Gospodarka pędzi!

[Gość: kiikooo]

Niska inflacja, stabilny kurs złotego, inwestycje samorządowe!
Gospodarka pędzi oddzielając się od polityki.

Klechy też pędzą szybko,żeby nie oddzielić

[cortez.the.killer]

się od gospodarki.
-

[luckystrike]

wszystko przez tego wstrętnego Balcerowicza!!!!

trza go zmienić!

[Gość: jacek2]

Zeby jeszcze odciac kaste gornicza i chlopska od panstwowych dotacji ....
Zlikwidowac KRUS , opodatkowac bogatych obszarnikow wiejskich i najbogatsza
grupe spoleczna w Polsce - kler KK !!

[bmwd]

Zgadzam się całkowicie z Tobą. Niby to logiczne i proste , ale politycy jakoś
nie moga tego dostrzec - czy wiadomo dlaczego nie chcą tego zauważyć?

[j_accuse]

2006-08-23, ostatnia aktualizacja 2006-08-23 21:26

"Czy nie dziwi was, że politycy, którzy rządzą dziś Polską, nie załamują rąk z
powodu niskiej inflacji, nie domagają się, by Narodowy Bank Polski postarał się
ją przyspieszyć, nie dowodzą, jakie korzyści gospodarka odniosłaby, gdyby ceny
rosły szybciej? Ba, Jarosław Kaczyński wielokrotnie wyrażał dumę z powodu
niskiej inflacji. A przecież przez wiele lat należał do krytyków polityki
gospodarczej zmierzającej do obniżenia inflacji, a jego ekonomiczni doradcy
twierdzili kiedyś, że wyższa inflacja sprzyja wzrostowi gospodarczemu i
tworzeniu miejsc pracy.

Jako poseł opozycji Kaczyński nieustannie głosował za rozwiązaniami, które
podnosiłyby inflację - za wyższymi wydatkami budżetu, hojniejszymi zasiłkami
socjalnymi, mniej elastycznym rynkiem pracy. Zresztą wszystkie partie tworzące
koalicję rządową zawsze należały do ugrupowań lekceważących groźbę inflacji,
domagających się rozluźnienia polityki pieniężnej i budżetowej. Teraz dyskretnie
milczą na ten temat, a premier wyraża satysfakcję z tego, że inflację udało się
pokonać.

Nie zrobiły jednak tego krasnoludki, a walka z inflacją była trudna i kosztowna.
O ile hiperinflację udało się przezwyciężyć dzięki terapii szokowej w ciągu
kilku miesięcy, o tyle inflacja kilkudziesięcio-, a potem kilkunastoprocentowa
utrzymywała się przez wiele lat. Coraz trudniej było ją obniżać i w końcu lat
90. wydawało się, że Polska jest skazana na wzrost cen przekraczający poziom
istniejący w stabilnych gospodarkach Europy Zachodniej. A przecież Polska
szykowała się wówczas do członkostwa w Unii Europejskiej, więc zduszenie
inflacji było sprawą pilną.

W końcu 1999 roku Rada Polityki Pieniężnej (która właśnie zaczęła działać jako
organ kształtujący politykę pieniężną NBP) zastosowała drastyczną terapię
antyinflacyjną. Podstawowe stopy procentowe zostały podniesione najpierw do 21,5
proc., a w sierpniu 2000 roku do 24 proc. i na tym poziomie utrzymały się przez
wiele miesięcy mimo spadku cen. Obniżki stóp zaczęły się dopiero w 2001 roku.
Inflacja, która w roku 2000 wyniosła 10,5 proc., spadła w roku 2001 do 5,5, a w
2002 do 1,9 proc. Rada Polityki Pieniężnej zareagowała też bardzo szybko na
wzrost cen w roku 2004, mający związek z wejściem Polski do Unii. Inflacja
została szybko opanowana.

RPP powszechnie krytykowano za zbyt restrykcyjną politykę pieniężną, która
przyczyniła się do zahamowania wzrostu gospodarczego w latach 2001-03. Podobnie
krytykowany był amerykański Fed na początku lat 80., gdy podniósł stopy do
niespotykanego wcześniej poziomu (około 18 proc.), by stłumić inflację nękającą
amerykańską gospodarkę. Skutkiem była głęboka recesja i szybkie opanowanie
inflacji, która nigdy później nie stanowiła poważnego problemu w USA. Co więcej,
stłumienie wzrostu cen było wstępem do ożywienia gospodarczego. Jest mało
prawdopodobne, by gospodarka amerykańska przeżyła boom lat 90., gdyby dekadę
wcześniej nie została przeprowadzona bolesna terapia antyinflacyjna.

W Polsce również zapłaciliśmy poważną cenę za stłumienie inflacji, ale patrząc z
dzisiejszej perspektywy, widać, że twarde decyzje RPP przyniosły korzyści.
Trudno sobie wyobrazić, by Polska mogła wejść do Unii z 10-procentową inflacją.
A zatem terapię trzeba byłoby i tak przeprowadzić i nie sposób dziś udowodnić,
że można by osiągnąć równie dobre efekty mniejszym kosztem. Co więcej, obniżenie
popytu wewnętrznego będące skutkiem między innymi twardej polityki
antyinflacyjnej w latach 1999-2000 wymusiło restrukturyzację dużej części
przedsiębiorstw, wzrost wydajności pracy i poprawę konkurencyjności. Dzięki temu
polskie firmy stały się bardziej konkurencyjne, zwiększyły ekspansję na rynki
europejskie i mogły wykorzystać szansę, jaką było członkostwo Polski w Unii. W
latach 2000-05 eksport polskich towarów prawie podwoił się z 34,3 do 71,4 mld
euro. A przecież były to lata słabej koniunktury na rynku europejskim, gdzie
trafia większość polskiego eksportu. Dynamice eksportu nie szkodziła aprecjacja
złotego rekompensowana względną obniżką kosztów pracy.

Korzyści z niskiej inflacji są oczywiste. Stopy procentowe są dziś niewiele
wyższe niż w Unii i niższe niż w Stanach Zjednoczonych. Dzięki temu kredyty
konsumpcyjne - a przede wszystkim kredyty mieszkaniowe - stały się tanie, a ich
wzrost poważnie zwiększa popyt konsumpcyjny. Niska jest też rentowność papierów
dłużnych, którymi państwo finansuje dług publiczny. Gdyby inflacja wzrosła do
poziomu dwucyfrowego, a wraz z nią stopy procentowe, minister finansów musiałby
szukać kilkudziesięciu dodatkowych miliardów złotych na spłatę odsetek.

Zapewne największą korzyścią z niskiej inflacji jest stabilny wzrost
gospodarczy. O ile w latach 1995-97 wysoka dynamika PKB powodowała wzrost napięć
w gospodarce (inflacji i deficytu w obrocie z zagranicą), o tyle dziś gospodarka
rośnie stabilnie, co oznacza, że dobra koniunktura może utrzymać się przez
dłuższy czas.

W dodatku wzrostowi gospodarczemu towarzyszy spadek bezrobocia. Po raz kolejny
okazuje się, że krzywa Phillipsa - pokazująca zależność między inflacją a
bezrobociem - ma dziś inny kształt niż przed pół wiekiem, gdy po raz pierwszy
była kreślona. Wbrew przekonaniu wielu ekonomistów zbliżonych do PiS czy innych
partii koalicyjnych nie ma sensu zwalczać bezrobocia wyższą inflacją.

To dobrze, że korzyści z niskiej inflacji stały się oczywiste także dla
polityków domagających się niegdyś rozluźnienia polityki pieniężnej. Byłoby
właściwe, gdyby wyrazili wdzięczność dla tych, którzy przyczynili się do
pokonania inflacji. Najważniejsze jednak, by nie zapominali, że niska inflacja
nie jest wartością daną raz na zawsze, a osłabienie pozycji NBP odpowiedzialnego
za politykę pieniężną może dużo kosztować.

Witold Gadomski

To Ty jesteś Witold Gadomski?.Cieszę się bardzo

[cortez.the.killer]

,że Cię poznałem-Witoldzie.

[j_accuse]

Nie nie jestem,ale miło mi.

Ponieważ Tobie jest miło- to mnie też,tyle,że

[cortez.the.killer]

bardziej.
żartowałem z tym Witoldem:-))

[Gość: kiko]

tu cyfry mówią same za siebie, tu polityki można nie mieszać!

zapieprza!

[Gość: koookooo]

żeby ją tylko zdążyły pisiaki złapać, zanim całkiem spieprzy

zapieprza na skraj przepaści

[republika-jednojajowa]

zaPiS upadku

od kilku dziesięcioleci rząd nie kradnie i wzrasta

[Gość: ale]

pb.pl/content.aspx?sid=2284&guid=bbd469c8-c68d-4e15-8caf-1ac1dd28d859