Dlaczego mężczyźni się złoszczą

[gosia.43]

w pracy i dlaczego bardziej im to " uchodzi " niż kobietom...
wiadomosci.onet.pl/1583670,16,item.html
No zupełnie tego nie rozumiem..Czy ktoś znajduje odpowiedź..
gosia

a czy Ty złościsz się często w pracy albo i poza pracą ..

[joanna2002]

pytasz o to wszystkich czy tylko facetów.Ja to uważam tak--jak ktoś-w domyśle-
FACET--do 6-go roku życia sie rozwija a potem tylko rośnie---czego można
wymagać---joanna2002

[czesiekkk]

A nieprawda Joanno, ja wydoroślałem po 25 roku życia, teraz jestem ukształtowany
na zawsze i nic, i nikt mnie nie zmieni nawet kobieta.

[joanna2002]

no właśnie,to jeszcze raz potwierza to co napisałam---6--lat i dość---potem to
już Ci się tylko tak wydaje,że wydoroślałeś,ale gratuluje poczucia własnej
wartości

[czesiekkk]

Przepraszam, bo nie rozumiem, a co jest złego we własnym poczuciu wartości?
Najważniejszy jest uśmiech, wypiąć klatę i nie pękać, chociażby było chu... a
złe wiadomości przyjmować z podniesionym czołem.

[joanna2002]

a ta klata,to tak sama od siebie?czy dieta białkowa,czy anaboliki?---zawsze
jest fajnie popatrzeć w lustro i powiedzieć sobie---lubie się---z tym co mam---
na tu i teraz---i to jest najważniejsze---a nie czyjś/np mój /wpis.

[czesiekkk]

Moja naturalna i wypięta:-) sylwetka wyprostowana, szeroki, spokojny krok,
koniecznie uśmiech na gębie tylko tak można ukryć reakcję na kolejną porcję
złych i bardzo złych wiadomości.

[joanna2002]

poczucie wartości--ważna sprawa!!!!!ale co będzie jak to /czego Ci nie
życzę/wszystko "zwiodczeje"---ale taka jest kolej"bytu'

[czesiekkk]

Jeszcze nie wiotczeje, poza tym nie wyglądam na 30 a na 25 lat:-) czyli później
zwiotczeje.

[joanna2002]

to ,powiem tak---masz 30-/wyglądasz na 25/a ja 53-,dzieci-28,20,11,--wnuki-
10,5,i dalej się sobie podobam--160/49--no może z biustem bym pogadała/ale coś
za coś?/

[czesiekkk]

i dalej się sobie podobam--

i o to chodzi, o to chodzi. Hehe ciekawe czy kiedyś będę miał dzieci, pewnie nie.

[joanna2002]

bez dzieci,życie byłoby--"życiem inaczej"?a prokreacja?ktoś musi płodzić i
rodzić---brzydko mówiąc!A podobanie sie sobie ,czy to nie jest "narcyzm"?

[klaczkafiglaczka]

Wszystko zależy od dojrzałości faceta i jego charakteru. Ja po dwóch rozwodach i pozbyciu się z życia kilku palantów trafiłam wreszcie na takiego, co się nie złości, ja też przy nim się nie złoszczę. I jest ok.
A w pracy - zwłaszcza z upierdliwymi klientami - bardziej złoszczą się kobiety, moim zdaniem. Facet umie powściągnąć złość, załatwić petenta i dopiero potem, w zaciszu odreaguje. Albo oleje ten cały stres, nie będzie wałkował tematu jak robi to wiele pań.

[joanna2002]

stresu nie można odreagować w"zaciszu"---a ja tylko jeden rozwód,ale
po /prawie/40-stu latach znajomości i 30-tu małżeństwa i tak mi dobrze,lepiej
niż było,znam poczucie własnej wartości,a jestem tu/na forum/bo nie chcę być
sama i samotna.

Bo poszczą...

[baronova_malcontent]

...podobno.
A jak im uchodzi, to trzeba przytkać.
Słodowy A.

Bo troszczom

[tempe]

czcigodna Pani Baronovo sie trochu

[teemi]

twoja ciekawość życia i dociekliwość w tej kwestii, pani gosiu,
jest prażająca.
Zdumiewa nieustannie.

[joanna2002]

a ja to mam na imie Grażynka/lubie jak mówi się do mnie Grazka/a Gosia???!!!???
Joanna to moje trzecie imie a drugie Maria.A ciekawość życia--mam syna w wieku
20-lat i znam dietę białkową i inne dodatki do niej?

[zielonki]

Takimi pytaniami.
Jak dziecko!

Mężczyźni się złoszczą i

[gosia.43]

kobiety też - duzo zależy od kultury osobistej człowieka i umiejętności
opanowania , czy kontrolowania swoich emocji. Tak czy inaczej - wracając do
przeprowadzonych badań - dziwią mnie troche wyniki , które sugerują , ze
mężczyzna "może " się w pracy złościć a kobiecie nie wypada. I odbija sie to na
awansach , zajmowanych stanowiskach no i oczywiście płacach.
U nas - obserwując rynek pracy - też mozna stwierdzić ( generalnie rzecz
ujmując ) , ze kobiety na porównywalnych stanowiskach z mężczyznami - jednak
zarabiają z reguły mniej Chociaż uważam , że niejedna jest bardziej kompetentna
i lepiej sobie radząca niż facet.
gosia
a swoją drogą śmieszną scenę musi przedstawiać mężczyzna , który w garniturze
i pod krawatem - czerwienieje ze złości , podnosi głos i macha na oślep
rękami jakby odpędzał sie od natrętnych , atakujących much...
Takie małe , chwilowo bezradne dziecko....))

[trooly]

Kobiety to wieksze złośnice, to chyba oczywiste i wiadome. Zmienne kobiece
nastroje strasznie dołują, nawet w pracy. Nie denerwuj się Gosiu, tak już jest.
Kobiety zawsze podkręcają facetów i nakłaniają do różnych złych uczynków,
dlaczego tak postepują, dlaczego namawiają do zrywania owoców zakazanych. Nasze
małe złośnice, na początku znajomości są pieszczotliwe, milutkie, z czasem
pokazują pazurki i trzeba nam dobrych pilniczków do paznokci. Zdrowi faceci
wybaczają, lub dają przysłowiowego dyla. Oczywiście, wyjątki zdarzają się.
Faceci są słabsi, nie wytrzymują pod naporem skomplikowanej gry pięknych małych
złośnic i faktycznie w obliczu ich ataku stają się bezradnymi dzieciakami lub
zapylają inny, cieplejszy i radośniejszy kwiatek. Bywa, że wybieraja kwiatki
brzydsze, ważne aby były one przyjaźnie usposobione i luzowały byt. Każdemu
potrzebny jest relaks i czułość.

[amii2]

Zgadzam się w 100% !!!! A gdybym była facetem, omijałabym słodkie kretynki i humorzaste złośnice będące tzw. zatrutym jabłkiem - niby to piękne i kuszące a w środku jad. Umiemy być jadowite i wybuchowe, "temperamentne", a potem skarżymy się, jacy faceci są dranie. Znam fajnych, spokojnych i dobrych mężczyzn, którzy nawiali niemal w ostatkiem sił od niewiasty, która wysysała ich jak wampir. Teraz są z kobietami - może nie urodziwymi i efektownymi - ale kochającymi i oddanymi partnerkami. Co ciekawe, te właśnie szare myszki dostają "faceta z odzysku" same uciekłszy od byłych, którzy widząc je - spokojne i ciche - usiłowali je zdominować i zniszczyć. Dziwny jest ten świat, nie?

[trooly]

Dziwny Jest Ten Świat.

[gosia.43]

Trooly - prowokujesz mnie takim wpisem. Ale na pewno nie denerwujesz .I
rozumiem też , ze doskonale odróżniasz złoszczenie się od złośliwości ..))
Powyżej pisałam o złoszczeniu się w pracy . Teraz ogólnie ..
Złość jak każda emocja jest naturalnym stanem u człowieka . I należy ją
przeżyc - tylko trzeba wiedzieć gdzie się złośćić albo w jaki sposób - a już
najlepiej jak tę złość rozladować bez szkody dla drugiego człowieka.
Skąd wiesz , ze kobiety to większe złośnice. Chyba nie ze statystyk ale z
własnego doświadczenia.. Też znam trochę ludzi - a pewnie i wiecej mężczyzn i
mam prawo sądzić , ze nie jest to takie oczywiste.
A już w ogóle , że kobiety zawsze naklaniają do złych uczynków i zrywania
owoców zakazanych ? I że wykorzystują facetow ? - No coś Ty - rozumiem , że
żartujesz - uogólniając to " nieprawdopodobne zjawisko ". Moze i część kobiet
jest taka ale czy nie ma takich mężczyzn ? - No nie , proszę Cię...
A który kwiatek jest brzydszy ? - Przecież jednemu spodoba się róża a drugiemu
stokrotka... To zupełnie nie o to chodzi..
A niechże ludzie dobieraja sie w pary jak chcą i z kim chcą..byle im było ze
sobą dobrze. a co ma do tego złość ? A co ma do tego , czy ktoś jest
ładniejszy , czy brzydszy , czy rudy , czy milszy , czy słabszy ? - Ludzie
dobieraja się według swoich potrzeb i upodobań - i to jest najważniejsze. A czy
wszyscy lubią kolor niebieski albo śledzie na przykład ?
Kobieta powinna mieć w sobie kobiecość a mężczyzna męskość - a co kto przez to
rozumie to już sprawa bardzo indywidualna...
A piękno - to najwazniejsze jest chyba to wewnetrzne a zewnetrzne moze być
pojmowane na różne sposoby i różnie przez róznych ludzi postregane...)

Z jednym sie całkowicie zgadzam - każdemu potrzebny jest relaks i czułość.
Tyle , że nie każdy sobie z tego zdaje sprawę...
gosia
i jesli Ci się wydaje , że "piękne" zawsze "grają" i są złośnicami , a
tzw "szare myszki " sa zawsze potulne i nie złoszczą się - to właśnie się
Tobie tylko wydaje...))

[trooly]

To nie prowokacja. Jedynie własna, bez krępacji spisana myśl. Sam
często złoszczę się, bywam złośliwym ponurakiem. Złoszczę się nawet
na myśl o własnej złości, brrr okropieństwo moje. Lepiej rozładować
stan własnego napięcia, uzewnętrzniając się, zauważyłem. Zazwyczaj
uprzedzam innych mówiąc „uwaga, dzisiaj mam doła, zmykajcie”. Bywam
radosny, wręcz z radości psotny. Na szczęście jestem tylko
człowiekiem, dobrze mi i źle z wadliwym człowieczeństwem i próbami
naprawy własnego ja.

Dobór – Kobieta i mężczyzna, jak kwiaty do właściwego wazonu. Myślę,
że nie zawsze partnerzy dobierają się według swoich potrzeb i
upodobań. Chwilami postępujemy wbrew sobie, chęć „odmienić siebie i
innych” jest jak napad przystojnej sroki.

Piękno ukryte jest w skorupce zewnętrznej, zdobionej delikatnie i
cienko, tak by przebijała się przez nią natura wnętrza. Gosiu.

[gosia.43]

Zdecydowanie lepiej uzewnętrznić swoją złość i jeszcze dobrze jest
wiedzieć jak to zrobić.. a już zupełnie fantastyczną rzeczą jest ,
jezeli mamy takiego człowieka , przy którym możemy sobie na to
pozwolić - nie do niego - ale w jego obecności.. Tłamszenie w
sobie złości jest niezdrowe - choćby i nawet z tego powodu , że
nawarstwianie - kiedyś musi skutkować ale już wtedy eksplozją -
nawet przy już wówczas błahym problemie .. a to juz nie bedzie
zwykła złość...))
Do własciwego wazonu - powiadasz . No dobra. Tylko nie zapominaj ,
że nawet niektóre gatunki kwiatów nie " lubią " być razem - bo
zwyczajnie więdną ( nawet gdyby miały dobre intencje ).
Pisząc o tym , że " chwilami postepujemy wbrew sobie " - masz Trooly
na mysli "chwilowo świadomy związek " czy związanie się na dłuzej
z kimś aby przede wszystkim zmienić tego kogoś wedle naszych
upodobań. Bo tak naprawdę to często chcemy , zeby ktoś był taki -
jakim my sobie go wyobrażamy. Nic bardziej błędnego. Nie potrafimy
przyjąć człowieka takim jakim jest... My wiemy najlepiej jaki być
powinien..Prawda ?...
Moglibysmy nawet cierpieć i być nieszczęśliwym - ale przecież
spełniamy misję - ten drugi człowiek jest dla nas celem.. i my już
się postaramy i oczywiscie poświęcimy... byle zmienic tego drugiego
naszymi " metodami"....najlepszymi metodami..))
Piękno - jako piękno rozumiane szeroko .. i wewnętrzne ( o wiele
pełniejsze ) i zewnętrzne ... i tu zgadzam sie z Twoja
wypowiedzią..Trooly ))
gosia
jesteś tylko człowiekiem - jak piszesz - a ja dodam i aż
człowiekiem ; nie zapominaj o tym..

[trooly]

Kwiat w wazonie zmieniony,
dopasowany do wyobraźni.

Więdnie,
jak kwiat trwoniący czas,
rzucony z pogardą na asfalt lepki.
Więdnie,
jak kwiat porażony chciwością,
innego pensjonariusza wazonu.
Więdnie,
jak kwiat pięknem innego przepełniony.

Kwiat w wazonie zmieniony,
samotny.

JESTEŚ, aż człowiekiem. Gosiu.

[gosia.43]

Trooly...
dziękuję za piękny wiersz ..

może później też coś" dorzucę "
gosia

dobrze , dobrze , że jestesmy ludzmi....
pogodnego dnia życzę
g

[gosia.43]

Kwiat w wazonie niezmienny
zmieniający kolory jak cztery pory roku
nie więdnie
dojrzewa

Kwiat wrażliwy
wyciągający rękę do tłumu pędzących przez miasto samochodów
nie więdnie
czuje

Kwiat naiwny
zaglądający do serc przypadkowych przechodniów , stalowych kukiełek
i masek z przyklejonym uśmiechem
nie więdnie
tęskni

Kwiat dziewiczy
skrywajacy w sobie dziką namiętność w niepowtarzalnym czasie i
niewyobrażalnej przestrzeni
nie więdnie
pożąda

Kwiat zapomniany
oddajacy się w zapamiętanie niepamiętajacego wczoraj i jutro a
tętniacego pulsem nadziei świata
nie więdnie
pragnie

Kwiat w wazonie niezmienny
cięty i kruchy
nie więdnie
nie umiera

kwiat w wazonie chce żyć...
kwiat żyje...
gosia

Piękne kwiaty

[trooly]

Nie wyciągałem ręki do tłumu, w letnie przesycone słońcem poranki.
Nie wyciągałem ręki do tłumu, w zimowe mroźne południe. Noc ciemna
od zdrady. Dzień jasny od zazdrości. Dlaczego?

Pensjonariusz wazonu mówił cicho, spokojnie. Zasnąłem.

W snach widziałem stalowe kukły i maski przechodniów, rzucone na
stertę wzajemnego zrozumienia. Podnosząc maski widziałem ich
tęsknotę, sens roli aktora. Słyszałem płacz stalowych kukieł, ich
łzy brukowały ulice miasta marzeń. Gwar wypełniał przestrzeń.
Pędzące samochody pożerały uczucia, światłami burzyły ciszę.
Zbudziłem się.

Uff, twarz zmęczona od bólu. Zaduma. Światło codzienności i radość
zrozumienia. Uśmiechnę się do pierwszej napotkanej kukły, pod maskę
wcisnę jej promień słońca. Dlaczego?

Dziękuję Gosiu.

[gosia.43]

Dlatego , że warto ..
dlatego , że jest coś cennejszego od jeszcze jednego zera na
koncie ,
dlatego , że choćbyś sie potknął , upadł i umoczył w błocie - to
zawsze warto podnieść głowę i iść dalej ,
dlatego , że choćbyś się usmiechnął do szóstej napotkanej kukły i
żadna nie odwzajemniła uśmiechu - to może ta siódma to zrobi,
dlatego , że choćbyś się rozczarował i znowu i znowu , to w życiu
zawsze warto poszukiwać i nieustawać w swej wędrówce ,
dlatego , że nigdy nie wiesz za którym zakrętem napotkasz kogoś na
swojej drodze kto Cię zrozumie ,
dlatego , że choćby życie z Ciebie zadrwiło i zostało Ci już
niewiele - to "to niewiele" moze oznaczać wiele ,
dlatego warto
bo świat tego wymaga ,
bo życie zobowiązuje,
bo potrzebują Cię ludzie
bo Ty potrzebujesz ludzi
dlatego warto..
gosia
myślę Trooly , że warto i jeszcze z tysiąca innych powodów ale
warto ..tak własnie myślę..
pozdrawiam Cię
g

[trooly]

Warto jeszcze z tysiąca innych powodów. Gosiu.

Ładnie piszesz ..

[gosia.43]

Trooly .. dlatego "sprowokuję" pytanie... a z tych tysiąca powodów ,
które mniemam , że zapewne znasz - które są dla Ciebie
najważniejsze ?
gosia
może być powodów siedem , albo cztery , albo nawet jeden .. jak
sobie życzysz..
i przy okazji dobrej soboty i niedzieli , pogodnej..
g

[trooly]

Powodów siedem lub cztery, a nawet jeden.
Z tysiąca powodów, dlaczego?

Miałem przyjaciela, który mgłę zwątpień przecierał,
Miałem ogień serca zapatrzonej osoby,
Miałem uśmiech dziecka i gwar,
Miałem garść złota do pierwszego śniadania podaną,
Miałem wyznawców słów własnych,
Miałem prawdę na ustach i w sercu,
Miałem na piersi łzy radości obcej osoby.

Mam dziewiczą zieleń wiosny,
Mam kwiatów letnich kolory,
Mam szelest liści jesiennych i ciepło kasztana,
Mam zimowy płaszcz z płatków śnieżnych utkany.

Szukam Wiary.[ Warto jeszcze z tysiąca innych powodów, warto...]


Sobota i niedziela, jak zawsze planowana ucieczka od Internetu.
Pływałem po oceanie życia, tańczyłem z wiatrem własnej wyobraźni, w
kroplach deszczu szukałem utraconego przyjaciela, kosiłem trawy
zwątpienia. Gosiu.

[trooly]

Czy warto szukać? Gosiu.

[gosia.43]

Miałam w zyciu wszystko i nic.
Dotykałam raz nieba , a raz odwiedzałam piekło.
Raz byłam aniołem a raz diabłem.
Upadałam i wznosiłam się.
Uśmiechałam i złościłam.
Szukałam i miałam dość podróży.
Cierpiałam i śmiałam się.
Kochałam i zdradzałam.
Umierałam i zmartwychwstawałam.
Balansowałam nad linią przepaści i mocno stąpałam po ziemi.

Którejś nocy odwiedził mnie anioł , jakiś dobry przyjaciel i
zapytał : w co wierzę ... nie umiałam odpowiedzieć...
Powiedział do mnie , że w życiu liczy się nie tyle krańcowość ile
normalność , nie tylko biel i czerń ale szarość , cała gama
szarości...

Obudziłam się.. Nie mogłam dać wiary...dlaczego ?
Przeciez wierzyć w coś nadzwyczajnego - tak ! Ale w codzienność -
absurd...
Nie mogłam dać wiary....

Słowa anioła zaczęły mnie powoli przepełniać , zaczęłam czuć sens
tych słow..
Zaczęłam rozumieć ,ze święta i niedziele zdarzają sie rzadziej niż
dzień powszedni od poniedziałku do piątku.
Że chleb jest na codzień a ciastko francuskie od święta.
Że szukać wiary - to szukać sensu w świetność tych poniedziałków i
piątków , ze nie tylko niedziela przynosi cuda..
Że szarość dnia codziennego , że nasza zwyczajna wędrówka - dobra
wędrowka - chociaż trudna - to jest nasza wiara.
I szukać i zobaczyć niezwykłość codzienności , dotknąć jej ,
przeżywać , cieszyć się z niej - ze to jest wiara i ze warto tej
wiary szukać .. że warto..Trooly..
gosia

A nadzieja ..Trooly , a co nadzieją ? Czy warto mieć nadzieję ?

Anioł odwiedza nasze sny

[trooly]

-Moja nadzieja, jak złocistego morza spokojna tafla-

Wędrówka długa,
wkroczyłem na wąskiej ścieżki powierzchnię,
jak na morza złocistego spokojną taflę,
wyspą był mi kamień przydrożny,
usiadłem.
Nade mną był błękit nieba,
śpiącymi chmurkami przybranego.
Otaczała mnie tajemniczość
zieleni ciepłej i pełnej.
Otaczała mnie tajemniczość
ptasich zalotów śpiewnych.
Otaczała mnie wonność,
ziół przydrożnych i malin.
Otaczała mnie lekkość
dnia od myśli złych wolnego.

-Moja nadzieja, jak lekki powiew wiatru-

Odpoczynek krótki,
nasycony kamiennej spowiedzi radością,
jak na pustyni rozlane wody oazy,
uspokojeniem był mi wiatr,
wstałem.
Nade mną była biel nieba,
rozbudzonymi chmurkami przybranego.
Otaczała mnie serdeczność
zieleni szumnej i chwiejnej.
Otaczała mnie serdeczność
ważki kolorów zalotnych.
Otaczała mnie słodkość
owoców przydrożnych i grzybni.
Otaczała mnie lekkość
dnia od pragnień dzikich wolnego.

-Moja nadzieja, jak muzyka słonecznych promieni-

Warto, tak bardzo warto mieć nadzieję. Powodów jest siedem lub
cztery, a nawet jeden. Z tysiąca powodów, warto... A muzyka
słonecznych promieni,, Gosiu, czym jest? Czy warto słuchać promieni?
Gosiu.

[trooly]

A muzyka słonecznych promieni, Gosiu, czym jest? Czy warto słuchać
promieni? Gosiu.

[trooly]

Diwisz się. Dlatego właśnie się złoszczą. Trzeci juz raz Gosiu.

[gosia.43]

Do trzech razy sztuka ...))
A tak serio : nie zapomniałam - muszę "poczuć wpis" - rozumiesz
to , prawda? Ale wrócę . Trooly .Pewnie całkiem niedługo..
gosia
a swoją drogą , mnie wypominasz - a przeglądnij dokładnie wątek o
tęsknocie...no , i co ? ))
g

[trooly]

Czuję to. Nie zawsze starcza nam czasu i jasności. Życie to sekundy,
minuty i wieczność. Pomiędzy zwykłym trooleniem, wrócę i ja, z
tęsknoty za zrozumieniem i powiewem tolerancji. Tęsknota, jak zapach
włosów pierwszej kobiety, jak błysk w oczach starca, czytałem. Gosiu.

[gosia.43]

Moja nadzieja jak muzyka słonecznych promieni
- czas tańca i zabawy ...

Tańczyłam walca...
Miałam wspaniałe ramiona przystojnego mężczyzny.
Wirowałam.
Świat przesuwał się a obrazy były coraz piękniejsze i bardziej
wytworne...
Ogarnęła mnie muzyka słonecznych promieni -
była delikatna - jak świeża rosa na porannej trawie ,
była niewinna - jak pierwszy , wiosenny krokus ,
była elegancka - jak prawdziwy szampan podany z poziomkami
nadzieja , muzyka , promienie , walc
walc wiedeński ..

Tańczyłam sambę ..
Miałam spragnione oczy zmysłowego kochanka.
Uwodziłam .
Świat falował a obrazy były coraz szybsze i bardziej gorące..
Przeszyła mnie muzyka słonecznych promieni -
była kusząca - jak świeże truskawki podane zimą ,
była szalona - jak pędzący w zapomnienie Orient – Expres ,
była namiętna - jak noce kochanków wypełnione zapachem Paryża
nadzieja , muzyka , promienie, samba
samba brazylijska...

Tańczyłam tango..
Miałam bystre spojrzenie szalonego człowieka.
Improwizowałam.
Świat pochylał się a obrazy były coraz bliższe i bardziej
gwałtowne...
Oplotła mnie muzyka słonecznych promieni -
była odważna – jak kolorowa tęcza po jaskrawej burzy ,
była mocna – jak dobra whisky z kostkami lodu ,
była dojrzała - jak bukiet wina z odpowiedniego rocznika
nadzieja , muzyka , promienie , tango
tango argentyńskie ...

Promienie walca , samby i tanga objęły się , splotły się muzyką ,
zaprzyjaźniły słońcem .....

Warto słuchać promieni . Z tysiąca powodów warto... A przyjaźń z
tańczącym słońcem , Trooly , czym jest ? A z drugim człowiekiem ? Z
jednego ,czterech czy siedmiu powodów warto i czy w ogóle warto ?
Trooly.
gosia