Już się nie mogę doczekać

[marzenafiuk81]

Nie wiem dziewczyny jak Wy ale ja już si8ę nie mogę doczekać naszego ślubu.
Choć jeszcze jest trochę czasu bo ślubujemy 30 września 2006 ale ja już
odliczam. A dziś jeszcze się dowiedziałam od mojego przyszłego że jutro
możemy jechać do kraju. Dodam że mieszkamy w Niemczech i czasem, jest mi
ciężko być od tego wszystkiego no i od rodziny 1200 km. Tylko czy moja
szefowa się zgodzi na urlop? jutro się dowiem.
A i jeszcze jedno. Jak czytam niektóre wypowiedzi że macie dość tych
wszystkich przygotowań to jakoś nie mogę tego zrozumieć. My wszystko
porezerwowaliśmy teraz zaprosimy gości a potem jedziemy na nasz ślub 3 dni
wcześniej. A tu czytam pół roku do ślubu i codziennie coś do załatwienia,
albo mam już dość wszystkiego.
Ludziska to ma być najpiękniejszy dzień w Waszym życiu a nie udręka

[stolberg]

Pozdrowienia z Stolbergu!!!!
A wy z jakiego miasta jestescie??

[marzenafiuk81]

Z Frankfurtu nad Menem. Długo już tu jesteś? I co tu porabiasz?

[stolberg]

mieszkam tu od dwoch lat.
a co tutaj robie ,mieszkam,pracuje i sobie zyje hehehe.
A ty ile tutaj jestes,co robisz???
i skad pochodzisz z polski.

[marzenafiuk81]

Ja jestem tu dopiero 4 miesiące i dość ciężko mi się tu odnaleźć, ale mój
przyszły mąż jest w Niemczech od 10 lat. Ja też pracuję choć nie jest to
niestety taka praca jaką miałam w Polsce ale czego się nie robi dla miłości
A pochodzę z Kielc. A Ty?

[stolberg]

ja pochodze z okolic rybnika(wojewodztwo slaskie)
no to krociutko jestes???
ja jestem tutaj 2 lata i tez sie tutaj jeszcze nie najlepiej czuje.

[marzenafiuk81]

A sama tu jesteś czy masz kogoś bliskiego?
Chciałabym się tu już dobrze czuć i nauczyć perfekcyjnie języka bo to jest
problem

[stolberg]

przyjechalam tutaj z moim obecnym mezem(jestesmy po slubie cywilnym)02.08.2008
planujemy koscielny.jest tu prawie cala rodzina mego meza (oprocz rodzicow)
rodzice zostali w polsce??a jak u was??

[marzenafiuk81]

u mnie jest podobnie z tym że cała rodzina mojego przyszłego ( ślub 30 wrzesień
2006) jest tutaj. 3 bracia z narzyczonymii teściowa ale ona jest 250 km dalej.
A dobrze znasz niemiecki. Co z pracą w Polsce miałaś szansę na lepszą czy
tutaj, i nie chodzi mi o zarobki bo to jest oczywiste

[stolberg]

niemieckiego nie znam dobrze,i chyb asie go tez nie naucze.moj maz jest razem
ze mna ale nauczyl sie szybko ,w polsce nie mielismy zbytnio pracy,maz pracowal
ale wiesz za marna kase i postanowilismy zaczac od nowa.

[marzenafiuk81]

no tak nie ryzykowaliście zbyt wiele. Ja nie bardzo miałam wyjście. Przecież
nie da się żyć na odległość i tak wytrzymaliśmy 2 lata - cały nasz związek
Poznalkiśmy się przez net i w końcu chcieliśmy być razem. Jak wyjeżdzałam z
Polski to każdy mówił że zwariowałam, miałam bardzo dobrą pracę w banku a tu
mogę liczyć na sprzątanie. Wiedziałam co mnie czeka i że do póki nie nauczę się
lepiej języka to nie mam co liczyć na coś lepszego. Czasem jest mi bardzo
ciężko ale muszę się z tym pogodzić przecież nie wrócę do Polski

[stolberg]

No my zbytnio nie ryzykowalismy ,ale wiesz tez w sumie zarezykowalismy dlatego
ze musielismy wszystko zalatwiac,mieszkanie ,papiery itp.wasza milosc przezyla
ciezkie chciwlke co??ale fajnie ze podjeliscie taka decyzje,masz racje nie da
sie zyc na odleglosc,a twoj przyszly maz napenwo by nie wrocil do poslki,bo co
on by tam robil,jak mieszka tutaj tyle lat,to ty bylas ta odwazna,zycze wam
wzsytskiego najlpeszego.wiesz dla moich rodzicow to byl wogoel jakis szok w
tygodniu stracili corke,ktora podjela decyzje o wyjezdzie zagranice,apozniej
tydzien powiezdiala im ze bierze slub cywilny(chyba sama rozumiesz)ale teraz
jest ok.zaniedlugo bezdiemy mieli gosci z polski.napewno wszytsko bezdie
dobrze.pozdrawiam i 3mam kciuki.fajnie pogadac z kims kto przezywa to samo co
ja hehe.

[marzenafiuk81]

Moi rodzice też przeżyli szok ale to chyba noramlne. Najpierw to wszystko
bardzo przeżywali ale niedzawno byli u nas i jak zobaczyli na żywo jak nam się
żyje to zmienili zdanie. Ja też się cieszę że wkońcu mam z kim pogadać. Gdybyś
miała ochotę jeszcze kiedyś porozmawiać lub po prostu się wyżalić to podaję mój
prywatny email: [e-mail] lub gg : 6379984

[rzymianka3]

moge sie wtracic )Ja coprawda niejestem w niemczech,tylko we wloszech...ale
mialam to samo.Jestem juz 5 lat,wyjechalam za miloscia.Poznalismy sie w
Krakowie,potem przez 2 lata przyjezdzal do mnie co poltora miesiaca na kilka
dni...no i tez zdecydowalam ze tak nie moze byc.Mialam 20 lat,nie znalamm jezyka
(na poczatku rozmawialismy po ang)bylam na UJ i pewnego pieknego dnia
powiedzialm moim rodzicom ze wyjezdzam...zeby zlagodzic powiezdialm ze bede
kontynuowac nauke...no i tak,poszlam na studia bez znajomosci jezyka..mozecie
sobie wyobrazic,nagle musialam sie stac"pania domu" tzn wszytsko na mojej
glowie,dookola nic nie rozumialam..bylo ciezko.Studia skonczylam(z
wyroznieniem )nauczylam sie gotowac wloskie przysmaki,po wlosku smigam...ale
ciezko jest nadal i dlatego podjelismy druga ciezko decyzje .Wracamy do
polski.Nie wim czy dobrze robimy,boje sie,jak to bedzie z praca dla niego(ja
mam)czy bedzie nam lepiej czy gorzej,ale ja dluzej tu nie wytrzymam.Dalam z
siebie wszystko,sprobowalam:Juz tak czesto nie placze ,ale jest mi nadal
zle.Pozdrawiam