Okropne obawy...

[emma_euro_emma]

Jestem w 17 tc, 23.12. mam dopiero pierwsze USG. Nie wiem dlaczego, ale strasznie się boję, że okaże się coś niedobrego. Wiem, że trzeba myśleć pozytywnie, ale to jest silniejsze ode mnie. Co więcej, tydzień temu przeszły mi pierwszotrymestrowe objawy i nie mam mdłości, mniej śpię, nie mam zawrotów głowy - jak przed ciążą. I dlatego, bo nic nie czuję, mam jakieś chore lęki i często łapię się na myśli, że przecież nie wiem, czy Maluchowi bije serduszko i czy jeszcze żyje. Wiem, że to przerażające, ale nie mogę sobie z tym poradzić.
Proszę, uspokójcie mnie troszkę i doradźcie coś, bo chyba zwariuję.

[hannamay]

calkowicie cie rozumiem. chyba nie ma kobiety, ktora nie zastanawia sie jak
malenstwo sie czuje i czy rosnie i rozwija sie prawidolowo ( szczegolnie na
poczatku ciazy). to naturalne. z drugiej zas strony naprawde warto pomyslec jak
zapobiec panice i sile strachu .. malenstwo potrzebuje silnej i pozytywnej mamy
i wierzacej, ze wszystko bedzie dobrze!

Postaraj sie zrobic cos co bardzo lubisz - relaksujaca kapiel moze, z cudna
muzyka, dobra ksiazka. Moze zacznij tak jak ja pisac pamietnik - i opisz co cie
raduje, martwi, jak sie czujesz. To pomaga niczym rozmowa z psychologiem a i
na przyszlosc stanowic bedzie doskonaly prezent dla twojego malenstwa Popatrz
tez na rozesmiane buzie dzieci i pomysl ze za pare miesiecy tez bedziesz dumna
ze swojego dziecka.

Ja na poczatku ciazy mialam chwile ciezkie - zmeczenie, mdlosci itd i czasami
juz mialam dosc Moj maz kupil mi wowczas piekny album anna geddes z
fotografiami nowonarodzonych dzieci. Przesliczny naprawde! Kazdego ranka
zmienial strony tego albumu, tak abym mogla sie na nowo zachwycic. Rzeczywiscie
kiedykolwiek czulam sie zle, patrzylam na te piekne fotografie i myslami bylam
juz w chwili kiedy ujrze i ucaluje moje malenstwo i sama sie zachwyce
doskonaloscia mojej kruszynki
Teraz pozostalo mi tylko 11 tygodni i nie moge sie doczekac tego momentu, kiedy
moj malenki skarb przyjdzie na swiat

Badz optymistka i wierz, ze wszystko bedzie dobrze!

pozdrawiam
_hannamay_

[aajn2]

Tak to jest, że każda mamusia martwi się o zdrowie swojego maluszka)
Cierpliwości. Juz niedlugo zobaczysz Malutka istotke w sobie. Zobaczysz jak
bije malutkie serduszko!! Jeszcze troszeczke) Nie ma sie co denerwowac!!
Pozdrawiam. Aga

[nupik]

ale to tak jest, dzieki Bogu ze ci przeszly objawy, przeciez to koniec
pierwszefo trymestru, tak wlasnie rozwija sie ciaza! Jesli dobrze sie czujesz,
nie krwawisz i nie masz zadnych niepokojacych objawow typu twardnienie brzucha
czy bole to naprawde uwierz ze wszytsko jest ok. Jeszcze nie czujesz ruchow i
wydaje ci sie ze brzuch jest pusty a tam serducho juz dzielnie pracuje,
najgorszy okres pierwszych miesiecy masz za soba i to sie liczy, teraz naparwde
postaraja sie zrelaksowac dla dobra dzidziusia. Ja tez sie bardzo niepokoilam ,
przed polowkowym nie spalam cala noc chociaz czulam juz synka ale mialam
paranoje ze jest chory bo nie zrobilam usg w 12 tygodniu, naxzytalam sie na
forum i myslalam ze umre. Niepotrzebnie sie zdenerwowalam.
wszytskie odczuwamy ten sam niepokoj, potem bedziesz bala sie polowkowego, a
apotem porodu, czy nic sie nie stanie czy na pewno jest zdrowe, potem czy
oddych w lozeczku, potem czy salmochod go nie przejedzie a potem czmu nie wraca
chcoiaz juz trzecia rano. Na tym to chyba polega...
pozdrawiam serdecznie
mama panikara - aga 25tc

[aliceparis]

Emma, nie wiem czy to Cie pocieszy: ja, tak jak Ty, jestem w 17 tyg. Podobnie
jak Tobie, jakis czas temu przeszla mi sennosc i ogromny apetyt (moje jedyne
dolegliwosci ciazowe). Nawet waga spadla, a brzuch od jakiegos miesiaca w ogole
sie nie powieksza (moze i lepiej, bo wywalilo mi brzuch od poczatku ciazy i
gdybym utrzymala to tempo, to na koniec chyba bym wygladala jak slonik). I tak
jak Ty caly czas wsluchuje sie w swoj organizm, analizuje kazde klujniecie w
brzuchu i z niecierpliwoscia wyczekuje ruchow dziecka.

To normalne, ze odczuwasz niepokoj, chyba kazda z nas tak ma. Ale tak jak
pisaly dziewczyny, jesli nie ma niepokojacych objawow, to znaczy, ze wszystko
jest w porzadku. Pytaj o jak najwiecej rzeczy swojego lekarza. Pogadaj z
kolezankami - mlodymi mamami, ale tylko takimi, ktorym ufasz i ktore nie beda
Cie straszyly historiami zaslyszanymi na patologii, albo cos w tym stylu. Mi
bardzo duzo pomoglo to forum, a takze dobra ksiazka na temat ciazy "Ciaza.
Poradnik dla rodzicow" i wlasnie 2 cudowne przyjaciolki, ktore zostaly mamami w
tym roku i ktore zawsze mi doradza i opowiedza jak to bylo u nich.

Glowa do gory, juz pojutrze zobaczysz swoje szczescie w brzuszku zdrowe i w
dobrej formie. To Cie uspokoi, a spokoj jest tym czego kobiecie w ciazy
najbardziej potrzeba. Trzymaj sie!

[gumecka]

Wiesz ja mam podobnie, jestem w 2trymestrze i tez mi mdlosci przeszly,
zmeczenie i ospalosc, tylko piersi nadal bola. Czasem tez mam wrazenie czy
dzidzia tam jest i czy wszystko ok, pozatym brzuszka narazie jeszcze nie widac
wiec tym bardziej, ale pociesze cie bo moja kolezanka tez nie miala zadnych
objawowo a teraz malutka ma prawie roczek. Ale dziwie sie ze masz dopiero
pierwsze usg teraz, ja po swietach mam 4wizyte i 3 usg. Pozdrawiam i nie martw
sie bedzie dobrze.

[magdalena_27]

och, jak ja się boję!!! dzisiaj moje Maleństwo obudziło mnie o drugiej w nocy
kopaniem w różne strony, nie spałam dwie godziny i przez ten czas przychodziły
mi do głowy różne straszne rzeczy - że pępowina taka groźna, że Młoda może się
nią owinąć, że przecież nie wiem, czy słyszy, czy widzi, że tak boję się
przyduszenia przy porodzie.......
Mój partner nie rozumie moich obaw, twierdzi, że jest dobrej myśli, więc nawet
nie chę mu się za często wypłakiwać w rękaw.
Własnie miałam nawet zacząć dzisiaja taki wątek na forum, bo któż lepiej
zrozumie takie obawy, jak nie WY???

[asia823]

Myślę, że nie powinnaś sie martwić brakiem dolwegliwości w ciąży, to bardzo
dobrze, że czujesz się dobrze i napewno dzidzia też się dobrze miewa. Ja przez
pierwsze 3 miesiące to wogóle czasami zapominałam, że jestem w ciąży, żadnych
problemów i tak jest do teraz 30 tc. Usg to super przeżycie i zobaczysz, że po
nim od razu poprawi ci się humor pozdrawiam.

[emma_euro_emma]

Dzięki, jesteście słodkie...
Już jestem spokojniejsza. Macie rację - na pewno jest Maleństwu dobrze...
Pozdrawiam i życzę samych radości

[aliceparis]

Ja sie jeszcze dopisze do mojego poprzedniego posta. Dzis mialam koszmarny sen
(snilo mi sie, ze moja coreczka, ktora jest w brzuchu, miala juz 4 latka i
zgubila sie, a ja szukalam jej i nie moglam jej odnalezc), nie moglam spac i
rozmyslalam w lozku o tym macierzynskim niepokoju.

Moja najlepsza przyjaciolka, ktora ma dwojke kilkuletnich dzieci, a wiec duze
doswiadczenie, kiedy powiedzialam jej o swoich nerwach o dziecko na poczatku
ciazy powiedziala mi cos, czym chyba trafila w sedno. Powiedziala: zachodzisz w
ciaze i zaczynasz sie denerwowac i martwic i ten niepokoj juz nigdy cie nie
opuszcza. Niepokoisz sie przez cala ciaze i to wcale nie przechodzi w momencie
porodu, wrecz przeciwnie, wtedy jest jeszcze gorzej)) Caly czas drzysz o
swoje dziecko, zeby bylo zdrowe i dobrze sie rozwijalo. Potem, zeby nie mialo
klopotow w szkole i mialo dobre relacje z rowiesnikami, itd.

I ciagnac dalej (choc wykraczajac daleko poza tematyke tego forum), patrze na
moja siostre, ktora szalala z nerwow jak jej syn zdawal do liceum i widze, ze
ten niepokoj towarzyszy matce caly czas.

I jeszcze dalej: moi rodzice po 60-ce, ja mezatka lat 31, od wielu lat naprawde
bardzo samodzielna, a moi rodzice ciagle martwia sie czy u mnie wszystko w
porzadku. Mama potrafi zadzwonic na nastepny dzien po spotkaniu i
powiedziec: "corciu, czy cos sie stalo, wygladalas na smutna". Dzis juz
nauczylam sie nie mowic im o niektorych rzeczach, zeby oszczedzic im nerwow
(np. stluczka nowym samochodem).

Zbudowalam tu chyba obraz neurotycznej rodziny)) Wcale tak nie jest, wrecz
przeciwnie, rodzina jest bardzo pogodna i szczesliwa, ale te przyklady dalam
tylko po to, zeby pokazac, ze ten rodzicielski niepokoj bedzie nam towarzyszyl
juz do konca zycia i chyba musimy po prostu sie z nim oswoic))

Zycze Ci Emma, zebys nigdy nie miala takich prawdziwych powodow do zmartwien o
dziecko i koniecznie daj znac jutro po badaniu jak poszlo.

[basiulka999]

a czemu ma być cos nie tak? nie wiem dlaczego tak myślisz. Więcej optymizmu
i .......luzu. Pamiętaj że nie jesteś sama w swoich obawach inie ostatnia :o)

[justyna_28]

Ja też na koniec I trymestru najbardziej się bałam o dzieciątko, teraz jestem w
22 tygodniu i denerwuję sie tylko jak dłuższy czas nie czuję ruchów. Ale na
szczęście są częste i mocne, jak w pierwszej ciąży. Dziś idę na usg, oczywiście
nad ranem przyśnił mi się koszmar, okazało się, że dziecko będzie nieuleczalnie
chore. Marnie się przez to dziś czuję, ale wierzę, że wszystko będzie dobrze.
Pozdrawiam
najlepszym sposobem jest chyba mieć dużo zajęć i nie mieć czasu na rozmyślania.

[emma_euro_emma]

Miałam dzisiaj to upragnione USG Maleństwo ma 102 mm, wszystko na miejscu, zdrowe, bijące serducho i piąstkę przy buźce Jeszcze nie wiadomo, czy to chłopiec, czy dziewczynka. Ogólnie wszystko jest ok, a ja tak się bałam Dzięki Wam za słowa otuchy - jesteście super
Szczęśliwych Świąt