Plagiat w prokuraturze

[Gość: Marek Wronski]

To wszystko sa ruchy pozorne... Zarowno od strony prawnej (w polskim prawie
plagiat przedawnia sie po 5 latach od chwili popelnienia, dr Budzen swoja
habilitacje przedstawil slowackiej uczelni w grudniu 2000 roku)jak i
dyscyplinarnej (poprzedni rektor, prof. Massalski, przedawnil sprawe
dyscyplinarna nie kierujac jej do Komisji Dyscyplinarnej w ciagu 4 miesiecy
od chwili powiadomienia o plagiacie).
Jedyna skuteczna rzecza jaka mozna w tej chwili zrobic to wystapic do
ministra szkolnictwa wyzszego, prof. Sewerynskiego, o COFNIECIE i
UNIEWAZNIENIE zaswiadczenia o rownowaznosci slowackiej plagiatowej docentury
dra Budzenia z polskim stopniem dra habilitowanego. Takie cofniecie nastepuje
na podstawie decyzji Ministra i oparte jest na Kodeks Postepowania
Administracyjnego.

Publicznie tutaj apeluje do Senatu Akademii Swietokrzyskiej i Pani Rektor
Renz, aby oficjalnie i "z wielkim hukiem" wystapili o takie uniewaznienie do
Ministra Nauki. Apeluje tez do Senatora Rzeczpospolitej, prof. Adama
Massalskiego, o wystapienie i interwencje senatorska w tej sprawie podczas
obrad Senatu. Co swego czasu zaniedbal rektor Massalski, moze teraz naprawi
Senator Massalski...

dr Marek Wronski, New York
"Z Archiwum Nieuczciwosci Naukowej"
miesiecznik Forum Akademickie
[e-mail]

Wspolne badania...

[Gość: Marek Wronski]

Przedstawiam ponizej obszerne fragmenty mojego komentarza (wydrukowanego w
styczniu 2006 w numerze Forum Akademickiego) na temat twierdzen dra Budzenia,
ze "WSPOLNIE" pracowal z prof. Kazimierskim. Warto wiedziec, ze dr Budzen
przyszedl do Katedry prof. Kazimierskiego dopiero jesienia 1992 roku.:

Dla wszystkich osób, które wezmą do ręki 77-stronicowy egzemplarz pracy
habilitacyjnej „Usprawnianie procesu nauczania techniki i poprawa jego
efektywności poprzez stosowanie mini wideofilmów” oraz porównają ją z
rozdziałem VII „Kryteria oceny środków dydaktycznych” z książki prof. Wacława
Kazimierskiego „Środki dydaktyczne w szkolnictwie zawodowym. Zarys teorii i
praktyki.”, Warszawa 1984 oraz z książką tego samego autora „Efektywność zadań
dydaktycznych. Cz. III” Jelenia Góra, 1996, jest jasne, że dr inż. Henryk
Budzeń dopuścił się plagiatu, dosłownie przepisując strona po stronie!

On sam na str.6 swojej pracy stwierdził: Uwzględniając projektowo-badawczy
charakter niniejszej pracy, piąty, a zarazem najistotniejszy jej rozdział,
obejmuje prezentację opracowanej przez autora pracy procedury oceny
przydatności mini wideofilmów, która została zastosowana do teoretycznej ich
weryfikacji przed zastosowaniem w eksperymencie.

Jest nieprawdą, że procedura oceny dydaktycznej mini wideofilmów w procesie
nauczania „została opracowana wspólnie z profesorem W. Kazimierskim” jak
twierdzi dr Budzeń. W monografii „Rozwijanie samodzielności młodzieży poprzez
zadania i ćwiczenia” wydanej w Radomiu w 1994 roku, w rozdziale VI. Zadania
dydaktyczne z zastosowaniem mini-wideofilmu” część 5. Procedura oceny
przydatności dydaktycznej filmu (str 143-151) w tabeli 6.3 ówczesny docent
Kazimierski stwierdza w odnośniku, iż jest to „Opracowanie własne”. Podobny
komentarz z odnośnikiem jest przy tabeli 6.4 (Arkusz oceny dysdaktycznej mini-
filmu” jak i przy tabeli 6.5 opisującej 10-pktową skalę ocen.

Łatwo to udowodnić, bowiem wszystkie te tabele ukazujące procedurę przydatności
doc. Kazimierski opublikował 10 lat wcześniej - w 1984, w książce wydanej przez
Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, w nakładzie 2500 egzemplarzy. Co więcej,
autor tam podaje, że jego kryteria oceny były przedmiotem badań w latach 1976-
77 w 49 kuratoriach wojewódzkich – w Zespołach Metodyków Przedmiotowych.
Badania nad tymi kryteriami Kazimierski podsumował w 1978 w postaci
maszynopisu, napisanego wspólnie z prof. Tadeuszem Nowackim, twórcą i
dyrektorem Instytutu Kształcenia Zawodowego w Warszawie, który w 1984 wydał mu
wyżej wspomniane „Środki dydaktyczne w szkolnictwie zawodowym”. I te właśnie
kryteria przejął w pracy habilitacyjnej dr Budzeń.

Jest też wątpliwe twierdzenie dra Budzenia iż „zasadnicza część pracy
habilitacyjnej dotyczy ogólnego opisu własnych badań empirycznych, analizę
wyników tych badań oraz wnioski z nich wynikające”. Opis badań podany jest na
jednej stronie maszynopisu (od połowy str 62 do połowy str.63), brak jest
wzmianki kiedy je przeprowadzono i w jakich szkołach. Wyniki badań to zaledwie
jedna tabela (Tab.10 ze str. 65), gdzie poza średnią oceny uczniów nie ma
żadnych innych danych: tzn. liczby uczniów, odchylenia standartowego itd.
Chciałbym podkreślić, że całość tego podrozdziału dr Budzeń opublikował na
stronach 118-123 w innej, wcześniejszej swojej książce „Skuteczność nauczania-
uczenia się w aspekcie czynności zawodowych nauczyciela” wydanej w Radomiu w
2000 roku, gdzie recenzentem był prof. Henryk Bednarczyk i prof. Rozmarin
Dubovska z Banskiej Bystrzycy.
Analizy wyników praktycznie nie ma, aczkolwiek jest dwustronicowy podrozdzialik
z takim tytułem, gdzie napisano banały niegodne pracy magisterskiej, a co tu
mówić o habilitacji…
Podsumowując – ta „praca habilitacyjna” w dobrym polskim uniwersytecie by
zapewne ledwo przeszła jako praca magisterska. Na Słowacji – w Uniwersytecie
im. Filozofa Konstantina zrobiono „z igły widły” tylko dlatego, że żaden z
trzech recenzentów nie znał tematyki i dobrano ich po znajomości.

[Gość: Marek Wronski]

Drobna poprawka: praca habilitacyjna zostala zlozona w slowackiej uczelni w
czerwcu 2001 roku i docenture obroniono w grudniu 2001 roku. Oznacza to, ze w
czerwcu 2006 roku nastapilo przedawnienie karalnosci przez polska prokurature.

Rektor slowackiej uczelni, prof. Daniel Kluvanec poinformowal mnie, ze na
Slowacji nie odbiera sie plagiatowych doktoratow ani habilitacji. Cala sprawa
plagiatowej habilitacji dra Budzenia zostala tam schowana "pod rektorski dywan"
zreszta podobnie jak druga habilitacja z Radomia --prof. Andrzeja Slomki,
obroniona w tym samym czasie czyli grudniu 2001. Dr Slomka jako
swoja "habilitacje" przedstawil kopie swojego doktoratu obronionego w
Warszawie!!
Tez mu wlos z glowy nie spadl, a rektor Politechniki Radomskiej, prof. Luft,
przedawnil sprawe dyscyplinarna...

[Gość: bziQ]

I to jest piękne... Ciekawe, ilu jest takich słowackich naukowców:).

[Gość: fredek]

No właśnie, ciekawe ilu takich "naukowców" z habilitacjami słowackimi,
ukraińskimi, białoruskimi, rosyjskim itd. pracuje w Kielcach?
Osobiście znam, taką jedna habilitowaną, która nie zna cyrylicy, ale ukraińska
habilitację ma !!!!
Jak sie dowiedziałem, co ona wyczynia po tej habilitacji, to włosy mi stanęły
dęba. Na wszystkim się zna, recenzuje co jej w ręce wpadnie i tak głupota się
szerzy w Kielcach (i nie tylko). Myślę, że należałoby przyglądnąć się pracom
recenzowanym przez takie "wybitności".

[Gość: gosc]

a ciekawe ilu takich naukowcow i nie tylko wypowiada sie na temat o ktorym w
ogole nei ma pojecia.....ktorego szczegolow totalnie nie zna....czyta tylko to
co nasmarowala gazeta albo jakis przekupiony dziennikarzyna (wtajemniczeni juz
wiedza kto wzial i jak duzo)....i po co to wszystko????? nie po to zeby
naprawic cos w polskiej nauce bo od tego jest prawo ustawy...ktore sa lamane od
samej gory albo zle zapisane........ale po to zeby z zazdrosci i zawisci innemu
zaszkodzic namieszkac....polska mentalnosc!

[Gość: Kronikarz AŚ]

Proszę poszukać na biologii. Tam były dawny profesor Kołątaj woził swoje "dziewczyny" do Nitry na Słowację w ramach badań naukowych i "sprzedaży kremów Nivea" a stamtąd przywoził pastę do zębów.

Plagiat w prokuraturze

[Gość: A. A. Z.]

Nic się nie przedawniło - zob. strona:
bazy.opi.org.pl/raporty/opisy/dokhab/57000/d57304.htm
na której wyraźnie pisze: data uzyskania stopnia 01.01.2002

[Gość: Mare Wronski]

Liczy sie data wprowadzenia pracy naukowej do obiegu naukowego, co tutaj
tozsame jest z data zlozenia habilitacji na Slowacji na rece dziekana
tamtejszego Wydzialu Pedagogicznego. Nastapilo to w czerwcu 2001 roku. Data 1
stycznia 2002 to zatwierdzenie habilitacji przez tamtejszego rektora i
uzyskanie stopnia docenta.

[Gość: A.A.Z.]

Nie przedawniło się, gdyż praca Henryk B. została wydana w roku 2003 w Radomiu -
zob. Biblioteka Narodowa alpha.bn.org.pl/search*pol/t?
SEARCH=Usprawnianie+procesu+nauczania+techniki+i+poprawa+jego+efektywno

[Gość: issa]

NIE plagiatom na uczelniach

[Gość: zuza]

u nas policja jest świetna ,zna sie na wszystkim co podchodzi pod
naukę,filozofię religię a ma swoje podstawowe obowiązki -ład i porzadek gdzieś
daleko vide chuliganeria w Kielcach i inne proste sprawy !

[Gość: turek]

Plagiatomafia
Tygodnik "Wprost", Nr 1072 (16 czerwca 2003)
Popełnienie plagiatu nie grozi w Polsce infamią
Dwa dni przed postępowaniem dyscyplinarnym o plagiat (a właściwie o dziewięć
plagiatów) prof. Aniela Puszko z Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu pojawiła
się na Uniwersytecie Opolskim w roli promotora pracy doktorskiej. Pikanterii
tej sytuacji dodaje fakt, że doktorantka była objęta tym samym postępowaniem
dyscyplinarnym o plagiat. Ten przykład dowodzi, że w Polsce walka z
plagiatorami jest właściwie fikcją. Jedyną osobą, która robi to na serio, jest
dr Marek Wroński, polski lekarz mieszkający w Nowym Jorku, który wyszukuje
plagiaty w pracach z dziedziny medycyny i biologii. Nikt nie wie, ile
publikowanych w naszym kraju artykułów naukowych jest plagiatem, bo sprawdza to
w zasadzie tylko jedno czasopismo - "Polski Przegląd Chirurgiczny". - W Polsce
kwitnie plagiatorstwo, bo osób dopuszczających się tego przestępstwa nie
skazuje się na całkowite potępienie i zakaz wykonywania zawodu - mówi prof.
Andrzej Kajetan Wróblewski, były rektor Uniwersytetu Warszawskiego.
Bezkarni złodzieje
Dotychczas do Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego
wpłynęło zaledwie dziesięć spraw dyscyplinarnych w sprawie plagiatów
popełnionych w latach 1999-2003 r. Żadna z najgłośniejszych spraw o plagiat nie
zakończyła się bezwzględnym ukaraniem plagiatora. Od sześciu lat różne
instancje kontrolne nie mogą sobie poradzić z ukaraniem dr. hab. Andrzeja
Jendryczki, byłego profesora Śląskiej Akademii Medycznej. Dr Marek Wroński
znalazł aż 35 jego prac, które okazały się plagiatami. Już trzykrotnie
uczelniana komisja dyscyplinarna uznawała Jendryczkę za plagiatora i
trzykrotnie Komisja Dyscyplinarna przy RGSW uznawała odwołanie Jendryczki (ze
względu na formalne uchybienia). Obecnie Jendryczki nie można już ukarać, bo
sprawa się przedawniła. Wcześniej umorzyła ją prokuratura. Czyżby dlatego, że
współautorami jego publikacji było kilkunastu bardzo znanych na Śląsku lekarzy?
Mimo że od stwierdzenia oszustwa (sfałszowanie recenzji) popełnionego przez
prof. Franciszka Nowaka, byłego prorektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w
Bydgoszczy (obecnie Akademii Bydgoskiej), minęły cztery lata i zapadł wyrok
sądu, z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego tak zwlekano, że sprawa również
się przedawniła. Prawie od trzech lat zawieszone jest postępowanie
dyscyplinarne przeciwko dr Magdalenie Sitek z Wydziału Prawa Uniwersytetu
Szczecińskiego, która przepisała duże partie książki prof. Wojciecha Siudy. Dr
Sitek przeniosła się na Wydział Prawa Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w
Olsztynie. Nie ukarano także prof. Macieja Potępy, filozofa z Uniwersytetu
Łódzkiego. On również znalazł pracę na uniwersytecie w Olsztynie, ponadto wciąż
pracuje w Polskiej Akademii Nauk.
- Zdarzało się, że komisje uczelniane świadomie powodowały przedawnienie spraw.
W takich wypadkach Komisja Dyscyplinarna przy Radzie Głównej Szkolnictwa
Wyższego musiała umarzać sprawy. To bardzo demoralizujące - mówi Żaneta
Jaworska z Ministerstwa Edukacji Narodowej.
Jak profesorowie korzystają z prac studentów
Niedawno studenci Uniwersytetu Szczecińskiego ze zdumieniem stwierdzili, że w
książce "Różnorodność życia społecznego" prof. Adama Sosnowskiego z Instytutu
Socjologii tej uczelni całe fragmenty zostały przepisane z pracy prof. Jerzego
Wiatra "Społeczeństwo". Sprawa jest o tyle żenująca, że książka prof. Wiatra
była przez kilkadziesiąt lat podręcznikiem, który doczekał się kilkunastu
wydań. Taki czyn był wyrazem skrajnej desperacji albo kompletnej bezmyślności.
Z kolei na Uniwersytecie Warszawskim wykryto niedawno dwa wypadki przepisania
przez pracowników uczelni prac studentów.
Dr Katarzyna Weiss, adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Gdańskiego,
wydała książkę "'Swoi' i 'obcy' w Wolnym Mieście Gdańsku 1920-1939". Książka
jest rozszerzonym doktoratem nagrodzonym przez rektora. Mało tego, otrzymała
nawet cenioną nagrodę Klio (jury przewodniczył prof. Tomasz Szarota). Okazało
się jednak, że ta praca też jest plagiatem. Wykrył to prof. Marek Andrzejewski
pracujący w tym samym zakładzie co Katarzyna Weiss. Kilkadziesiąt stron
przepisano z książki Henryka Stępniaka "Ludność polska Wolnego Miasta Gdańska".
Jeśli książka jest plagiatem, to jest nim także doktorat, na którego podstawie
powstała.
- Plagiaty są również plagą wśród magistrantów. Po 1990 r. czterokrotnie
wzrosła liczba studentów, a bardzo nieznacznie liczba nauczycieli akademickich.
To sprawia, że promotorzy mają zbyt dużo seminarzystów, by móc kontrolować
wszystkie prace - mówi ks. prof. Andrzej Szostek, etyk, rektor Katolickiego
Uniwersytetu Lubelskiego.
W ubiegłym roku powstał serwis internetowy Plagiat.pl, w którym m.in. można
sprawdzić, czy praca nie jest fałszerstwem. Z serwisu korzysta tylko jedna
uczelnia - UMCS w Lublinie. Do tej pory zgłoszono do sprawdzenia około 17 tys.
prac. Co szósta okazała się plagiatem. Jak mówi Tomasz Skalczyński, jeden z
założycieli serwisu, zdarzają się prace skopiowane nawet w 80 proc. Najczęściej
przepisywane są teksty z zarządzania, marketingu, public relations. Aby chronić
się przed plagiatami, władze Uniwersytetu Warszawskiego zobowiązały studentów
do przedstawiania prac także w formie elektronicznej, co ułatwia wychwytywanie
plagiatów. Uniwersytet Warszawski przygotowuje obecnie własny system kontroli
prac licencjackich i magisterskich. - Z plagiatami trzeba walczyć bezwzględnie,
bo ci, którzy sami przepisali cudzą pracę i zdobyli w ten sposób tytuły oraz
stopnie naukowe, łatwo akceptują oszustwo u innych. W ten sposób powstaje
spirala demoralizacji - mówi ks. prof. Andrzej Szostek.
Sąd nad plagiatorami
Polska nie jest oczywiście jedynym krajem, w którym popełniane są plagiaty.
Tyle że - jak mówi prof. Andrzej Kajetan Wróblewski - w Niemczech czy Stanach
Zjednoczonych funkcjonują mechanizmy pozwalające surowo karać plagiatorów. To
sprawia, że plagiatów jest niewiele. Według Office of Research Intergity (Biura
Badania Nierzetelności Naukowej), w ubiegłym roku w Stanach Zjednoczonych
zdarzyło się dwanaście wypadków oszustw, a w tym - dwa. Gdy Gabrielle
Napolitano z Princeton University na ostatnim roku studiów przedłożyła do
końcowej oceny 12-stronicową pracę z języka hiszpańskiego, która okazała się
plagiatem, została przesunięta na niższy rok studiów. W USA za oszustwo uznaje
się nie tylko przepisanie czyjejś pracy, ale też na przykład wykorzystanie
studentów lub pracowników naukowych niższej rangi do przeprowadzenia badań i
eksperymentów, a potem pominięcie ich udziału (w Polsce jest to nagminne). Gdy
Jason Yu, profesor inżynierii na University of Utah, nie podał nazwisk
współautorów publikowanych przez siebie prac, komisja dyscyplinarna nakazała mu
wzięcie rocznego bezpłatnego urlopu. Potem wyszło na jaw, że Yu ma na koncie
także plagiaty. Sprawa trafiła do sądu, który zakazał Yu pracy akademickiej.
Zgodnie z amerykańskim prawem obowiązującym od 1 marca 1989 r. każda praca
automatycznie otrzymuje prawa autorskie, nawet jeśli znaczek copyright nie jest
do niej dołączony. Jeśli ktoś skopiuje pracę autora bez jego zgody i bez
podania źródła, popełnia plagiat i może być pozwany do sądu federalnego o
złamanie praw autorskich. W Polsce formalnie plagiatorowi można odebrać stopień
naukowy na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego - artykuł 145 par.
1 mówi, że jeśli decyzja o przyznaniu stopnia naukowego była oparta na
fałszywych przesłankach, to w ciągu dziesięciu lat można ją unieważnić. Z
informacji dr. Marka Wrońskiego wynika, że dotychczas z tego prawa skorzystano
zaledwie dwa razy. Stopień doktorski odebrano Jackowi Illgowi, literaturoznawcy
z Uniwersytetu Jagiellońskiego, oraz Jerzemu Jankowskiemu, byłemu posłowi SLD,
który doktoryzował się na Wydziale Gospodarki Narodowej Akad

[Gość: turek]

oraz Jerzemu Jankowskiemu, byłemu posłowi SLD, który doktoryzował się na
Wydziale Gospodarki Narodowej Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.
Plaga plagiatów ma swoje źródło w akceptacji różnych form ściągania,
korzystania z efektów cudzej pracy czy przyzwoleniu na kopiowanie legalnego
oprogramowania. Spektakularne plagiaty są tylko efektem tolerowania
nieuczciwości. Antyplagiatorskie programy tego nie zmienią, ale pozwolą
kompromitować plagiatorów. Gdyby je powszechnie zastosować, mogłoby się okazać,
że wielu absolwentów, uczonych czy dziennikarzy zrobiło kariery, kradnąc cudze
prace.

Janina Blikowska
Współpraca: Agnieszka Pukniel
Waszyngton
ŁUKASZ TURSKI
fizyk z Polskiej Akademii Nauk
Na początku lat 90. wygłosiłem wykład na uniwersytecie w Toruniu. Ukazał się on
potem w formie książkowej. Półtora roku później ten sam wykład wygłosił jeden z
profesorów bydgoskiej Akademii Rolniczo-Technicznej, a potem opublikowała
go "Gazeta Wyborcza". W Polsce jest przyzwolenie na oszustwo w nauce. Zaczyna
się to od powszechnej tolerancji dla ściągania w szkołach, potem na masową
skalę kupuje się prace magisterskie. Wreszcie - przepisuje się prace naukowe.

[Gość: turek]

To może pościągamy na maturze?:)

[Gość: Marek Wronski]

Artykul WPROST byl opublikowany na podstawie moich artykulow z miesiecznika
FORUM AKADEMICKIE oraz innych artykulow i informacji, ktor przekazalem autorce.
Od tamtego czasu wyszlo na jwa wiele wiecej tego typu skandali akademickich i
mam przekonanie, ze trzeba je bedzie opisywac na lamach czasopism
miedzynarodowych.

dr Wroński? Czy pamięta Pan proh.Jędryczkę z ŚlAM?

[peryhelium]

CZy to Pan Panie Doktorze zajmował się sprawą prof. Jędryczki z ŚLAMu?

[Gość: Marek Wronski]

Tak - swietnie pamietam plagiaty prof. Jendryczki (udowodnilem ich
piecdziesiat), bowiem ta sprawa spowodowala, ze tak mocno zainteresowalem sie
patologia nauki. Dr Jendryczko jest na rencie, nie pracuje w nauce i jak z nim
rozmawialem w maju tego roku w Katowicach to odnioslem wrazenie, ze szczerze
zaluje swoich grzechow.

Gratulacje !!!

[peryhelium]

Szanowny Panie Doktorze, cieszę się, że mogę z Panem wymienić te kilka słów.
Dzięki Pana działaniom,egzamin z chemii leków zdawałem już nie u omawianego
profesora, a u doc.Buszman, a pamięć o prof. Jędryczce krąży jedynie jako
anegdota wśród studentów WF w Sosnowcu. Aktualne znacznie bliższe mi są klimaty
uczelni kieleckich, stąd zdumiewa mnie i cieszy zainteresowanie Pana Doktora.
Prosze przyjąć wyrazy poparcia i uznania dla pańskiego zaangażowanie w
obnażanie miernoty intelektualnej i emocjonalnej bagna polskiej nauki jakże
charakterystycznego dla peryferiów uniwersyteckich tworzących różnorakie
parafernalia zamiast rzetelnej pracy naukowej.
Łącze wyrazy szacunku i serdecznie pozdrawiam

Plagiat w prokuraturze

[Gość: Kronikarz AŚ]

to dotyczy tego profesora z Radomia, którego zatrudnił były rektor Massalski?