Społeczny nacisk na porody rodzinne...

[saramara]

Zauważyłam ostatnio ogromną presję społeczną na porody rodzinne. Nawet
lekarze i położne wydają się nie uznawać innego porodu...
Podobną presję obserwuję czytając wątki na forum - kobiety dzielące się
swoimi wątpliwościami dotyczącymi wspólnego porodu z partnerem są od razu
krytykowane, a ich mężczyźni nazywani nieodpowiedzialnymi... Bo poród
rodzinny ma przeciez same dobre strony, a mężczyzna który nie chce rodzic z
żoną jest niedojrzały i niodpowiedziny!!!
Ja nie krytykuje porodów rodzinnych, ale uważam, ze każdy ma prawo do
własnego wyboru i w tak intymnym momencie nie ma rozwiązań równie idealnych
dla wszystkich. Niektórzy (w tej grupie są i kobiety i meżczyzni)
zdecydowanie odrzucają poród rodzinny. Ja również nie akceptuję takiego
rozwiązania (myśle oczywiscie o swoim przyszłym porodzie, a nie o samej
idei). Jestem kobietą nowoczesną, w pełni niezależną, w życiu zawodowym
śmiało konkuruje z meżczyznami, ale w kwestii porodu i macierzyństwa moje
poglądy są konserwatywne i poród z partnerem nie mieści się w moim
światopoglądzie. Porody rodzinne są moim zdaniem swego rodzaju modą z którą
ja osobieście się nie zgadzam. Ale nie znaczy to, że zamierzam kogolowiek
zniechęcać do porodu rodzinnego. Przeciwnie - jestem głęboko przekonana, że
dla wielu osob moze to być wspaniałym przeżyciem i jezeli tylko żadne z
partnerów nie ma ku temu oporów, warto z tej opcji skorzystać!
Dlaczego więc niektórzy zwolennicy porodów rodzinnych uważają, ze Ci co nie
chcą rodzić razem są jacyś trędowaci? Dlaczego panuje przekonanie, że trzeba
ich na siłę "nawrócić"??? Dlaczego gdy mówię, ze będę rodzić sama słyszę
słowa współczucia i pocieszenia??? Nie potrafię tego zrozumieć...
Dlaczego jednoosobowe sale porodowe są w większości szpitali dostępne
wyłącznie dla "rodzących wspólnie"? Przeciez jeżeli kobieta chce pozostać
sama w takiej chwili to wcale nie oznacza, że ma ochotę rodzić na sali
ogólnej!!!
Moja koleżanka, która kilka dni temu urodziła fantastycznego, zdrowego
chłopczyka nawet już w trakcie zaawansowanej akcji porodowej kilkakrotnie
była pytana o to czy nie poprosić tatusia dziecka... Położna była wyraźnie
zdegustowana jej odmową...
Obecnie jestem w I trymestrze ciąży, ale już zaczynam odczuwać swego rodzaju
presję. Dla mnie i mojego partnera od początku było oczywiste, ze będę
rodziła sama (oczwiscie jezeli będę rodziła naturalnie, bo jeszcze nie
wiadomo, czy nie będzie to cc) i oczekuję akceptacji wybranego przeze mnie
rozwiązania przez personel medyczny (bo otoczenie to niech sobie mówi co
chce. Czy to zbyt wygórowane wymagania? Czy w Warszawie są szpitale
przyjazne dla tych rodzących "tradycyjnie"????

S.

[renka14]

nie zauważyłam dotąd żeby panował jakiś wielki społeczny nacisk wokół mnie na
poród rodzinny. Ale przy tym, że ty masz sporo racji, że każda rodząca powinna
mieć tu absolutnie nieskrępowaną wolę, musisz zauważyć, że tu nie chodzi tylko
o partnera, chodzi po prostu o osobę towarzyszącą w porodzie, jeśli nie tatusia
dziecka to mamę, siostrę, przyjaciółkę, kogokolwiek zaufanego i życzliwego.
ja rodziłam sama poprzednie dziecko, poród wspominam bardzo dobrze, życzliwość
od salowej i praktykantek po położne i lekarzy, ale brakowało tego kogoś -
takiego stróża za plecami, który podtrzyma to całe rozstrzęsione, obolałe,
czasem znudzone jestestwo, któremu się chce pić i wymiotować na przemian i
które po prostu nie ma siły pilnować czy cały personel stoi na wysokości
zadania.
Teraz, rodząc drugi raz chcę mieć męża przy sobie, naciskam na to. Jestem
jednak za tym, żebyśmy miały wybór. Ja tak wybrałam za pierwszym razem, a tak
chcę wybrać za drugim i już.

[jola.wie]

Cześć,
nie czuję nacisku społecznego, ale instynktownie mam pewne obawy związane
z "innym" podejściem do rodzących samotnie)))
Pierwsze dziecko rodziłam sama, chociaż bardzo chciałam wspólnie z mężem, ale
nie wpuścili go na salę (mimo, że jest lekarzem). Drugie rodziliśmy wspólnie, a
właściwie on rodził, bo ja byłam pod narkozą ))), właściwie nic śmiesznego,
cesarka ratująca życie dziecka, udało się wszystko pięknie, mąż (jako lekarz)
został wpuszczony na salę operacyjną dzięki znajomej lekarce, która cesarkę
wykonywała. I chwała Bogu, że był, przynajmniej jeden rodzic był świadomy )
A z trzecim (koniec maja) zrobię tak: najbardziej zależy mi na tym, żeby rodzić
w komfortowych warunkach, w pojedynczej sali, więc zabieram męża do szpitala,
bo najbardziej irytuje mnie ta wieczna przepytywanka z danych osobowych,
peselów i innych, więc będzie tych informacji udzielał, bo kobieta w akcji
porodowej nie ma do tego głowy, poza tym będzie kimś kto w razie czego będzie
walczył o moje prawa, ale przy samym porodzie nie chcę go mieć (choć biorę pod
uwagę także, że mogę zmienić zdanie). Chcę rodzić sama. Przemyśliwuję także,
czy nie "załatwić" sobie jakiejś fajnej położnej jako osoby towarzyszącej,
alias "przyjaciółki". Sprytne, co? ))
pozdrawiam
(ródź jak chcesz! i nie daj się, a czy faceci są odpowiedzialni, czy
nieodpowiedzialni, to już zupełnie inna historia....)
jola

[agaa5]

Witaj. Też jestem skrajnie nowoczesna uważam, że każdy ma prawo żyć tak jak
chce. W temacie porodu zdecydowałam się na rodzinny (nie kierując się modą)z
podobnych powodów jak poprzedniczki. Po pierwsze liczę, że bliskośc męża powoli
mi przetrwać psychicznie i fiycznie ten porodowy koszmar (tak samo jak bliskość
matki, siostry, przyjaciółki itp). Gdy trzeba będzie bliska osoba potrzyma za
rękę, zrobi masaż i pomoże choćby przejść do łazienki. No i będzie moimi uszami
i głową. Wiadomo w jakim stanie są rodzące a w końcu ktoś musi przytomnie
odpowiadać na pytania, nalegać na znieczulenie a może i wykłócać się o należne
świadczenia.
Pisząc o obecności mam na myśli tylko I fazę porodu, która może trwac
kilkanaście godzin podaja średnio 14...). W II fazie chciałabym mężowi
oszczędzić widoków.
To tyle.
Pozdrawiam Aga

[martynka30]

Ja sama się wypowiadałam w wątku dotyczącym porodów rodzinnych (za). Ale nie
wydaje mi się, żeby argumenty za, były jednoznaczne z presją na kobiety, które
chcą rodzić bez mężów. Owszem była wypowiedź mówiąca o niedojrzałości
mężczyzn, ale chodziło o sytuację, w ktorej kobieta bardzo potrzebowała
obecności męża, a ten nie chciał. I to zostałe nazwane niedojrzałością, a nie
sam stosunek do porodu rodzinnego. Oczywiście, że masz prawo chcieć urodzić
sama. Ja tej presji przyznam nie widzę, we wszystkich wypowiedziach w
gazetach, książkach, szkole rodzenia zawsze pada, że to jest indywidualna
decyzja, i nie ma co się decydować na poród z mężem jak ma się wątpliwości.

A do innego podejścia do rodzących samotnie to ja w części się z tym zgadzam
((. Rzeczywiście niektóre położne, niektórzy lekarze inaczej traktują Cię
gdy ktoś im patrzy na ręce Nie chcę tu łatwych uogólnień, ale to niestety
fakt. Tylko, że ta druga osoba to może być przecieć mama lub przyjaciółka.
Problem też załatwia dobra, życzliwa położna. Pozdrawiam

[agmar3]

Zgadzam się, istnieje moda na porody rodzinne. Sama go przeżyłam. Nie dlatego,
że są takie tendencje, lecz chciałam czuć się bezpieczniej a mój mąż potrafi mi
to dać. Gdy decydowaliśmy się na taki poród starałam się nie sugerować mu moich
preferencji. Powiedziałam tylko, że ja nie mam nic przeciwko. I tak doszedł do
tego, że chce być przy porodzie. Pytam go czy zrobiłby to drugi raz. Mówi, że
nie. Bardzo przeżył tę moją męczarnię /17 h na sali porodowej/. Poleciłby
innym, cieszy się, że widział pierwsze momenty syna na świecie. Dużo o tym
rozmawiamy, we mnie wygasa uczucie bólu porodowego a on pamięta i nie chce
więcej dzieci właśnie dlatego, że był. I to jest głos prxeciwko.
Powodzenia

[mopek1]

Zgadzam się z Tobą absolutnie! Chociaż będę rodzic z mężem, uważam, że jest
presja i jest ona nie do końca zdrowa! Mój mąż jest lekarzem, ale ma pewne
obawy i ustaliliśmy, że będzie stał przy mojej głowie tyłem „do akcji” i
wyjdzie kiedy tylko będzie chciał! Nie wyobrażam sobie jaki stres przeżywa
facet, który nie jest „z branży”! Wiadomo, że jak kocha to się poświęci i nie
odmówi, ale uważam, że presja społeczeństwa jest ogromna i może zrobić
spustoszenie w umyśle porządnego, kochającego, wspierającego faceta, który po
prostu nie ma ochoty być przy porodzie!
A co do „przynajmniej jednego świadomego” rodzica na sali operacyjnej w trakcie
cesarki – to mam spore wątpliwości co do faktu czy nawet lekarz potrafi w
sytuacji, gdy chodzi o jego własną żonę i dziecko, zachować przytomność
umysłu

[adzia_a]

Też zauważyłam tę presję - przy pierwszym dziecku, którego prawie do końca
ciąży nie chcieliśmy "rodzić" wspólnie. Oj, dziwnie się na nas patrzono...a my
po prostu dojrzewalismy do tej mysli i w końcu dojrzeliśmy. Nie żałujemy,
najlepszy dowód, że mąż był także przy narodzinach drugiej córeczki

Ale sama widzę, że małżeństwa nie wybierające się razem na porodówkę czują w
obowiązku tłumaczyć się dlaczego nie chcą - czyli coś jest na rzeczy. Podobnie
zresztą, jak my tłumaczylismy się przez osiem miesięcy, czemu to nie chcemy
znać płci drugiego dziecka ale to już inny temat.

Do Mopka

[jola.wie]

To z tym "jednym świadomym rodzicem na sali operacyjnej" było powiedziane
żartobliwie, nikt nie działał pod żadną presją, mąż (podobno) zniósł to
dzielnie )), wiem jedno: zyskałam w jego oczach status heroiny (bohaterki).
I myślę, że tak dzieje się w każdym przypadku, kiedy mąż obecny jest przy
porodzie (przed chwilą przeczytałam parę wypowiedzi w innym wątku), wie, co
oznacza dotąd puste dla niego stwierdzenie "urodzić dziecko". Mnie osobiście
razi określenie typu: "urodziło się im dziecko". Samo się urodziło? Otóż
właśnie nie! Żona męża obecnego przy porodzie zyskuje bezgraniczny szacunek
męża oglądającego na własne oczy jej trud i poświęcenie. Chociaż czasem może to
się skończyć skrajnie, tak jak u uczestniczki innego wątku, gdzie mąż nie chce
mieć więcej dzieci właśnie ze względu na mękę żony, nie chce do niej więcej
douścić. Myślę, że coś jest w popularnym stwierdzeniu, że żaden facet nie
przeżyłby porodu ))) jak myślicie?
pozdrawiam
jola

[mopek1]

No mój na pewno by nie przeżył )))))))
Zgadzam się z Tobą, mam znajomych którzy rodzili „razem” 2 x i jak o tym
opowiadają to on ma w oczach bezgraniczny zachwyt, podziw, uwielbienie dla niej–
nie wiem nawet jak to nazwać?
Ale jestem w stanie zrozumieć facetów, którzy nie chcą i wcale nie uważam, że
są gorsi. Poza tym czytałam kiedyś artykuł Lwa Starowicza w którym przytaczał
przypadki niezwykle brzemienne w skutki dla dalszego pożycia pary. Po prostu
tak jak ze wszystkim – nie dla każdego poród rodzinny

[kasiacs]

Argument wez faceta bedzie Cie szanowal i zachwycal sie jaka to nie jestes
dzielna i czego to nie musialas zniesc kompletnie do mnie nie przemawia. Moj
maz mnie szanuje wie ze dzielna nie jestem i gdyby bylo inne wyjscie chetnie
bym sie zzekla porodu wyobraznie tez ma i wie ze porod to nie tylko cud
narodzin i ze dziecko samo na swiat nie przyjdzie. Nic mi nie pomoze
swiadomosc ze on zobaczy jak cierpie (tak jakbym chciala mu powiedziec -
Zobacz co mi zrobiles....) to nie jest najwazniejsze to jest margines jedyna
droga do innych wielkich radosci (i trosk) jakie pozniej nastapia i ktore
bedziemy przezywac razem. Porod to mus, mus kobiety niestety, potem zaczynaja
sie cuda a o porodzie mam nadzieje szybko zapomne, wiec po co mojemu mezowi
ma sie snic po nocach.
Kasia 18 tc

[kasiacs]

Zgadzam sie w 100%. Nacisk jest i kazdy przeciwny porodom rodzinnym go
odczuwa. Chocby wspomniany wyzej watek o porodach rodzinnych poruszony jakis
czas temu na tym forum: Ktokolwiek mial watpliwosci na ten temat byl
krytykowany mimo ze sam nie krytykowal tych ktorzy byli za... bo niby
nieodpowiedzialny mezczyzna ktory sie nie troszczy o zone i dziecko nie chce
im pomoc itp.
Czemu nie wolno miec odmiennego zdania?
Czemu moj maz czuly i kochajacy nie moze nie chciec uczestniczyc w porodzie,
bo zaraz zostanie posadzony o to ze mnie porzuci kiedy bede chora?
Czemu ja nie moge czuc sie silniejsza w samotnosci bez podejrzen ze jestem
egoistka ktora nie chce dzielic sie tymi pieknymi chwilami ze swoim mezem?

Niech moj maz udowodni jaki jest czuly i kochajacy kiedy nasza pociecha bedzie
juz na swiecie i kiedy bedzie od nas wymagala prawdziwych poswiecen a porod...
moze wezme ze soba polozna a moze nie, moze wezme znieczulenie a moze nie
jakos to bedzie wiem ze sama lepiej sie zmobilizuje i urodze tak jak miliardy
innych kobiet rodzi od wiekow

Pozdrawiam
Kasia 18 tc

[jola.wie]

Wyobrażacie sobie, co musi czuć facet pod presją uczestniczenia w porodzie,
który wie, że zamiast stanowić podporę dla rodzącej żony straci przytomność na
widok oprzyrządowania sali i nie będzie nawet czekał na widok krwi? )) Męska
osobowość zabarwiona macho-chizmem (a każda jest, przyznajcie) BOI się jak
ognia blamażu i sprawienia komuś zawodu (to drugie dla tych bardziej
wtajemniczonych). Jeżeli facet zdaje sobie sprawę, że nie dosyć, że nie
wesprze, to jeszcze będzie sprawiał kłopoty, a przy okazji się zblamuje, czyli,
ze to wszystko zwyczajnie go przerasta, to fakt, że odmawia udziału jest
dowodem jego odpowiedzialności, a nie wręcz przeciwnie!
jola

[kasik8]

A ja mam nieco inne doswiadczenia opinii na temat porodow rodzinnych. Kiedy
zakomunikowalismy rodzinie, ze chcemy rodzic razem..tesciowa i moja mam
zrobily krzywe miny. Zreszta siostra tez. "ALe jak to facet na porodowce? To
przeciez nie dla niego miejsce! On taki wrazliwy..po co chcesz mu zrobic
KRZYWDE?" Bylam zdziwiona. Ja meza nie namawialam..to on sie zdecydowal. Nie
mowie ze sie nie boi. Sam to przyznaje..ma slabosc do widoku krwi..(pewnie jak
kaxdy facet).ALe chce byc przy mnie i walczyc ze mna..z personelem. Mysle ze
nie nalezy mowic ze jest nagonka na kobety rodzace same. Mysle ze nie nalezy
krytykowac zadnej decyzji o ile jest wspolna sa nie wymuszona..nie popieram
zadnej presji. Oczywiscie mezczyzna jest takim gestem w stanie pokazac nam
swoja odpowiedzialnosc..jakby na to nie patrzec! nie znaczy to ze inny tego
nie pokarzy w inny sposob niz porod.
Ja biore tylko pod uwage to ze raz rodzilam sama.. chcialam tez zobaczyc jak
to jest..co wtedy mozna przezyc, zobaczyc i ciesze sie ze bylam sama. Wiem
jednak ze czulam sie wtedy bardzo samotna. Sama przezywalam cod narodzin i
bol. Niestety podczas porodu nikt Ci nie pomoze..ani polozna, ani nawet
maz..ale sama obecnosc przy fajnie zrzytym malzenstwie jest super. Zreszta w
takich malzenstwach nie ma tematow tabu ..wiec nawet nie ma rozmow na temat
isc czy nie isc z kims pomoc. Ja bym tez z nim poszla gdyby sytuacja tego
wymagala..nie wyobrazam sobie jak mogloby byc innaczej. Taka juz jestem i taki
jest moj maz i to nasza sprawa indywidualna.
Sprawy papierkowe w szpitalu jak pisala emama wczesniej tez sa wazne. Maz to
jest w stanie za nas zalatwic, kiedy my zupelnie sie do tego nie nadajemy. Po
za tym kwestia godnosc i traktowania w szpitalu..ja trakrowanie mialam za
peirwszym razem nie na miejscu...wciskali mi pozniej ze sobie wiele rzeczy
zmyslilam. No coz ich bylo kilku (lekarzy) a ja jedna "rozchisteryzowana"...
mysle ze jak jest ktos bliski to nie posowaja sie do takiego chamstwa..choc
kto wie? przynajmniej nie wmowia mi ze sobie cos zmyslilam.
Sale mialam nie tyle co pojedyncza ale lezalam sama..jakgdyby w osobnym
boksie..wygladalo to jak pokoj. Tylko ze wtedy wogle nie bylo tutaj gdzie
mieszkam w tym szpitslu sali do porodu rodzinnego (byla w budowie)..wiec nie
odczulam roznicy pomieszczen. Ale tak byc nie powinno. Ze mamy maja ladniejsze
sale kiedy rodza z osoba towarzyszaca a "samotne" nie.
Pozdrawiam Kasik

[martynka30]

Każdy ma prawo wybrać poród w takich warunkach jak sobie życzy!

Ale argument, że facet może stracić przytomność na widok oprzyrządowania sali
porodowej... hmmm... sądzę, że aż tak słabi to oni nie są.

Pozdrawiam