Warszawa 1942

[grba]

Wczoraj w antykwariacie kupiłem kilka książek, m.in.. Adama
Czerniakowa „Dzienniki...”, Emanuela Ringelbluma „Kronikę...” i

Franza Blättlera „Warszawa 1942. Zapiski szofera szwajcarskiej misji
lekarskiej”.
Fragment tej ostatniej:

Zaczynam rozróżniać leżący przede mną w szarym świcie obraz ulicy. Przed
dworcem stoi ogromne drewniane „V”, pod nim widnieje napis „Deutschland siegt
an allen Fronten”. Wielki napis jest jednak ledwie czytelny, gdyż ktoś
zamazał go smołą. Płaszczyzny drewnianego „V” pokryte są niezliczonymi
kotwicami. „Może mi pan powiedzieć, co te kotwice oznaczają? – pytam jako
nowicjusz wartownika. Sennie spogląda w tamtą stronę: „Polski ruch oporu. Te
świnie jeszcze nie zrozumiały. Ale my ich nauczymy rozumu, za każdą
wyrysowaną kotwicę posyłamy ich na tamten świat – wyjaśnia mi. Będą się teraz
musiał przyzwyczaić do narodowososjalistycznej terminologii; gdy mówi się tu
o świniach, to ma się prawdopodobnie na myśli Polaków. Później często jeszcze
widywałem ten znak, ale także ofiary które pochłaniał.
Upiornie pozdrawiają mnie zdruzgotane frontony domów. Gdzie nie spojrzę,
wypalone mury, tylko parter i niekiedy jeszcze niższe piętra zdają się nie
uszkodzone. Nie, tam po drugiej stronie znajduje się dobrze zachowany
budynek. „Reichshof” – mogę odczytać duży napis. Sądząc po standardzie
stojących przed nim aut, musi to być hotel dla oficerów i wyższych
funkcjonariuszy partii. Budynek obok jest pewnie nocnym lokalem. Gdy
dokładniej tam spoglądam, mogę rozpoznać na wystawie zdjęcia gołych kobiet.
Całkiem osobliwy jest ten kontrast: obdarci ludzie, wychudzone twarze,
zdjęcia roznegliżowanych dam i jako tło – fasady strzaskanych i wypalonych
domów.

Punkt widzenia zalezy od miejsca siedzenia.

[Gość: Wierzba]

Czy cos pisze o systemie kartkowym?

Z jednej strony w getcie żydzi głodowali a
z drugiej oficerowie napychali sie kawiorem z CCCP
Chociarz( chyba ich również obowiązywał system kartkowy).

Warszawa 1942 odcinek 2

[grba]

Okrzyk: „Załadować bagaże!” – wyrywa mnie z zamyślenia. Układamy nasz dobytek w
podstawionym samochodzie. Podoficer, odpowiedzialny za naszą grupę szoferów,
przekazuje nas żołnierzowi niemieckiemu, z którym pójdziemy do miejsca
zakwaterowania. „Naprzód Szwajcarzy! Tędy, prosto w dół Banhofstrasse [Aleje
Jerozolimskie] – woła nasz nowy dowódca. Jest to starszy już żołnierz o
dobrodusznym wyglądzie. Tego będzie można wypytać o pewne sprawy, myślę sobie i
trzymam się blisko niego. Po przejściu kilkuset metrów przecinamy szeroką
ulicę, która krzyżuje się z Alejami Jerozolimskimi.
„Zapamiętajcie sobie dobrze tę okolicę – mówi nasz przewodnik – tutaj będziecie
przechodzić nocą; to jest Marschallstrasse [Marszałkowska]. Popatrzcie
większość nazw ulic została zmieniona. Język polski musi zniknąć, wszystko tu
się stanie niemieckie... Za dwa lata będzie się mówiło w całej Europie tylko po
niemiecku” – kontynuuje poważnie przewodnik. Zdaje się być przekonany o tym, co
mówi. Na rogu stoi kilka taksówek. „Nur für Deutsche” wypisane jest wielkimi
literami na szybach. Przewodnik dostrzega nasze spojrzenia rzucane w tamtą
stronę. „Polaken nie mają prawa do jazdy samochodem” – mówi spokojnie. Z trudem
pojmujemy, jak bardzo musimy się tutaj przestawić.

[stefan_ems]

A masz coś o Pradze? Pytam, bo mentalnie jest mi bliższa niż Warsiawka.

[grba]

stefan_ems napisał:

> A masz coś o Pradze? Pytam, bo mentalnie jest mi bliższa niż Warsiawka.
>


Poszukaj sobie sam w Szczelcach.
Brakuje ci pieniędzy na książki, wal do Karola Cebuli, może ci da...

[stefan_ems]

A Tobie "dał"...

[grba]

stefan_ems napisał:

> A Tobie "dał"...
>


Przez Szczelce przejeżdżam na krechę w drodze z Katowic do Opola.
Cebulę poznałem, kiedy byłem na Strinbergu według Adama Hanuszkiewicza (W imię
ojca). Nie potrzebuję cudzych pieniędzy, mam własne...

To krezus!!!!

[Gość: Wierzba]

Jak mu zona nie zabierze:)))))))))

Warszawa 1942 odcinek 3

[grba]

Po prawej stronie, na rogu Marszałkowskiej i Alei Jerozolimskich, znajduje się
olbrzymi, całkowicie zawalony kompleks zabudowań. Prace rozbiórkowe wykonują
tutaj znowu obszarpańcy. Gdy dostrzegają nasze mundury, zaczynają pracować
szybciej. Nasz przewodnik śmieje się: „Trzeba by ciągle stać nad nimi z batem.
To śmierdzące lenie”. „Czy w niedzielę również pracuje się tutaj?” – chce
wiedzieć jeden z nas. „To jest praca przymusowa, dla nich w ogóle nie ma
niedzieli. Już dostatecznie długo nic nie robili” – zostajemy pouczeni. „Wy
także zrozumiecie jeszcze nasze metody – dodaje na usprawiedliwienie –
poczekajcie tylko trochę – jeszcze nie znacie tej zasranej hołoty”. Wydaje mi
się jednak, że z trudnością będę mógł kiedykolwiek udawać zrozumienie dla tego,
co dzisiaj zobaczyłem.

Ale TY mądry!!!

[Gość: Pan Tadeusz]

[Gość: paneuropean]

stefan_ems napisał:

> A masz coś o Pradze? Pytam, bo mentalnie jest mi bliższa niż Warsiawka.

Kompleksy Warszawy ueber alles! :)

[achim77]

A co nos tukej warszawa obchodzi? Tyjs chyba forum pomylol! Wydupiej do warszawy!

[Gość: paneuropean]

A myslisz, ze na Slasku bylo inaczej?

Warszawa 1942 odcinek 4

[grba]

Idziemy dalej przez miasto w ruinach. Cywili dostrzegam niewielu. Gdy któryś
pojawi się, przechodzi obok, nie spojrzawszy w naszym kierunku. Mam wrażenie,
że wymijają nas, skoro tylko dostrzegą nasze mundury. Nagle słyszę cichy głos
dziecka. Rzeczywiście, na ziemi siedzi mała dziewczynka. Gołe stopy i nóżki,
gołe ręce i ramiona pokryte wrzodami i strupami ropnymi. Zarzuciła na siebie
stary worek i skamle cicho. „Proszę pana, chleba!” [w oryginale po polsku]
Okrzyk ten przyjdzie mi słyszeć jeszcze wiele tysięcy razy. Jej gołe części
ciała są całkiem białe. To dziecko jest skazane na zamarznięcie, mamy przecież
co najmniej 25-stopniowy mróz! Cóż mógłbym jej dać? Polskich pieniędzy nie ma
wcale, a niemieckich – jak mnie poinstruowano – nie wolno dawać Polakom w
żadnym wypadku. Czy nie znajdę czegoś do jedzenia w moich kieszeniach? Ależ tak
mam kilka cukierków przeciwko kaszlowi. Żałosny podarunek dla dziecka, które
jest o krok od śmierci głodowej i którego miejsce jest w szpitalu. Chcę dać ten
drobiazg, nagle słyszę wrzask żołnierza, który właśnie zatrzymał się: „Chce pan
nabawić się tyfusu? Jako członkowi Wehrmachtu nie wolno panu wchodzić w
jakiekolwiek kontakty z Polakami. Żadnych fałszywych sentymentów wobec tego
przeklętego żebraczego narodu!” Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że ten żonaty
poczciwiec ze Stuttgartu co wieczór sypiał u polskiej kucharki nie opodal
naszych kwater, w przeciwnym razie nie pożałowałbym należnej mu odpowiedzi.

[hierowski]

najgorsze jest to że to jest prawda.

Warszawa 1942 odcinek 5

[grba]

Trasa nasza wiedzie dalej wzdłuż Alei Jerozolimskich. Tu znajduje się jeszcze
kilka domów, które mniej ucierpiały. „Kaffee Otto” – wypisane jest dużymi
literami. „Konzert” – a więc sztuce płaci się mimo wojny potężną daninę, myślę
sobie, ale ta odrobina optymizmu, która tliła się we mnie, została natychmiast
stłumiona przez napis „Nur für Deutsche”. Tam, zdaje się, znowu ktoś leży na
ziemi. Tym razem jest to ktoś, kto zamarzł. To trup mężczyzny – nos i kości
policzkowe wystają mu wyraźnie w woskowożółtej twarzy. Nagie stopy tkwią w
podartych butach. Pierwszy nieżywy człowiek, którego widzę na terenie objętym
wojną; poległ bezkrwawo na froncie głodu. „Tam przed nami jest Neue Welt [Nowy
Świat] i Dreikreutzplatz [plac trzech Krzyży] – objaśnia nasz przewodnik.
Wydaje mi się, iż dostrzega, że niemiecka interpretacja praw człowieka zrobiła
na nas silne wrażenie. Tak, możemy sobie przeczytać „Dreikreutzplatz”. Na
środku tego placu stoi duży kościół. Zdaje się, że tylko lekko został
uszkodzony, a jego pokaźna kopuła odznacza się ostro na tle jasnego nieba. Ze
wszystkich stron spieszą tam wierni, zbliża się czas porannej mszy. Jest to
pewnie jedyne miejsce, gdzie mogą godzinę spędzić w spokoju, myślę sobie. Przed
kościołem na dwóch słupach przymocowana jest duża tablica. W języku niemieckim
i polskim błyszczy duży napis: „Armia niemiecka uwolni Was od bolszewizmu”.
Niżej, schematycznie, zarys zajętego dotychczas przez Niemców obszaru Rosji.
Obok przymocowany do latarni głośnik, przez który nadawane są niemieckie
marsze. Ale przechodnie nie zatrzymują się, w ogóle zdają się ignorować – jeśli
jest to możliwe – niemieckie urządzenia. Głównym wejściem śpieszą do
kościoła. „Tędy, w lewo i w dół!” – brzmi następne polecenie. Mijamy
niemieckiego wartownika i wkraczamy na teren naszej pracy w najbliższych
tygodniach – lazaret „Lazarus”.

Dobra Masz fotki rodziców!

[diablo1987]

grba napisał:

> Trasa nasza wiedzie dalej wzdłuż Alei Jerozolimskich. Tu znajduje się jeszcze
> kilka domów, które mniej ucierpiały. „Kaffee Otto” – wypisane
> jest dużymi
> literami. „Konzert” – a więc sztuce płaci się mimo wojny potę
> żną daninę, myślę
> sobie, ale ta odrobina optymizmu, która tliła się we mnie, została
natychmiast
> stłumiona przez napis „Nur für Deutsche”. Tam, zdaje się, znowu kto
> ś leży na
> ziemi. Tym razem jest to ktoś, kto zamarzł. To trup mężczyzny – nos i koś
> ci
> policzkowe wystają mu wyraźnie w woskowożółtej twarzy. Nagie stopy tkwią w
> podartych butach. Pierwszy nieżywy człowiek, którego widzę na terenie objętym
> wojną; poległ bezkrwawo na froncie głodu. „Tam przed nami jest Neue Welt
> [Nowy
> Świat] i Dreikreutzplatz [plac trzech Krzyży] – objaśnia nasz przewodnik.
>
> Wydaje mi się, iż dostrzega, że niemiecka interpretacja praw człowieka
zrobiła
> na nas silne wrażenie. Tak, możemy sobie przeczytać „Dreikreutzplatz̶
> 1;. Na
> środku tego placu stoi duży kościół. Zdaje się, że tylko lekko został
> uszkodzony, a jego pokaźna kopuła odznacza się ostro na tle jasnego nieba. Ze
> wszystkich stron spieszą tam wierni, zbliża się czas porannej mszy. Jest to
> pewnie jedyne miejsce, gdzie mogą godzinę spędzić w spokoju, myślę sobie.
Przed
>
> kościołem na dwóch słupach przymocowana jest duża tablica. W języku
niemieckim
> i polskim błyszczy duży napis: „Armia niemiecka uwolni Was od bolszewizmu
> ”.
> Niżej, schematycznie, zarys zajętego dotychczas przez Niemców obszaru Rosji.
> Obok przymocowany do latarni głośnik, przez który nadawane są niemieckie
> marsze. Ale przechodnie nie zatrzymują się, w ogóle zdają się ignorować –
> jeśli
> jest to możliwe – niemieckie urządzenia. Głównym wejściem śpieszą do
> kościoła. „Tędy, w lewo i w dół!” – brzmi następne polecenie.
> Mijamy
> niemieckiego wartownika i wkraczamy na teren naszej pracy w najbliższych
> tygodniach – lazaret „Lazarus”.

Jak wyszli!

[diablo1987]

diablo1987 napisała:

> grba napisał:
>
> > Trasa nasza wiedzie dalej wzdłuż Alei Jerozolimskich. Tu znajduje się jes
> zcze
> > kilka domów, które mniej ucierpiały. „Kaffee Otto” – wy
> pisane
> > jest dużymi
> > literami. „Konzert” – a więc sztuce płaci się mimo wojn
> y potę
> > żną daninę, myślę
> > sobie, ale ta odrobina optymizmu, która tliła się we mnie, została
> natychmiast
> > stłumiona przez napis „Nur für Deutsche”. Tam, zdaje się, zno
> wu kto
> > ś leży na
> > ziemi. Tym razem jest to ktoś, kto zamarzł. To trup mężczyzny – nos
> i koś
> > ci
> > policzkowe wystają mu wyraźnie w woskowożółtej twarzy. Nagie stopy tkwią
> w
> > podartych butach. Pierwszy nieżywy człowiek, którego widzę na terenie obj
> ętym
> > wojną; poległ bezkrwawo na froncie głodu. „Tam przed nami jest Neue
> Welt
> > [Nowy
> > Świat] i Dreikreutzplatz [plac trzech Krzyży] – objaśnia nasz przew
> odnik.
> >
> > Wydaje mi się, iż dostrzega, że niemiecka interpretacja praw człowieka
> zrobiła
> > na nas silne wrażenie. Tak, możemy sobie przeczytać „Dreikreutzplat
> z̶
> > 1;. Na
> > środku tego placu stoi duży kościół. Zdaje się, że tylko lekko został
> > uszkodzony, a jego pokaźna kopuła odznacza się ostro na tle jasnego nieba
> . Ze
> > wszystkich stron spieszą tam wierni, zbliża się czas porannej mszy. Jest
> to
> > pewnie jedyne miejsce, gdzie mogą godzinę spędzić w spokoju, myślę sobie.
>
> Przed
> >
> > kościołem na dwóch słupach przymocowana jest duża tablica. W języku
> niemieckim
> > i polskim błyszczy duży napis: „Armia niemiecka uwolni Was od bolsz
> ewizmu
> > ”.
> > Niżej, schematycznie, zarys zajętego dotychczas przez Niemców obszaru Ros
> ji.
> > Obok przymocowany do latarni głośnik, przez który nadawane są niemieckie
> > marsze. Ale przechodnie nie zatrzymują się, w ogóle zdają się ignorować &
> #8211;
> > jeśli
> > jest to możliwe – niemieckie urządzenia. Głównym wejściem śpieszą d
> o
> > kościoła. „Tędy, w lewo i w dół!” – brzmi następne pole
> cenie.
> > Mijamy
> > niemieckiego wartownika i wkraczamy na teren naszej pracy w najbliższych
> > tygodniach – lazaret „Lazarus”.

[carrramba]

Odczep sie od tego wątku !!! Nie ma obowiązku go czytać, wypadałoby jednak
zachowac powagę. jak nie potrafisz, to spadaj !!

A ile masz juz ksiażek w biblioteczce?

[Gość: Krzysiak]

Warszawa 1942 odcinek 6

[grba]

Także tutaj budynki wykazują ślady wojny. W środku między dużymi budynkami stoi
drewniany barak z napisem: „Wstęp surowo wzbroniony. Odwszalnia”. Uderza nas
przerażający smród. Co tam w środku się dzieje? Pod pojęciem „odwszalnia”
niewiele możemy sobie na razie wyobrazić. „Będziecie mieli jeszcze dużo okazji,
żeby wejść tam do środka. A teraz idźcie do jadalni na śniadanie”. Przynoszą
nam pierwszy posiłek w niemieckiej armii, smaczną zupę z drobiu. Pomimo zimna i
długiej jazdy koleją nie mamy właściwie apetytu. Ten poranny spacer przez
Warszawę trochę nas wszystkich zmęczył.
Leżymy w naszej kwaterze na pryczach i każdy pogrążony jest w swoich myślach.
Jest to nasz pierwszy dzień w Warszawie. Nasza kwatera mieści się w dawnym
budynku szkolnym; gdy wyglądam z okna, obejmuję wzrokiem cały rozciągający się
przede mną plac trzech Krzyży. Jest niedzielny poranek i ulica roi się od
mundurów. Oddział szoferów, do którego zostaliśmy tymczasowo wcieleni, jest na
razie nieobecny. „Przewożą rannych z pociągu sanitarnego do lazaretów” –
objaśnia wartownik. „Czekajcie tutaj, aż ktoś przyjdzie i was poinstruuje” –
brzmi rozkaz. I tak czekamy na to, co ma przyjść. Nad moją pryczą umieszczony
jest napis:

Żołnierz stanowi we wszystkich czasach ową elitę narodów, która oddając w
służbę swoje ciała, a gdy trzeba także życie, umożliwia i zabezpiecza życie
pozostałej ludności. W godzinach, w których Opatrzność odważa wartość
poszczególnych narodów, wstępuje on przed sąd Boga Wszechmogącego. Na sądzie
tym waży się narody i albo uznaje się je za zbyt lekkie i tym samym skazane na
wymazanie z księgi życia i historii, albo uznaje się je godnymi roli nosiciela
nowego życia.
Adolf Hitler

Czym to skanowales?

[Gość: Krzysiak]

[stefan_ems]

Daj chłopakowi spokój, niech oświeca nasz "tępy śląski umysł" zdarzeniami z
Warszawy, wyżyj się grba! I nie przeszkadzaj sobie, zapewne będzie Ci się lepiej
spało.
Pzdr.

[grba]

stefan_ems napisał:

> Daj chłopakowi spokój, niech oświeca nasz "tępy śląski umysł" zdarzeniami z
> Warszawy, wyżyj się grba! I nie przeszkadzaj sobie, zapewne będzie Ci się
lepie
> j
> spało.
> Pzdr.
>


Emsik skąd u ciebie piana na ustach?
Przecież do tylko historyczny dokument z epoki, w którym autor opisuje dalej
los rannego żołnierza niemieckiego.

[stefan_ems]

A skąd wiesz, że właśnie po szychcie otwarłem sobie piwko?
Pisz dalej, rzeczywiście wzruszająca fabuła, carrramba pewnie po chusteczki
poleciał ;-)

[carrramba]

stefan_ems napisał:

> A skąd wiesz, że właśnie po szychcie otwarłem sobie piwko?
> Pisz dalej, rzeczywiście wzruszająca fabuła, carrramba pewnie po chusteczki
> poleciał ;-)

Zapewniam Cię Stefan, że czytam z wielką uwagą i powagą.
Na tym forum, takie tematy nieczęsto goszczą.

[stefan_ems]

No właśnie, bo co ma piernik do wiatraka, ale spoko, już nie przeszkadzam.

[carrramba]

stefan_ems napisał:

> No właśnie, bo co ma piernik do wiatraka, ale spoko, już nie przeszkadzam.
A pisz sobie . Ja tylko uważam, że są wątki z których nie można sobie robić
żartów, jak robi to- dupek krzysiak, czy inny diablo.

[stefa5]

Grba,
mógłbyś podać wydawnictwo i rok wydania? Wiele wspomnień warszawiaków nie
zawiera informacji o napisach propagandowych, hasłach etc., bo była to dla nich
codzienność. Podobnie jak dla nas napisy w czasach PRL.
Czytam z dużym zainteresowaniem i mam nadzieję, że cdn.

Warszawa 1942 odcinek 7

[grba]

Szoferom ze Szwajcarii chciano najpierw przydzielić oddzielną sypialnię.
Niestety, rozporządzenie to zostało w ostatniej chwili przez dowództwo
niemieckie odwołane z uzasadnieniem, że z koleżeńskich względów powinniśmy
sypiać razem z naszymi niemieckimi kolegami, aby w ten sposób nawiązać z nimi
właściwy kontakt. My zrezygnowalibyśmy jednak chętnie z tego kontaktu, gdyż
utraciliśmy przez to nasz szwajcarski przywilej wymyślania na wszystko, co nam
nie odpowiada.
Nagle jakiś ruch na klatce schodowej. Ktoś przeklina na pruską
modłę: „Przeklęci żebraczy, czy nie wiecie, że na górze nie macie nic do
szukania?” Rozlega się łomot, drzwi otwierają się nagle i jeden z dzielących z
nami Niemców zjawia się na widowni. „Sieg und Heil” – pozdrawia nas i trzaska
butami. Nasza odpowiedź: „Dobry wieczór”, brzmi w zestawieniu z jego powitaniem
bardzo niewojskowo i stajemy się też wkrótce przedmiotem kpin całego
oddziału. „No, chłopaki, cieszy mnie, że wy Szwajcarzy, także się ocknęliście!”
Odpina pas i obchodzi nas po kolei. „O, widzę, macie doskonałe wyposażenie –
zauważa z podziwem, badając nasze buty i ekwipunek. – W domu chyba nie każdy
nosi coś takiego”. „To jest nasze normalne wyposażenie wojskowe” – odpowiada mu
spokojnie jeden z naszych. „Tak, gdy się ma jedynie z pół dywizji policji, jest
to możliwe” – odpowiada ze złośliwym uśmiechem na twarzy. I oto stało się to,
co stać się musiało. Gdy dyskutują ze sobą dobry hitlerowiec i nie zepsuty
Szwajcar, nie może być między nimi zgody. Wniosek ten potwierdzał się
codziennie w czasie mojego pobytu na Wschodzie.

[Gość: harc mistrz]

Tak sobie czytam te ciekawe opisy okupacyjnej Warszawy'1942 i nasuwają się
refleksje o tej "historycznej" niemieckiej misji na "dzikim wschodzie Europy",
o tej niemieckiej bucie i samoupadlającej pogardzie wobec podbitego narodu
słowiańskiego.
Tę lekturę, z oczywistych powodów zakłócają mi miejscowi germanofilscy intruzi
tego Forum, swoimi głupimi i natrętnymi docinkami, starając się zniechęcić
forumowicza "Grbę" do zamieszczania następnych fragmentów tej nieznanej lecz
b.interesującej książki.
I w ten sposób nasuwa się dodatkowa refleksja, tym razem w odniesieniu do
obecnej rzeczywistości, uwypuklająca mentalny związek pomiędzy tamtymi łotrami
i kanaliami w mundurach niemieckich, a występującymi w tym wątku d u r n i a
m i zakłócającymi celowo ten przekaz.
KONTYNUUJ "GRBA" - NIECH TE DURNIE POCZUJĄ SIĘ "DUMNE" Z POCZYNAŃ WOJENNYCH
SWOICH "BOHATERÓW"!!!
...
CZUWAJ, EUROPO!!!

[carrramba]

Gość portalu: harc mistrz napisał(a):

> Tak sobie czytam te ciekawe opisy okupacyjnej Warszawy'1942 i nasuwają się
> refleksje o tej "historycznej" niemieckiej misji na "dzikim wschodzie
Europy",
>
> o tej niemieckiej bucie i samoupadlającej pogardzie wobec podbitego narodu
> słowiańskiego.
> Tę lekturę, z oczywistych powodów zakłócają mi miejscowi germanofilscy
intruzi
> tego Forum, swoimi głupimi i natrętnymi docinkami, starając się zniechęcić
> forumowicza "Grbę" do zamieszczania następnych fragmentów tej nieznanej lecz
> b.interesującej książki.
> I w ten sposób nasuwa się dodatkowa refleksja, tym razem w odniesieniu do
> obecnej rzeczywistości, uwypuklająca mentalny związek pomiędzy tamtymi
łotrami
> i kanaliami w mundurach niemieckich, a występującymi w tym wątku d u r n i
a
> m i zakłócającymi celowo ten przekaz.
> KONTYNUUJ "GRBA" - NIECH TE DURNIE POCZUJĄ SIĘ "DUMNE" Z POCZYNAŃ WOJENNYCH
> SWOICH "BOHATERÓW"!!!
> ...
> CZUWAJ, EUROPO!!!
Harc Mistrzu Drogi :)
Oni i tak nic nie zrozumieją, ż tego co napisałeś !
pozdr.
Grba ! pisz dalej !

Warszawa 1942 odcinek 8

[grba]

Powoli toczy się moja karetka przez most Kierbedzia w kierunku Dworca
Wschodniego. Ta noc znowu była ciężka. Jeszcze zostało kilku rannych do
odebrania z dworca, mam nadzieję, że to już dzisiaj ostatni. W trakcie
transportowania przez całą noc ciężko rannych, pogrążam się w myślach, które
nie są zbyt różowe. Jazda o bladym świcie przez zrunowane miasto nie może
załagodzić mojego niesmaku moralnego, zbyt głębokie są wrażenia, które
pozostawił we mnie pociąg z rannymi z frontu wschodniego. W byle jak opalanych
wagonach towarowych przybywają oni do Warszawy, żeby jak najszybciej otrzymać
niezbędną pomoc. Jest to wtedy możliwe, gdy tu w Warszawie nie wszystkie
lazarety są przepełnione, a pociągi nie muszą być dalej odsyłane. Ranni mają
za sobą długą, męczącą jazdę. Wielu z nich od 10-15 dni leży nago w słomie, we
własnym kale; smród, który wydobywa się z takiego wagonu, jest nie do opisania.
Wielu spośród tych, którzy umierają w drodze, wynoszą z wagonów w czasie jazdy.
Zdarza się jednak, że umarli leżą przez wiele dni obok żywych. Z opatrunków, w
których nierzadko zalęgły się już robaki, wycieka często ropa, gdyż każdy ranny
cierpi na odmrożenia. Każdy jest też zawszony. Jeśli któryś ma ręce
zabandażowane z powodu z powodu odmrożenia lub zranienia i wszy znajdują się
pod opatrunkiem, nie może się biedak drapać; taki ranny jest na wpół oszalały z
bólu. Wszyscy są potwornie wychudzeni. Jedni leżą apatycznie w wagonach, innym
natomiast działa na nerwy męcząca jazda, doprowadzając ich do niemal obłędu.
Transporty te przewożone są do lazaretów na ogół nocą, aby ludność cywilna nie
mogła stwierdzić, jak duże są straty na Wschodzie. Od chwili rozpoczęcia wojny
przeciwko Rosji duża jednostka szoferów i sanitariuszy jest stale zajęta
przewożeniem rannych do lazaretów. Wieczna jednostajność prowadzi do
przytępienia wrażliwości, wielu odnosi się dość obojętnie do potwornych
cierpień swoich kolegów. Chociaż najczęściej używanym w wojsku słowem
jest „kolega”, nie mogę pozbyć się wrażenia, że także ono stało się pustym
frazesem, sloganem jak wiele innych.

Warszawa 1942 odcinek 9

[grba]

Pierwszą czynnością tych, którym powierzono transport rannych, jest – zanim
przystąpią do ich ratowania – przeszukanie wagonów. Poszukuje się przede
wszystkim, pozostawionych butów, przyborów należących do zmarłych w drodze,
konserw mięsnych i rybnych, które ranni otrzymali jako prowiant na drogę. Także
trofea wojenne zdobyte w Rosji są bardzo poszukiwanym towarem. Wszystkie te
rzeczy stają się przedmiotem ożywionego handlu w Warszawie i dostarczają
pieniędzy potrzebnych na drogie lokale nocne. Produkty żywnościowe przesyłane
są rodzinom w Rzeszy. Ciężko ranni są często tak zmęczeni długą jazdą koleją,
że nie troszczą się o swój dobytek. Im także zabiera się w wielu wypadkach co
bardziej cenne rzeczy i wymienia na papierosy, które na tyłach frontu ciągle
można jeszcze otrzymać.
Kiedyś w rozmowie z niemieckim szoferem Karlem oburzyłem się na to ich
postępowania wobec rannych kolegów. Ponieważ jest on spokojnym i starszym już
żołnierzem, nie mogłem zrozumieć jego uczestnictwa w tych „łupieskich
wyprawach”. Wyjaśnił mi, że jego żona i dzieci ledwie mogą wyżyć w domu z racji
żywnościowych, które tam otrzymują, i że są mu bardzo wdzięczni za te zasiłki w
formie konserw mięsnych i rybnych.

-I po co Niemcom była potrzebna ta wojna światowa?

[Gość: harc mistrz]

Czy oni kiedykolwiek zmądrzeją i przestaną ekspansjonować na inne kraje???

A werble, werble (już nie zwycięskie)... minotonnie warczały:
(...)
Pod Stal...., pod Stal..., pod Sta - lin - gradem!!!
Braliśmy w dupę..., braliśmy w dupę..., kameraden!!!
...itd.
A miesiące wcześniej?...
Ileż to wtedy było...
Euforii, chwały i glorii
...
(HKP)
PS.:
Los rannych oraz jeńców musiał być straszny. Tam na wschodnim froncie działy
się przerażajace i okropne rzeczy. Posyłanie żołnierzy niemieckich na Ost-
Front - było jak kara dyscyplinarna.
Te obiektywne relacje szwajcarskiego sanitariusza są wstrząsające!
CZUWAJ!, Europo, żeby nie było powtórki i takich doświadczeń!!!

Ale Tobie nudno!!!

[Gość: Wioletta]

Warszawa 1942 odcinek 9

[grba]

Łupy układa się najpierw w karetce sanitarnej po to, żeby je potem sprzedać w
jakimś zaułku albo przeszmuglować na kwaterę, chociaż za kradzież dóbr
wojskowych grozi kara śmierci. Komendantura w Warszawie, która wie, jak się
sprawy przedstawiają, kazała rozwiesić odpowiednie plakaty także na rampach,
gdzie wyładowuje się rannych. Ale żołnierz na tyłach frontu zmienia szybko
zakłamane hasło führera:” Słuszne jest to wszystko, co nam przynosi korzyść”,
na „Słuszne jest wszystko to, co mnie przynosi korzyść”, i rezultaty są
widoczne na każdym kroku.
Kieruję samochód przez zamknięty dla cywilów plac wyładunkowy do rampy nr 5.
Polacy, którzy zawsze się tu jakoś wślizną, są zajęci układaniem zawszonych
koców na rampie w duże stosy. Sanitariusze raczej cieszą się, gdy Polacy
wykonują za nich tę pracę (z tego powodu toleruje się ich tutaj pomimo zakazu),
ponieważ wszy, które są roznosicielkami tyfusu, obłażą człowieka przy pracy
wyładunkowej, a szczególnie przy dotykaniu koców. W nagrodę wolno Polakom
jeszcze raz przeszukać wagony, chociaż Niemcy zabrali z nich już wszystko, co
przedstawiało jakąkolwiek wartość. Zdobycz składa się wtedy najczęściej z
resztek chleba i rozpoczętych konserw leżących w kale, ropie i w słomie, gdzie
roi się od wszy. Widzę, że te skażone resztki jedzenie nie są straszne w
obliczu śmierci głodowej.

Co z twoim legendarnym usmiechem:)))))))))))))))

[Gość: Krzysiak]

Chyba pistoletu nie masz:))))))))))))))))))

Poucz sie Angola!!!

[Gość: Krzysiak]

To Tobie sie przyda!!!

A po latach, jak nikogo z pamiętających nie będzie

[Gość: harc mistrz]

... pozostanie tylko SŁAWA I CHWAŁA NIEMIECKIEGO ORĘŻA.
(???)
Czy dalecy potomkowie, tych zdobywców-rycerzy z połowy XX wieku minionego
tysiąclecia, oglądając za sto ileś lat historyczne mapy Europy i Świata,
pomyślą o straszliwych cierpieniach jakie wszystkim przyniosła tamta wojna?
Czy może, zafascynowani zasięgami podbojów swoich pra-pra-dziadów w mundurach
feldgrau, spiętych klamrami pasów z napisami - odwołującymi się do
zapomnianego Boga i Historycznych Racji - będą tylko widzieli imponujące
kampanie, batalie i zmagania ich praojców z całym prawie nieprzyjaznym Niemcom
światem!?
Czy ktoś z nich będzie jeszcze kojarzył, te lapidarne opisy jakiegoś
zaplątanego w wojenne zmagania szwajcarskiego wolontariusza-sanitariusza, z
wielkimi kartami HISTORII - NIEMIECKIEGO WOJENNEGO MARSZU NA WSCHÓD???
Czy ktoś będzie jeszcze pamiętał...?
...
CZUWAJ I KONTYNUUJ GRBA!!!

[bartoszcze]

O francuskim odwrocie znad Berezyny jakoś się nadal pamięta..
Ale kontynuuj, Grba, bo inaczej pewnie nigdy na tę lekturę nie wpadnę.
Potomni i tak tego wątku na Forum nie przeczytają..

Warszawa 1942 odcinek 10

[grba]

Jadę wzdłuż rampy do końca pociągu, żeby zabrać jeszcze cztery ofiary tej
wojny. Słyszę nagle ostry huk. Czy nie był to strzał z karabinu? – pytam sam
siebie. Zatrzymuję natychmiast samochód i wysiadam. Jeden rzut oka i wszystko
dla mnie jest jasne. Jakiś Polak chciał dać drapaka z kocem i stał się w ten
sposób świetnym celem dla niemieckiego posterunku. Liczący mniej więcej 60 lat,
odziany w łachmany brodacz leży teraz z przestrzelonym brzuchem na ziemi i
wydaje się nam, że spogląda na nas ze szczególnym zdziwieniem. Czy nie chce nam
powiedzieć: Zrobiłem przecież tylko to, co wy wszyscy robicie. Czy nie
nakradliście kocy we wszystkich okupowanych krajach Europy i czy tutaj też ich
nie kradniecie, tym razem waszym rannym kolegom, żeby je przeszachrować na
mieście za parę złotych? Sądzę jednak, że dzisiejszy żołnierz niemiecki
zapomniał, co to znaczy myśleć po ludzku i nie potrafi czytać z oczu
umierającego Polaka. A może nie chce? „Zanieście go do baraku. Niech tam leży,
dopóki się nie wykończy” – brzmi rozkaz dyżurnego podoficera i jęki Polaka
przyzywającego matkę [słowo „matka” w oryginale po polsku] cichną o szarym
świcie. Ten – według niemieckiej miary – „drobny epizod” pozbawił mnie w jednej
chwili zapału do służby żołnierskiej pod znakiem Czerwonego Krzyża.

DOROŚLI I DZIECI W OŚWIĘCIMIU

[Gość: Krzysiak Forever]

DOROŚLI I DZIECI W OŚWIĘCIMIU

Jeżeli objąć myślą ogrom przyśpieszonej śmierci, jakiej miejscem
- niezależnie od działań wojennych - stały się tereny Polski, to obok zgrozy
najsilniejszym uczuciem, jakiego doświadczamy, jest zdziwienie. Uduszono i
spalono te nieprzebrane masy ludzkie w trybie najstaranniej przemyślanej,
zracjonalizowanej, sprawnej i udoskonalonej organizacji. Nie wyrzekano się przy
tym sposobów bardziej dowolnych, amatorskich, odpowiadających upodobaniom
indywidualnym. Nie dziesiątki tysięcy i nie setki tysięcy, ale miliony istnień
człowieczych uległy przeróbce na surowiec i towar w polskich obozach śmierci.
Oprócz szeroko znanych miejscowości, jak Majdanek, Oświęcim, Brzezinki,
Treblinka, raz po raz odkrywamy nowe, mniej głośne. Ukryte pośród lasów i
zielonych wzgórz, nieraz z dala od torów kolejowych, pozwały na rozwinięcie
systemów jeszcze bardziej uproszczonych i oszczędnych. Tak znaleziono całe
złoża umarłych, zagrzebane w Tuszynku i Wiączynie pod Łodzią. Tak wystarczył
jeden stary pałac w Chełmnie, położony na wzgórzu, z przepięknym widokiem na
rozkołysany trawami i zbożami krajobraz, jeden na pół zrujnowany spichrz, jedna
w pobliżu rozległa, ściśle oparkaniona parcela młodego sosnowego lasu, by
osiągnąć cyfrę ofiar sięgającą miliona. Wystarczył mały czerwony budynek z
cegły obok Instytutu Anatomicznego we Wrzeszczu pod Gdańskiem, by z ludzi
zamordowanych wytapiać tłuszcz na mydło, a skórę ich garbować na pergamin.
Żydom aresztowanym we Włoszech, w Holandii, w Norwegii i w Czechosłowacji
Niemcy obiecywali doskonałe warunki pracy w obozach Polski, uczonym zapewniano
stanowiska w instytutach badań naukowych. Pewnej grupie Żydów darowano na
własność bogate polskie miasto przemysłowe Łódź. Przy tym zalecano im, by
zabierali ze sobą tylko rzeczy najcenniejsze. Gdy transport więźniów przybywał
na miejsce przeznaczenia, ludzie wysiadali z wagonów na jedną stronę toru,
walizki zaś zrzucano w wielkie stosy po stronie przeciwnej. Ponadto w blokach
mieszkalnych kazano im się wszystkim rozbierać przed wejściem do łazienki i
ubrania starannie złożyć. Gdy stamtąd wyszli, nikt z nich ubrania swego nie
odnalazł. Jednych wpędzono prawie nagich do komory gazowej lub do hermetycznych
samochodów, w których podczas jazdy do krematorium dusili się gazem spalinowym.
Inni otrzymywali w zamian łachmany w których prowadzeni byli do pracy. Jak w
innych obozach, i w Oświęcimiu gromadziły się całe składy ubrań wełnianych,
obuwia, kosztowności, przedmiotów osobistego użytku. Naładowane towarem pociągi
odchodziły do Rzeszy. Brylanty zdemontowanych pierścieni wywożono w
zakorkowanych butelkach. Wagonami szły całe skrzynie okularów, zegarki,
puderniczki, szczoteczki do zębów - wszystko miało swoją wartość. Utylizowanie
spalonych kości na nawóz, tłuszczu na mydło, skóry na wyroby skórzane, włosów
na materace - to był już tylko produkt uboczny tego olbrzymiego
przedsiębiorstwa państwowego, przynoszącego w ciągu lat nieobliczalne dochody.
Ta stała dywidenda płynęła z ludzkiej męczarni i z ludzkiego przerażenia, a
także z ludzkiego upodlenia i zbrodni, i stanowiła istotną ekonomiczną rację
całej imprezy obozów. Ideologiczny postulat wytracenia ras i narodów służył
temu celowi, stanowił jego usprawiedliwienie. Od więźniów, powracających teraz
do Polski z obozów niemieckich, z Dachau, z Oranienburga, dowiadujemy się
nowych szczegółów, które uzupełniają naszą wiedzę o faktycznym stanie rzeczy.
Okazuje się, że w Rzeszy całe zastępy specjalistów zajmowały się rozpruwaniem
ubrań i obuwia zwożonego z obozów polskich do centrali. W szwach odzienia, w
podeszwach i pod obcasami trzewików znajdowali oni mnóstwo zaszytych złotych
monet. Nie darmo po śmierci Himmlera odkryto schowane w jego siedzibie pod
Berchtesgaden setki tysięcy funtów szterlingów w dewizach dwudziestu sześciu
państw. Przy zapoznaniu się z niezwykłym zjawiskiem Oświęcimia - zarówno na
zasadzie materiału, który przyniosły zeznania świadków, jak przy naocznych
oględzinach miejsca dramatu - uderza fakt bardzo celowego przystosowania
systemu i urządzeń tego obozu do zadania mającego charakter dwojaki: polityczny
i ekonomiczny, można by rzec - idealny i praktyczny. Zadaniem politycznym było
uwolnienie pewnych terenów od ich mieszkańców, by terenami tymi wraz z ich
naturalnym i kulturalnym bogactwem niepodzielnie zawładnąć. Zadaniem
ekonomicznym było, aby samo przeprowadzenie tego zamierzenia nie tylko nie
przyniosło uszczerbku, nie powodowało żadnych kosztów, ale na odwrót: aby stało
się zarazem źródłem, z którego można ciągnąć zyski - po pierwsze w postaci
wykonanej przez więźniów pracy dla fabryk przemysłu wojennego, po drugie w
naturze, to jest majątki zagarniętym po zmarłych. Tak zamyślona i zrealizowana
impreza była dziełem ludzi. Oni byli jej wykonawcami i jej przedmiotem. Ludzie
ludziom zgotowali ten los. Jacyż byli ci ludzie? Przed Komisją Badania Zbrodni
Niemieckich przesunął się szereg byłych więźniów obozu, ocalałych od śmierci
wbrew wszelkiej nadziei. Byli między nimi ludzie nauki, politycy, lekarze,
profesorowie, stanowiący chlubę swoich narodów. Każdy ocalał jeden spośród
swoich najbliższych, każdy dowiedział się o śmierci swoich rodziców, swej żony
albo dzieci. Ocaleli, wcale na to nie licząc. Doktor Mansfeld, profesor
uniwersytetu w Budapeszcie, powiedział: "Tylko dlatego mogłem to przeżyć, że
ani przez chwilę nie wierzyłem w ocalenie. Gdybym oddawał się złudzeniom, nie
miałbym tego moralnego spokoju, który zachował mnie przy życiu". Zadaniem tych
ludzi w obozie było niesienie pomocy innym wówczas, gdy sami co dnia ocierali
się o śmierć, gdy na równi z innymi podlegali wszelkim odmianom udręczenia.
Jako lekarze byli Niemcom potrzebni w obozie, to dawało im pewne możliwości
ratowania ich ofiar. Tak, doktor Grabczyński, z Krakowa, objąwszy blok Nr 22,
miejsce mordu i postrach kierowanych tam na "wykończenie" chorych, przeobraził
go w szpital prawdziwy. Nie tylko otoczył ich opieką jako lekarz, nie tylko
wyjednał dla nich lekarstwa i środki opatrunkowe, ale podstępem bronił ciężko
chorych od zagazowania, ratował ich życie, zapewniając, źe w ciągu pięciu dni
będą zdrowi. Ale i ci, którzy własnymi rękami wykonywali ten precyzyjny plan
mordu i grabieży, byli także ludźmi. I ludźmi byli ci, którzy rozszerzali ramy
rozkazów, którzy mordowali ponad przepisaną normę z amatorstwa. Ze świetnych
pod względem plastyki zeznań posła Mayera, który dwanaście lat swego życia
spędził w obozach niemieckich, mamy pojęcie, jak wyglądali oprawcy z
Oświęcimia. Największym zbrodniarzem w obozie był August Glass, krępy i
muskularny, przechadzający się co dnia po blokach kolebiącym się krokiem
atlety. Ten upatrzone ofiary bił w nerki w ten sposób, żeby nie zostawić
śladów, a śmierć następowała po trzech dniach. Inny stawiał stopę na gardle
człowieka i miażdżył mu krtań swym ciężarem. Inny zanurzał głowę więźnia w
kadzi, tak długo ją trzymając, póki nieszczęsny się nie udusił. Jeden z
najbardziej krwiożerczych blokowych, zawodowy złoczyńca, był bardzo wymagający
przy apelu i za niedokładne wyczyszczenie ubrania lub butów uderzał gumą,
zakończoną ołowiem, po głowie tak celnie, że na miejscu zabijał. Zależało mu na
tym, by mieć na dzień piętnastu zabitych. Jeszcze inny, wysoki na dwa metry, o
długim nosie, długiej twarzy i wąskich oczach, z poruszającą się na szyi
grdyką, z bardzo długimi rękami
- codziennie tymi rękami dusił przed śniadaniem kilku więźniów, wybierając ich
sobie na oko w różnych blokach podczas porannej przechadzki. Niewątpliwie byli
to ludzie, którzy mogli to robić, ale robić tego nie musieli. Zawczasu jednak
uczyniono wszystko, by wydobyć z nich i uruchomić te siły, które drzemią w
podświadomości człowieka i które - nie zbudzone
- mogłyby nigdy nie dojść do głosu. Nadzwyczaj staranna selekcja i dobrze

Warszawa 1942 odcinek 11

[grba]

Nie mogę zrozumieć, dlaczego młody żołnierz tak całkowicie podporządkował się
metodom swojego dowództwa zatracając wszelki zmysł krytyczny i umiejętność
samodzielnego myślenia. Dzień w dzień obserwuję tutaj, jak wracający z frontu
ciężko ranny żołnierz nie ma już nic wspólnego z tymi, których spotykam
wieczorem w „Deutsches Haus” i którzy po raz pierwszy udają się na front
wschodni. Każdy, kto doświadczył na własnej skórze w zimnej, bezlitosnej Rosji,
czym jest naprawdę, staje się na chwilę bardziej krytyczny i zaczyna myśleć.
Ale po kilku tygodniach pobytu w lazarecie wszystko jest znowu po staremu.
Jasność widzenia spraw znika i znów jest dla nich zaszczytem, że pozostawili w
Rosji ręce i nogi dla führera.

Warszawa 1942 odcinek 12

[grba]

Z rozmów, które tej nocy prowadziłem z rannymi, wynika, że wielu spośród nich
dotarło do peryferyjnych przystanków autobusowych Moskwy. Okupiony ogromnymi
stratami odwrót udowodnił im potem, że Rosjanie nie są ani tchórzliwymi
podludźmi, ani niezdyscyplinowaną hordą, lecz otwartymi, bezlitosnymi
bojownikami. Powiedziałem niemieckiemu lekarzowi. z którym często jeżdżę razem,
że żołnierz, który powraca z frontu, nie jest już całkiem tym samym
człowiekiem, co przedtem. „Drogi przyjacielu, pan nas nie docenia –
odpowiedział mi. – Jeśli żołnierz opuszcza lazaret żywy, może być pan pewien,
że jest on także zdrowy moralnie. Rok 1918 nigdy się nie powtórzy. Gdyby któryś
z nich wbrew wszelkim oczekiwaniom nie wyzdrowiał duchowo, nie otrzyma urlopu
zdrowotnego do kraju”.
Przekonałem się, że lekarz ten miał rację. Tutaj pomyślano o wszystkim. W
lazarecie prasa i radio, lekarze i siostry tak urabiają rannego, że jego
ewentualne wątpliwości co do ostatecznego zwycięstwa szybko zostają rozwiązane.

Warszawa 1942 odcinek 13

[grba]

Na przykład dzisiaj w nocy, podczas jednego z kursów między dworcem a
lazaretem, miałem już załadowaną karetkę, to znaczy umieściłem w niej czterech
ciężko rannych na noszach. Chcę właśnie opuścić wagon towarowy, żeby odjechać,
a tu podnosi się na łokciach chudy jak szkielet feldfebel i błaga mnie, żebym
go zabrał; jeśli przyjdzie mu dalej marznąć, niechybnie zdechnie w tym wagonie.
Widzę, że potrzebna tu natychmiastowa pomoc, i pytam go, czy wytrzyma jazdę na
przednim siedzeniu obok mnie> „Chyba tak – wyjąkał – amputowano mi obydwie
nogi”. Podnoszę go z kałuży kału i ropy i podnoszę tych 40 kilogramów, które
może jeszcze ważyć, na przednie siedzenie. O mało nie zwymiotowałem, tak
śmierdział ten człowiek, ale zacisnąłem zęby, żeby nic nie dać po sobie
poznać. „Chcesz papierosa?” – pytam feldfebla, „Jeśli masz, daj. Od dawna już
nie widziałem papierosa”. Poczęstowałem go laurensem i facet łapczywie zaciąga
się dymem. Odjęto mu obydwie nogi poniżej kolan. Próbuję go trochę
rozweselić. „Dla ciebie, kolego, wojna już się skończyła, wkrótce znajdziesz
się w domu”. „Te świnie...” – pada z jego ust. Myślę, że chodzi znowu o
rosyjskie lub polskie świnie, gdyż jest to niemieckie określenie tych narodów.
Bez zachęty z mojej strony mówi dalej: „Gdy leżałem ranny i nieprzytomny w
głównym punkcie opatrunkowym, ukradziono mi portfel z pieniędzmi. Zasrana
przeklęta banda”. Co mam mu na to powiedzieć?

Warszawa 1942 odcinek 14

[grba]

W czasie innego przejazdu mam obok siebie, na przednim siedzeniu, oficera
artylerii z Wiednia. Ten odmroził sobie wszystkie palce u nóg. Znowu
spróbowałem nawiązać z nim rozmowę, oferując mu szwajcarskiego papierosa.
Chciałem skierować rozmowę na taktyczny odwrót spod Moskwy, ale on ofuknął mnie
ostro: czy wy, Szwajcarzy, jesteście takimi idiotami, żeby wierzyć w te bzdury?
Jeszcze tylko tego brakuje, żeby mówiono, że także z taktycznych względów
kazano mi odmrozić palce u nóg. Nie mogę zrozumieć, jak można uczestniczyć – i
to dobrowolnie w tej zasranej wojnie”. Ponieważ wiem, że dla człowieka
nastawieniu urlop zdrowotny raczej nie wchodzi w rachubę, ofiarowuję mu tytułem
rekompensaty całą paczkę szwajcarskich papierosów, tutaj w Warszawie rzecz
bardzo drogocenną.

Jak to na wojence ładnie - byle "blitzkriegi" były

[Gość: harc mistrz]

Zabijali dla swego oszalałego wodza Hitlera, zadawali okrutne cierpienia innym
narodom, lecz sami też cierpieli i przeżywali okropieństwa wojny.
Czy można im było współczuć, jak okazywał im to uczucie kierowca sanitarki
Czerwonego Krzyża ze Szwajcarii???
Chyba tylko tym, którzy potrafili wyciagać wnioski, i których ta "głupia
wojna", wywołana przez Niemcy - czegoś nauczyła.
Czy aby na długo???...
...
CZUWAJ, REFLEKSJO!!!
Kontynuuj tę przejmującą opowieść, Grba!

[carrramba]

Gość portalu: harc mistrz napisał(a):

> Zabijali dla swego oszalałego wodza Hitlera, zadawali okrutne cierpienia
innym
> narodom, lecz sami też cierpieli i przeżywali okropieństwa wojny.
> Czy można im było współczuć, jak okazywał im to uczucie kierowca sanitarki
> Czerwonego Krzyża ze Szwajcarii???
> Chyba tylko tym, którzy potrafili wyciagać wnioski, i których ta "głupia
> wojna", wywołana przez Niemcy - czegoś nauczyła.
> Czy aby na długo???...
> ...
> CZUWAJ, REFLEKSJO!!!
> Kontynuuj tę przejmującą opowieść, Grba!
Grba, czytamy Twój wątek. Dzięki:)

Warszawa 1942 odcinek 15

[grba]

Przyjeżdżam karetką sanitarną na Czyste do szpitala, jak wiele innych
zarekwirowanego przez Niemców. Przed barakiem, w którym mieści się odwszalnia,
na pojawienie się sanitariuszy czeka już wiele karetek załadowanych rannymi.
Pomimo łomotania i krzyku rannych, którzy zaopatrzeni w jeden koc żałośnie
marzną na 25-stopniowym mrozie, ciągle jeszcze nikt nie przychodzi. Tutaj także
ofiarność sanitariuszy bardzo osłabła. Spaceruję przed karetką, żeby rozgrzać
trochę zdrętwiałe z zimna stopy. Widzę, jak jeden z rannych na małej, pokrytej
szronem szybie okiennej wewnątrz mojej karetki rysuje na lodzie znak krzyża.
Instynktownie wyczuwam, że ten człowiek dogorywa. Biegnę do odwszalni, żeby
znaleźć tam jakiegoś sanitariusza. Jeden właśnie wstał z krzesła i otwiera w
sąsiednim pomieszczeniu butelkę z sokiem owocowym. „Kolego, pomóż mi, w moim
wozie kona człowiek, przenieśmy go przynajmniej tutaj do ciepła”. „Jeżeli jest
aż w takim stanie, to przecież i tak umrze”. – odpowiada mi i znudzony sączy
swój napój. Śmierć bohaterską wyobrażałem sobie trochę bardziej romantycznie.

Warszawa 1942 odcinek 16

[grba]

Już w wkrótce po przybyciu do Warszawy, w tej atmosferze gwałtu i bezprawia,
zacząłem szukać instynktownie jakiejś duchowej rekompensaty, jakiejś
przeciwwagi, żeby móc porozmawiać o przeżywanych okropnościach, odnajdując
ludzi podobnie jak ja myślących i odczuwających tę samą pogardę. Najprościej
byłoby nawiązać znajomość z Polakami. Odznakę Czerwonego Krzyża noszę tak,
żeby możliwie jak najbardziej rzucała się w oczy, z mojego krzyża
szwajcarskiego na czapce jestem dumny, jak jeszcze nigdy w życiu, pistolet
zostawiam najchętniej w domu, mimo rozkazu noszenia broni zawsze przy sobie.
Robię to wszystko, żeby nie być zaliczanym do Niemców i móc występować wobec
Polaków jako przyjaciel. Nawiązanie z nimi kontaktu jest jednak niezwykle
trudne, nieufność Polaków zdaje się być na pierwszy rzut oka nie do pokonania.
Każdy mundur kojarzy im się ze zdradą i terrorem. Stwierdzam wkrótce, że służba
w szeregach Czerwonego Krzyża nie jest czymś mało ważnym, a właśnie tutaj
nadarza się okazja urzeczywistnienia idei Czerwonego Krzyża. Mam mocne
postanowienie pomagać wszędzie tam, gdzie pomoc jest potrzebna, a nie tylko
tam, gdzie mi na to pozwalają.
Jak wynika z instrukcji, którą przekazano nam wkrótce po naszym przyjeździe do
Polski, Wehrmacht, do którego teraz także należę, zdaje się mieć mało
zrozumienia dla naszych ideałów. Panuje tutaj pogląd, że Czerwony Krzyż jest
instytucją dla ludzi, a Polacy do tego gatunku nie należą. Nie zważając na to,
po pokonaniu okazywanej mi z początku nieufności, zawieram pierwszą polską
znajomość.

[Gość: Krzysiak]

93. Blattler Franz Warszawa 1942. Zapiski szofera szwajcarskiej misji
lekarskiej. Oprac. Tomasz Szarota. - Warszawa : PWN, 1982. - 227, [2] s.
12.00 .

Oto link http://www.antykwariat-verso.pl

[Gość: YKrzysiak forever]

[grba]

Nakład 5 000 + 250 egz.
Oddano do druku w grudniu 1979 roku
Podpisano do druku w maju 1982 roku
Druk ukończono w lipcu 1982 roku

[rico-chorzow]

grba napisał:

> Nakład 5 000 + 250 egz.
> Oddano do druku w grudniu 1979 roku
> Podpisano do druku w maju 1982 roku
> Druk ukończono w lipcu 1982 roku

Co to jest Warszawa?

[freedom-fucker]

rico-chorzow napisał:

> Co to jest Warszawa?

Co to jest slazaczka wyciupciana przez sowieckiego soldata?

[rico-chorzow]

freedom-fucker napisał:

> rico-chorzow napisał:
>
> > Co to jest Warszawa?
>
> Co to jest slazaczka wyciupciana przez sowieckiego soldata?



O polskim Pan zapomniał.

[freedom-fucker]

rico-chorzow napisał:

> freedom-fucker napisał:
>
> > rico-chorzow napisał:
> >
> > > Co to jest Warszawa?
> >
> > Co to jest slazaczka wyciupciana przez sowieckiego soldata?
>
>
>
> O polskim Pan zapomniał.

A u was murzynow bija?

[rico-chorzow]

freedom-fucker napisał:

> rico-chorzow napisał:
>
> > freedom-fucker napisał:
> >
> > > rico-chorzow napisał:
> > >
> > > > Co to jest Warszawa?
> > >
> > > Co to jest slazaczka wyciupciana przez sowieckiego soldata?
> >
> >
> >
> > O polskim Pan zapomniał.
>
> A u was murzynow bija?



Nie,"ciupciają"

Warschau 1942

[grba]

Oryginał ukazał sie w 1945 po zakończeniu wojny w Zurychu w wydawnictwie
oficyny F.G. Micha and Co.

Warschau 1942. Tatsachenbericht eines Motofahrers der zweiten schweizerichen
Aerztemission 1942 in Polen.
Autorem jest Franz Mawick (Blattler to pseudonim), który próbował wydać ją w
1943 po powrocie z Warszawy.
Czerwony Krzyż zagroził mu wtedy konsekencjami, za ujawnienie "tajemnicy
służbowej".

[rico-chorzow]

grba napisał:

> Oryginał ukazał sie w 1945 po zakończeniu wojny w Zurychu w wydawnictwie
> oficyny F.G. Micha and Co.
>
> Warschau 1942. Tatsachenbericht eines Motofahrers der zweiten schweizerichen
> Aerztemission 1942 in Polen.
> Autorem jest Franz Mawick (Blattler to pseudonim), który próbował wydać ją w
> 1943 po powrocie z Warszawy.
> Czerwony Krzyż zagroził mu wtedy konsekencjami, za ujawnienie "tajemnicy
> służbowej".

Tej,która została wyklejona/wywieszona w Bolesławcu?

[pstrykaj]

jeśli to żart, to nie na miejscu. Poczytaj fragmenty i nie drwij .

[grba]

rico-chorzow napisał:

> grba napisał:
>
> > Oryginał ukazał sie w 1945 po zakończeniu wojny w Zurychu w wydawnictwie
> > oficyny F.G. Micha and Co.
> >
> > Warschau 1942. Tatsachenbericht eines Motofahrers der zweiten schweizeric
> hen
> > Aerztemission 1942 in Polen.
> > Autorem jest Franz Mawick (Blattler to pseudonim), który próbował wydać j
> ą w
> > 1943 po powrocie z Warszawy.
> > Czerwony Krzyż zagroził mu wtedy konsekencjami, za ujawnienie "tajemnicy
> > służbowej".
>
> Tej,która została wyklejona/wywieszona w Bolesławcu?




Erika zrozumiała, a ty betonie nie.

[carrramba]

A to już za duże masz wymagania. Wystarczy, że przeczytał. Zrozumienie- to inna
bajka.

Kto to napisał?

[Gość: YKrzysia forever]

ROZDZIAŁ VII

Walka z siłami czerwonych

W latach 1919-1920, a także w roku 1921 osobiście uczestniczyłem w tak zwanych
burżuazyjnych spotka¬niach. Cokolwiek dowiedziałem się o tych prorokach
burżuazyjnego świata i rzeczywiście nie zdziwiłem się, gdy zrozumiałem,
dlaczego oni przykładali tak małą wagę do mówionego słowa. Uczestniczyłem także
w spotkaniach demokratów, niemieckich nacjonalistów, niemieckiej partii ludowej
i bawarskiej partii ludowej (Bawarska Partia Centrum). To, co uderzyło mnie na
początku, to trwała jednomyślność publiczności. Prawie wszyscy, którzy brali
udział w takich demonstracjach, byli zwolennikami partii. Brak było dyscypliny
i w su¬mie wyglądało to bardziej na karciane spotkanie niż zgromadzenie ludzi,
którzy właśnie przeprowadzali re¬wolucję. Mówcy robili wszystko, co w ich mocy,
aby utrzymać tę pokojową atmosferę. Wygłaszali oni czy jeszcze lepiej,
większość z nich czytała przemówienia w stylu zręcznego artykułu prasowego czy
też rozpra¬wy naukowej unikając wszelkich silnych wrażeń, tu i tam wprowadzano
kiepski żart, na których w od¬powiedzi gentlemani na podium obowiązkowo
parskali rubasznym śmiechem - nie głośno, lecz z rezerwą. Po trzech kwadransach
takiego zebrania, które przerywane było odgłosem kogoś wychodzącego lub
brzękiem na¬czyń noszonych przez kelnerkę, lub też ziewaniem wielu osób spośród
słuchaczy, cała publiczność drzemała jakby w rodzaju transu. Na zakończenie
przewodniczą¬cy nawoływał do niemieckiej patriotycznej pieśni.
Na tym spotkanie kończyło się, każdy śpieszył do wyjścia. Jeden na piwo, inny
do kawiarni, a jeszcze inny po prostu na świeże powietrze.
Narodowosocjalistyczne spotkania nie były w żaden sposób "pokojowymi". Fale
dwóch poglądów na świat ścierały się ze sobą i spotkania nie kończyły się
prze¬mielaniem nudnej, patriotycznej pieśni, ale fanatyczny¬mi wybuchami
popularnej i nacjonalistycznej pieśni. Od początku było ważne, aby na naszych
spotkaniach wprowadzić ślepą dyscyplinę i ustanowić całkowitą władzę
przewodniczącego.
A mieliśmy na naszych spotkaniach bojowych prze¬ciwników - zwolenników
Czerwonej Flagi. Przycho¬dzili zawsze w zwartych grupach z kilkoma agitatorami
pomiędzy sobą i na każdej twarzy można było wy¬czytać: "mamy zamiar wszystko
dzisiaj wygarnąć!" Ze¬branie wisiało na włosku i tylko energia
przewodniczą¬cego, surowe, szorstkie traktowanie przez naszą straż, udaremniło
intencje naszych przeciwników - ci ostatni mieli powód, aby się na nas złościć.
Wybraliśmy czer¬wień dla naszych plakatów po dokładnym i starannym rozważeniu.
Naszą intencją było zirytowanie lewicy, doprowadzenie ich do wściekłości i
sprowokowanie do przyjścia na nasze spotkania - nie tylko w celu prze¬konania
ich, ale również po to, aby mieć szansę poroz¬mawiania z nimi.
Potem nasi oponenci przystępowali do wygłaszania apeli kierowanych
do "świadomego klasowo proletaria¬tu", aby przychodził tłumnie na nasze
spotkania i ude¬rzył swoją "proletariacką pięścią" w "monarchistyczną,
reakcyjną agitację" reprezentowaną przez nas.
Nasze spotkania były od początku wypełnione robotnikami, jeszcze na trzy
kwadranse przed ich rozpoczę¬ciem. Przypominały beczkę prochu gotową do
wybu¬chu w każdej chwili po przytknięciu zapałki. Ale zaw¬sze było odwrotnie.
Ludzie przychodzili jako wrogo¬wie, a odchodzili może nie przygotowani do
przyłącze¬nia się do nas, ale w każdym razie w refleksyjnym nastroju i gotowi
do krytykowania i badania zgodności naszych doktryn.
Wtedy pojawiały się słowa: "proletariusze! unikajcie spotkań nacjonalistycznych
agitatorów!" Podobnie nie¬zdecydowaną taktykę można było obserwować w
czer¬wonej prasie.
Ludzie stali się ciekawi naszego ruchu. Nagle zmie¬niła się taktyka stosowana
wobec nas i przez pewien okres byliśmy traktowani jak prawdziwi kryminaliści
występujący przeciw ludzkości. Artykuły, jeden po dru¬gim, głosiły i
demonstrowały naszą przestępczość, a skandaliczne opowieści sfabrykowane od "a"
do "z" miały dokonać tej sztuki. Ale w krótkim okresie czasu nasi wrogowie
przekonali się sami, że takie ataki nie przynoszą żadnego efektu: faktycznie te
działania rze¬czywiście pomogły skoncentrować ogólną uwagę pros¬to na nas.
Jedyną przyczyną, dla której nigdy nie doszło do rozpędzenia naszych spotkań,
było niewątpliwie nie¬zwykłe tchórzostwo wykazywane przez przywódców naszych
przeciwników. We wszystkich krytycznych chwilach te nikczemne kreatury czekały
na zewnątrz na rezultat eksplozji.
W tym okresie byliśmy zmuszeni przejąć ochronę naszych spotkań we własne ręce;
nie można było nigdy liczyć na ochronę ze strony oficjalnych władz. Wprost
przeciwnie - doświadczenie wykazało, że one zawsze sprzyjały zakłócającemu
elementowi. Jedynym rzeczy¬wistym sukcesem towarzyszącym oficjalnej akcji było
rozwiązanie spotkania, czyli jego całkowite wstrzyma.. nie, a to faktycznie
było celem i przedmiotem zabiegów naszych przeciwników, którzy przychodzili,
żeby nam przeszkadzać.
Tak więc doszliśmy do przekonania, że każde nasze spotkanie, które zależy
tylko od ochrony policji, przynosi kompromitację organizatorom w oczach mas.
Bardzo często garstka stronników stawiała heroiczny opór wściekłemu i
gwałtownemu tłumowi czerwonych. Tych piętnastu czy dwudziestu mężczyzn pokonano
by z pewnością, ale reszta wiedziała dobrze, że najpierw trzy lub cztery razy
więcej z nich dostałoby po gło¬wach, a oni nie zamierzali tym ryzykować.
Było jasne dla każdego, że rewolucja możliwa była tylko dzięki niszczycielskim
metodom burżuazji, która rządziła naszym narodem.
Nawet wtedy byłoby mnóstwo pięści gotowych do obrony niemieckiego narodu, ale
brakowało czaszek gotowych do pękania. Jak często widziałem oczy mło¬dych ludzi
błyszczące w odpowiedzi wtedy, kiedy wyja¬śniałem im istotę ich misji i
zapewniałem ich bez przer¬wy, że cała mądrość na tej ziemi jest niczym, o ile
nie jest zastępowana i chroniona przez siłę, że łagodne bóstwa pokoju nie mogą
poruszać siły, jeżeli nie towa¬rzyszy im bóg wojny, i że każdy wielki akt
pokoju musi być chroniony i wspomagany przez siłę. W ten sposób idea służby
wojskowej dotarła do nich w dale¬ko bardziej żywotnej formie - jako realizacja
obo¬wiązku każdego mężczyzny gotowego poświęcić swoje życie, by jego naród mógł
żyć wszędzie po wszystkie czasy.
Ci młodzi ludzie nie zawiedli!
Niczym rój szerszeni rzucili się na przeszkadzających mężczyzn w naszych
spotkaniach, nie zważając na prze¬wagę liczebną, nie dbając o rany i krwawą
ofiarę, przepełnieni po brzegi wielką ideą, świętą misją, aby oczyścić drogę
dla naszego Ruchu.
Już w lecie 1920 roku oddziały do utrzymania po¬rządku zaczęły stopniowo
przyjmować określoną formę i do wiosny 1921 roku zostały one podzielone według
stopni na kompanie, które znowu zostały podzielone na mniejsze sekcje.
To było konieczne, ponieważ w tym czasie nasza działalność i częstotliwość
naszych spotkań ciągle wzra¬stały.
Organizacja naszych grup dla utrzymania porządku na spotkaniach posłużyła do
wyjaśnienia bardzo trud¬nego problemu. Do tej pory ruch nie posiadał
em¬blematów partyjnych i flag. Brak tych symboli był mankamentem nie tylko
wtedy, także w przyszłości był nie do pomyślenia, ponieważ członkowie partii
nie mie¬li wyróżniających ich znaków członkostwa, a w przy¬szłości brak pewnych
znaków symbolizujących ruch był nie do zaakceptowania.
Co najmniej raz w mojej młodości z punktu widze¬nia uczuć odczułem wyraźnie
psychologiczną ważność takiego symbolu. W Berlinie, po wojnie, byłem obecny na
masowej demonstracji marksistów przed królewskim pałacem. Morze czerwonych
flag, czerwonych szarf i czerwonych kwiatów dawało zewnętrzny obraz siły temu
tłumowi, który oceniłem na około sto dwadzie¬śc

[grba]

dziwne, nikt nie zna, nikt nie czytał...
A dzieło nieboszczyka takim bestsellerem było...

[carrramba]

grba napisał:

> dziwne, nikt nie zna, nikt nie czytał...
> A dzieło nieboszczyka takim bestsellerem było...
wIADOMO PRZECIEŻ, TO kRZYSIAKA IDOL !

Warszawa 1942 - Grba, czekamy na odcinek 17...

[Gość: harc mistrz]

Czekam na niego... inaczej:
Wiecej smutny niż radosny...
Nie, jak ci z "herrenvolku",
Na 17... mgnień wiosny(!).
(HKP)
...
CZUWAJ, GRBA I NIE PRZEJMUJ SIĘ DESTRUKTORAMI WĄTKU!!!

[grba]

Pani doktor Brzozowska, 60-letnia Polka, od pierwszego dnia zakosztowała
niemieckiej okupacji ze wszystkimi jej okropnościami. Poznałem ją na ulicy
Brackiej, gdy bezskutecznie usiłowała wydobyć spod stosu gruzu nadające się na
opał resztki drewna. Wspólnymi siłami przydźwigaliśmy nadpaloną belkę do
pobliskiego mieszkania, gdzie podziękowała mi wiele znaczącym zdaniem: „Ce
n`est pas dit que l`on parle allemand qu`on pense allemand” [Jeśli się mówi po
niemiecku, to nie znaczy, by się po niemiecku myślało”]. Sam dałem jej powód do
tego stwierdzenia, ponieważ zaproponowałem jej moje usługi po niemiecku. Ona
przyjęła je dopiero wtedy, gdy rozpoznała we mnie Szwajcara, i dalej
prowadziliśmy naszą rozmowę w języku francuskim. Jej córka, która w wyniku
potwornych rzezi w pierwszych dniach okupacji stała się kłębkiem nerwów,
prowadzi w pobliżu naszego miejsca zakwaterowania pensjonat, z którego obydwie
utrzymują się przy życiu. To są moi pierwsi polscy przyjaciele, których
poznałem w Warszawie, Mogę Cię zapewnić, drogi czytelniku, że w godzinach,
które spędziłem u nich mozolnie kalecząc język francuski, poznałem lepiej niż
kiedykolwiek przedtem bestię tkwiącą w człowieku. Głód, zdrada, terror, gwałt,
masakra, deportacja, egzekucje masowe, gestapo, obozy koncentracyjne, jeszcze
do niedawna z lekką trwogą odczytywane słowa – stają teraz przede mną w całej
ich potworności. Dla mnie pani doktor Brzozowska jest pierwszą bohaterką, którą
poznałem podczas wojny. Nie nosi ona ani żelaznego krzyża, ani orderu, ale jej
zimne oczy mówią dobitnie o przebytych niebezpieczeństwach.

Warszawa 1942 - odcinek 18

[grba]

Jak drażliwa jest w dzisiejszej Warszawie sytuacja właścicieli pensjonatów i
domów noclegowych, wynika z następującego opisu. Żołnierzowi niemieckiemu
surowo zabrania się nocować na mieście. Nawet gdy znajduje się przejazdem na
urlopie, jest zobowiązany do szukania kwatery wojskowej. Także właściciel domu
noclegowego ma stanowczy zakaz przyjmowania w gościnę kogoś z Wehrmachtu, w
przeciwnym razie grozi mu surowa kara. Fakt, że w ogóle jeszcze owe domy
egzystują, ma swoje źródło w tym, że w służbie władz okupacyjnych pracują
Polacy, którzy niekiedy przyjeżdżają na krótki pobyt do Warszawy. Oni sami
nazywają się najczęściej Volksdeutschami, słabo władają albo w ogóle nie mówią
po niemiecku, są niejednokrotnie zdrajcami swoich rodaków i Polacy mówią o
takim „świnia” [w oryginale po polsku]. Gdy żołnierz Wehrmachtu chce przespać
się z polską kobietą, zmuszony jest poszukać sobie noclegu u Polaków. Ostrożnie
wypytując kolegów, może, jeśli ma szczęście, znaleźć adres takiego domu. Gdy
tam się zjawi, właściciel wskaże mu obwieszczenie informujące, że nie wolno mu
przyjmować na nocleg żołnierzy niemieckich. W zależności od charakteru
żołnierza bądź zmusi on teraz właściciela siłą do oddania pokoju do dyspozycji,
bądź spróbuje przekonać go po dobroci, żeby udzielił mu gościny na kilka
godzin. Właściciel, który dobrze wie, że za takie przypadki zdarzały się już
deportacje i konfiskaty mienia, będzie usiłował jeszcze raz zwrócić uwagę
żołnierza na skutki jego samowoli. Żołnierz, który wraca z frontu i mało
troszczy się o takie przepisy, straci w końcu cierpliwość, da Polakowi kopniaka
i bez wahania zajmie pokój. Jeśli teraz zjawi się patrol wojskowy i zastanie
tam żołnierza niemieckiego, ten otrzymuje w większości przypadków jedynie
ostrzeżenie, a jeśli zezna przy tym, że gospodarz nie przypomniał mu przepisu,
interes zostaje od razu zamknięty, a gospodarz skazany na nieznany los. To, że
właściciele ciągle jeszcze prowadzą domy noclegowe, choć stale narażeni są na
niebezpieczeństwo, jest dowodem polskiej determinacji.

[pstrykaj]

Pisz Grba dalej ! Udają, że nie czytają.


Relacja napisana przez osobę postronną, jest szczególnie cenna.

[grba]

Odcinek osiemnasty kończy rodział I
pt. Tydzień pierwszy

Niebawem zaczynam Tydzień drugi.

Warszawa 1942 - odcinek 19

[grba]

Tydzień drugi

„Pojedzie pan jutro do składu części zamiennych” – rozkazuje sierżant Franken,
wciskając mi jednocześnie do ręki odpowiedni rozkaz wyjazdu. Na tę chwilę długo
już czekałem: po pierwsze – mogę tam pojechać sam, a więc nie będę podlegał
kontroli niemieckiego żołnierza, po drugie – wyjazd ten zajmie parę godzin,
nikt więc nie będzie mógł udowodnić, jak spędziłem przedpołudnie. Nareszcie
mogę spełnić dawno powzięty zamiar i wybrać się na osławiony cmentarz żydowski.
Czy uda mi się tam wejść? Wszyscy członkowie niemieckiego Wehrmachtu, a więc ja
także, mają surowy zakaz wkraczania na teren cmentarz żydowskiego i getta.
Biorę moja karetkę, jadę nowym Światem i – zamiast jechać dalej prosto –
skręcam w lewo w Aleje Jerozolimskie. Spoglądam w lusterko wsteczne, upewniam
się, czy nikt za mną nie jedzie. Pędzę Alejami, skręcam w prawo, w
Güterstrasse [Towarową], mijam halę targową i za parę minut znajduję się w
pobliżu getta.

[aqua]

Grba, jakbyś przerzucił nowy rozdział do nowego wątku, byłoby lepiej czytać.

pzdr.

[hierowski]

dzięki grba za ten wątek. własciwie nie wiem co napisać

[Gość: warszawianka]

GRBA, Dzieki za ten watek, pisz koniecznie dalej !!!!

[carrramba]

Gość portalu: warszawianka napisał(a):

> GRBA, Dzieki za ten watek, pisz koniecznie dalej !!!!
Dołączm się do podziękowań:)

[roody102]

Pisz. To boli, ale nie można się oderwać.
Dzięki za link na warszawskim forum.

________________________________________
Roody102

"Możemy spokojnie przyjąć, że autor nie umiejący myśli swych wyrazić jasno nie
umie też myśleć jasno, że więc myśli jego nie zasługują na to, by się silić na
ich odgadywanie."

najsmutniejsze jest to, że dla wielu Niemców

[Gość: corgan]

ich stosunek do Polaków wcale nie zmienił się od tego czasu. Jak czytam
że "Trzeba by ciągle stać nad nimi z batem. To śmierdzące lenie" i "Wy
poczekajcie tylko trochę – jeszcze nie znacie tej zasranej hołoty" to mam
wrażenie, że jesli nawet obecnie Niemcy nie mówią tego tak dosadnie, to gdzieś
tam jakoś na dnie to poczucie wyższosci i niższości owej "hołoty" pozostało. że
gdzieś na dnie tli się ten wrzód...

Najgorsze w tym wszystkim jest też to, że ten punkt typowo faszystwoski punkt
widzenia przejęła spora liczba polskich emigrantów w Niemczech, ktorzy już
znaleźli się po drugiej stronie midzy Odrą a Renem.

Dla Niemców klęską była wyrawa do Związku Radzieckiego i bitwa pod
Stalingradem, Kurskiem itp. Strat i ran zadanych w Polsce przez Polaków jakoś
nie liczą. Mysle, że GG i najazd 1 wrzesnia to dla nich "epizod" wstrząsany
takimi wydarzeniami m.in. jak Powstanie Warszafskie, ze "polacken" nie maja
zamiaru się podporządkowac i jeszcze podnosza łby.

Gdzies czytałem wspomnienia Warszawianki ktora przezyła Powstanie i mówiła, że
była przerażona nienawiścią jaką Niemcy pałali do Polaków, że mimo tego, że
wszystko im się sypało, wojna wydawała sie już przegrana, Niemcy spieprzali z
Warszawy przed ruskimi to byli w stanie do konca wypełnic rozkaz furhera żeby
zdławić Powstanie i zniszczyć Warszawę, posłać tu pod koniec Powstania
najlepsze swoje wojska? Kiedy Powstanie przeciwko Niemcom wybuchło w Paryżu
Hitler też wydał rozkaz, aby znieść Paryż z powierzchni ziemi. Tyle, że dowódca
Wermahtu.. nie wykonał rozkazu, bo kochał Paryż i przerazony był tym "co my
robimy swoim przyjaciołom Francuzom?". Czujecie... dla nich wszystko to, co
bylo po tej stronie Europy bylo "untermenschen".

A mi sie też wydaje, że całe to Pruskie Powiernictwo tez się wzieło z tej
pogardy, że "polacken" mają we władaniu niemieckie majątki albo że
mają "niemieckie" miasta, ktore "sie rozwijały" jak mieli je Niemcy a teraz to
bywa różnie albo są zaniedbane no to wiadomo dlaczego a jesli są zadbane o
dlatego, ze swiecą blaskiem, ktory kiedyś nadało im co? oczywiście to, że były
kiedyś niemieckie.

[carrramba]

Dzięki Ci za bardzo mądry post. jeszcze nie teraz i nie Eryka.
Pozdrawiam Cię:)