chce mieć bobasa !!! :"(

[niesprawiedliwe]

to nie sprawiedliwe, mam 21 lat i chce miec dziecko, ale nie mam na nie kasy,
a taka smarkula 17 letnia z bogatymi tatusiami sobie wpadnie i "fajnie"...
bez mieszkania, bez pracy, chyba zostane matka jak bede babcia.. to jakies
chore! czy dziecko naprawde tyle kosztuje? tylko skonczyc studia, wyjechac do
angli, popracować rok, i zostac lub wrocic, ale przede wszytskim machnac
sobie dziecko!! jeszcze ze 3 lata! smutno mi bardzo..

tj tatusiem i mamusią :)

[niesprawiedliwe]

-----------

[isa2]

Wpasc a zaplanowac to 2 rozne sprawy. Jezeli planujesz dac komus zycie, to
musisz liczyc sie z pelnymi konsekwencjami. Niestety dziecko kosztuje, tego sie
ukryc nie da. Nie wiem czy masz meza, jezeli nie to, nie chcac oczywiscie
generalizowac, wiekszosc zwiazkow z tego okresu zycia sie rozpada. Ja sie
ciesze, ze zostalam matka majac 27 lat, a nie 21, chociaz wtedy tez bardzo
chcialam dzidziusia, ale nie zdawalam sobie zupelnie sprawy z jakimi
obowiazkami to sie wiaze. Teraz mam wspanialego meza, mieszkanie, dobra prace
no i duuuzo wiecej cierpliowosci i zrozumienia dla mojego szkraba.

[kittta]

Coż 21 lat to chyba nie zbyt wiele!!! Nie przesadzaj że prędzej będziesz
babcią! Uważam że do posiadania dziecka nie koniecznie trzeba sie kokosów
dorobić ale głównie dojrzeć! Wtedy nawet z niewielkiej kasy da się skromnie
wyżyć! Ja mam 27 lat i czuję się dopiero teraz w pełni gotowa na dzidziusia!!
Wcześniej zachowywałam się tak jak ty (chciałam miec dziecko- instynkt
macierzyński) ale tak naprawdę nie wiedziałam o czym mówię!!! i co to znaczy! A
gó..arom 17-letnim powinnyśmy obie szczerze współczuć!!!!!

[pszczolka232]

To i ja cos napisze) Ja mam 23 lata i tez chce miec dziecko ale ja akurat
wiem co to znaczy choc sama tego jeszcze nie doswiadczylam jako matka w paleni
tego slowa znaczenia. Pracuje jako opaiekunka do dziecka.I przyznaje, ze
wczesniej wydawalo mi sie to o wiele prostrze,teraz wiem ile potrzeba wkladu i
poswiecenia zdaje sobie sprawe jak wiele dziecko potrzebuje opieki, milosci a
przede wszystkim cierpliwosci i pokory. Ale mimo wszystko chce miec dziecko i
moj maz tez. Pomimo ze jestesmy mlodzi, wiec wiek nie ma tu wielkiego znaczenia
a ma dojrzalosc psychiczna. Jedne kobiety czuja sie gotowe w wieku 30 inne w
wieku 22. Ale jesli sie do tego dobrze przygotuje kobieta to nie wazne ile
bedzie miala lat, wazne aby byla swiadoma wszelkich konsekwencji i utrudnien a
potem oczywiscie radosci, ktore dziecko daje)

wlasnie! :) mysle, że doroslam i to jest najgorsze

[niesprawiedliwe]

ja tez wiem co to znaczy, opiekowalam sie dziecmi kilka razy

Mam 2 letniego brata, jak sie urodzil (mialam 18lat) opiekowalam sie nim przez
miesiac, bo ojciec pracowal a mama malenstwa miala poporodowe komplikacje i
byla w szpitalu, nie mowie, ze bylo latwo... ale poczulam wtedy niesamowite
szczescie, uczucie spelnienia, jakias magie.. wiem, ze maluch to ciezka praca!
byla taka sytuacja, że bylam z nim w supermarkecie po pieluszki, po drodze w
autobusie "moherowe berety" patrzyly na mnie jakbym grzech smiertelny
popelnila i nie przeszkadzalo mi to wystarczylo, że popatrzylam na raczki
przy kasie maly sie rozplakal, musialam odejsc go nakarmic i wtedy podeszla do
mnie starsza pani z usmiechem na twarzy i pyta ile on ma, mowie, ze 2 miesiace,
usmiechnela sie i spytala czemu nie jestem w domu, ledwo co po porodzie, ze
trzeba bylo chlopa poslac na zakupy
pomyslalam wtedy sobie, że to mój maluch i bylam szczesliwa.. od tamtej pory
brakuje mi tego szczescia (maly mieszka z ojcem 200km ode mnie, rzadko go
widuje) i nie chodzi mi tu o więż bratersko-siostrzaną, ale o to, że chce mieć
swoja rodzinę, pragne tego z calego serca..
mam cos takiego, że patrze na jakas parke z maluchem i mam w glowie obraz, że
to ja, i tylko sobie powtarzam jeszcze minimum 3 lata, trzeba zarobic na
ten "maly" usmiech.. i to mnie strasznie przytlacza..
niektore z was mowia, że trzeba do tego dorosnać, to, ze chce dziecka tak
wczesnie wcale nie swiadczy o braku doroslosci a fakt, ze go nie robie bo mam
ochote tylko te doroslosc potwierdza
po prostu wiem, że musze poczekać i to strasznie boli

PS od stycznia jestem zareczona (któraś z was pytala o moj stan cywilny)

[buzka5]

Do posiadania dziecka trzeba dojrzeć,a to jeszcze przed tobą skoro używasz
takiego określenia jak machnąć sobie dziecko.Co to w ogóle znaczy????????
Dziecko to żywa istota a nie zabawka na którą stać tylko
bogatych.....Przechodzisz przez burzę hormonów,co jest normalne w tym wieku.Ale
prawdziwa chęć posiadania dziecka dopiero przyjdzie za jakiś czas.I wtedy
zrozumiesz że nie o pieniądze tu chodzi,tylko o coś dużo ważniejszego.

co do pieniedzy..

[niesprawiedliwe]

mysle, że wlasnie o nie chodzi!
bo jak mam na dwoje ludzi 800 zl, nie mam mieszkania tylko gniezdzimy sie w
kawalerce z "tesciami" to jak tu dziecko mieć?? jezeli sytuacja sie nie zmieni
to nawet w wieku lat 27 nie bede mogla miec dziecka.. wiec coz 50.000 na
mieszkanie to nie sa pieniadze? a zeby je zarobic musialabym pracowac 5 lat w
angli.. do tego znalezc prace w polsce (kolejny rok), i tak bede miec pewnie
27, moj narzeczony 34, ah pominelam koszty slubu.. czy to jest sprawiedliwe?

[pszczolka232]

Dokladnie nie o pieniadze tu chodzi ale o cos wiecej czego sie slowami w prosty
sposob nie da wyrazic...Ktos kiedys mi powiedzial(bardzo wspaniala osoba), ze
jak pojawia sie dziecko to i znajduja srodki materialne aby to dziecko
utrzymac...Takie male tylko wtracenie sie do wypowiedzi buzki5)

[mama_kotula]

pszczolka232 napisała:

> Ktos kiedys mi powiedzial(bardzo wspaniala osoba), ze
> jak pojawia sie dziecko to i znajduja srodki materialne aby to dziecko
> utrzymac...

I tu akurat bardzo wspaniała osoba prezentuje podejście bardzo niedojrzałe...
Wiadomo, że środki się znajdą - z musu, ale wydaje mi się, że bardziej
odpowiednie byłoby mieć pewność o posiadaniu środków - i to w ilości
zapewniającej poczucie bezpieczeństwa - zanim się pojawi dziecko.

[pszczolka232]

mama_kotula mylisz sie ta osoba jest bardzo dojrzala) Obecnie od trzech lat
stara sie o dziecko. kidy byli mlodzi w przedziale wiekowym od 23 do 27
niechcieli dziecko bo twierdzili ze musza najpierw miec za co utrzymac dziecko
w tym samym czasie siostra ich zaszla w ciaze jej maz nie mial pracy ale kiedy
ona byla w 4 miesiacu jej maz znalazl swietna robote za ktora obecnie utrzymuje
sie cala ich rodzinka. Moi znajomi dwa lata temu postanowili ze nadszedl czas
na dziecko bo juz sie na tyle dorobili ze mozna je miec...ale tu ojawil sie
schodek...okazalo sie ze maja problemy z zajsciem w ciaze i wtedy wlasnie mi o
tym powiedzieli ze zaluja ze wazniejsze bylo dorobic sie niz miec dziecko.i tu
pojawil sie ten watek ze jak pojawia sie dziecko to i znajda sie srodki
materialne aby je utrzymac. I ja nie mowie zeby planowac dziecko kiedy sie nic
nie ma ale jesli ma sie prace a przynajmniej wspolmalzonek i ta praca nie jest
najgorsza to czemu nie chciec miec dziecka???

[tusia21]

A ja cię rozumiem. Też w tym wieku BARDZO chciałam mieć dziecko i nie było to
niedojrzałe.
Taka sytuacja jest okropna. Z jednej strony bardzo chcesz, a z drugiej wiesz,
że dla dobra dziecka lepiej poczekać.
Trzymam kciuki żeby ci się wszystko ułożyło.
A, co do słowinictwa, to nie uważam, żeby miało świadczyć lub nie o
dojrzałości. To raczej kwestia charakteru i sposobu bycia.
Pozdrawiam

[buzka5]

Gdybym ja miała takie podejście,że najpierw trzeba się dorobić,a potem planować
dziecko,to do dnia dzisiejszego nie byłoby z nami Nikodemka Pojawił się na
świecie mój skarb i obydwoje z mężem robimy wszystko,żeby mu niczego nie
zabrakło-bo jest dla kogo walczyć.I mimo że czasami jest ciężko,to właśnie
planujemy drugie dziecko.Wiem,że nie będzie nam łatwo,ale wraz z pojawieniem
sie dziecka przychodzi taka niesamowita umiejętność odmawiania sobie rzeczy,bez
których wcześniej nie można było się obejść.Zaznaczam,że jestem na bezpłatnym
urlopie wychowawczym,więc wiem o czym mówię.Pozdrawiam.

[benignusia]

ja też tak mam.zdecydowaliśmy się z mężem na dziecko,choć ja się jeszcze
ucze.uznaliśmy że z rodziną też idzie skończyć szkole.jak mielibyśmy czekać aż
się dorobimy...to zdaje sie że nie była bym teraz w 40tc...dziwne,ale miałam
podobną chistorie do koleżanki,opiekowałam sie najpierw chrześniakami
mamy(należały do rodziny wielodzietnej,w której zbytnio sie nimi nie
interesowano...)naprawde szkoła życia.nie raz u mnie nocowały,bo w ich domu sie
nie dało,nie raz...pózniej zajmowałam się kuzynką w ciąży zagrożonej.cały czas
od 3-go m-ca leżała...a miała już starszą córke,jej mąż ciągle w pracy...i
urodził się mój ukochany chrześniak.a że jego mam miała zle wyczyszczoną macice
poszła na 2 tyg do szpitala...byłam w tym czasie z małym i jego siostrą...po pół
roku(tak długo tam jezdziłam im pomagać codziennie po szkole)moja mam zaszła w
ciąże...i miała także zagrożoną...urodził się mój brat.po porodzie moja mama
miała depresje,nie chciała go karmić przewijać...nie chodziłam miesiąc do szkoly
tylko byłam z małym.jego tata ciągle w pracy...szkołe nadrobiłam,ale z małym nie
umiałam sie rozstać...po 3 m-cach mam poszła do pracy...pracuje na 12 godzin
czyli cała noc albo cały dzień,a potem przychodziła i spała...poznałam mojego
aktualnego męża jak mały miał 2 m-ce.i do dziś jesteśmy szczesliwi.on mi
pomagał gdy mały miał w nocy gorączke i nie umiałam ustać na nogach ze
zmeczenia,zajmowała się nim choc na poczatku mu nie dawałam...i decyzja o
ślubie był dla mnie trafna ale...wiedziałam z czym sie wiąże.malły ma dziś 3
lata,i nadal jak do nas przyjezdza nie chce wracać,biore go co tydzień jak mama
pracuje,i nie wyobrażam sobie zycia bez niego...dwa lata był dla mnie
najważniejszy...tego nie da sie tak szybko zmienić...

[aneta9946]

Ja mam 29 lat a moj mąż 30 bardzo pragniemy dziecka i jakoś nam się nie
udaje.Ty skoro masz takie plany to lepiej poczekaj z dzieckiem ;zastanów się
czy naprawdę pragniesz je mieć.My z mężem mieszkamy wnajmowanym mieszkaniu jak
na razie nie mamy szansy na własne.Nasza decyzja o dziecku jest wpełni
przemyślana i mam nadzieję że niedługo ono się pojawi.DZIECKO TO NIE ZABAWKA
KTÓRĄ MOŻNA MIEĆ DLA KAPRYSU

[karolah2]

Ja mam 22 lata i za chwileczkę rodzę uważam,ze to nie wiek ma tu
znaczenie,ale dojrzałość no i jednak pewien staż w związku.Chodzi o to,ze tak
jakoś ciężko mi uwierzyć,ze ktoś będąc ze sobą rok twierdzi,ze planował ciążę i
jest pewien,ze to na pewno jest to...Rok to za mało żeby poznać siebie.Ja
jestem z moim mężusiem już 8 lat i dopiero teraz moge być pewna na co go
stać.Mając 18 lat też chciałam już bobasa,ale teraz wiem,ze warto było
czekać.Pewnie,ze mam obawy czy sobie poradzimy, czy bedziemy dobrymi rodzicami,
czy jesteśmy w stanie zapewnić naszej Amelusi wszystko co bedzie jej
potrzebne,czy będziemy okazywali jej tylke miłosći na ile zasługuje itd.,ale
myśle,ze własnie dojrzałośc na tym polega...martwić się i troszczyć się o
maleństwo juz teraz zanim przyjdzie na świat.Rozważcie to sobie wraz z mężem
czy partnerem...a jesli chodzi o kasę...ja juz teraz wiem,ze dziecko mało nie
kosztuje...ciuszki,pieluszki , kosmetyki, kocyki, wózeczek, łóżeczko...oj dużo
tego,a tu maluszek jeszcze w brzuszku sobie siedzi same pieluszki miesięcznie
na początek to ok.200zł.! jak to moja mam mówi" jestem bogata, bo mam trzy
mercedesy" chodzi jej o to,ze każde wychowane dziecko to jak jednen
mercedes...tyle pieniążków przez wychowanie na nas łozyła z tatkiem i tak
myśle,że coś w tym jest pozdrawiamy i spokojnych przemyśleń zyczymy!