może ktoś przeczyta, może

[Gość: skks]

Obława
Skulony w jakiejś ciemnej jamie
Smaczniem sobie spał
I spały małe wilczki dwa -
Zupełnie ślepe jeszcze
Wtem stary wilk przewodnik
Co życie dobrze znał
Łeb podniósł warknął groźnie
Aż mną szarpnęły dreszcze
Poczułem nagle wokół siebie
Nienawistną woń
Woń która tłumi wszelki spokój
Zrywa wszystkie sny
Z daleka ktoś gdzieś krzyknął nagle
Krótki rozkaz: goń -
I z czterech stron wypadły na nas
Cztery gończe psy

Obława! Obława! Na młode wilki obława!
Te dzikie zapalczywe
W gęstym lesie wychowane!
Krąg śniegu wydeptany! W tym kręgu plama krwawa!
Ciała wilcze kłami gończych psów szarpane!

Ten który rzucił na mnie się
Niewiele szczęścia miał
Bo wypadł prosto mi na kły
I krew trysnęła z rany
Gdym teraz - ile w łapach sił -
Przed siebie prosto rwał
Ujrzałem małe wilczki dwa
Na strzępy rozszarpane!
Zginęły ślepe, ufne tak
Puszyste kłębki dwa
Bezradne na tym świecie złym
Nie wiedząc kto je zdławił
I zginie także stary wilk
Choć życie dobrze zna
Bo z trzema naraz walczy psami
I z ran trzech naraz krwawi

Obława! Obława! Na młode wilki obława!...

Wypadłem na otwartą przestrzeń
Pianę z pyska tocząc
Lecz tutaj też ze wszystkich stron -
Zła mnie otacza woń!
A myśliwemu co mnie dojrzał
Już się śmieją oczy
I ręka pewna, niezawodna
Podnosi w górę broń!
Rzucam się w bok, na oślep gnam
Aż ziemia spod łap tryska
I wtedy pada pierwszy strzał
Co kark mi rozszarpuje
Wciąż pędzę, słyszę jak on klnie!
I krew mi płynie z pyska
On strzela po raz drugi!
Lecz teraz już pudłuje!

Obława! Obława! Na młode wilki obława!...

Wyrwałem się z obławy tej
Schowałem w jakiś las
Lecz ile szczęścia miałem w tym
To każdy chyba przyzna
Leżałem w śniegu jak nieżywy
Długi długi czas
Po strzale zaś na zawsze mi
Została krwawa blizna!
Lecz nie skończyła się obława
I nie śpią gończe psy
I giną ciągle wilki młode
Na całym wielkim świecie
Nie dajcie z siebie zedrzeć skór!
Brońcie się i wy!
O, bracia wilcy! Brońcie się
Nim wszyscy wyginiecie!
1974

skks/bez uśmieszku/

[Gość: skks]

I jeszcze taki, bo w sumie podobny:

Przesłanie Pana Cogito


Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają
pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę
a kornik napisze twój uładzony życiorys

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

strzeź się jednak dumy niepotrzebnej
oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz
powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych

strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
światło na murze splendor nieba
one nie potrzebują twego ciepłego oddechu
są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy

czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy
bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz
powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku

idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda
obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów

Bądź wierny Idź
skks

[radiowolnalimanowa]

Gość portalu: skks napisał(a):

> Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
> po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

there's a difference between knowing the path and walking the path.

[sskks]

Nie lubię, jak ktoś z lumpa i alkoholika robi "bohatera".
:-(((( sskks

[Gość: Humbled]

Nikt z ciebie nie robi przecież bohatera bezmózgi troglodyto.

[Gość: starykon]

No nie jest ładnie tak z rana o bezmózgich opowiadać. Ja polemizowałbym z tą
opinia . Sadzę , ze z uzasadnieniem.
Pozdrawiam
starykon

[krzychut]

Chyba Pan się nie dał nabrać na nędzna podróbkę naszego starego, dobrego skks.

[kathy38]

Piosenka ta kojarzy mi się z konkursem organizowanym wśród drużyn harcerskich w
moim liceum. Nasza drużyna postanowiła zaśpiewać Obławę - chórem dwudziestu
kilku głosów, z akompaniamentem gitary. Zrezygnowaliśmy po pierwszej próbie ...

[inot]

To z czasów kiedy i ja byłem młody i gniewny. Byłem jakiś czas temu na
koncercie Jacka w zamku w Niepołomicach. Wyszliśmy po pierwszej części z
przekonaniem, że to już nie to. To co byo dobre kiedyś teraz już jakoś na mnie
nie działa. Zmieniła się rzeczywistość, przyszły rozczarowania, zestarzałem
się. Wszystko na raz. Nie chce mi się już wracać do atmosfery tamtych dni i
czasów, bo życie jest zbyt piękne...

[m.in]

wiadomo, że inaczej słucha się Obławy na zdezelowanym Grundigu w czasie godziny
milicyjnej, a inaczej na fecie ku czci barda na zamku/dzidzińcu, filharmonii
Nie lubię Jacka jako człowieka, ale jako piosenkarza i owszem. Teraz ma poważny
problem i jest budujące, że ludzie zbierają się, żeby mu pomóc. W Krakowie też
będzie koncert na jego rzecz.

[inot]

Dlatego wcale nie dziwię się młodzieży, że ich to już nie rusza. A co do
choroby - to zupełnie inna sprawa. Oczywiście, że trzema mu pomóc. I nie tylko
jemu.

[m.in]

różnie to z młodzieżą bywa: trochę jej jednak słucha, ale inaczej - nie walcząco
miałem okazję nie tak dawno organizować koncert JK i młodzież dopisała

[krzychut]

Przecież JK nigdy nie uważał się za człowieka walczącego z konkretnym układem
politycznym ani za barda "Solidarności". On nigdy nie szedł z tłumem, raczej
krępowało go to, że wielu uważa go za barda panny "S". W swoich tekstach
wyśmiewał raczej nasze (i nie tylko nasze) wady narodowe, głupotę - niezależnie
od politycznej barwy i opisywał los człowieka. Tematem wielu piosenek jest
sztuka a szczególnie malarstwo.
Jak każdy przyzwoity artysta lubił alkohol co z czasem doprowadziło go do
choroby alkoholowej - potrafił się jednak do tego przyznać i przestał pić.
Wszystkie określenia typu "lump" , w dodatku w stosunku do człowieka
przygniecionego następną chorobą, mówią mi wszystko o ich autorach.
Panie Jacku - wspieram i trzymam za Pana kciuki - nie wolno się poddawać!

[Gość: skks]

Witam!!!
Czemu piszecie tylko o JK? Jest bardem "S", czy nie, pił czy nie, palił, lumpił
czy to ważne?
Uważam, że nie, ale to moje zdanie i już.
Powiedzcie czy nikt nie zauważył drugiego utworu? Czy nikt nie zastanowił się
nad związkiem tych dwóch utworów.Czy p.Herbert nie zasługuje na naszę uwagę?
I minimum komentarza?
:-))) skks

[m.in]

sorry skks, tak wyszło, że w tych dniach większe emocje budzi JK, niż ZH
a losy ludzkie często budzą większe namiętności niż wiersze
takie skundlone czasy, niewielu już się pochyla nad poezją
ale czy kiedyś były lepsze, czy tylko nam się wydaje, że lepiej już było?
może kiedyś głos poety brzmiał głośniej niż teraz?
może teraz nie ma miejsca dla endemitów?
może teraz jest miejsce tylko dla świstaka, co zawija..., a łyżka na to...
???m.in

[inot]

skks,
poszedłem na swój codzienny spacer, wypiłem parę piw i dalej nie wiem co Ci
powiedzieć. Zestawiłeś utwory niedoszłego Noblisty, "mercedesa" polskiej poezji
z... za przeproszeniem "syrenką" (pozostaję z wielkim szacunkiem dla Jacka). Co
chciałbyś usłyszeć?

[Gość: andr]

Wiersz Zbigniewa Herberta ktory przytoczyles powyzej jest jednym z mych
ulubionych. Uwielbiam go w smutnych chwilach czytac. Szeczegolnie podoba mi sie
ostatni wers. Ma niezwykla sile wyrazu.
Moim zdaniem poezja zawsze przemawia mocno, pod warunkiem ze jest dobra. Ja
kocham poezje i ta dawna, i ta wspolczesna. Szeczegolnie z dzisiejszej, podoba
mi sie ostatni tomik Czeslawa Milosza- "Druga Przestrzeń" i zamieszczony w nim
wiersz "W Krakowie".

[Gość: andr]

Jezeli jeszcze o poezje chodzi, to najbardziej kocham Gałczyńskiego.

[dreamlover]

Zgadzam się - Gałczyński jest najlepszy...

[Gość: skks]

".......Zmieniła się rzeczywistość, przyszły rozczarowania, zestarzałem
się. Wszystko na raz. Nie chce mi się już wracać do atmosfery tamtych dni i
czasów, bo życie jest zbyt piękne..."
Inocie bardzo to smutne słowa, bo i moje słowa. Też się zestarzałem razem
z Obławą, którą Ty, Ja jeszcze może jakiś On, chce rozumieć.
Herbert i JK dwaj różni ludzie piszą każdy swoją poezję. Nie dyskutuję o
jakości warsztatu bo i po co ale tak w sumie to z tych dwóch utworów to bliższa
mi Obława mimo, że ZH pisał o tym samym, nawet podobnymi słowy.
ZH - niedoszły Noblista i JK - "Syrenka" a dlaczego w tym zestawieniu mi
bliższy?
Możem głupi, pewnie tak.
:-))) skks

[inot]

> Możem głupi, pewnie tak.
>
Nie jesteś głupi. Nikt tu nie jest głupi.
Trzymaj się
>
>

[Gość: skks]

Ja to :
Broniewski ale nie ten , no wiesz....
trochę GałczyNskiego, trochę Tuwima, dużo Baczyńskiego, no i kto by pomyślał,
że Brzechwa, czasami Leśmian. O zapomniałem o Kazku Przerwie.
No i inni, że wymienię Osiecka, JK,Harasymowicz i....
No jeszcze bym wymieniał ale po co.
:-)) skks

[Gość: skks]

Jutro rano wyjeżdzam na ryby do Łeby, będę łowił /mam nadzieję, że skutecznie/
dorsze takie duże 20kg. hihihi.
Ale przed wyjazdem przeczytałem sobie optymistyczny wiersz mojego ulubionego
Broniewskiego:Władysław Broniewski

Ociemniały

- Pokaż mi drzewo.
- Jestem niewidomy.
- Gdzie jest prawo i lewo?
- Jestem niewidomy.
- Gdzie jest światło i ciemność?
- Jestem niewidomy.
- Powiedz mi! Jestem jasnowidzem!
Czy trzeba kochać? - Tak. Widzę.
bez komentarza, mojego. a Wasz?
:-))) skks

[kathy38]

Z niecierpliwością czekam na następny wiersz, który nam zacytujesz.
Myślałam nad tym według jakiego klucza te wiersze przedstawiasz.
I już wiem, to są Twoje wspomnienia przedstawione przez pryzmat poezji.
Najpierw dzieciństwo, wiadomo epoka propagandy sukcesu stąd wierszy przytoczony
w innym wątku.
Potem okres dorastania, koniec liceum i wczesne lata studenckie, okres buntu,
poszukiwania własnej tożsamości i swojego miejsca w życiu, więc Obława i Pan
Cogito.
Teraz powinno być miejsce na pierwszą miłość, taką prawdziwą.
Czekam na właściwy wiersz.
Chyba się nie mylę, że nastąpi.

Pozdrawiam, K.

[Gość: skks]

Oj,Kathy!!!
Popatrz na godzinę wpisu Twojego i mojego./Tego z Broniewskim/
hihihi
:-))) skks

[Gość: kathy38]

Gość portalu: skks napisał(a):

> Oj,Kathy!!!
> Popatrz na godzinę wpisu Twojego i mojego./Tego z Broniewskim/
> hihihi
> :-))) skks

No widzę, mój był wcześniej :)

[Gość: andr]

Wiersze milosne najpiekniej pisal Galczynski, Lesmian, Pawlikowska-
Jasnorzewska.

[Gość: kathy38]

Gość portalu: andr napisał(a):

> Wiersze milosne najpiekniej pisal Galczynski, Lesmian, Pawlikowska-
> Jasnorzewska.

Ja jestem za Poświatowską.

[istota]

może coś zacytujecie?

[Gość: andr]

Istoto !! Specjalnie dla ciebie, najpiekniejsze wiersze:

Gałczyński:

Powoli otwierajmy bramę,
powoli idźmy po schodach,
wolno stąpajmy po korytarzu
do drzwi, do drzwi ostatecznych.

Bramę rok otwierajmy,
po schodach idźmy dwa lata,
a drzwi na swoje otwarcie
niech czekają całą wieczność.

Bo tam za tymi drzwiami,
całowana dwoma oknami,
stoi róża w wazonie...

"Liryki"

Prośba o wyspy szczęśliwe

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

Pyłem księżycowym

Pyłem księżycowym być na twoich stopach,
wiatrem przy twej wstążce, mlekiem w twoim kubku,
papierosem w ustach, ścieżką pośród chabrów,
ławką, gdzie spoczywasz, książką, którą czytasz.

Przeszyć cię jak nitką, otoczyć jak przestwór,
być porami roku dla twych drogich oczu
i ogniem w kominku, i dachem, co chroni
przed deszczem.

Cóżem winien

Cóżem winien, żem tak się nabłąkał,
żeby w końcu do ciebie przyjść,
żeby w końcu zrozumieć, że ty jesteś łąka
i drzewo, i księżyc, i liść.

Żeby w końcu zrozumieć, że śmiejący się potok
to ty także i muszla na dnie,
i Cerera świecąca nad pszenicą złotą,
i zielony wiatr, który dmie.

Księżyc
(fragment)

Kiedy umrę i łopaty stukną,
potem trawa porośnie na grobie,

jako księżyc wrócę pod twe okno,
będę bajki opowiadał tobie,

lecz wprzód dom twój rozsrebrzę na biało
farbą taką srebrną, doskonałą.

Noc wrześniowa także się rozsrebrzy,
noc, ulica i ten cień na ścianie,

i przechodzień powie: - Ależ księżyc
świeci dzisiaj jakoś niesłychanie,

i położy swą rękę na serce
nic nie wiedząc, że to ja tak świecę.

[istota]

Gość portalu: andr napisał(a):

> Istoto !! Specjalnie dla ciebie, najpiekniejsze wiersze:

Piękne są......
Dzięki

[Gość: andr]

Iwaszkiewicz:

***

Tam kiedyś, gdy już nas wypędzi
Dumny filozof z politei,
Siądziemy rzędem na krawędzi,
Pełni miłości i nadziei.

Zadzwonią dzwony katedralne,
Wzbiją się wieże jak fontanny
I cały przepych orientalny
Rozwieje prosty wiatr poranny.

I my na skrzydłach taj ofiary
Wzbijemy się gdzie radość gości
I gdzie nie trzeba już cnót: wiary
Ani nadziei... ani miłości...


Wiersze: Dzieła, 1977

***

I dzień nie dzień, i noc nie noc.
Kiedy odpływasz, muzo, w dal.
I każdej twojej kropli żal,
Kiedy wyczerpiesz swoją moc.

Ale ty wracasz, jasna, w dół,
Spadasz na czoło me jak kruk!
I słyszę w dali morza huk,
I serce pęka mi na pół.

Bo ty masz w ręku ostry nóż,
Wbijasz go w serce: wierć w nim, wierć!
Bo życie to już prawie śmierć,
Bo śmierć to życie już.

Poświatowska:

***

o moim domu
którego ściany
z ciepłych niedomyślnych snów
napiszę najpiękniejszy wiersz
o włosach dziecka
które nigdy nie wplączą się
w moje ręce kobiety
o ustach - które posępnym pragnieniem
nie zawisną ponad niepokojem moich nocy
o miłości - która rozkwita
w każdym wyszeptanym słowie
w barwie róż
w zapachu ściętej trawy
w pośpiesznym spadaniu gwiazd
w gorzkim
unicestwianiu motylich skrzydeł
zgasłych w płomieniu świecy
o miłości -
doskonałej w swoim chmurnym niespełnieniu.

***

ciekawy jest przylądek wszelakiej nadziei
tu namiętności świecą
jak miedziane wazy
czyste
tu się unoszą opary
namiętności

miłość
ubrana w krótki płaszcz
drżący z niecierpliwości
z kolanami pod brodą
w kącie
oczy - latarnie
wysyła w mrok
oczy - płoną

zazdrość
taniec szybkich palców na szybie
śniegu miękkość
grabiona zachłannie
spalanie oddechu -
wykorzystywanie ułamków przestrzenie

wiatr -
obejmujący wszystko
wiążący rozsypane elementy świata
doskonałe istnienie
gdzie czekam
zwinięta w kłębek - na cios.

***

kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem raczej smutnym

czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
i naprawisz co popsuł los okrutny

często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość i uśmiech

potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie

patrząc w płomień kochanie
myślę - co się też stanie
z moim sercem miłości głodnym

a ty nie pozwól przecież
żebym umarła w świecie
który ciemny jest i który jest chłodny

Leopold Staff:

Deszcz jesienny

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,
W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby,
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich młodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Ktoś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.
Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż, strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze,
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...


Dzień duszy, 1903

***

Kto jest ten dziwny nieznajomy,
Co mnie urzeka swoim gusłem?
Rozrzuca mnie jak wiązkę słomy
I znów związuje mnie powrósłem.

Ogniem przeplata moje ciało,
Duszę mi toczy, jak czerw sprzęty,
Spać mi nie daje przez noc całą,
A jednak wstaję wypoczęty.

Łagodnym zmierzchem mnie weseli,
Gdy radość mego dnia się kończy.
Jak rozstaj drogi moje dzieli
I jak most brzegi moje łączy.


Martwa pogoda, 1946

jeden z mych ulubionych:

Przedśpiew

Czciciel gwiazd i mądrości, miłośnik ogrodów,
Wyznawca snów i piękna i uczestnik godów,
Na które swych wybrańców sprasza sztuka boska:
Znam gorycz i zawody, wiem, co ból i troska,
Złuda miłości, zwątpień mrok, tęsknot rozbicia,
A jednak śpiewać będę wam pochwałę życia -
Bo żyłem długo w górach i mieszkałem w lasach.
Pamięcią swe dni chmurne i dni w słońca krasach
Przechodzę, jakby jakieś wielkie, dziwne miasta,
Z myślą ciężką, jak z dzbanem na głowie niewiasta,
A dzban wino ukrywa i łzy w swojej cieśni.
Kochałem i wiem teraz skąd się rodzą pieśni;
Widziałem konających w nadziejnej otusze
I kobiety przy studniach brzemienne, jak grusze;
Szedłem przez pola żniwne i mogilne kopce,
Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce.
Przeto myśli me, które stoją przy mnie w radzie,
Choć smutne, są pogodne jako starcy w sadzie.
I uczę miłowania, radości w uśmiechu,
W łzach widzieć słodycz smutną, dobroć chorą w grzechu,
I pochwalam tajń życia w pieśni i w milczeniu,
Pogodny mądrym smutkiem i wprawny w cierpieniu.


Gałąź kwitnąca, 1908


Podwaliny

Budowałem na piasku
I zwaliło się.
Budowałem na skale
I zwaliło się.
Teraz budując zacznę
Od dymu z komina.


Wiklina, 1954

[kathy38]

Halina Poświatowska

świat będzie uboższy
o tę trochę miłości
o pocałunki które nie sfruną
w otwarte okno

świat będzie chłodniejszy
o tę czerwień
która nagłym przypływem
nie rozżarzy moich policzków

świat będzie cichszy
o ten gwałtowny stukot
serca poderwanego do lotu
o skrzyp drzwi
otwieranych na oścież

drgający żywy świat
zastygnie
w kształt doskonały nieomal
geometryczny

[faciu]

Suchy szelest śmierci w trawie
chłop powiesił się przy młynie
dziewczyna utopiła dziecko w stawie...

[skks]

Cóż Faciu miły nie znam autora tych strof.
Przyznam się szczerze: za P.Poswiatowska nie przepadam, może nie pracujemy na
jednej fali. Moja wina ale nic nie poradzę, nie lezy mi i już.
:-))) skks

[Gość: andr]

Czy moglbys napisac jakis wiersz o Krakowie ???

[skks]

Niestety w mojej szkole podstawowej uczyli tylko czytać./i czasami rozumiec/.
:-))) skks

[Gość: andr]

Ale moze byc tez wiersz jakiegos poety !!!

[Gość: peteen]

niestety, nie o Krakowie, ale o...

cicho, cichutko, najciszej jak możesz
śpiewaj swą własną pieśń miłości
nie plątaj, nie gmatwaj melodii, ni rytmu
jak możesz śpiewaj najprościej

[Gość: kathy38]

skks napisał(a):

> Przyznam się szczerze: za P.Poswiatowska nie przepadam, może nie pracujemy na
> jednej fali. Moja wina ale nic nie poradzę, nie lezy mi i już.
> :-))) skks

Poświatowska jest bardzo zmysłowa i kobieca. A ty jesteś facetem. Ot cała zagadka.

[skks]

:-)))))))))))
Uwielbiam zmysłowe kobiety!!!!!!!!
:-)))) skks

[skks]

Halina Myga:


pragne mocniej
od pozolklej topoli
na srebrnej drodze
pelnej lipcowego kurzu
pragne ciebie
deszczem na moje nagie cialo
w spopielale cialo
splyn

drzewa szeptaly trwoznie
dzien dzien
smialy sie cicho
noc

noca w moje rozchylone rece
ciepla noca
wilgotna rosa
przyjdz


PS.
Moja matka umarła na tę samą przypadłość- najsmieszniejsze dziś to taka dość
łatwa operacja i po kłopocie.

[Gość: kathy38]

Dzięki skks :-)))))
Poczułam dreszcz czytając ten wiersz.

Ostatnio, gdy przeglądałam tomik wierszy H.Poświatowskiej nie mogłam znaleźć
tego jednego, który chciałabym zacytować. Zastanawiałam się czy mają one dla
mnie taką samą magiczną moc jak kilkanaście lat temu, kiedy je odkrywałam. Ale
im bardziej się wczytywałam tym mniej pozostawało wątpliwości.

[Gość: andr]

Ostatnio wyszla np. taka piekna ksiazka "To miasto jest wszedzie" ze zbiorem
mnostwa wierszy wlasnie o Krakowie. Moze kiedys uda mi sie kupic.

[Gość: andr]

A czy byles juz moze na ktoryms z salonow poezji w Teatrze Slowackiego ?
Podobno doskonala impreza. Wspaniali aktorzy czytaja cudowne wiersze. Niedawno
czytali wlasnie te o Krakowie !!!!

[istota]

Jeden z moich ukochanych, choć trochę z innej epoki (i nie o Krakowie):

C.K. Norwid

CZEMU

Próżno się będziesz przeklinał i zwodził,
I wiarołomnił zawzięciu własnemu –
Powrócisz do niej – będziesz w progi wchodził
I drżał, że - może nie zastaniesz?... czemu!...

Sam sobie będziesz słówkiem jednym szkodził,
Nie powierzonym, prócz tobie jednemu.
Będziesz się bez niej z nią kłócił - i godził,
I wrócisz wątpiąc, czy zastaniesz?... czemu!

Szczęśliwi przyjdą, jak na domiar złemu:
Kołem osiędą ją – chwilki nie będzie,
By westchnąć szczerze... ach! czemu i czemu
Przyszli szczęśliwi? rozparli się wszędzie,
Wszędzie usiedli z czołem rozjaśnionem –
Dom napełnili – stali się Legionem!...

Przeczekasz wszystkich?... to dwóch ci zostanie,
A jeden w progu jeszcze ma pytanie
I choć, na zegar spojrzawszy, się sroży,
Ty - nawyknąłeś już nie ufać jemu:
Wróci i znowu kapelusz położy,
I rękawiczki zdejmie jeszcze - - czemu?

Aż chwila przyjdzie gdy wyjść? – lepiej znaczy,
Niżeli zostać po obojętnemu;
Wstaniesz i pójdziesz kamienny z rozpaczy,
I nie zatrzymasz się, precz idąc - - czemu?

A księżyc będzie, jak od wieków, niemy,
Gwiazda się żadna z miejsca nie poruszy –
Patrząc na ciebie oczyma szklistemi,
Jakby nie było w Niebie żywej duszy:
Jakby nie mówił nikt Niewidzialnemu,
Że trochę niżej – tak wiele katuszy!
I nikt, przed Bogiem, nie pomyślił: czemu?

[Gość: limanowa]

Szkoda by padł, a zrobi konkurencje Andr:)

[skks]

Wyciągam ten watek by posłuzył jako odtrutka w związku z przeczytaniem o:
"wolności słowa i prawa do protestu"

[peteen]

and in the naked light I saw
ten thousand people, maybe more
people talking without speaking
people hearing without listening...

wszystko to marność nad marnościami, drogi skks-ie
:c(

[skks]

I cóżeś Ty do mnie napisał?
Dobrze wiesz, że w tych obcych, dziwnych jazykach to sie nie wyznaję:))
Przetłumacz, proszę!

[mikolaj7]

peteen napisał:

> and in the naked light I saw
> ten thousand people, maybe more
> people talking without speaking
> people hearing without listening...

People writing songs that voices never share
And no one dare
Disturb the sound of silence.

pozwolisz, ze dopisze jeszcze kawalek, bardzo lubie ten
utwor, jeden z pierwszych 'starszych' kawalkow, ktore
mialem okazje uslyszec i zapamietac ten moment do
dzisiaj..

[peteen]

a ja go w dodatku ładnie śpiewam !

leszku, głównie chodzi mi o ludzi , którzy patrzą, a nie widzą, słuchają, a nie
słyszą...

[skks]

no to dopowiem jeszcze, ze czasto /nawet na Naszym forum/ zdarza sie, że
czytają ale ....nie wiedzą po co, i nie wiedzą co:((

[skks]

Kiedy mnie już nie będzie

Siądź z tamtym mężczyzną
twarzą w twarz,
kiedy mnie już nie będzie.
Spalcie w kominie
moje buty i płaszcz,
zróbcie sobie miejsce ...

A mnie oszukuj mile
uśmiechem, słowem, gestem,
dopóki jestem, dopóki jestem.

Płyń z tamtym mężczyzną
w górę rzek,
kiedy mnie już nie będzie,
znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg,
zróbcie sobie miejsce ...

A mnie wspominaj czule,
że mało tak się śniłem,
a przecież byłem, no przecież byłem.

Dziel z tamtym mężczyzną
chleb na pół,
kiedy mnie już nie będzie,
kupcie firanki, jakąś lampę i stół,
zróbcie sobie miejsce ...

A mnie bezczelnie kochaj,
choć smutne śpiewki przędę,
bo przecież będę, no przecież będę

[Gość: saba]

Oblawa skojarzyla mi sie oczywiscie z przeszloscia. Mam starsza siostre i jakos tak za mlody przebywalam w jej
towarzystwie i towarzystwie jej znajomych zamisat chodzic do piasku;) i pamietam te piosenki przez chlopcow
grubym glosem spiewane, z ta energia i w gitare energicznie bebniac. I wiecie co, jak te same utwory przyz J.
Kaczmarskiego spiewane uslyszalam, troche pozniej.... to wcale mi sie juz tak nie podobaly...juz tak nie braly..
A pan Cogito towarzyszyl mi przez cale LO...:)


A co Wy na to?:))))
Wróbelek

Wróbelek jest mała ptaszyna,
wróbelek istotka niewielka,
on brzydką stonogę pochłania,
lecz nikt nie popiera wróbelka.

Więc wołam: Czyż nikt nie pamięta,
że wróbelek jest druh nasz szczery?!

Kochajcie wróbelka dziewczęta,
Kochajcie do jasnej cholery!


K.I.Galczynski

I tym optymistycznym akcentem ( i jakze rewolucyjnym...pozdrawiam:))))

[pepperoni78]

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
How many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
How many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
How many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
How many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times can a dumb man look up
Before he can see the sky?
How many ears must one man have
Before he can hear people cry?
How many deaths will it take till he knows
Too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind

[pepperoni78]

I jeszcze...

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej

tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

[pepperoni78]

Na koniec - najlepszy (moim zdaniem)

Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojejzwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie sie szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.

[Gość: saba]

Czy to autorstwa Wisi czy mi sie zle wydaje???

[pepperoni78]

Gość portalu: saba napisał(a):

> Czy to autorstwa Wisi czy mi sie zle wydaje???
Ostatni - tak.

[Gość: eh]

dobrze ci sie wydaje

[krzychut]

A może fragment z L. Cohena ?

I zatańczę z tobą w tym Wiedniu,
w stroju rzeki od stóp aż do głów,
bujny hiacynt na moim ramieniu,
moje usta ne rosie twych ud.
I pogrzebię mą duszę w albumie
fotografii omszałych już dziś.
W twego piękna powodzi zajęczą
moje skrzypce taniutkie i krzyż.
Odprowadzisz mnie w tańcu szalonym
nad jezioro na skraju rąk twych-
weź ten walc, weź ten walc,
on jest twój. I to wszystko co mam.

Według czyjego wiersza napisał to Cohen?
Za prawidłową odpowiedź nagroda dziś o 14 u Wincentego.

[maagi6]

A jaka nagroda?

[krzychut]

Ty maagi6 jesteś wyłączona z konkurencji.
Zbyt dobrze znasz autora, wykonawców i nagrody.