Orestes w kontenerze

[Gość: marian]

Zdecydowanie najlepsze przedstawienie Reminiscencji. Prawdziwy teatr.
Historia, dramaturgia, napięcie, dowcip. Długie, długie oklaski. Wyróżnił się
jeszcze nieco Pokój Izabelli, choć było to moim zdaniem średnie przedstawienie
z wieloma mieliznami i dłużyznami. Reszta to niestety potworne gnioty, trudne
wprost do opisania. Szkoda, że przez ostatnie lata jest to w zasadzie
prawidłowość - jedno, dwa przedstawienia dające się obejrzeć, reszta marna.

O poziomie powyższej recenzji pani Targoń trudno powiedzieć ponad to, że
zdecydowanie pani nie powinna ich pisać w niedziele - to stanowczo im nie służy.

[Gość: jussi]

Bardzo jesteś wybredny... 3/4 publiczności wstało na standing
ovation po Pokoju Izabelli, więc chyba jednak nie było to
takie "średnie". Mi się podobało też Venizke i Sztuka dla dziecka,
oczywiście to bardzo subiektywne, ale wydaje mi się, że
najważniejsze w programie Reminiscencji było pokazanie rzeczy innych
od tego, co na codzień możemy zobaczyć w naszych teatrach. Dla mnie
to był bardzo ciekawy festiwal