Ciągle boli... serce

[patunia79]

Wiem że nie tu powinno się o tym pisać, ale wiem też że tu znajdę największe
pocieszenie. Minęły trzy tygodnie odkąd straciłam swoje maleństwo. Płkałam po
kątach i wciąż myślałam, ale powoli wszystko zaczęłam sobie układać. Przecież
musi być lepiej nie może ciągle być źle. A tu następny cios...
Moja najlepsza koleżanka, po ciężkiej chorobie (nowotwór szyjki macicy,i tym
samym jej usunięcie) jest w ciąży. Nie zazdroszczę jej bo wiem że jej się to
należy tyle przecierpiała, ale dlaczego to tak mnie boli. I znowu płaczę i
cierpię. Tak mie przykro. Czemu ja zdrowa (prawie) wszystkie narządy w
porządku tracę swe maleństwo, a ludzie ciężko chorują i wiele o to maleństwo
się nie starają i bach taki prezent od losu.
Mój mąż już nie ma do mnie cierpliwości, wiem że myśleć pozytywnie aby zajść
w druga zdrową ciążę, ale nie potrafie sobie ze sobą dać rady. Jaka
niesprawiedliwość jest wokół mnie a teraz i we mnie. Nie mam sił na nic.

Patunia i jej aniołek (14.01.2004)

[alfa36]

Witaj!
Napisałam do Ciebie wczoraj w poście o dupasthionie. Zajrzyj tam. Ja mam takie
same przeżycia jak Ty, tyle że starsze o miesiąc. A, co do Twojego
samopoczucia, to ja dokładnie wczoraj znów mialam doła. Niby nic sie nie stało.
Poszłam na slużbową rozmowę z moim szefem. W pracy nie mówiłam, że jestem w
ciaży ani też, że poroniłam. Jednak okazalo sie, że ze szpitala dostalam
zwolnienie z zaznaczeniem o ciąży. (o czym się zorientowałam po wypłacie a
upewniłam sie po wczorajszej rozmowie). No i właśniej wczoraj szef mnie bardzo
delikatnie spytal o moje plany rodzinne, bo chcialby wiedzieć "na czym stoi".
Musialam wiec powiedzieć o problemach. I wszystko wrociło. Jest mi z tym źle,
tym bardziej, że nie chciałam , żeby ktokolwiek wiedział, a jak mi sie wydaje
co niektorzy podejrzewają, ze jestem w ciaży albo myślą, że coś kombinuję. Nie
mogę dojść do siebie po tej rozmowie. A przed chwilą usłyszalam od męża, że
najwyższy czas abym nie przejmowala sie na zapas. Zresztą moj mąż od samego
początku stał na stanowisku, że najgorzej dla mnie będzie, jesli zacznie sie
nade mną rozczulać. A ja... sama nie wiem co dalej. Czy zabrać sie za badania,
mimo , że lekarze nie zalecają, jak i gdzie to zrobić, czy wreszcie jak długo
czekać z decyzją o ciąży. Pozdrawiam . asia

[moniqueee]

Tak bardzo mi przykro ((
Zajrzyj na forum forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=11916 tam na pewno
znajdziesz osobki, ktore Cie doskolane rozumiem.
Z calego serduszka Ci wsploczuje ;-(
Pozdrawiam cieplutenko

Moniqueee

[agnesm1]

Mnie tez jest ciezko... w srode mialam zabieg...
Powiem szczerze, ze do pracy puki co nie chce mi sie wracac...
mam nadzieje, ze moj lekarz da mi jeszcze troche wolnego...
Zreszta jest mi wszytsko jedno czy mnie zwolnia itp...
A najgorsze, ze ja nie umialam sie powstrzymac i pochwalilam sie ze jestem w
ciazy... teraz sie naslucham pytan itp... a mi juz jest i tak wystarczajaco
ciezko...
Maz stara sie mnie wspierac jak moze, ale mnie wszystko denerwuje i wiem ze
czasem ze mna ciezko teraz wytrzymac... Byle co doprowadza mnie teraz do
placzu... wole nie myslec co bedzie po powrocie do pracy...

Mam tylko mala nadzieje, ze nastepnym razem bedzie wszystko dobrze...

[roksana78]

witaj Alfa, ja również jestem w podobnej sytaucji jak Ty. Poroniłam 3 miesiące
temu, chodziłam do kilku lekarzy, ale żaden nie chciał mi dać skierowania na
jakiekolwiek badania, zalecali odczekać minimum 3 miesiące. No i co? Odczekałam
te zalecana miesiące i dziś wybrałam się do ponownej kontroli i o dziwo, dr dał
mi skierowanie na zbadanie hormonów, z czego się bardzo ucieszyłam, bo
chciałabym byc bardziej pewna w kolejnej ciązy, mimo, że chcieliśmy z mężem
podjąc starania już w lutym, to wolę jednak porobic badania i byc bardziej
spokojna, a starania zacząć w marcu
Asiu, idz do doktora i popros go o skierowanie, a Ty poczujesz sie lepiej,
gwarantuje Ci, pozdrowka

[roksana78]

witaj Alfa, ja również jestem w podobnej sytaucji jak Ty. Poroniłam 3 miesiące
temu, chodziłam do kilku lekarzy, ale żaden nie chciał mi dać skierowania na
jakiekolwiek badania, zalecali odczekać minimum 3 miesiące. No i co? Odczekałam
te zalecana miesiące i dziś wybrałam się do ponownej kontroli i o dziwo, dr dał
mi skierowanie na zbadanie hormonów, z czego się bardzo ucieszyłam, bo
chciałabym byc bardziej pewna w kolejnej ciązy, mimo, że chcieliśmy z mężem
podjąc starania już w lutym, to wolę jednak porobic badania i byc bardziej
spokojna, a starania zacząć w marcu
Asiu, idz do doktora i popros go o skierowanie, a Ty poczujesz sie lepiej,
gwarantuje Ci, pozdrowka

[coral123]

Patunia,
Jak widzisz takich kobiet jest więcej (choć brzmi to strasznie). Doskonale Cię
rozumiem, ponieważ ja nie mogłam pozbierać się przez kilka miesięcy, z żalu
straciłam odporność i ciągle chorowałam. Lekarze zalecili mi egzotyczny wyjazd i
dopiero to pomogło oderwać się od smutku i zbierać siły na kolejną próbę. Może
także powinnaś wyjechać - nowe emocje związane z poznawaniem egzotycznych
miejsc, słoneczna pogoda i pomocna dłoń kochającego mężczyzny to wspaniałe
lekarstwo.

A co do koleżanki. Życz jej dużo szczęścia. Po tym co przeszła zasłużyła na dar
od losu. Tobie także się uda (narzeczony pocieszał mnie, że skoro zaszłam w
ciążę, to znaczy że nie jesteśmy bezpłodni, a znamy wiele osób, które od kilku
lat bezskutecznie starają się o dzieci). Jeszcze będziecie razem z Waszymi
maluchami chodziły na spacery.

Życzę Ci dużo siły. Dbaj o siebie.
Musisz być silna i zdrowa, a wówczas wszystko się uda.
Ania i 18-tyg. brzuszek

[aniao3]

Czesc Patus!
ja tez po przejsciach i bardzo smutnej historii ktora pewnie tu na forum
czytalas.
Jesli czujesz ze musisz plakac - to placz, odpraw zalobe po swoim dziecku - bo
to jest zaloba. Ale nie zadreczaj sie w nieskonczonosc. Nie doluj sie przy
kazdej okazji. Uwierz, ze skoro tak sie stalo, to tak byc musialo a ty musisz
zyc dla swoich nastepnych dzieci.
Niestety e-dziecko wciaz broni sie przed wprowadzeniem forum Poronienie gdzie
byloby wiecej osob ktore cie zrozumieja i moga wesprzec, ale zajrzyj na
www.dziecko-info.com tam jest takie forum i znajdziesz wiele informacji o
badaniach, histori innych kobiet, ktore jak ty usiluja wrocic do zycia i tak
jak tu - znajdziesz zrozumienie dla twego cierpienia.
Sciskam cie mocno i mam nadzieje ze za jakis czas bedziesz szczesliwa mama
pa
a

[barbamama1]

Patuniu,

Podobnie jak Ty stracilam swojego pierwszego dzidziusia w 8 tygodniu ciazy.
Bylo nam bardzo ciezko. Na kolejna ciaze czekalismy poltora roku i udalo sie
wtedy, kiedy juz stracilismy nadzieje, ze sie uda (mamy: ja 41 lat, maz 42
lata). Ale sie udalo i w tej chwili nosze w sobie 19 tyg. Dzidzusia. Naprawde
sie nie martw. Tobie tez sie uda. Zobaczysz.

Pozdrawiam bardzo cieplo

[m.arcy]

Patunia, i ja się wpisałam w wątku sierpniowym, ale i ja nie będę miała tego
dziecka... to boli strasznie. Ale ja nie mam czasu na płacz, w sobotę miałam
zabieg, a przedwczoraj moja mama złamała kręgosłup, jest w szpitalu, piętro
niżej, niż ja byłam tydzień temu... Miesiąc temu byłam z dzieckiem w szpitalu,
to w tym okresie mniej więcej zatrzymał sie rozwój płodu. Dlaczego to wszystko
mnie spotyka, było za dobrze? wcale nie było.

[patunia79]

Wszystkie nosimy ten sam ból w sercu. Dziś znowu płakałam i nie wiem co dalej,
mąż myśli nad wizytą u psychologa (czy dobrze?). Moja szwagierka (do której nie
pałam dużą sympatią)mieszka piętro niżej. Cała jej ciąża dla mnie nie istniała
gdyż nie za bardzo się lubimy. Jednak dzisjaj wróciła do domu z dzidziusiem,
ślicznym maleńkim chłopcem i nie wytrzymałam. Pobiegłam do siebie i wpadłam w
wielki dół rozpaczy. Nie wiem czemu, przecież obiecywałam sobie że nie zrobie z
siebie idiotki. Będę dzielna, ale to samo jakoś przychodzi. Ona ma już dwoje
dzieci. Wszystkie jej ciąże przeszły idealnie. A moja nawet jedna nie doszła do
skutku.
Nie wiem kiedy, ale najchętniej już dziś zaczęła bym się starać o moje
maleństwo. Wiem że to teraz nie możliwe. Ale już się nie mogę doczekać bo ciąża
uleczy mój ból chociaż w częśći.

Życzę wam abyście nie miały takich dziwnych sytuacji jak ja bo to naprawdę nie
pomaga wyjść na prostą drogę. A sobie życzę pogody ducha, muszę znaleźć sobie
jakiś cel. Na razie badania i myślę że nie później jak marzec/kwiecień starania
o dzidzę. Oby jak najszybciej to jest mi bardzo potrzebne.

Patunia z aniołkiem w sercu (14.01.2004)

[ulala72]

Patuniu,
wszystko, co się teraz z Tobą i w Tobie dzieje jest najzupełniej normalne. To
bardzo świeże przeżycia i dobrze, że celebrujesz swoją żałobę po aniołku. To
jest Ci po prostu potrzebne, aby móc przejść do następnego etapu. Jeszcze
przez parę następnych miesięcy możesz mieć te gorsze dni, ale z czasem będzie
ich coraz mniej.
Wierz mi, ja przypominam sobie o swoich dawnych cierpieniach w zasadzie tylko
wtedy, kiedy czytam takie posty jak Twoje. Teraz dwoje moich cudownych dzieci
śpi za ścianą. Jeszcze będzie wspaniale. Za jakiś czas. A na razie pozwól
sobie na smutek i płacz.
Pozdrawiam ciepło.

[ania-d]

Patuniu,
Wiem, wiem co czujesz. Opowiem Ci historię. Była dziewczyna. Po ślubie zaszła
w ciąże. Ciąża obumarła. Serce jej stanęło. Po kilku latach marzeń, znowu w
ciąży i znowu to samo. Potem leczenie i jeszcze gorzej. O mało nie straciła
życia. A potem synek. A potem znowu dwa razy morze łez. I jest i córeczka. A
wszystko to w wieku " kiedy ma się prawo do badań pronatalnych". A więcej na
priva [e-mail]. rozumiem, co czujesz, rozumiem i Twojego męża. Ale a
pewno się powiedzie. Chętnie opowiem, co się czuje.

[justyna1212]

Patuniu, ja też straciłam dziecko trzy tygodnie temu (18.01), strasznie boli...
serce właśnie. To niemal fizyczny ból. Czemu e-dziecko broni się przed forum:
Poronienia? E-dziecko towarzyszy mi już od długiego czasu, ale gdy straciłam
moją kruszynkę, nie wiedziałam gdzie się podziać, gdzie napisać o swoim bólu...
Ja staram się już nie analizować, nie doszukiwać przyczyn, nie powracać
pamięcią do tych koszmarnych wydarzeń, nie rozdrapywać trudno gojących się ran.
Wydaje mi się teraz, że sposobem na złagodzenie bólu jest zajęcie się czymś, co
nie przywołuje dramatycznych wydarzeń. Nie wiem jak to napisać, jak nazwać. Nie
wiem, czy jakiś wpływ na moje teraźniejsze samopoczucie ma wizyta u psychologa,
byłam jak narazie na jednej wizycie i to ja właściwie mówiłam, a to mówienie to
tak mi szło... szkoda gadać. Każde słowo grzęzło w gardle, łzy w oczach... To
ja chciałam usłyszeć konkretne wskazówki, gotową receptę na złagodzenie bólu. A
przecież takiej recepty nie ma... Odganiam koszmarne wspomnienia, coraz mniej
zwierzam się z tego co mnie spotało, robię to na co nie miałam siły wcześniej,
sprzątam, robię zakupy, spotykam się ze znajomymi, rodziną, oddaję się mojej
pasji fotografowaniu, więcej pracuję, kupuję sobie coś, co sprawia mi radość,
robię sobie drobne przyjemności. I staram się nie rozmyślać, nie wracać. Mogę
za Tobą powtórzyć słowa: "najchętniej już dziś zaczęłabym się starać o moje
maleństwo. Wiem że to teraz nie możliwe. Ale już się nie mogę doczekać". Drażni
mnie to czekanie, jestem bierna, wiem, że nie zajdę w ciążę ani w lutym, ani w
marcu, nie wiem czy w kwietniu (mam taką nadzieję), bo trzeba odczekać to
minimum. Tak bardzo tęsknię, tak bardzo chcę znów, jak najszybciej mieć w sobie
nowe życie, zobaczyć na USG zdrowe serduszko, poczuć pierwsze ruchy... Tak
będzie, doczekamy się tej chwili.

[patunia79]

Nawet nie wiesz jak bardzo mi pomogły twe słowa. Jest w nich wszystko to co ja
właśnie teraz czuję. Tak samo jak ty próbuję się czymś zająć, jednak ja nie
pracuję. Trochę studjuję podyplomowo i udzielam korepetycji z angielskiego.
Jednak teraz są ferie i zupełnie nie wiem co zrobić z czasem. Ciąglę sprzątam i
trochę się uczę, a wieczorem mam wielką przyjemność zaglądać na formu (nie mam
stałego łącza).
Czuję że mój stan psychiczny poprawia się gdy czytam że są ludzie którzy to
samo przeżyli co ja i rozumieją mnie doskonale. Twoje ostatnie słowa również ja
mogła bym zacytować, myśle że nie długo będziemy miały radość nie tylko z
pisania takich słów jak te ale również z rzeczywistego spełnienia.
Napisz czasami do mnie, to bardzo mi pomaga, a również ciekawi mnie czy
podejmujesz jakieś kroki w rozwikłaniu tej sytuacji i podjęciu jakiś badań. Jak
ja będę coś wiedziała to napewno to napiszę.

Pozdrawiam Patunia z wielką nadzieją....
aniołek (14.01.2004)

[justyna1212]

Jakiś czas temu, gdy o internecie nie miałam bladego pojęcia, myślałam, że
jestem jakimś wyjątkiem, że tylko mnie dręczą jakieś problemy, że tylko ja nie
mogę poradzić sobie z czymś... Tu odkryłam, że nie jestem sama. Tu mogę znaleźć
ludzi, którzy myślą podobnie, czują podobnie, mają podobne problemy... Tu mam
wsparcie, możnaby rzecz nawet: terapię. Tak się cieszę, że napisałaś, tak się
cieszę, że mogłam komuś pomóc... W chwili obecnej męczy mnie niemoc. Wiem, że
ani w lutym, ani w marcu, a może i nie w kwietniu nie zajdę w ciążę. Bo trzeba
odczekać chociaż te minimum... Przed ciążą żyłam w nadzieji, że a może w tym
cyklu się uda. A teraz wiem, ze ani w tym, ani w następnym, i w ogóle nie
wiadomo kiedy. Postanowiłam wziąć się porządnie za zdrowie fizyczne: wzmocnić
odporność na przeziębienia (jeszcze nie wiem w jaki sposób), wyleczyć zęby,
wyleczyć wszelkie stany zapalne pochwy, chodzić równorzędnie do dwóch
ginekologów (państwowo i prywatnie). Nie wiem co jeszcze mogę zrobić.
Konkretnych badań nie mam zleconych, to moje pierwsze poronienie (i mam
nadzieję, że ostatnie) i lekarze nie doszukują się chorób. Nie wiem. Teraz
czekam na pierwszą miesiączkę, potem zacznę działać. Za tydzień odbieram wyniki
badań histopat.