanta, ale naprawdę widać duże postępy. Myślę, że nawet jeśli
nie będzie prymusem, to dzięki rodzicom ma szanse nie odstawać od rówieśników.
A co do spraw prozaicznych, to ich życie niczym nie różni się od np. naszego.
Chodzą do restauracji, na place zabaw, na wczasy (zreszta jezdzimy wspolnie
). Ale trzeba przyznac, że to w jakim malutka jest stanie to ciągła praca nad
nią wcześniej, a teraz razem z nią. Niejeden by "wymiękł" .
Wszystko jest do zrobienia, ale trzeba napwradę wiele poświęcenia, miłości i
cierpliwości.

[verdana]

Mam znajoma, ktora ma dziecko z FAS. Ona radzi sobie bardzo dobrze,
ale mysle, ze tu trzeba sprawę starannie przemysleć. Zdac sobie
sprawę, ze dziecko może być w róznym stopniu opóźnione umysłowo, że
moze nie do konca kontrolowac potrzeby naturalne - i wiele innych
spraw. Uwazam, ze w tym wypadku trzeba kierowac się przede wszystkim
nie sercem, ale rozumem - lepiej dziecka nie brać, niż brać i nie
poradzić sobie.

[waszahanusia]

Dziekuję Wam za odpowiedzi