Dylematy moralne..

[andzela123]

Po 11 latach zycia razem wpadlismy na "glupi" pomysl: pobieramy sie! No i
teraz zaczelo sie.... Zaczelam sie powaznie zastanawiac co dalej? Czy ja tego
chce? Czy ja go kocham? Sa rozne aspekty milosci. Wiem, ze mam w tym
czlowieku oparcie. Przezyl ze mna wiele ciezkich chwil i pomaga mi po prostu
zyc. Kocham go, ale jak partnera na cale zycie czy jak przyjaciela? Co
wybrac: zyc z osoba ktora cie kocha nad zycie, zrobi dla ciebie wszystko,
utrzymuje cie i masz w niej zawsze wsparcie, czy zyc samotnie bez srodkow do
zycia placzac w 4 scianach. Moja sytuacja materialna tez nie jest lekka. Po
prostu z pewnych wzgledow prawnych nie moge pracowac. Nie jestem
materialistka ale mam jeszcze odrobine zdrowego rozsadku...
Wlasciwie ja juz wybralam ale ciekawa jestem waszych opinii. Nie zawsze jest
tak kolorowo. Nie wszystko jest czarne lub biale. Zranic jego czy przez
dziesiatki lat pomalutku wykanczac siebie i swoje marzenia. Wiecie jak to sie
nazywa? Dorosle zycie...

[ala-81]

a jakie masz marzenia?

[ala-81]

a jakie masz marzenia?

[inkageo]

A czy jest w Twoim życiu inny mężczyzna?

[olenka_a]

Hmm Z tego co piszesz, nie jest Ci źle z cżłowiekiem, z którym żyjesz. Ale jest
Ci chyba nijako.
Nie uważam Cię za osobę wyrachowaną,że z nim jesteś. Czasami tak nam się
układa, że nie przeżywamy szalonej namiętnej miłości, a związek oparty jest na
przyjaźni, czułości, wzajemnej opiece. Czy to źle? Czy taka miłośc jest gorsza?
Na to pytanie musisz odpowiedziec sobie sama.

[ashton]

Ani gorsza, ani lepsza. Dla mnie bardziej prawdziwa - zaznaczam DLA MNIE.
Wbrew pozorom często tak jest.
Moja rodzina zadaje mi często pytanie "czy ty się przy nim rozwijasz"?
Nienawidzę tego pytania, ale coś ma w sobie. Rodzince akurat chodzi o rozwój
jakiś taki kulturalno-oświatowy i nie zrozumie, że owszem rozwijam się, ale
emocjonalnie, zresztą łatwo nie jest i kto wie czy przetrwamy. Mniejsza o to.
Motylki w brzuchu są przereklamowane. Nie są do szcześcia potrzebne. Ale "coś"
musi sprawiać, że wybierasz tę osobę właśnie...

[dagps]

po kilku laach malzenstwa zwiazki trwale wlasnie tak wygladaja, jesli sie
staramy maja czasem w sobie cos z namietnosci. jesli jakis czas mieszkacie
razem, to wiecie juz, jak to jest w malzenstwie, poza rodzina, chyba neiwiele
sie zmieni?

[politycznie]

Ja wogole nie rozumiem o co ci chodzi? Zaprzeczasz sobie co najmniej 2 razy w
tej wypowiedzi... A wogole po cholerę z nim byłaś 11 lat skoro masz wątpliwości
i masz z nim być nieszczęśliwa do końca życia....

[esiaesia]

trochę Cię rozumiem, mam podobnie. I bym chciała, i się boję. Wiem że nawet
gdybym odwołała ślub to chciałabym się z nim spotykać. Ale mam obawy,
watpliwosci, w sumie dopiero od momentu kiedy zaczelismy powaznie planowac.
Jestesmy razem 4 lata, tez mysle nad tym czy go kocham, porownuje swoje uczucia
i reakcje z tymi ktore maja kolezanki, i no coz, kazda jest na 100% pewna
biorac slub, a ja nie. Wiem ze wiele moge stracic, jesli zrezygnuje, bo nigdy
sie nie przekonam czy go kocham, jesli zaryzykuje tez moge stracic. Moge tez
sprobowac przelozyc slub, ale czy za rok, dwa bede pewna ?? Co do intuicji, czy
sluchania tego co podpowiada mi serce, to ja niestety takich glosow nie mam, a
jak mam, to te moje glosy czesto zmieniaja zdanie, raz chca raz nie, jakas
schizofrenia Moze powinnismy pomieszkac troche razem przed slubem, moze
powinnismy rozstac sie na jakis czas, wiele mam tych 'moze' w mojej glowie.
Kompletnie nie wiem jak sprawdzic swoje uczucia, skad miec pewnosc.
Nie wiem tez co Ci poradzic, moze daj sobie czas, moze odlóżcie rozmowę o
ślubie, może na początek weź skromny ślub cywilny ? A moze przestac sie nad tym
zastanawiac i zostawic wszystko wlasnemu biegowi

[memphis90]

Brzmi to paskudnie, zupełnie nieromantycznie i daleko od "motylków", ale
dojrzała miłośc jest (podobno) wyborem- świadomie decydujesz się, ze przestajesz
rozglądać się za lepszą okazją, lepszym partnerem i przyjmujesz go ze wszystkimi
zaletami i wadami. Wiem, nie wygląda to fascynująco- gdzie te namiętnosci, gdzie
targanie emocjami, gdzie maratony seksu itd? Pewnosci nigdy mieć nie będziesz
(choćby z tego względu, ze zwiazek to dwie osoby- więc nawet jeśli jesteś pewna
swoich uczuc, to przecież partner może kiedyś zrezygnować), nie jest tak, że jak
przeżyjecie razem 2 lata, to macie szansę "pociągnosc" razem jeszcze 20, a jak 5
lat- to 50

11 lat?

[pantarejka]

Rany - taka strata czasu. Musisz sie zdecydowac, czego chcesz od zycia.

[anulex]

Myślisz, że on chciałby wziąć z Tobą ślub, gdyby znał Twoje motywy? Litość (nie
chcesz go zranić), pieniądze i strach przed samotnością. Daj facetowi spokój,
bo pewnie nie zasłużył na coś takiego.

---
Tabula Rasa - forum dla ludzi kochających dyskusje.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=45427

[pomidorekk]

a ja chyba wiem o co ci chodzi.
przez 5 lat byłam w związku bardzo udanym, ale włąsnie pytałam siebie czy to na
pewno miłość czy przyjażź i przywiązanie. Bo ja kochałam chyba tego faceta, ale
pytanie było takie: czy ta miłośc nie jest czasem miłością przyjaciela. I czy
będe szczęśliwa w tym związku do końca życia. I życie mi rozwiązało ten dylemat.
Pozanłam kogoś innego i jego wybrałam. I teraz nie mam takich rozsterek.Ślub za
2 miesiące i nie nachodzą juz mnie dziwne pytania.
a kwestia materialna tez jest ważna. Bo wiedząc, że mamy jakieś tam pieniądze
zyskujemy także poczucie bezpieczeństwa- chyba ma to dużo wspólnego z czasami
prehistirycznymi, kiedy mężczyzna polował i zdobywał jedzenie dla rodziny.
Ja bym też litościa tego nie nazwała. bardziej troska o drugiego człowieka-
troska czy będzie ze mną szczęsliwy, jeżeli ja nie będę do końca szczęśliwa z
nim.
nie wiem czy dobrze zrozumiałam Twoją wypowiedź, ale tak ją własnie interpetuje.

[olenka_a]

Co do kwestii materialnych...niestety w dzisiejszych czasach jest tak,że
pieniądze mają znaczący wpływ na nasze życie. Nie chodzi o uczucia. Ale samą
miłością żyć się nie da. Byłam w takim związku, w którym chłopak nieba by mi
przychylił - gdyby tylko potrafił. Kochał mnie bardzo, poświęcał cały swój
czas, był opiekuńczy i czuły. Po 3 latach ta czułośc mi sie przejadła, bo on
potrafił mnie tylko przytulać i kochać. Zero rozrywek (bo ciągle pieniędzy nie
było), zero wyjazdów (bo pieniędzy nie było), zero luzu, bo ciągle trzeba się
było marwtić za co przezyć do pierszwego. Związek zaczął się ograniczać do tego
że siedzieliśmy w domu i patrzyliśmy na siebie. Pieniądze nie są najważniejsze,
ale są ważne. Bez pieniędzy jest wiele problemów, które często prowadzą do
ciągłego stresu i kłótni. Akurat w moim przypadku doszły jeszcze inne czynniki,
że ten związek się rozpadł - brak inicjatywy życiowej,jego nieodpowiedzilanośc,
zupełny brak wspólnych celów, odmienne priorytety. Byliśmy jak z innych planet.
co nie zmienia mojego zdania na temat materialnego aspektu życia.

Wiem natomiast, że nigdy nie mogłabym z kimś być dla pieniędzy, bez miłości.

[andzela123]

Nie jestem z nim dla pieniedzy ale bez niego mam tylko jedna droge: na
centralny... W ktorejs wypowiedzi bylo stwierdzenie, ze moteyke sa
przereklamowane i ze na takich rzeczach jak przyjazn, zaufanie, oparcie i
wzajena pomoc opiera sie milosc. I tego bede sie trzymac.
Nie interesuja mnie wypowiedzi w stylu: to co ty z nim glupia robisz? On nie
potrzebuje litosci.
Nikt sie nad nikim nie lituje. On potrzebuje mnie a ja jego. Zawsze sie o niego
martwie zawsze o nim mysle. Mamy takie same zainteresowania, poglady i nie
nudzimy sie razem. Zawsze sa tematy do rozmow.
Raczej brak mi wlasnie tych motyli. A wiem, ze takie istnieja...
Czasami czlowiek ma dola na skutek roznych czynnikow. A ja dosc emocjonalnie
podchodze do zycia i wowczasa zaczynaja sie dywagacje...
Ale bede dobrej mysli.

Dziekuje za komentarze, pozdrawiam wszystystkie Panny Mlode!

[anulex]

Przeczysz sobie. Skoro nie jesteś z nim dla pieniędzy, po co wspominasz o
kwestiach finansowych w rozważaniach na temat tego, czy powinnaś wziąć z nim
ślub? Jeśli nie chodzi o litość, skąd przeciwstawienie zranić go albo
zrezygnować ze swoich marzeń?

---
Tabula Rasa - forum dla ludzi kochających dyskusje.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=45427

[olenka_a]

Tobie chyba brak namietności w Waszym związku, a nie miłości )) Ale tak
czasami jest. U nas tez wielkiej namiętności już nie ma, ale mimo to dobrze mi
z tym ))

Motylki by się pojawiły, gdybyście sobie zrobili np.łikend bez siebie, żeby
troche zatęsknić za sobą ))))))) Być może...

[esiaesia]

Dokładnie, te motyle też spędzają mi sen z powiek, wszyscy wokół je mają, a ja
nie. Tez się martwię o niego, może nie myśle o Nim całymi dniami, zresztą
codziennie się widzimy. Czasem nawet nie tęsknię jak wyjeżdza, czasem
niesamowicie mnie wkurza. Jednak przejmuję się co się z nim dzieje, jego
zdrowiem, pracą, tym czy jadł danego dnia obiad (czy miał czas), i czy ma co na
siebie włożyć. O wszystkim możemy ze sobą pogadać, nie ma tematu tabu, znamy
swoje złe i dobre strony. Tez się zastanawiam czy to przyjaźń czy kochanie czy
może przyzwyczajenie. Zupełnie nie wiem czego chcę, może niepotrzebnie szukam
dziury w całym.

[maraxela]

> Nikt sie nad nikim nie lituje. On potrzebuje mnie a ja jego. Zawsze sie o
niego
> martwie zawsze o nim mysle. Mamy takie same zainteresowania, poglady i nie
> nudzimy sie razem. Zawsze sa tematy do rozmow--

[esiaesia]

maraxela napisała:
to wlasnie jest
> milosc,glupota jest spodziewanie sie namietnosci w zwiazku ktory trwa tyle
lat
> wy sie kochacie ale ta milosc ma inny wymiar,motylki w brzuchu to 1 etap
> milosci ktory jest barfdzo ulotny i krotkotrwaly,dla mnie nie warty ryzyka.to
> jak wyglada wasze zycie zalezy od was 2,jezeli usiedliscie na laurach i
> wzajemnie macie wymagania(dlaczego on sie juz nie stara?,mnie juz ona tak nie
> pociaga-moze by cos zrobila-dla czego nie robi? itd)to nie bedzie namietnosci.
> "Raczej brak mi wlasnie tych motyli. A wiem, ze takie istnieja...
> > Czasami czlowiek ma dola na skutek roznych czynnikow" motyle beda nawet w
> tak
> dlugim zwiazku trzeba tylko sie o nie postarac,wyjechac gdzies na weekend
> zmienic srodowisko,pojsc na kolacje postarac sie oderwac od szarej
> rzeczywistosci.Nie sadze aby te motyle byly bardziej wartosciowe niz
> oparcie,przyjazn,zaufanie i zrozumienie.pozdrawiam

Bardzo mądrze piszesz. Ale jak człowiek ma mętlik w głowie (jak ja) to naprawde
trudno przestać o tym rozmyślać. Niby wiem, a jednak cały czas szukam i drążę.
Jakoś nie umiem podjąć męskiej decyzji, wogóle chyba mało zaradna jestem

[maraxela]

Ja to samo myslalam co w 2 lata temu identyczne mysli mialam,no i sproowalam to
sprobowanie kosztowalo mnie zalamaniem nerwowym pobytem w szpitalu no i
zrozumieniem ze przyjazn i milosc to to czego chce od zycia.Od tego czasu nasze
zycie sie zmienilo oboje sie staramy i w starym zwiazku wrocila
namietnosc,chodzimy na taniec,wyjezdzamy do stadniny konnej pojezdzic,cieszymy
sie zyciem i soba na nowo.On tez sie zaczal starac i motylki wrocily po 6
latach znow sa !!!!!!!!!!! wystarczy tylko chciec dziewczyny

[maraxela]

namietnosc tez wam nic nie da pozniej bedzia gadki "laczy nas tylko lozko,nie
umiemy ze soba rozmawiac" nie mozna miec wszytkiego a partnera z ktorym sie
dobrze rozumiecie wcale nie tak latwo znalesc juz latwiej w zwiazku wskrzesic
motylki.wierze ze wam sie uda tak jak mi sie udalo.

[esiaesia]

maraxela napisała:

> Ja to samo myslalam co w 2 lata temu identyczne mysli mialam,no i sproowalam
to
>
> sprobowanie kosztowalo mnie zalamaniem nerwowym pobytem w szpitalu no i
> zrozumieniem ze przyjazn i milosc to to czego chce od zycia.

Ale czego spróbowałaś bo nie bardzo zrozumiałam.

Wiesz myślę że ludzie o słabych psychikach mają takie rozterki. Ja często mam
problem z określeniem uczuć, miłość, nienawiść, sympatia, antypatia, wszytsko
mi się miesza, niby można stwierdzić czy się kogoś kocha czy nienawidzi. Ale
wokół mam tyle różnych wzorców, że sama nie wiem do ktorego mam się porównać. A
sama w sobie jakoś nie potrafię tych uczuć nazwać,i stwierdzić że to napewno
takie a nie inne uczucie. Czasem mam wrazenie że nie umiem wsłuchać się w
siebie, że tyle różnych mam zdań na jeden temat, tyle umiem nagle wynaleźć
powodów żeby z białego zrobić czarne, że sama siebie zaskakuję, niestety
negatywnie.

[maraxela]

zwiazalam sie z innym mezczyzna bo mialam takie mysli jak wasze.wiesz moim
zdaniem wynika to z cywilizacji w ktorej zyjemy, gdzie na piedestale jest wolny
sex, milosc bez zobowiazan i wolnosc w kazdym jej wymierze.to kusi,stwarza
nierealny swiat do ktorego ludzie dąża bo wydaje im sie ze tak
bedaszczesliwi.nie wiem czy namietnosc dalaby wam szczescie na dluzsza mete.ja
sprobowalam dlatego latwiej mi mowic,ale wiem ze kazdy sam sie musi o tym
przekonac inaczej do konca zycia bedzie zadawal sobie pytanie-co to byl sluszny
wybor?? nie umiesz nazwac uczuc bo i tez czasy w ktorych zejemy pomieszaly
wartosci,dobro ze zlem,nie wiedomo czasem juz co jest wlasciwe co nie.

[esiaesia]

wiesz ja nie szukam namiętności, po prostu chciałabym być pewna, tak jak pytane
koleżanki potrafią powiedzieć: Tak kocham go, jestem pewna ślubu, chcę tego.
Tak ja nie potrafię, chociaż bardzo chciałabym tak powiedzieć, ale wciąż
szukam. Skąd mam wiedzieć czy go kocham czy nie, niby takie proste a jednak
trudne. Może to zwyczajnie strach...

[maraxela]

ja tez nie jestem tego pewna na 100 % kazdy ma dylematy i gorsze dni.trzeba to
wszytko przemyslec a czas daje odpowiedzi jak nie jestes pewna nie ryzykuj daj
sobie czas on to rozwiaze

[maraxela]

mnie szukanie motylkow skutecznie wyleczylo z mysli o namietnosci.Po tym
doświadczeniu bede wierna zona do konca zycia a na innych facetow nie chce mi
sie nawet spogladac jakis plus w tym byl

[esiaesia]

Ja innego faceta też nie szukam, nawet nie bardzo mogę sobie wyobrazić związek
z innym. Szukam pewności, i dziwię się że nie mam motyli, filmowych uniesień.
ślub ma być w lipcu, na razie tylko zarezerwowana sala i kościół, ale jeśli
termin ma zostać to trzeba zacząć załatwiać sprawy w USC i KK.
Boję się tylko że odłożenie terminu nic nie da, jesteśmy razem tyle lat, chyba
powinnam być pewna.ech

[maraxela]

sprobuj urozmaicic wasze zycie wyjedzcie gdzies zrobcie razem cos fajnego jazda
konna na przyklad albo nie wiem wspinaczka cos co was bedzie cieszyc i ruszy
monotonie

[ashton]

Mnie akurat odwołanie ślubu bardzo pomogło - ostatecznie ślub się odbył ledwie
3 miesiące po niedoszłym terminie Nasz związek wisiał nawet nie na włosku,
ale na pajęczynie i wstrząs bardzo nam pomógł. Ale osobiście nie polecam. Za
duże ryzyko.

[maraxela]

sorki za bledy ortograficzne to moja zmorapewnie juz czytac tego nie mozecie

[ashton]

A do mnie przylatuje czasem zabłąkany motylek. Pewnie się urywa ze stada
tańcujących u dziewczyn, którym już nie zazdroszczę. Nigdy nie wiem, kiedy się
zjawi. Czasem w chwili bardzo że tak powiem niewymownej czasem w środku
ostrej kłótni, najczęściej ot tak po prostu. Wtedy otwieram szeroko moje małe
świńskie oczka i patrzę całkiem inaczej na mojego Męża. I cieszę się że jest tu
i teraz. I uśmiecham się. Motylek odlatuje. I żyje się dalej ))

[ashton]

Renata Przemyk śpiewała "niepotrzebna wcale mi taka miłość do krwi". Z tym mi
się właśnie motylkowa miłość kojarzy. Z czymś wszechogarniającym. Na cholerę
to? Motylki prędzej czy później odlecą - i co zostanie? Często nic. I mamy
piękne tragedie.

[maraxela]

wasze zycie juz jest malzenstwem tylko sie tak nie nazywa,ja szukajac motylkow
o malo nie stracilam najcenniejszego faceta w moim zyciu i wiem ze te motylki
nie sa warte 5 gr.teraz wiem ze miedzy przyjaznia a miloscia jest wspolny
mianownik .

[andzela123]

Tak mi mowcie! Wlasnie tego potrzebowalam. Chyba rzeczywiscie po tylu latach
motylke umieraja ale pozostaje cos o wiele bardziej trwalego. Blotem czestowac
sie nie nalezy, bo sie nie znamy, ale podniesc na duchu zawsze mozna
przynajmniej sprobowac!
Generalnie czlowiek jest jednak DOSC mocno skomplikowany i ile osob tyle
pogladow.
Dziekuje za wszystkie podpowiedzi...

o motylkach parę słów :)

[ala-81]

tak, motylki istnieją ale nie warto na nie czekać, bo wszędzie dobrze gdzie nas
nie ma, a motylki żyją krótko

Jestes glupia jesli piszesz prawde

[sangare]

Albo pogrywasz soebie z forumowiczkami! Po 11 latach uwazasz ze Ci ciezko. Wiesz
mozna powiedziec tylko jedna rzecz o Tobie. Jestes pie....oną materialistka
skoro przez 11 lat luznego zwiazku Cie utrzymywal i Ci to nie przeszkadzalo,
zaczelo dopieor teraz gdy trzeba sie zdeklarowac!!! Bleee

[ashton]

Pewna jestem, że każda z nas ma wśród krewnych czy znajomych parę, w której
tylko mężczyzna pracuje a kobieta nie - BO NIE! Bo facet jest od tego żeby ją
utrzymywał. My robimy oczy jak filiżanki, a dla nich jest to normalne i tak im
dobrze, więc niech sobie żyją w zgodzie długo i szczęśliwie.
Tutaj mamy inną sytuację i tym bardziej nie byłabym taka ostra...

[andzela123]

Tak jak napisalam: blotem czestowac sie nie nalezy, bo sie nie znamy. A co
powiesz na to: jak przez rok moj luby lezal w lozku po operacji to myslisz, ze
kto go utrzymywal, ZUS? Jakos musialam dac sobie rade. .... na wieki wiekow...
AMEN

[malinakalina]

No własnie o czymś takim pisałam.
Pochylic tylko głowe należy bo nie każda z nas dostaje taki sprawdzian od
zycia , a jesli dostaje nie kazda wychodzi zwyciesko.
Trzymam kciuki za dobra decyzje i pamietaj motyle sa mocno przereklamowane. )

[malinakalina]

No ja z moim W. jestem juz 9 lat i jak zaczelismy tak na serio planowac slub to
zaczelam kombinowac i miec watpliwosci.......................I tez jakies
dyrdymaly o motylach przychodzily mi do glowy. A teraz mysle sobie tak ze to
jest dokladnie tak jak napisala jedna z dziewczyn, motylki to jest ten pierwszy
poczatkowy etap milosci ( juz pewnie nie pamietasz jak to bylo i zaczynasz
myslec ze chyba nigdy?!!! ) a czesto po tym etapie nie zostaje nic albo tak
zwane go...no ze bede ciut wulgarna. Wiec olej motyle !!!!!

A i jeszcze jedno, mnie pomogla jedna rzecz wyobrazilam sobie ze moj przyszly
maz ulgega wypadkowi no chocby jutro i jest przykuty do lozka - sparalizowany
i wiecie co??? Jedyne co bylam sobie w stanie wyobrazic to ze bede sie nim
zajmowac do konca zycia poprostu nie moze byc inaczej. Na dobre i zle i
tyle.Skoro tak to musi byc milosc.

A wiem o czym pisze bo moja mama a ja razem z nia ( troche pomagajac) zajmowala
sie chora na alzchaimera ( nie wiem czy dobrze napisalam ?) babcia. I dlatego
wiem ze mozna. I ze takie rzeczy to jest prawdziwa milosc i oddanie.

Uuufff..............No ckliwe i rzewne to wyszlo ale mam nadzieje ze jakis sens
ma to co napisalam.

pragmatycznie

[bystra_26]

Napisałaś, że nie pracujesz, bo staja temu na przeszkodzie jakieś kwestie
prawne.

Może jako osoba dorosła powinnaś się z nimi zmierzyć i je jakoś pokonać.
Pracując możesz zyskać pewność, czy nie jesteś z tym człowiekiem głównie w
związku z kwestią utrzymania.

[izulona]

Ja coś mogę powiedzieć na ten temat, bo jestem z Moim 10 lat. I miałam podobne
myśli (gdzie motylki, gdzie bicie serca na Jego widok itp itd.)gdzieś około po
ok 6-7 latach. Więc "ten" etap już dawno za mną. Teraz nie miałam już tego typu
myśli - wiem czego i kogo chcę, nie mam dylematów przedślubnych itp. Wtedy
jednak kilka lat temu, gdy je miałam długo biłam się z myslami, co dalej? Szukać
kogoś kto będzie zwariowany, a raczej szukac tego uczucia, szaleństwa,
namiętności, zakochania. Czasami wydawało mi się, że tak właśnie powinnam robić,
bo to świetny przyjaciel, ale czy kochanek? Jednak po pewnym czasie zrozumiałam,
że esencją życia człowieka - mojego życia - nie są burzliwe emocje i wichry
namiętności, nei stado szalejących w brzuchu motyli, ale - bezpieczeństwo,
niezawodność - a było wiele sytuacji złych, smutnych w naszych życiach, które to
zweryfikowały - kim jesteśmy dla siebie? Przeżyliśmy przymusowe rozłąki
"wojsko", "praca za granicą", przeżyliśmy rodzinne dramaty "śmierć bliskich i
opieka nad nimi", "rozwody" itp. i ciagle jesteśmy ze sobą, wspieramy się.
Kiedyś musiałam sprawdzać czy on ciagle "trzyma mnie za rękę" czy ciagle jest
obok dziś mam pewność, że On cały czas jest - nie muszę niczego sprawdzać.
Chcoiaż oczywiście nasze życie to nie tylko stałość ale też delikatny łoskot
motylków - może nie stada motyli, ale jednak. Wystarczy dbać o siebie, o Niego
i o związek i o te motylki, a będą nas łaskotać nawet i po x-sięciu latach

[izulona]

I tak sobie myślę, że jeśli nie będziemy my zabiegać sami - dbać o tę MIłOść, to
faktycznie przyjdzie rutyna, łzy, nieszczęście, w konsekwencji rozstanie? O ile
na początku znajomości o nic dbać nie trzeba, bo serce samo się z piersi wyrywa
i tango tańczy, bo jesteśmy "pod wrażeniem" drugiej osoby", o tyle z czasem,
kiedy różowe okulary przybierają barw codzienności, szarości sami musimy
"zakasać rękawy" i do roboty. Na różne sposoby można to robić, mi je Serce
dyktuje. Można np podczas rozłąki pisać pamiętnik, który potem damy Ukochanemu,
warto nie izolować się od reszty świata, wyjść czasem do kina, na spacer,
rozmawiać na różne tematy, wyjechać. Są też małe gesty dnia codziennego, dzięki
którym nasza MILOść kwitnie. Tylko trzeba o nich pamietać. Pozdrawiam wszystkie
z dylematami

[maraxela]

zgadzam sie z iza motylki trzeba sobie "urodzic" nic samo nie przyjdzie a
kluczem do szczescia jest zrozmienie ze w kazdym zwiazku etap burzliwej milosci
trwa ktotko i po paru miesiacach bedzie to samo od czego tak uciekalycie

Izulona i inne długodystansówki - pytanie

[lacitadelle]

Mam pytanie do dziewczyn, które piszą, że decydują się na ślub po 10 lub więcej
latach związku (nie mówię o związkach od 15 roku życia) - co sprawia, że
decydujecie się na taką zmianę w dojrzałym i bardzo dobrze funkcjonującym
układzie? Dlaczego po tylu latach zmieniacie zdanie?

[izulona]

lacitadelle napisała:

> Mam pytanie do dziewczyn, które piszą, że decydują się na ślub po 10 lub
więcej > latach związku (nie mówię o związkach od 15 roku życia) - co sprawia,
że > decydujecie się na taką zmianę w dojrzałym i bardzo dobrze funkcjonującym
> układzie? Dlaczego po tylu latach zmieniacie zdanie?
Nie wiem czy Cię dobrze rozumiem i czy dotyczy to pytanie również mnie - miałam
dokładnie 15 lat jak poznałam Mojego . Ale odpowiem mimo wszystko - mam
ćwierćwieku już i skończyłam studia, zaczęłam pracować, wcześniej byłam za
młoda i nie gotowa do życia dorosłego. Zdania nie zmieniałam, planowałam,
marzyłam o tym od dawna. Pozdrawiam.

[lacitadelle]

Dzięki za odpowiedź, ale bardziej chodzi mi o starsze (od Ciebie) dziewczyny - w
Twoim przypadku sytuacja jest dla mnie całkowicie logiczna

[pomidorekk]

wypowiadam się czysto hipotetczynie- bo jest z moim narzeczonym 4 lata niecałe,
choc wiek mam słuszny- 28 lat prawie.
do wszystkie chyba człowiek dojrzewa. Ja bardzo dziedawno dojrzałam do
macierzyństwa- jak miałam 23 -24 lata to jeszcze się zarzekałam, że ja dzieci
miec nie będę.
nie chciałam też za mąż wychodzić.
a teraz w moim wieku wszystkiego czego chce to stabilizacja, ciepło rodzinne,
kochający mąż i tupot małych nóżek. I myślę, że te wieloletnie pary też
dojrzewają.

[kartynka]

To ja moze tez dorzuce dwa grosze Mam 28 lat, z narzeczonym jestesmy razem
prawie 6, mieszkamy razem ponad 4. decyzja o malzenstwie u nas wyszla jakos
zupelnie naturalnie, po prostu jest to kolejny etap naszego zycia. Obydwoje
jestesmy pewni, czego oczekujemy od siebie i drugiej osoby, znamy sie bardzo
dobrze (chyba nic nas nie zaskoczy) i obydwoje wiemy, ze po prostu kochamy
sie nawzajem i nie wyobrazamy sobie zycia bez siebie. A slub to po prostu,
zalegalizowanie naszego zwiazku w obecnosci przyjaciol i rodziny, no i pozniej
pewie przyjdzie czas na tupot malych nozek....

[malinakalina]

Moj przypadek i moja odpowiedz to banal, ale jaki to z banalami bywa prawdziwy.
dojrzelismy do tego. Pod wieloma wzgledami. emocjonalnie i finansowo ( wesele
finansujemy sobie prawie smi bo rodzicow nie stac na wyprawienie nam
wesela )
A emocjonalnie no coz .....jestesmy razem od 18 roku zycia. I jak pisalam na
tym forum kiedys to zawsze smialam sie troche z tych par ktore sa ze soba od
liceum - wydawalo mi sie ze to sie nie moze udac az nieoczekiwnie dla nie samej
sama stalam sie taka para
I to Ja bylam ta " niegrzeczna " w tym zwiazku. Imprezowalam mocno i takie
tam.........Pare razy wydawalo mi sie ze ten jedyny to dopiero gdzies czeka (
czlowiek mlody to glupi heh...)
Ale zawsze okazywalo sie ze moj W. wygrywal zawsze mial wszystko co trzeba i
pokonal wszystkich rywali czesto o tym nawet nie wiedzac.
Zeby bylo jasne nigdy go nie zdradzilam ale mysli mialam rozne glupie.........

Reasumujac dojrzalam i zapragnelam tego jako naturalnego kroku i etapu w naszym
zwiazku/zyciu.
Chociaz na " tupot malych nozek " to dla mnie za wczesnie( a mam lat 27 ) .Ale
Ja chyba wolno do wszystkiego dojrzewam.

powiem tak

[karolin-k]

akurat u Ciebie to długo trwa,
ale jeśli dziewczyna mając 25 lat, będąc w związku 5 lat, ma takie watpliwości
to niestety nie wróży to dobrze

moim zdaniem taki związek to przyzwyczajenie, ja też miałam takie wątpliwości,
nie chciałam ślubu, nie chciałam sie rozejść, bo niby dużo strace
na szczęście poszłam po rozum do głowy i zaryzykowałam i się rozstaliśmy
najlepsza moja decyzja

dziś jestem szczęśliwą narzeczoną, przeżyłam to o czym zawsze marzyłam i nie
mam żadnych watpliwości i za dwa miesiące będę żoną

Trudno mi Tobie radzić andzela123, w każdym razie, wiem, że kazdy związek po 10
latach wygląda już inaczej niż po 2, może zapomniałaś jak było z Tobą 10 lat
temu?

[gina28]

Pomyśl o przysiędze małżenskiej. Jesteś w stanie szczerze ją złożyć? Tzn.
zdecydowac się na nią, na Niego, na Wasze wspólne zycie? Jak tak, to głowa do
góry i ciesz się ślubem

[andzela123]

Bede szczera podczas przysiegi a nawet wiem, ze ze wzruszenia bede ryczec na
caly kosciol! Ja tez imprezowalam podczas gdy moj luby wolam inne bardziej
spokojne rzeczy i mialam okazje nie raz porownac go z innymi mezczyznami. Ale
ON zawsze wygrywal. To do niego wracala i w jego objeciach zasypialam. Zatem?
Czytajac Wasze wypowiedzi mam ochote tylko na jedno: na wieki wiekow, AMEN!!! I
zyli dlugo i szczesliwie pracujac nad motylkami!

[larabee]

andzela123 - rozumiem Cię bardzo dobrze.
ashton, izulona, maraxela - dziękuję Wam, bo dzięki Waszym postom dowiedziałam
się bardzo dużo o sobie samej. A może ja to wiedziałam, tylko jak wiele z nas
ciągle szukałam... czegoś? kogoś? Ok. - to były posty po prostu o mnie.
Z moim M. jesteśmy razem 10 lat, z czego pierwsze 7 na odległośc: "widzenia" raz
w tygodniu i w końcu moje załamanie, które spowodowało, że wpadłam w inne
ramiona. I były motylki i lekkośc serca i komentarze od dawno nie widzianych
znajomych "To Ty? Nie poznałam!Jesteś taka szczesliwa!".
A jednak motylki to nie wszystko. Pasja, to nie wszystko. Łóżko to nie wszystko.
Choc trwało to kilka miesięcy. Ale nie żałuję, bo co przeżyłam, to moje i
dlatego, że... Mój M. obudził się wreszcie, zrozumiał, że kilkaset kilometrow
można bez problemu przebyc, a prace można znaleźc wszędzie - wystarczy chciec.
Mieszkamy razem prawie 3 lata. W sierpniu ślub. I choc czasem czegos mi brak,
wiem, że to dobra decyzja. Ja go kocham, a on mnie. Taką bardzo... spokojną
miłością Nie ma porywów. Ale jest czułe spojrzenie, jest tęsknota, jesli jedno
nie widzi drugiego chocby jeden dzien.
I wiem, że jeśli kiedyś upadne (tak koło 80-tki., jesli dożyję , to on mnie
podniesie.

Pozdrawiam,
larabee
(rocznik '76