Ja w ciąży, mąż za granicą, smutno,kto też tak ma?

[delfina77]

Rodzę dopiero na święta i wtedy on przyjedzie do Polski. U mnie niby wszystko
w porządku, pracuję, trzymam się, ale w tą sobotę ogarnął mnie smutek straszny
i nie chce odejść( Napiszcie, jeśli jesteście w podobnej sytuacji, będzie mi
raźniej

[gania76]

Witaj,
moze Cie troche pociesze, ja wkrotce rodze (termin za tydzien), a moj maz na
morzu, wroci na poczatku listopada
Strasznie sie boje bo przy pierwszym dziecku bylismy razem, teraz mam co prawda
polozna ale... Nie martw sie, odpoczywaj ile sie da, korzystaj z czasu tylko
dla siebie bo jak urodzi sie dziecko, dlugo nie bedziesz go miala.
Pozdrawiam i trzymam kciuki )
Ania

[delfina77]

Dzięki za wsparcie, skoro mąż marynarz to masz już doświadczenie w tym, że
jesteście osobno - dla mnie to nowość, do której jakoś ciężko mi się
przyzwyczaić. Ale pewnie masz rację, trzeba cieszyć się tym co jest

[luiska1003]

Witaj! Ja też mam termin na święta i męża za granicą. Obecnie jestem u rodziców
bo sama chyba bym zwariowała. Jest mi ciężko ale jemu też- dobrze że
przynajmniej jest skype to rozmawiamy codziennie i jakos ten czas leci. Na
poczatku pażdziernika mam zamiar polecieć do niego i juz zostać. Trzymaj sie,
pozdrawiam serdecznie!

[delfina77]

Ale masz fajnie, ja muszę zostać tu bo mam jeden egzamin do załatwienia no i
pracę, a do niego pojadę dopiero z dzieckiem - uff, byle do świąt! Pozdrawiam

[mika1704]

Głowa do góry! Pewnie takich jak my jest na pęczki. Mój mąż jest w Islandii
wróci dopiero na początku listopada, a ja termin mam za dwa tygodnie.Pierwsze
dziecko rodziliśmy razem a teraz jestem sama, ale coż już taki jest nasz
los.Dobrze że wiem, że jest tam daleko ktoś kto jest ze mną myślami i przeżywa
ze mną te chwile, a są i takie z nas o których nawet nikt nie pomyśli.

[mamagai]

Mój mąż wyjedzie prawdopodobnie w połowie października i wróci w grudniu.Nie
wyobrażam sobie tych tygodni bez niego,nigdy się na tak długo nie
rozstawaliśmy.No ale jakoś będę musiała sobie poradzić z tęsknotą,on zresztą
też,ale już wiem że będzie ciężko,bo jak tylko o tym pomyślę chce mi się beczeć

[echuda]

Mój mąż wyjechał do Szkocji gdy byłam na początku ciąży,a wrócił w siódmym
miesiącu.Było bardzo ciężko,ale udało się wytrwać i jesteśmy szczęśliwi że
możemy razem czekać na małego Konrada Pozdrowienia dla wszystkich czekających
na mężów mam!

[karolla33]

Witam. JA mam termin za 3 tygodnie, a mój ukochany mąż jest za granicą i wróci
dopiero na początku grudnia. Codziennie z nim rozmawiam ale im bliżej porodu
tym bardziej łapie doła, że sama jestem.Ale cóż trzeba sobie jakoś radzić.

[glima]

Myślałam, że jestem jedyną na świecie kobietą w ciąży, której facet jet daleko
a tu proszę. Co prawda ja mam termin na koniec lutego a mój ukochany wraca za
miesiąc ale dziś kiedy go wyekspeiowałam na lotnisko to nie obyło się bez łez.
Mam doła giganta a ciąża i to szaleństwo hormonalne jeszcze potęguje uczucie
pustki.
Musimy być tawarde..... chociaż łatwiej powiedzieć niż wykonać.

[mamajudo]

Mój mąż co prawda nie jest za granicą,
ale nie ma go już od ponad miesiąca,
a nie będzie jeszcze przez 2,5 tygodnia.
Chandrę mam aktualnie gigantyczną.
Odechciewa mi się wszystkiego,
niemal nic mnie nie cieszy.
Dwie córki na głowie,
brzuch rośnie i coraz ciężej mi się chodzi.

A ja przecież twarda babka jestem

[delfina77]

Dziewczyny, musimy być dzielne. Mój mąż wyjechał pod koniec czerwca i miałam
świadomość, że pojadę do niego na cały sierpień więc było ok, w lipcy była
piękna pogoda, chodziłam sobie na basen i jakoś szybko mi ten czas zleciał.
Teraz mam świadomość, że do świąt jeszcze 3 miesiące i to mnie jakoś dołuje,
plus, że będzie coraz zimniej i ciemniej... I smutniej...A do tego po powrocie
do Polski mnóstwo spraw zwaliło mi się na głowę, którymi muszę się zająć sama.
Ale mam świadomość, że w podobnej sytuacji jest sporo innych osób więc nie będę
narzekać już. Głowa do góry

[ewa_g96]

Witam. Myślałam że tylko ja tak mam a tu widzę że więcej nas. Ja mam termin na
połowę stycznia a w domu dwójkę (8 i 10 lat) więc czas szybko mija ale tesknie
ogromnie. Mąż przyjedzie na święta i zostanie aż nie urodzę ale do świat
jeszcze daleko i czasem mam wielkiego doła. Na ogół codzienne sprawy: dzieci -
szkoła itd. sprawiają że czas pedzi do przodu. Twardziele z nas prawda jesteśmy
same w tym trudnym czasie i dajemy rade. Pozdrawiam was wszystkie.

[karolina988]

Ja byłam w ciąży,a mąż za granicą.Dowiedział się o dziecku dopiero w 5
miesiącu.W domu była już 2-ka.Mąż przyjechał i zaraz po tygodniu urodziło
się.Posiedział 3 tyg,i pojechał.Widzi dzieciaki co 2-3 miesiące.Pod koniec
października wraca i zostanie do marca,poźniej jedzie znowu nie wiem na ile./

[ija1]

moj maz wujezdza za dwa tygodnie. Wroci na swęta w grudniu. Termin porodu mam
na koniec lutego. Nie wiem jak zniose rozłąkę, dzisiaj jeszcze nie dopuszczam
tych mysli do siebie. Kiedys tez sie rozstalismy ale na 6 m-cy i przez 1
miesiac miałam strasznego doła. Teraz jestem w ciazy i boje sie ze to becie
zbyt ciezkie przezycie dla mnie. Staram sie byc twarda i cieszyc sie z dziecka,
to jes moj priorytet, a takze wspierac meza, ktoremu takze cjest ciezko mnie
opuszczac. To nasze pierwsze dziecko

[delfina77]

Wiem, co czujesz, trzymaj się! Ja też staram się cieszyć z myśli o dziecku,
zwłaszcza gdy czuję jego ruchy, ale jakoś ciężko samej, mimo wszystko. Tak się
jakoś dziwnie złożyło, że w ostatnim roku większość moich znajomych wyjechało do
pracy albo do stolicy, albo za granicę, więc wsparcia na miejscu praktycznie
zero - i chyba to jest najgorsze. Ale staram się myśleć pozytywnie, żeby nie
zdołować Małego/Małej jeszcze przed urodzeniem

Jak przetrwać to czekanie?

[mamagai]

Dziewczyny,napiszcie jak sobie radzić po wyjeździe męża?Wyjechał do pracy parę
dni temu,wróci na święta.Tak bardzo tęsknię,bęczę i tylko żal mi dzieciaczka, że
mama wciąż taka smutna.W dodatku jestem na l4 ,więc cały dzień mam dla siebie,a
ja tylko czekam na wieczór, by skończył się kolejny dzień.Matko,jak przetrwać to
czekanie i tęsknotę?

[delfina77]

Hm, to niedobrze, że jesteś cały dzień sama, tylko rozmyślasz i się dołujesz
Może pojedź w odwiedziny do rodziny albo odwiedzaj częściej znajomych? Ja na
razie pracuję ale od listopada idę na L4 i też się martwię, że oszaleję Myślę,
że po prostu warto jakoś sobie zorganizować dzień, wyspać się, potem zakupy,
przygotowanie obiadu, jakieś tam prace domowe. Później spotkać się z kimś, po
południu można film obejrzeć, ja robię jeszcze przegląd ciuszków dla malucha,
coś tam piorę i ceruję, chodzę na szkołę rodzenia, ćwiczę - i czas leci. Pomyśl,
że jak się Maluszek urodzi to będziesz miała bardzo mało czasu dla siebie, więc
staraj się cieszyć wolnością teraz. Ja próbuję. A tak w ogóle, skąd jesteś?

[ciociajadzia1]

Mój ukochany wyjechał keidy byłam w 4 mc-u ciąży i przez ten czas byłam sama,
mieliśmy kontakt tylko telefoniczny.Przyjechał na tydzień(praca) 2 dni po
wyznaczonym terminie i co... i nic.Lezałam juz w szpitalu i dostawałam
kroplówki,zastrzyki, tabletki na przyspieszenie a Mała siedziała w brzuchu i
ani jej sie sniło wychodzić.Co ja tam przezylam, tak chcialam urodzic zanim on
wyjedzie(zeby był ze mna zeby zobaczył) i niestety nie udało sie urodziłam 2
dni po jego wyjeździe 12 dni po terminie. Ciesze sie chociaz z jednego,ze
widział mnie z "brzucholem" i mógł poczuć i zobaczyc i to solidnie jak malutka
wierci sie w brzuchu. Teraz przyjedzie dopiero na swieta i tez na krótko ale
mam nadzieje ze porzadnie sie chociaz poprzytulamy bo w trakcie pobytu w
szpitalu pielegniarki krzywo patrzyły jak na 5 min usiadł na moim łóżku(bo niby
nie wolno).Przezywam straszne cierpienie psychiczne i nieraz juz plakalam mu do
słuchawki ale wystarczy jedno jego słowo i wielka ulga. I tak czekam do swiat
az przyleci a potem zabierze NAS do siebie.

[olesa]

Mój mąż wyjechał 2 tygodnie temu, ja jestem w 17 tygodniu ciąży i od 2 m-cy na
zwolnieniu.Pierwszy tydzień był straszny,zwłaszcza, że nie rozstawaliśmy się od
6 lat na dłużej niż parę dni. Ale myślałam o tylko dziecku - "nie mogę się
martwić, nie mogę się denerwować". Z każdym dniem jest trochę lepiej. Dużo śpię
( nawet w ciągu dnia), planuję dokładnie posiłki - zajmuje to sporo czasu,
kupiłam sobie kilka fajnych ciuchów dla mam , poszłam do fryzjera ,żeby ładnie
wyglądać. Jest ze mną moja mama - ale to nie pomaga tak bardzo. Żyję tylko
myślą, że w grudniu będziemy już razem. Na razie najważniejszy jest dzidziuś -
sen jest najlepszym lekarstwem, bo służy nam obojgu.

[majah1]

Rozumiem Twój smutek. Ja mam męża tylko na weekendy. Mieszka w Polsce, ale
pracuje w innym miescie. Smutno mi okropnie, jestem sama. Nikt mnie nie
odwiedza, nie mam zadnej kolezanki, bo przeprowadzilam sie i teraz zadna nie ma
po drodze do mnie. Nawet telefony umilkły. Koszmar...
Najgorsza jest ta samotność. Rzuca mi się na głowe ta cała sytuacja, można
zwariowac od tej samotności. Dobrze że mam TV i internet.

PYTANIE do dziewczyn z weekendowymi mężami: Ja M. przyjedzie ja sie chce
wygadać, poopowiadać co u mnie i jak spedziłam tydzień, a on rzuca pranie, je i
śpi i nie chce mu sie gadać. Na pytanie co u niego, --nic, po staremu--
W Polsce powinna być opieka nad kobietą w ciąży także przed porodem. Przeciez
to nie zawsze jest radosne i bezstresowe wyczekiwanie na dziecko.
Sorry, że tak się rozpisałam, ale jestem załamana i musiałam sie "wygadać"

[mamagai]

Oj dziewczyny,dzięki za wsparcie!Wiem,muszę sobie organizować czas,bo inaczej
będzie tylko gorzej.Jak się będę czymś zajmowała,to przecież czas szybciej
zleci.Nie rozstawaliśmy się z mężem nigdy na dłużej niż parę dni,a i to również
rzadko,dlatego tak mi ciężko bez niego,jesteśmy bardzo do siebie przywiązani.Ale
wiem,muszę być dzielna i wytrzymać te dwa miesiące,szczególnie że dziecko pewnie
nie chce bym płakała i się stresowała.Dziś piję już drugą herbatkę z melisy,może
troszkę pomożePozdrawiam wszystkie oczekujące swoich mENżow!!!
Ps Jestem z opolszczyzny.

[delfina77]

Ja też Pozdrawiam, właśnie wróciłam ze szkoły rodzenia i po całym dniu pracy z
nóg padam, pewnie uaktywnię się na forum w weekend. Trzymaj się

[k_a_m_a3]

Prawie cala ciaze przechodzilam bez mojego chlopa- tez pracowal za granica,
przyjechal na sam porod na urlop i o maly wlos ten urlop mu sie nie skonczyl a
ja dalej sie turlalam... Urodzilam 2 dni przed jego wyjazdem, a czeklalismy na
malego 3tyg.
Tez mi bylo ciezko, starsznie bylam zazdrosna, ze kolezanki chodza np na USG z
mezami...
Smutne to, ale grunt, ze KOCHA.

[beamel77]

Witam samotne mamusie z brzusiem, mój mąż wyjechał pod koniec sierpnia do
Norwegii , jest mi bardzo ciężko przeniosłam się do rodziców , bo w domu sama
bym zwariowała , teżmi smutno , że mąż nie może ze mną pójść do lekarza ,
maleństwo już kopie , ale jeszcze nie słyszał tatusia , są telefony ale to nie
to samo , rodze na początku lutego , ale wiem że już wtedy będę z nim ,
pozdrawiam i nie smućcie się przyszłe mamusie mężowie za nami bardzo tęsknią .

do: majah1 i nie tylko

[ciotka.aka]

witaj. My tez jesteśmy "weekendowym" małżeństwem - takie czasy. Pomyśl, ze i tak
na pewno nam łatwiej niż dziweczynom, które mają swoje drugie połowy w świecie...

Jesteśmy w podobnej sytuacji z tym,ze moi przyjaciele i cała rodzina jest na
dodatek 400 km ode mnie a nie kilka dzielnic dalej.

majah twój mąż jest po prostu zmęczony po całym tygodniu pracy - u nas piątki
wyglądają podobnie no może z wyjątkiem tego, ze dużo rozmawiamy. Jestem
szczęśliwa kiedy widzę po kilku godzinach w domu jak całotygodniowy sters i
zmęcznie uchodzą z męża jak powietrze z balonika

Jestem teraz w połowie 8 tc - od 2,5 jestem na zwolnieniu i nie zanosi sie na
szybki powrót do pracy dlatego zastanawiam się, czy nie było by dobrze, zebym
jechała na jakiś czas do rodzinki. wszystko zależy od tego czy lekarz zgodzi sie
na długą podróż samochodem.

Dobrze, ze są telefony i komputer dzięki czemu możemy rozmawiać z naszymi
ukochanymi.

pozdrawiam

[julia_sara1]

czesc.ja tez jestem w takiej sytuacji.maz za granicą a ja będę rodzić na
sylwestra.bywa mi strasznie cięzko chwilami ale mam w domu dwie córeczki i im
poswiecam czas by nie tesknić.ale najgorzej jest wtedy gdy one tez zaczynaja
tesknic za tatą.wtedy zdarza się że wszystkie trzy płaczemy.

[doma791]

Tak sobie czytam wasze wszystkie posty i dochodze do wniosku że nie mam aż tak
źle-mąż weekendowy,pracuje jakies 300 km od domu,dobrze ze mam tu koleżanki, a
do rodziców tez nie daleko.
Ale tez jest mi źle bez niego-wolałabym tworzyć normalną codzienną rodzinę,
najgorsza jest świadomość ze bedzie tez weekendowym tatusiem,i obawiam się że
ani się nie zaangażuje w wychowanie dziecka,ani nie uda mu się złapać wiezi
rodzicielskich.
Mam tez podobny problem jak majah1:mąz wraca,czasem przywiezie pranie, a
czasami "nawet" sobie sam sobie tam wypierze i albo śpi, albo nos w tv lub
komputer,a ja żądna tego by jak najefektywniej spędzić ta dwa dni razem.Widzę
ze ta rozłąka sprzyja oddalaniu się od siebie,boję się zebysmy nie stali się
sobie zupełnie obcy w momencie gdy maluszek pojawi się na świecie,a to juz za
dobre 2 m-ce....

[mamagai]

Bo żyjemy w takim chorym kraju,gdyby tu zarobki były godziwe,nikt nie musiałby
wyjeżdżać,a rodziny nie musiałyby się rozstawać.Szkoda słów, naprawdę,a nie
zapowiada się by miało być lepiej,jak na razie to sam cyrk w tym rządzie.

A ja mam męża tylko na weekendy

[beatazn]

tak jak niektore z Was. Jest smutno bo problemy dnia codziennego rozwiazuję
sama. Mamy dwie coreczki i czekamy na trzecie maleństwo. Ta sytuacja trwa już
od prawie roku i mam tego dosyć. Jak sie urodzi trzecie to nie dam rady sama z
wszystkimi obowiazkami. Czasem mam strasznego doła ale co zrobić jak praca jest
100km dalej od naszego miejsca zamieszkania a żyć trzeba za coś.
Pozdrawiam Was i trzymajcie się kobitki, musimy sie wspierać inaczej można
oszaleć

[basiss]

Rozumiem Cie ja jestem w 33 tyg i moj maz za 3 tyg wyjezdza na pol roku a ja rodze w MIKOLAJA i pojade chyba z mama na porodowke takze jestem z TOBA