Dotacje Europejskie dla Małopolski

[Gość: mikus]

nie nie jest tej kasy jakoś rewelacyjnie dłużo, ale i tak
sporo, mam nadzieje że zostanie to dobrze wykorzystane. Chociaż
już w tej chwili można zauważyć zdecydowaną poprawe w
małopolsce.
pozdr

krakowska qrwa bufonada

[Gość: uhuh]

Jak już wspominałem w zeszłym tygodniu, zazwyczaj wystrzegam się adresów
przekazywanych z ust do ust. Ale tym razem też nie postałem głodny. Rada
pochodziła od sąsiadów, a jak to mówi się we Francji, jeśli sąsiedzi tam
chodzą, to znaczy, że wszyscy tam zaglądają. Już sama nazwa, "Nostalgia" nie
korespondowała z nastrojem. Ładna fasada w głębi podwórza, ale wchodząc do
środka znajdziecie się znowu w zakopiańskiej stodole. To jakaś mania w
Krakowie, tworzenie wnętrza - pretekstu? Zamknąwszy menu po angielsku
postanowiłem spróbować mojej polszczyzny. Bo tylko w wersji polskojęzycznej
menu figuruje zestaw dnia, 12 zł, serwowany między południem, a 16, inny w
poniedziałek, inny w piątek. Podoba mi się niezmiernie właśnie to, co u nas
nazywa się daniem dnia, ciągle bulgoczącym na małym ogienku, cały czas
ciepłym i gotowym do natychmiastowego podania. Inne szczęście, to jadłospis
jesienny. Tutaj wielbi się tę porę roku bez użalania się nad sobą. Posiłek
rozpoczyna się więc od dobrej zupy: Zupa gulaszowa, 10 zł a przede wszystkim
zupa z raków, 12 zł dla tych, których wyrafinowane podniebienie, smak raków
potrafi rozpoznać i docenić w głębi delikatnej warzywnej zupy. No i
oczywiście zachwyciły nas kotleciki cielęce, łazanki z kapustą i pieczarkami,
21 zł. Nawet jeśli kotleciki rozbite tłuczkiem przypominają pergamin. Jednak
soczysta całość rozpływa się w ustach, sprawiając podniebieniu nielada
przyjemność. Jednak największym szczęściem, pokusą, przysmakiem są dla mnie
kapary. Skaczę pod sufit, wspinam się po firankach, spycham spychacz! Czasami
kapary to kuchnia włoska, gdzie urozmaicają wołowe carpaccio, ale przede
wszystkim używa się ich w kuchni prowansalskiej dla uwydatnienia smaku
białego mięsa i ryb. A kapar to prawdziwe odkrycie pozwalające odnaleźć smak
kontrastów: więc gdy już jakiegoś wam podano, włóżcie go delikatnie, bez
nadziewania na widelec, do ust i delikatnie rozgryźcie, a wywołacie na języku
orgię smaku. Odkrywając dopiero od jakiegoś czasu polską kuchnię, wciąż
pozostając biednym żabojadem, może nawet ignorantem, stwierdzam ze
najwspanialszą bez porównania rewelacją jest dla mnie bardzo delikatna
polędwica wołowa z kopytkami i sosem kaparowym, 18 zł. Przy tak jedwabistym
sosie pożałowałem nawet, że zamówiłem piwo: podniebienie domagało się bowiem
nomadzkiego calvadosu, więc kolację można by było zapijać wódką, bo o karcie
win można zapomnieć. Jedna wódka, potem następna... trzeba jednak wrócić do
jesiennego menu: gruszka w sosie karmelowo - śmietankowym, 8 zł, z
nieodłącznym listkiem mięty rzecz jasna, jest bez zarzutu. A ciąg dalszy
karty dań? Ależ trzeba będzie tu wracać jeszcze i jeszcze, bo nie znajdziecie
tu znakomitą kuchnię, bez odrobiny nostalgii na talerzu!

qcham krakoff

[Gość: qrwka]

Jak już wspominałem w zeszłym tygodniu, zazwyczaj wystrzegam się adresów
przekazywanych z ust do ust. Ale tym razem też nie postałem głodny. Rada
pochodziła od sąsiadów, a jak to mówi się we Francji, jeśli sąsiedzi tam
chodzą, to znaczy, że wszyscy tam zaglądają. Już sama nazwa, "Nostalgia" nie
korespondowała z nastrojem. Ładna fasada w głębi podwórza, ale wchodząc do
środka znajdziecie się znowu w zakopiańskiej stodole. To jakaś mania w
Krakowie, tworzenie wnętrza - pretekstu? Zamknąwszy menu po angielsku
postanowiłem spróbować mojej polszczyzny. Bo tylko w wersji polskojęzycznej
menu figuruje zestaw dnia, 12 zł, serwowany między południem, a 16, inny w
poniedziałek, inny w piątek. Podoba mi się niezmiernie właśnie to, co u nas
nazywa się daniem dnia, ciągle bulgoczącym na małym ogienku, cały czas
ciepłym i gotowym do natychmiastowego podania. Inne szczęście, to jadłospis
jesienny. Tutaj wielbi się tę porę roku bez użalania się nad sobą. Posiłek
rozpoczyna się więc od dobrej zupy: Zupa gulaszowa, 10 zł a przede wszystkim
zupa z raków, 12 zł dla tych, których wyrafinowane podniebienie, smak raków
potrafi rozpoznać i docenić w głębi delikatnej warzywnej zupy. No i
oczywiście zachwyciły nas kotleciki cielęce, łazanki z kapustą i pieczarkami,
21 zł. Nawet jeśli kotleciki rozbite tłuczkiem przypominają pergamin. Jednak
soczysta całość rozpływa się w ustach, sprawiając podniebieniu nielada
przyjemność. Jednak największym szczęściem, pokusą, przysmakiem są dla mnie
kapary. Skaczę pod sufit, wspinam się po firankach, spycham spychacz! Czasami
kapary to kuchnia włoska, gdzie urozmaicają wołowe carpaccio, ale przede
wszystkim używa się ich w kuchni prowansalskiej dla uwydatnienia smaku
białego mięsa i ryb. A kapar to prawdziwe odkrycie pozwalające odnaleźć smak
kontrastów: więc gdy już jakiegoś wam podano, włóżcie go delikatnie, bez
nadziewania na widelec, do ust i delikatnie rozgryźcie, a wywołacie na języku
orgię smaku. Odkrywając dopiero od jakiegoś czasu polską kuchnię, wciąż
pozostając biednym żabojadem, może nawet ignorantem, stwierdzam ze
najwspanialszą bez porównania rewelacją jest dla mnie bardzo delikatna
polędwica wołowa z kopytkami i sosem kaparowym, 18 zł. Przy tak jedwabistym
sosie pożałowałem nawet, że zamówiłem piwo: podniebienie domagało się bowiem
nomadzkiego calvadosu, więc kolację można by było zapijać wódką, bo o karcie
win można zapomnieć. Jedna wódka, potem następna... trzeba jednak wrócić do
jesiennego menu: gruszka w sosie karmelowo - śmietankowym, 8 zł, z
nieodłącznym listkiem mięty rzecz jasna, jest bez zarzutu. A ciąg dalszy
karty dań? Ależ trzeba będzie tu wracać jeszcze i jeszcze, bo nie znajdziecie
tu znakomitą kuchnię, bez odrobiny nostalgii na talerzu!
Jak już wspominałem w zeszłym tygodniu, zazwyczaj wystrzegam się adresów
przekazywanych z ust do ust. Ale tym razem też nie postałem głodny. Rada
pochodziła od sąsiadów, a jak to mówi się we Francji, jeśli sąsiedzi tam
chodzą, to znaczy, że wszyscy tam zaglądają. Już sama nazwa, "Nostalgia" nie
korespondowała z nastrojem. Ładna fasada w głębi podwórza, ale wchodząc do
środka znajdziecie się znowu w zakopiańskiej stodole. To jakaś mania w
Krakowie, tworzenie wnętrza - pretekstu? Zamknąwszy menu po angielsku
postanowiłem spróbować mojej polszczyzny. Bo tylko w wersji polskojęzycznej
menu figuruje zestaw dnia, 12 zł, serwowany między południem, a 16, inny w
poniedziałek, inny w piątek. Podoba mi się niezmiernie właśnie to, co u nas
nazywa się daniem dnia, ciągle bulgoczącym na małym ogienku, cały czas
ciepłym i gotowym do natychmiastowego podania. Inne szczęście, to jadłospis
jesienny. Tutaj wielbi się tę porę roku bez użalania się nad sobą. Posiłek
rozpoczyna się więc od dobrej zupy: Zupa gulaszowa, 10 zł a przede wszystkim
zupa z raków, 12 zł dla tych, których wyrafinowane podniebienie, smak raków
potrafi rozpoznać i docenić w głębi delikatnej warzywnej zupy. No i
oczywiście zachwyciły nas kotleciki cielęce, łazanki z kapustą i pieczarkami,
21 zł. Nawet jeśli kotleciki rozbite tłuczkiem przypominają pergamin. Jednak
soczysta całość rozpływa się w ustach, sprawiając podniebieniu nielada
przyjemność. Jednak największym szczęściem, pokusą, przysmakiem są dla mnie
kapary. Skaczę pod sufit, wspinam się po firankach, spycham spychacz! Czasami
kapary to kuchnia włoska, gdzie urozmaicają wołowe carpaccio, ale przede
wszystkim używa się ich w kuchni prowansalskiej dla uwydatnienia smaku
białego mięsa i ryb. A kapar to prawdziwe odkrycie pozwalające odnaleźć smak
kontrastów: więc gdy już jakiegoś wam podano, włóżcie go delikatnie, bez
nadziewania na widelec, do ust i delikatnie rozgryźcie, a wywołacie na języku
orgię smaku. Odkrywając dopiero od jakiegoś czasu polską kuchnię, wciąż
pozostając biednym żabojadem, może nawet ignorantem, stwierdzam ze
najwspanialszą bez porównania rewelacją jest dla mnie bardzo delikatna
polędwica wołowa z kopytkami i sosem kaparowym, 18 zł. Przy tak jedwabistym
sosie pożałowałem nawet, że zamówiłem piwo: podniebienie domagało się bowiem
nomadzkiego calvadosu, więc kolację można by było zapijać wódką, bo o karcie
win można zapomnieć. Jedna wódka, potem następna... trzeba jednak wrócić do
jesiennego menu: gruszka w sosie karmelowo - śmietankowym, 8 zł, z
nieodłącznym listkiem mięty rzecz jasna, jest bez zarzutu. A ciąg dalszy
karty dań? Ależ trzeba będzie tu wracać jeszcze i jeszcze, bo nie znajdziecie
tu znakomitą kuchnię, bez odrobiny nostalgii na talerzu!

Jak już wspominałem w zeszłym tygodniu, zazwyczaj wystrzegam się adresów
przekazywanych z ust do ust. Ale tym razem też nie postałem głodny. Rada
pochodziła od sąsiadów, a jak to mówi się we Francji, jeśli sąsiedzi tam
chodzą, to znaczy, że wszyscy tam zaglądają. Już sama nazwa, "Nostalgia" nie
korespondowała z nastrojem. Ładna fasada w głębi podwórza, ale wchodząc do
środka znajdziecie się znowu w zakopiańskiej stodole. To jakaś mania w
Krakowie, tworzenie wnętrza - pretekstu? Zamknąwszy menu po angielsku
postanowiłem spróbować mojej polszczyzny. Bo tylko w wersji polskojęzycznej
menu figuruje zestaw dnia, 12 zł, serwowany między południem, a 16, inny w
poniedziałek, inny w piątek. Podoba mi się niezmiernie właśnie to, co u nas
nazywa się daniem dnia, ciągle bulgoczącym na małym ogienku, cały czas
ciepłym i gotowym do natychmiastowego podania. Inne szczęście, to jadłospis
jesienny. Tutaj wielbi się tę porę roku bez użalania się nad sobą. Posiłek
rozpoczyna się więc od dobrej zupy: Zupa gulaszowa, 10 zł a przede wszystkim
zupa z raków, 12 zł dla tych, których wyrafinowane podniebienie, smak raków
potrafi rozpoznać i docenić w głębi delikatnej warzywnej zupy. No i
oczywiście zachwyciły nas kotleciki cielęce, łazanki z kapustą i pieczarkami,
21 zł. Nawet jeśli kotleciki rozbite tłuczkiem przypominają pergamin. Jednak
soczysta całość rozpływa się w ustach, sprawiając podniebieniu nielada
przyjemność. Jednak największym szczęściem, pokusą, przysmakiem są dla mnie
kapary. Skaczę pod sufit, wspinam się po firankach, spycham spychacz! Czasami
kapary to kuchnia włoska, gdzie urozmaicają wołowe carpaccio, ale przede
wszystkim używa się ich w kuchni prowansalskiej dla uwydatnienia smaku
białego mięsa i ryb. A kapar to prawdziwe odkrycie pozwalające odnaleźć smak
kontrastów: więc gdy już jakiegoś wam podano, włóżcie go delikatnie, bez
nadziewania na widelec, do ust i delikatnie rozgryźcie, a wywołacie na języku
orgię smaku. Odkrywając dopiero od jakiegoś czasu polską kuchnię, wciąż
pozostając biednym żabojadem, może nawet ignorantem, stwierdzam ze
najwspanialszą bez porównania rewelacją jest dla mnie bardzo delikatna
polędwica wołowa z kopytkami i sosem kaparowym, 18 zł. Przy tak jedwabistym
sosie pożałowałem nawet, że zamówiłem piwo: podniebienie domagało się bowiem
nomadzkiego calvadosu, więc kolację można

Spóźnione euro

[Gość: Zdzicho]

Koń, koń.
Jesteśmy koniem europy.
I dlatego Europa robi nas w konia za pośrednictwem swoich wyspecjalizowanych
placówek takich jak Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej oraz innych.
Czekajcie chłopcy na te pieniądze może przyjdą. Jak przyjdą albo i nie
przyjdą to sobie zawsze wszystko możecie przecie wybudować sami. W tych
gminach to jest trochę za mało kasy dla europejskich firm. Przyjrzyjcie się
takiemu funduszowi ISPA. Ile tam się kręci zachodnich firm. Iluż mamy u nas
przedstawicielstw tych firm z logo Polska. Naszych prawie nie ma. Tu
przyjdą pieniądze z Unii i szybko wyjdą z powrotem. A my i tak
wybudujemy wszystko za swoje.
Może na tej pomocy przynajmniej nie stracimy wiele ale i to nie jest pewne.
Polska koniem Europy / napędowym /.