Historia pewnego kościoła

Dosyć typowe: choroba, wizje, "objawienie"

[and_nowak]

To wbrew pozorom dosyć typowy przejaw choroby psychicznej. W tym wypadku
dotknęła ona psychiatrę.
Chyba widziałem tego faceta przed wieloma laty w TV - opowiadał "jako lekarz" o
"objawieniach oławskich" i jakichś innych. Reporter sobie zrobił jaja:
wypowiedziami psychiatry przeplatał materiał o "objawieniu" w jakiejś wsi.
Trwało to długo, wypowiedzi brzmiały fachowo - i na końcu ów lekarz dowalił, że
jeden z "nawróconych" jest nawiedzony przez szatana, że "Matka Boska Oławska" mu
to powiedziała itp.

M.in. dlatego Kościół Katolicki (inne też) podchodzi z dużą rezerwą do wszelkich
objawień, jak również opętania.


BTW: Co się dziwić osobie, która ma wizje i nie potrafi ich sobie racjonalnie
wytłumaczyć - siła nadprzyrodzona staje się naturalnym wyjaśnieniem. Wrogowie -
naturalnie opętani przez szatana.

Zresztą, weźmy J.Kaczyńskiego i innych naszych lustratorów: każdy, kto nie jest
z nami na pewno jest w układzie post-ubeckim. Na usługach WSI. Widzieliście
twarz Macierewicza ? On chyba naprawdę wierzy w to co mówi. Być może i jemu
rodzina zatruwa herbatę. Na rozkaz rosyjskiego wywiadu rzecz jasna.

nie demonizowałbym tak wiary

[Gość: leon]

nawet ze strony ateistów, patrząc na historię świata, religia miała
wiele dobrych punktów niezależnie od tego czy Bóg istnieje czy nie,
powstanie religi katolickiej oparte było na zasadach które są
dzisiaj fundamentalne dla prawa i moralności, były i są też słabe
punkty, ale nie umniejszają one zasług kościoła w historii świata

Historia pewnego kościoła

[tango9]

Nie jestem mistykiem, a zatem nie wiem o co tu chodzi. żadnych głosów nie
słyszę, których nie mógłbym zidentyfikować. A mimo to należę jak to się mówi do
ludzi wierzących. Wizji nie mam. Chyba że w telewizji. W satelicie różne obrazki
można zobaczyć... Trochę anatomii człowieka z okresu przed grzechem Ewy. Bo
Adam nigdy by sobie na coś takiego nie pozwolił. Mieć taki ogród i go stracić? I
to z powodu kobiety? Moja percepcja postrzegania świata jest tak uboga, że nie
pozwala mi na uwierzenie np. w stygmaty o. Pio, które podobno tuż po jego
śmierci znikły. Według mnie była to zamierzona mistyfikacja a nie mistyka i
wcale nie dziwię się Ratzingerowi, że był przeciwnikiem "produkcji" świętych
przez Jana Pawła II, którego zresztą bardzo szanował. A historię pewnego
kościoła trzeba zawrzeć w lamusie pomyłek historii. I tylko tyle.

Historia pewnego kościoła

[syntx]

Od jakiegoś czasu czytam wypowiedzi na forum. Tym czy innym...
Często widzę tu bezsensowne spory, czy bóg istnieje, czy nie.
Chcielibysmy sobie na wzajem udowadniać, kto ma rację. Rację mammy
wszyscy i wszyscy mylimy się za razem. Ja już od dawna w boga nie
wierzę. Zacząłem patrzeć dzięki temu na świat, dostrzegając
wszystkie barwy. Zrozumiałem, jak niewielka jest granica między
chorobą psychiczną a normalnością. W zasadzie to nawet pojęcie
normalności nie powinno funkcjonować, bo wszyscy jestesmy trochę
nienoralni, ułomni. Wiara w boga, pozwala sie nam odnaleźć i jest
potrzebna do pewnego momentu. Kiedy jednak dla kogoś to zbyt płytkie
i zbyt mało, szukać nalezy na własną rękę. W imię wiary ginęło
nieporzebnie wielu ludzi. Chrystus który dla mnie jest jednym z
największych filozofów, złapał by się za głowę, gdyby zobaczył, do
czego wykorzystuje się jego idee. Jak bardzo ludzie wierzący,
potrafią być źli, okrutni i ograniczeni. Mnie nie razi fakt, że ktoś
wierzy i nikogo nie mam ochoty "nawracać". Istotne jest tylko to,
jacy jesteśmy dla siebie na wzajem. Martwi mnie to, że chociaż w
polsce umie się już mówić głośno o seksie o psychologii i całej
masie delikatnych, lecz istotnych spraw, dzieje się też wiele złego.
Przedewszystkim stajemy się sobie coraz bardziej obcy, czujemy się
zagubieni. W tym celu, zamiast radzic sobie z pewnymi problemami,
ogłaszamy, że są one normane. Np; problem homoseksualizmu. Problem
ludzi samotnych. Feministki, single itd. coś tu się w moim ujęciu
nie trzyma kupy. Każdy ma prawo być taki a nie inny. Nikt nie jest
zły. Ale jakoś od dłuższego czasu mam poczucie, że im bardziej się
otwieramy na wpływy zachodu, tym więcej pojawia się problemów z
którymi nie umiemy sobie radzić. Pojawia się masa możliwości,
którymi jeszcze jesteśmy oszołomieni. Pozatym nastaje stan chaosu...
Ludzie są zmuszeni wyjeżdżac do Angli, zostawiają swoje żony i
dzieci. Teraz tak już będzie. coraz mniejsze poczucie
bezpieczeństwa, stabilizacji. Więcej psychologów, terapii, leczenia
nerwic i bezsenności. Będzie potrzeba trochę czasu, aż to wszystko
się unormuje. Aż dorośniemy jako naród do wielu spraw. Aż tacy
ludzie, jak "pan psycholog katolik", po prostu odejdą z tego świata.
Ale przede wszystkim, kiedy przestaniemy stawiać karierę i życie na
wysokich obrotach, ponad to co piękne. Nasze życie jest bardzo
krótkie. I raczej rajów później bym się nie spodziewał. Każdy z nas
ma w sobie jasną i ciemną stronę. Rodzice potrafią nas niszczyć w
imię swojej miłości, później w podobny spoób my niszczymy ukochane
osoby. Mnie zaskakuje taka silna biegunowość wśród ludzi; albo
wierzę w boga, kocham, zakładam rodzinę, albo neguję wszystko, robię
karierę, jestem lesbijką i feministką, bo mam do tego prawo. Myślę
że trzeba jakoś to wszystko wypośrodkować. Bo taką samą ułomnością
jest obnoszenie się z wiarą, bicie zony, czy wychowywanie dzieci pod
kloszem i w iluzji, jak i powiedzenie; to fajnie że jesteś lesbijką,
feministką. To fajnie że jesteś sam, po co się w coś angażowac, po
co kochać. Chodzi mi o to, że nie powinno się tworzyć iluzorycznych
nisz, undergroundu dla ludzi o różnych poglądach, tylko pokazac im
jak żyć i co jest ważne. Bo każda femnistka cierpi i brakuje jej
faceta, każdy gej chcialby byc w głębi serca "normalny". Tylko że to
są choroby tego pokolenia, tego czasu, tej nowej cywilizacji.
Powinniśmy się nad tym zastanowić. A nie kłócic o boga. Urządzać
parady równości, manifestowac swój ból i zagubienie, robić z tego
sposób na życie. Choć czasem jest już za późno. Pomijając względy
czysto medyczne, genetyczne... wielu z nas jest ofiarami presji
społecznej, nieświadomych rodziców i całego syfu, jaki sobie
fundujemy nie wiadomo dla czego. Kościół też się do tego przyczynia.
Czemu nikt nie porusza istotnych problemów? Wydaje się, że pewne
społeczne problemy można rozwiązać bardziej mądrze, niż udowadniać,
że to co nas boli, z czym sobie nie radzimy, to nowa jakość życia,
całkowicie słuszna i prawidłowa, kiedy wiele zjawisk i zachowań
wcale w naszej naturze nie leży. Przejęliśmy modę na pewne choroby i
wynosimy to na piedestał. A to są smutni ludzie i powazne problemy,
depresje i brak poczucia sensu. Jak takie związki anonimowych
alkocholików... masowa psychoterapia i babranie się w głównie.
Zacznijmy być dla siebie ludzmi, a potem pytajmy o boga.

[czarny_petrus]

koniecmilczenia.pl/art/2ambun.html
Jesli byl ktos bity, brutalnie karany w dziecinstwie to prawie
pewnosc, ze ten model wychowawczy przeniesie na swoje potomstwo i
dalej i dalej...Rodzicielstwo, to madre towarzyszenie dziecku w
rozwoju a nie spelnienie posiadanie dziecka i za wszelka cene bycie
autorytetem i domaganie sie szacunku.