Przygoda ...

[sauber1]

Pewna definicja mówi tak - ryzykowne, ekscytujące przeżycie.
A może by coś o tym, tematyka dowolna, znając tu wielu, liczę na otwartość i
doświadczenia życiowe, które czasem bolą, a są jak księga o tysiącu stron
przechowywana w ciele i umyśle głęboko. Kto lepszy ten pierwszy, zapraszam ))

[stanislaw00074]

Życie to jedna wielka przygoda. Kiedyś dotarło do mnie że przecież nie wszyscy
budzą się następnego dnia.Dojrzałem do świadomości że jutro na niektóre sprawy
może być już za późno.Każdy kolejny dzień traktuję więc jak nową,jeszcze czystą
kartę mojego życia.Zapisuję na niej nowe wyzwania i dopisuję kolejne,życiowe
przygody.
Fajną przygodą jest to,że mam udaną rodzinę,która potrafi
(szczególnie dzieci) zaskakiwać każdego dnia. Przygodą i wyzwaniem jest
urządzanie domu,wypad na zakupy, czy nowe zadanie w pracy.
Zauważam czasem ,że jeszcze rok temu nie podjął bym się
jakiegoś wyzwania, a tu proszę, złapałem wreszcie byka za rogi.Każdy z nas
codziennie przeżywa przygodę swojego życia, czasem nie zdając sobie nawet z tego
sprawy.Są przygody które spadają na nas znienacka i czasem wywracają nasze życie
do góry nogami.Są również takie,dzięki którym życie staje się barwniejsze i
ciekawsze.
Dzięki za temat- zaczynam skromną przygodą wigilijną.

W naszym domu nigdy nie było zwierząt, choć je bardzo lubimy.Taki stan rzeczy
wynikał z założenia, że w ciągu dnia nikogo nie ma w domu i zwierzak czułby się
samotny i opuszczony.Ukochane kotki i pieski u dziadków wszystkim wystarczały.W
ubiegłym roku 24 grudnia, z samego rana, pod drzwiami usłyszeliśmy ciche
miałczenie. Otworzyliśmy drzwi i do mieszkania wsunął się mały,zabiedzony,
trzęsący się kociak.
Dzieciaki oszalały z radości, a żona zastanawiała się co z nim zrobić.Najpierw
dostał mleka - opił się jak beczka, położył się pod
kaloryferem i zaczął mruczeć.Patrzyłem na to wszystko z uśmiechem i już
wiedziałem - tym razem dzieciaki nie ustąpią.Kiedy żona oznajmiła, że kot zostać
nie może,bo będzie brudził i że odwieziemy go wieczorem do dziadków bo tam
będzie mu dobrze, usłyszała:
Ależ mamo, przecież dzisiaj jest wigilia. Sama nam mówiłaś, że taka jest polska
tradycja i w tym dniu biednych i samotnych trzeba przyjąć.Kot jest biedny i
samotny.My nie chcemy prezentów pod choinkę, chcemy kota!!!
No i stało się.Do wieczora kot był umyty, odpchlony, miał swoje naczynia do
jedzenia, koszyk do spania i kuwetę z piaskiem w ustronnym miejscu.A już
wieczorem, ku ogólnej uciesze "polował" na bombki choinkowe.
Dzisiaj dorodny i ułożony,ale wciąż wesoły PAN KOT jest pełnoprawnym członkiem
rodziny.Największą sztamę zawarł mimo wszystko z panią domu i często zasypia na
jej poduszce.
Cenię to co mam. Dom,miłość,spokój i mruczenie kota to też
przygoda,która nie każdemu się w życiu zdarza.

[sauber1]

Piękna opowieść wigilijna, z przywiązaniem do naszej starej tradycji, ale też
przypadkowo dostrzegłem na jednym z dużych europejskich pięknie kwitnących
portali coś szczególnego, co podkręca wyjątkowo i tak spontanicznie cieszy
ludzi. Niby nic, taka cicha promocja dziewczynki pracującej w TV. A teraz już
widzę jak ludziom bardzo potrzeba wesołości, małych prostych radości w tym
szarym pędzie donikąd, w ciągłej obawie o jutro, a może mi się to wszystko tylko
wydaje? Może jednak ludzie wolą w zamknięciu snuć rozmyślania o wzniosłych
celach, nadziejach i z nikim co może sprawić radość, dla zachowania dziwnych
tradycji w ogóle się nie dzielić, no bo i po co strzępić język po próżnicy, jak
i tak nikt tego nie czyta, a w telewizorni tyle fascynujących reklam, aż w duszy
ciepło się robi i człowieka czynią szczęśliwym ...
Tak, o poezji życia mówię, a sztuką grać tylko siebie
--
www.radziejowkujawski.vgh.pl/news.php?readmore=990
ale nie zaglądajcie, nie warto

[salsa13]

stanisław
opowieść wigilijna śliczna

jednak jestem pod wrażeniem tych wcześniejszych słów,
kiedyś też tak myślałam, nawet dziękowałam za każdy nowy dzień...
Potrafiłam cieszyć się życiem i małymi szczęściami.
I nagle, zdarzyło się coś, co wywróciło mój poukładany świat do góry
nogami. Super chwile, bezcenne wspomnienia...
A teraz szarości wszędzie, kolory zmyły się i nie chcą powrócić

Jednak Twoje słowa uświadomiły mi właśnie, że JUTRO na niektóre
sprawy - może być JUŻ ZA PÓŹNO.
Dzięki, chyba tego własnie potrzebowałam...

"Od jutra będę smutna, od jutra.
Dzisiaj jednak będę szczęśliwa:
Do czego służy smutek, do czego?
Dlatego, że wieje nieprzychylny wiatr?
Dlaczego mam się dzisiaj martwić o jutro?
Może jutro będzie wszystko jasne
Może jutro zabłyśnie już słońce.
I nie będzie żadnego powodu do smutku.
Od jutra będę smutna, od jutra.
Ale dzisiaj, dzisiaj będę szczęśliwa i powiem do każdego smutnego
dnia:
Od jutra będę smutna. Dzisiaj nie."

[stanislaw00074]

BAJKA O ZASMUCONYM SMUTKU - z dedykacją dla salsy13


Po piaszczystej drodze szła niziutka staruszka.
Chociaż była już bardzo stara, to jednak szła tanecznym krokiem,
a uśmiech na jej twarzy był tak promienny, jak uśmiech młodej,
szczęśliwej dziewczyny. Nagle dostrzegła przed sobą jakąś postać.
Na drodze ktoś siedział, ale był tak skulony, że prawie zlewał się z piaskiem.
Staruszka zatrzymała się, nachyliła nad niemal bezcielesną istotą
i zapytała:
"Kim jesteś?" Ciężkie powieki z trudem odsłoniły zmęczone oczy,
a blade wargi wyszeptały: "Ja? ... Nazywają mnie smutkiem"
"Ach! Smutek!", zawołała staruszka z taką radością, jakby spotkała dobrego
znajomego.
"Znasz mnie?", zapytał smutek niedowierzająco.
"Oczywiście, przecież nie jeden raz towarzyszyłeś mi w mojej wędrówce.
"Tak sądzisz ..., zdziwił się smutek, "to dlaczego nie uciekasz przede mną.
Nie boisz się?" "A dlaczego miałabym przed Tobą uciekać, mój miły?
Przecież dobrze wiesz, że potrafisz dogonić każdego, kto przed Tobą ucieka.
Ale powiedz mi, proszę, dlaczego jesteś taki markotny?" "Ja ... jestem smutny."
odpowiedział smutek łamiącym się głosem.
Staruszka usiadła obok niego. "Smutny jesteś ...",
powiedziała i ze zrozumieniem pokiwała głową. "A co Cię tak bardzo zasmuciło?"
Smutek westchnął głęboko.
Czy rzeczywiście spotkał kogoś, kto będzie chciał go wysłuchać?
Ileż razy już o tym marzył. "Ach, ... wiesz ...", zaczął powoli i z namysłem,
"najgorsze jest to, że nikt mnie nie lubi.
Jestem stworzony po to, by spotykać się z ludźmi
i towarzyszyć im przez pewien czas.
Ale gdy tylko do nich przyjdę, oni wzdrygają się z obrzydzeniem.
Boją się mnie jak morowej zarazy." I znowu westchnął.
"Wiesz ..., ludzie wynaleźli tyle sposobów, żeby mnie odpędzić.
Mówią: tralalala, życie jest wesołe, trzeba się śmiać.
A ich fałszywy śmiech jest przyczyną wrzodów żołądka i duszności.
Mówią: co nie zabije, to wzmocni. I dostają zawału.
Mówią: trzeba tylko umieć się rozerwać.
I rozrywają to, co nigdy nie powinno być rozerwane.
Mówią: tylko słabi płaczą. I zalewają się potokami łez.
Albo odurzają się alkoholem i narkotykami, byle by tylko nie czuć mojej obecności."
"Masz rację,", potwierdziła staruszka, "ja też często widuję takich ludzi."
Smutek jeszcze bardziej się skurczył. "Przecież ja tylko chcę pomóc każdemu
człowiekowi.
Wtedy gdy jestem przy nim, może spotkać się sam ze sobą.
Ja jedynie pomagam zbudować gniazdko, w którym może leczyć swoje rany.
Smutny człowiek jest tak bardzo wrażliwy.
Niejedno jego cierpienie podobne jest do źle zagojonej rany,
która co pewien czas się otwiera. A jak to boli!
Przecież wiesz, że dopiero wtedy, gdy człowiek pogodzi się ze smutkiem i
wypłacze wszystkie wstrzymywane łzy, może naprawdę wyleczyć swoje rany.
Ale ludzie nie chcą, żebym im pomagał.
Wolą zasłaniać swoje blizny fałszywym uśmiechem.
Albo zakładać gruby pancerz zgorzknienia." Smutek zamilkł.
Po jego smutnej twarzy popłynęły łzy: najpierw pojedyncze,
potem zaczęło ich przybywać, aż wreszcie zaniósł się nieutulonym płaczem.
Staruszka serdecznie go objęła i przytuliła do siebie.
"Płacz, płacz smutku.", wyszeptała czule.
"Musisz teraz odpocząć, żeby potem znowu nabrać sił.
Ale nie powinieneś już dalej wędrować sam.
Będę Ci zawsze towarzyszyć, a w moim towarzystwie zniechęcenie już nigdy Cię nie
pokona."
Smutek nagle przestał płakać.
Wyprostował się i ze zdumieniem spojrzał na swoją nową towarzyszkę:
"Ale ... ale kim Ty właściwie jesteś?"
"Ja?", zapytała figlarnie staruszka uśmiechając się przy tym tak beztrosko,jak
małe dziecko. "JA JESTEM NADZIEJA!"
(autor nieznany)

[salsa13]

Dziękuję, piękna ta bajka...

ja już chyba lubię te moje smutki, są ze mną już tyle lat...
tylko ostatnio zostawiła mnie nadzieja.
Zostwiła i nie chce wrócić...
Gdzie Jej szukać?
A jeśli już nie wróci???

[stanislaw00074]

Sekretne zioło Marthy


Nie dawał Benowi spokoju za każdym razem, kiedy ten wchodził do kuchni. Ów
maleńki metalowy pojemnik, stojący na półce nad piecem. Pewnie wcale nie
zawracałby sobie nim głowy, może nawet w ogóle by go nie zauważył, gdyby Martha
nie powtarzała mu wciąż, aby go nigdy nie dotykał. Powiadała, że znajduje się w
nim pewne "sekretne zioło", które dostała od swojej matki. Obawiała się, że
gdyby Ben lub ktokolwiek inny wziął pudełko do rąk i zajrzał do środka, mógłby
je przypadkowo upuścić i rozsypać jego cenną zawartość, a sama nie znała
sposobu, by je ponownie napełnić.

Pojemnik bynajmniej nie rzucał się w oczy. Był tak stary, że prawie zupełnie
zaniknął już jego pierwotny czerwony i złoty roślinny ornament. Doskonale widać
było na nim i na jego szczelnej pokrywce miejsca, za które był ciągle chwytany.

Oprócz Marthy, palce jej matki, jak również babki, zostawiły na nim swoje ślady.
Martha nie była do końca pewna, ale podejrzewała, że nawet jej prababka używała
tego samego pudełka i jego "sekretnego zioła".

Ben wiedział tylko, że wkrótce po tym, jak poślubił Marthę, jej matka przyniosła
pojemnik i przykazała jej, by otaczała jego zawartość szczególną troską.

Co też Martha pieczołowicie robiła. Ben nie widział nigdy, żeby podczas
gotowania jakiejkolwiek potrawy zapomniała zdjąć pojemniczek z półki i posypać
składniki odrobiną "sekretnego zioła". Dodawała szczyptę nawet do tortów,
placków i ciasteczek.

Cokolwiek znajdowało się w tym pudełku, z pewnością zdawało egzamin, ponieważ
Ben był święcie przekonany, że Martha jest najlepszą kucharką na świecie. Nie
był bynajmniej odosobniony w swej opinii, bo każdy, kto tylko posmakował jej
potraw, wysławiał je pod niebiosa.

Ale dlaczego nie pozwalała mu dotknąć tego pojemniczka? Czy naprawdę obawiała
się, że może rozsypać jego zawartość? Jak wyglądało to "sekretne zioło"? Było
tak niezwykłe, że tylko kiedy Martha okraszała nim jedzenie, Ben nieodmiennie
wyczuwał jego woń. Musiała, oczywiście, używać owej przyprawy bardzo oszczędnie,
ponieważ nie sposób było ją ponownie zdobyć.

Martha zdołała wszakże jakoś nie wyczerpać zapasów przez trzydzieści lat ich
małżeństwa. W ciągu całego tego czasu, ilekroć dochodził do niego aromat ziół,
ślinka sama napływała mu do ust.

Coraz bardziej kusiło Bena, żeby choć raz zajrzeć do pudełeczka, ale nigdy tak
do końca nie zebrał się na odwagę.

Pewnego dnia Martha zachorowała. Ben zawiózł ją do szpitala, gdzie musiała
pozostać na noc. Po powrocie dom wydawał mu się przygnębiająco pusty. Martha
nigdy przedtem na tak długo go nie opuszczała. Kiedy zbliżała się pora kolacji,
nie bardzo wiedział, co ma począć - jego żona gotowała tak wyśmienicie, że sam
nie musiał się tego uczyć.

Gdy wreszcie zabłąkał się do kuchni, żeby zobaczyć, co też może być w lodówce,
od razu rzucił mu się w oczy pojemnik. Przyciągał go niczym magnes - rozejrzał
się niepewnie dokoła, ale ciekawość nie dawała mu spokoju. Przynaglała go.

Cóż mogło znajdować się w tym pudełku? Niby dlaczego miał go nie dotykać? Jak
wyglądało to "sekretne zioło"? Ile go jeszcze pozostało?

Ben ponownie objął spojrzeniem otoczenie i podniósł pokrywkę olbrzymiej
tortownicy, która stała na stole. Ach... została ponad połowa smakowitego
wypieku Marthy. Odkroił ogromną porcję ciasta i usiadł na krześle. Zdążył jednak
wziąć tylko jeden kęs, kiedy jego wzrok znowu powędrował do pojemnika. Cóż
takiego by się stało, gdyby zerknął do środka? A w ogóle to dlaczego Martha
otaczała go taką tajemnicą?

Ben wziął do ust kolejny kawał tortu i staczał ze sobą wewnętrzną walkę -
powinien czy nie powinien? Przez następne pięć kęsów myślał o tym gorączkowo,
wpatrując się w pudełko. W końcu nie mógł się już dłużej powstrzymać.

Przeszedł wolno przez kuchnię i ostrożnie zdjął pojemnik z półki. Bał się
śmiertelnie, aby przypadkiem nie rozsypać jego bezcennej zawartości. Postawił go
na stole i delikatnie podważył wieko. Nie śmiał od razu zajrzeć do środka. Kiedy
wreszcie ukazało mu się wnętrze pojemnika, oczy rozszerzyły mu się ze zdziwienia
- był pusty... z wyjątkiem maleńkiego zwiniętego skrawka papieru na dnie.

Ben z trudem wcisnął swoją dużą dłoń do pudełka, żeby wyciągnąć karteczkę. Ujął
ją za róg, wyjął i rozwinął powoli pod światłem lampy kuchennej.

Widniało na niej zaledwie parę słów, umieszczonych tam, jak to Ben natychmiast
rozpoznał, przez matkę Marthy. Było na niej po prostu napisane: "Martho, do
wszystkiego, co robisz, dodawaj odrobinę miłości".

Ben przełknął głośno kęs, odłożył notatkę, postawił pojemnik na półce i na
powrót zasiadł do tortu. Wiedział już teraz, dlaczego tak bardzo mu smakuje.

[salsa13]

...
tylko kto zechce przyjąć odrobinę miłości?

piękne słowa...

[kobieta7912]

Czy to jest przygoda??? tak bym tego nie nazwała, na pewno historia, która
zmieniła moje życie a raczej podejście do ludzi.... do ich trosk, problemów, do
ich kameralnego świata(jak mówi mój przyjaciel) Jest mi źle, potrzebuje
pomocy-tak próbowała jej znaleźć kobieta. Nie krzyczała, nie płakała, nie
denerwowała się. Mówiła, tak zwyczajnie jak mówi się o tym, że po pracy
pójdziemy do fryzjera. Tak często to powtarzała, że otoczenie przestało to
traktować poważnie....
Słoneczny dzień, odwiedziny tej samej osoby w tym samym domu, ale to był zły
wybór, chociaż pozornie można było pomyśleć, że skoro żyje tam osoba z medycznym
wykształceniem, aktywnie pracująca w swoim zawodzie to przecież do czegoś
zobowiązuje.... Niestety do niczego. Nie mamy ochoty zajmować się życiem,
problemami innych, chcemy być od tego wolni....
Miesiąc później znalezione ciało, tabletki, alkohol aby łatwiej to
przetrwać(chociaż co ja mówię, nie mam pojęcia czy było łatwiej...)
Wiem natomiast, że nawet cichy szept może oznaczać ostatni krzyk....dlaczego?

[sauber1]

Dobrze jak o pewne doświadczenia jesteśmy mądrzejsi, a czego, jak czego, ale
przygód nam w życiu chyba nie brakuje, ja już kończę trzeci rozdział, o wydaniu
czas pomyśleć

[kobieta7912]

Najważniejsze żeby to były tylko"pewne" doświadczenia, zbyt duży bagaż może
ciążyć za mocno. Mało jest jednak ludzi tak silnym, twardych i odpowiedzialnych
żeby przetrwali wszystko.....

[sauber1]

Masz rację zbyt duży bagaż może każdego przygnieść, podobnie jak przerost
ambicji.

[kobieta7912]

o to trafiłeś na czuły punkt, ocena czyiś ambicji jest ogromnie ryzykowna.... )

[sauber1]

kobieta7912 napisała:

> o to trafiłeś na czuły punkt, ocena czyiś ambicji jest ogromnie ryzykowna.... ;
> -))

Tak i owszem, nawiasem mówiąc, nie nam ludziom koniecznością i trudno jest
oceniać innych, a nawet nie wolno tego czynić, ot tak dla przyjemności tylko.

[kobieta7912]

Ocena dla przyjemności własnej??? trochę mi to moją sąsiadką zalatuje sorry
żart, bez urazy...

[sauber1]

kobieta7912 napisała:

> Ocena dla przyjemności własnej??? trochę mi to moją sąsiadką
> zalatuje sorry żart, bez urazy...

Niemniej jednak tak ludzie miewają, a wiele też zależy od regionu i odwiecznych
naleciałości...

[kobieta7912]

A Ty miewasz ze względu regionu czy naleciałości?? a może jest trzecie dno?

[sauber1]

kobieta7912 napisała:

> A Ty miewasz ze względu regionu czy naleciałości?? a może jest trzecie dno?

Zawsze jest to trzecie dno, ale po co, pytam?

[kobieta7912]

bo ciekawa jestem człowieka, z którym rozmawiam....

[stanislaw00074]

no właśnie- sauber,możesz napisać coś o sobie? Nie chodzi tu o dane
osobowe,które są chronione, ale ....?

[kobieta7912]

Proooooooosimy

[sauber1]

kobieta7912 napisała:

> Proooooooosimy;

OOOOOOOO słyszę wołanie ? I co ja mam coś o sobie tu pisać?

[kobieta7912]

Taaaaaaaak

[sauber1]

kobieta7912 napisała:

> Taaaaaaaak

To się jeszcze pomyśli? ale nie teraz jeszcze

[stanislaw00074]

na początek ile sypiesz cukru do kawy,czy lubisz góralską muzykę i takie tam...

[stanislaw00074]

lubisz rustykalne klimaty?
www.wrzuta.pl/audio/mwWsIOQ8fz/siklawa-_chlopcy_na_weselu

[sauber1]

i te mrożące krew w żyłach ...
www.echo.msk.ru/att/newsound-2008-11-24-1006.mp3

[jumanji_7]

Czy ?

[jumanji_7]

Głównie LAMPART blisko ..., szkoda dziewczyny, dała się wkręcić!

• Magdalena Żuk. "Detektywi LAMPART o wyjeździe do Egiptu"

[jumanji_7]

Co ciekawego w tej sprawie ministrowie Ziobro i Błaszak dziś mogą zdziałać bez uszczerbku?
Bardzo ciekawe czy będą musieli pokornie zaakceptować wersję pewnych bliżej nieokreślonych
kół reprezentowanych przez naddetektywa Polski ?
Dla łowców seksualnych niewolnic granice nie istnieją !
Międzynarodowym gangom sprzyja też oficjalna polityka państw, traktujących prostytucję jako motor napędowy sektora turystycznego.
A z potęgą finansową żartów nie ma!