Dla czego w szkole nie uczą mitologii słowiańskiej

[edico]

Oprócz greckiej i rzymskiej, a przecież mamy własną o wiele bardziej
interesującą, ciekawszą, piękną, fascynującą i każdemu z nas bliższą, bo
wywodzącą się z wierzeń naszych przodków. Ludzie aktualnie bardzo często nawet
nie mają pojęcia o tym, że mamy swoją mitologię, demonologię i swoje pradawne
wierzenia. O tym powinno się uczyć.

Czemu więc w programie nauczania jest miejsce np. na religię chrześcijańską, a
odrzuca się naukę o tym jak w czasach przedchrześcijańskich wyglądało życie na
terenach Europy środkowej i naszych ziemiach?

Komu zależy na tym, wciskać metodą Kononowicza, że przed chrześcijaństwem nie
było niczego?

Czy w miejsce jednej z dwóch godzin religii - skoro nie można jej przywrócić
na rzecz historii - nie można przeznaczyć jej na przyswajanie sobie wiedzy z
zakresu mitologii słowiańskiej?

[Gość: m]

a czemu nie bałtosłowiańskiej? Hier sind Ostpreussen.

[Gość: Aga]

I scytyjskiej!

[edico]

Nie wiem, czy te osobiste wysublimowane sentymenty znajdą jakieś godne uwagi
uzasadnienie, ale masz prawo i do takich sugestii. Wiedza także i w tym zakresie
nikomu by nie zaszkodziła. Przekonany jestem, że nawet pobieżne zapoznanie się z
mitologią słowiańską uchroniło by Cię przed bezmyślnym wypuszczeniem kolejnego
szczura :))

[Gość: m]

ale nie mozna zrownywac MITOLOGII slowianskiej, o ktorej niewiele wiemy, z
TEOLOGIA katolicka - badz, co badz rozwijana bez przerwy od dwoch tysiac leci.

bardziej sensownym rozwiazaniem byloby nauczanie w szkolach na osobnych
zajeciach podstaw filozofii albo religioznawstwa jako takiego (gdzie etyka i
teologia chrzescijanska bylaby jednym z elementow nauczania).

[edico]

Gość portalu: m napisał(a):

> ale nie mozna zrownywac MITOLOGII slowianskiej, o ktorej niewiele wiemy, z
> TEOLOGIA katolicka - badz, co badz rozwijana bez przerwy od dwoch tysiac leci.
I która to teologia katolicka od 1000 lat robi wszystko, co tylko było i jest w
jej mocy, by wszelkie ślady po mitologii słowiańskiej usunąć.
Nie stanowi to nie tylko nadającego się do przyjęcia żadnego argumentu ale także
wszelkie cechy dywagacji tego typu można porównać do negacji zgłębiania się
egiptologów w przeszłe czasy, skoro na ziemiach Faraonów początek swój wzięła
nowa religia tzw. chrześcijańska.
Wręcz kapitalne uzasadnienie o wyższości teologii katolickiej nad wszelkimi
innymi wartościami tego świata acan tu serwujesz.

> bardziej sensownym rozwiazaniem byloby nauczanie w szkolach na osobnych
> zajeciach podstaw filozofii albo religioznawstwa jako takiego (gdzie etyka i
> teologia chrzescijanska bylaby jednym z elementow nauczania).
Byłem i jestem za tym rozwiązaniem nie tylko ja, o czym świadczy wiele
publikacji na ten temat, dyskusji medialnych czy wątków w dyskusjach na szeregu
forum. W praktyce ważne było jednak tylko wprowadzenie religii do szkół pod
jakimkolwiek pretekstem i nikt niczego więcej obiecywanego w związku z tym
wiekopomnym dziełem nie miał zamiaru robić czy spełniać.
Potraktowano społeczeństwo tak, jak się go traktuje w IV RP - czyli delikatnie
mówiąc mało poważnie.
W miejsce zagospodarowania wolnego czasu uczniom nie uczęszczającym na lekcje
religii zafundowane w środku innych zajęć, zafundowano drugą taką godzinę w
tygodniu. Czyli innymi słowy przez cały czas trwania lekcji religii na terenach
szkół wałęsa się bez opieki mniej więcej polowa klas, w których się odbywają
lekcje religii z bardzo prozaicznego powodu, ponieważ:

- zabrakło najzwyklejszej odpowiedzialności spadochroniarzom wprowadzającym
religie do szkół za pozostawienie bez nadzoru dzieci i młodzieży na takie lekcje
nie uczęszczające (nie poszły za tym rozwiązaniem żadne etaty pozwalające na
organizowanie czasu wolnego czy chociaż najzwyklejszego nadzoru nad raptem
uwalnianymi uczniami z zajęć szkolnych)

- o zajęciach z filozofii czy religioznawstwa można tylko pomarzyć do dnia
dzisiejszego z wiadomych zresztą przyczyn,

- o etyce gadaj sobie tatka latka, bo stanowiło by to zwrócenia uwagi również na
inne niż głoszone wartości.

Natomiast wszelkie jakieś teorie nauczania teologii na lekcjach religii z braku
innych możliwości darował bym szkołom z pełnym przekonaniem i w dobrej wierze
oczekując najpierw jednoznacznego wyjaśnienia szeregu zagadnień tej natury
najpierw w samym kościele bez zawracania głowy uczniom.

[edico]

Czyli zupełnie tak samo, jak w religii katolickiej.
Poza Zwiętowitem pływającym łodzią (być może też i unosił się?) po morzu
pokrywającym całą ziemię, nic nie istniało. W bliżej nie określonym przedziale
czasowym Kiedyś (w bliżej nie określonym przedziale czasowym) podzielił się na
dwie części dając początek dwóm bogom: Swarożycowi (tutaj utożsamianemu z
Perunem) i Welesowi. Czy nie nawiązuje to czasem do mitologii greckiej czy syna
bożego na ziemię w katolicyźmie? A trzeba pamietaćo tym, że te wierzenia są
znacznie starsze od historii katolicyzmu na naszych ziemiach.

Weles mieszkał w głębi morza, a Swarożyc (Perun) pływał łodzią po jego
powierzchni. Obaj pragnęli samodzielnie stworzyć Ziemię, wiedzieli jednak, że
jest to tylko wtedy możliwe, gdy będą ze sobą współpracować. Czy nie uważacie,
że już od samych podstaw legła zupełnie inna filozofia życia na ziemi od
szerzonej w religiach chrześcijańskich jedynie słusznej racji???

Pewnego dnia Weles wynurzył się wydobywając na powierzchnię garstkę piasku, z
której Swarożyc stworzył kolebkę Ziemi. A więc współpraca w przeciwieństwie do
wskazówek wynikających z ST i NT.

"Była to mała wysepka, na której obaj ledwie się mieścili. Weles nie miał
zamiaru się nią z nikim dzielić i postanowił zepchnąć Swarożyca do wody. Wtedy
mógłby stać się samodzielnym władcą Ziemi. Jednak jego plan się nie powiódł. Gdy
Perun spał, Weles chciał zepchnąć go do wody, ale w którą stronę go nie
popchnął, ziemia rozrastała się, aż urosła do niewyobrażalnych rozmiarów".
Doszło do walki między braćmi, w której zwyciężył Swarożyc (Perun). Weles został
zesłany do otchłani, która oddana została mu we władanie. Perun nie mógł go
zniszczyć, wiedząc, że bez niego nie może nic stworzyć.
Czy nie przypomina to wiecznie trwającej potyczki Boga z diabłem w chrześcijaństwie?

Czyż nie znacznie ciekawsze podejście do zagadnienia dobra i zła? Takie
podejście do tego zagadnienia wynika z założenia, że rzeczywiście o to w tym
przekazie chodzi, ponieważ nie zostało wyraźnie wyartykulowanw, że któryś z tych
Bogów był jednoznacznie zły.

Istnieją jeszcze inne wersje tego mitu o symbolizujące dwoistość natury i jej
konfrontacji w układzie dobro przeciwko złu.

Jako ciekawostkę można zasygnalizować, że Cyganie siedmiogrodzcy słowiańską
genesis wzbogacili o powstanie ludzi.

Mam nadzieję, że skorzystasz czytając ten dość ogólny i skrótowy post korygując
swoje założenie, że przed katolicyzmem na tych ziemiach nic nie istniało.

Na dole wątku podałem kilka linków wzbogacających przytoczone tu informacje.

Pozdrawiam w przekonaniu, że poruszona w tym wątku tematyka zmusi do rozwagi
przed dezawuowaniem mitologii i kultury Słowian.

do edico

[ravendom]

Musze Ci przyznać, że sam kiedyś zastanawiałem się nad tym faktem. Zacząłem
nawet sam grzebać w interencie zeby sie czegoś więcej dowiedzieć. Na jednej ze
stron interentowych (adresu nie przytocze gdyż było to dosyć dawno temu, w
czasach kiedy jeszcze korzystałem z kawiarenki) przeczytałem o przyczynie braku
nauczania o mitologi słowińskiej w szkołach. Otóż nasi przodkowi byli w
większości niepiśmienni (w przeciwieństwoe do Greków i Rzymian) i niewielka
jest wiedza na temat samej mitologi słowiańskiej. Przebieg rytułałów i zarys
kultury można odtworzyć na podstawie wykopalisk, ale z mitologią już
tak 'łatwo' nie ma niestety. Gdyby krzyżowcy przestrzegali przykazań własnej
religi, a zwłaszcza 'Nie zabijaj' i nie wycieli w pień naszych braci, którzy
swoich bogów już mieli, to moze w szkołach dzieci uczyłyby sie o wierze ojców.

POZDRAWIAM
ravendom

[edico]

Jest dosyć sporo materiału na ten temat. Niestety celowo dosyć skrzętnie
skrywanego przed oczyma gawiedzi. Na początek odpowiedzi na pytanie dla czego
tak się dzieje, postaraj się sięgnąć do najnowszych badań archeologicznych
dokonanych przy remoncie katedry w Poznaniu finansowanego z kasy państwowej i
przerwanych w momencie odkrycia innej znacznie starszej budowli mogącej
przynieść bardziej skonkretyzowaną wiedzę o tamtych czasach weryfikującą
głoszone przekonania. Stawianie kościołów katolickich na gruzach świątyń
słowiańskich lub innych budowli z tamtych czasów było regułą tej ekspansji
zmierzającą do bezpardonowego odcięcia Słowian od własnych korzeni.

Dzisiaj nie ulega już żadnej wątpliwości, że opór przeciw chrześcijaństwu wśród
Słowian był poważny. Biskup Thietmar przekazuje przykładowo, jak wyglądał opór w
diecezji marseburskiej (jak podaje "najspokojniejszej" w regionie).

Otóż chrystianizowani tam Słowianie, którym kazano klepać niezrozumiałe im
modlitwy (jak Kyrie eleison), drwili sobie zmieniając słowa: "Aby łatwiej
nauczać powierzone swej pieczy owieczki, biskup Bozo spisał słowo Boże w języku
słowiańskim i polecił im śpiewać Kyrie eleison, wskazując na wielki płynący stąd
pożytek. Ci nierozumni Słowianie - zżyma się biskup — jednak przekręcili te
słowa gwoli szyderstwa na pozbawione sensu ukrivolsa".

W diecezjach mniej spokojnych rodzimowiercy dysponowali zdecydowanie mniejszą
skłonnością do żartów. Sam biskup opisuje wielkie powstanie słowiańskie ludów
niedawno nawróconych na chrześcijaństwo, które miało wybuchnąć w 983 r.:

"Zaczęła się ta zbrodnia 29 czerwca od wyrżnięcia załogi w Hobolinie i
zniszczenia tamtejszej katedry. W trzy dni potem zjednoczone siły Słowian
napadły, w chwili gdy dzwoniono na jutrznię, na katedrę brenneńską... Jej...
pasterz Folkmer uratował się na czas ucieczką, jej zaś obrońca Teodoryk wraz z
rycerstwem ledwie uszli tegoż dnia przed wrogiem. Duchowieństwo tamtejsze
dostało się do niewoli, Dodilo zaś, drugi pasterz tego biskupstwa, który,
uduszony przez swoich, leżał od trzech lat w grobie, został zeń wyrzucony. Te
chciwe psy obrabowały go z szat pontyfikalnych, które na równi z ciałem nie
uległy dotąd najmniejszemu zepsuciu, a następnie rzuciły go bez żadnego szacunku
z powrotem do trumny. Cały skarb kościelny został rozgrabiony i wiele krwi się
polało w sposób pożałowania godny. Zamiast Chrystusowi i jego zacnemu rybakowi
Piotrowi zaczęto oddawać cześć różnym bożkom z diabelskiej herezji poczętym i tę
żałosną zmianę pochwalali nie tylko poganie, lecz także chrześcijanie... Po tych
wypadkach Słowianie zniszczyli klasztor św. Wawrzyńca w mieście Kalbe, a
następnie ścigali naszych uciekających jak pierzchliwe jelenie. Nasze bowiem
grzechy przydawały nam strachu, a im męstwa".

Pomińmy tu wcale nie taki krótki okres tego powstania trwającego kilka lat czy
kilka następnych i kończonych przy pomocy wojsk cesarskich.

W pierwszych latach XI w. (1003) dochodzi do większego mordu kleru w Polsce — na
tzw. Pięciu Braciach Polskich Męczennikach, dzięki któremu Polska zyskuje swoich
pierwszych — obok Wojciecha, Bruna, Świerada-Andrzeja i Stosława-Benedykta —
świętych i męczenników zarazem. W skład tzw. św. Pięciu Braci Polskich wchodziło
dwóch niemieckich mnichów mających podjąć u nas ewangelizację, ich dwóch
polskich pomocników i nauczycieli zwyczajów tubylczych oraz polski kucharz.

W roku 1022, kiedy to wybuchnąć miała "straszliwa zawierucha", czyli bunt
przeciwko płaceniu dziesięcin. Czeski Kosmas napisał nawet, że w roku tym "w
Polsce nastało prześladowanie chrześcijan". Po ujarzmieniu buntu, jego przywódcy
zostali ścięci.

Śmierć Chrobrego pozwoliła poddanym na tyle odetchnąć i odreagować owo sławetne
wybijanie zębów za łamanie postu, że doszło do szeregu kolejnych znacznych
wystąpień i zrywów.

I to nie jest jeszcze koniec tych ogólnie zasygnalizowanych faktów. Zachęcam do
samodzielnej lektury, która może przynieść znacznie większe korzyści, niż czyjeś
zawsze w jakimś tam sposób skażone osobistym punktem widzenia informacje.

Pozdrawiam

[edico]

Był wyjątkowo nieudolnym czy może raczej pechowym krzewicielem "łowa Bożego".
Jako czeski biskup Adalbert, na chrzcie otrzymał imię "cieszącego wojów" —
Wojciecha.

Najpierw poniósł klęskę ewangelizacyjną w swej diecezji "Gdy nakłaniając swe
owieczki do posłuszeństwa wobec przykazań Bożych nie mógł ich odwieść od błędów
zadawnionej bezbożności, wyklął je wszystkie i podążył do Rzymu, aby się
wytłumaczyć z tego kroku przed papieżem", po czym zrezygnował z pasterzowania i
zaszył się w klasztorze.

Kiedy kolejny raz zapragnął przekonywać do wiary, trafił do pogańskich Prusów u
których musiał dopuścić się jakiegoś ciężkiego przewinienia tudzież profanacji,
gdyż stamtąd już nie wrócił ("Gdy potem z upoważnienia tegoż papieża usiłował
poskromić dusze Prusów wędzidłem słowa Bożego, przeszyto go włócznią i odcięto
mu głowę" - pisze Thietmar).
Jego towarzysze wrócili bez szwanku do siebie.

[tauron10]

Sposoby narzucania "jedynie słusznej wiary" w bardzo przystepny i skrócony
sposób przedstawił A.Sapkowski w książce pt."Świat króla Artura".Naprawdę
polecam!

[edico]

Dzięki. Przy najbliższej okazji poczytam sobie.

Pozdrawiam

[edico]

W rewanżu :))
Czesław Białczyński: Stworze i zdusze czyli starosłowiańskie boginki i demony,
Wyd. Leksykon.

Nie jest to co prawda książka naukowa a raczej jak przewodnik po świecie
trochę przypominającym świat Wiedźmina, tylko na ok. pere setek lat albo lat
wcześniej, zanim cywilizacja wypłoszyła Przypołudnice, Krasawki-Feje,
Bagienniki i inne, zostawiając tylko parę sztuk, by Wiedźmin na coś sie
przydał.

Ewa Nowacka: Bożęta i my, Wyd. Orenda.
Ładnie wydana i pięknie zilustrowana, raczej dla edukascji starszych dzieci.

Z poważniejszych wydań:
- Andrzej Szyjewski: Religia Słowian, Wyd. WAM, napisana przez pracownika
Instytutu Religii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jeszcze jest chyba do zdobycia
na rynku księgarskim.
- Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian, EAN, Warszawa 2006. Przybliża system
mitologii Słowian polecana na niektórych kierunkach uniwersyteckich. Osobiście
polecam właśnie tę ostatnio wymieniona pozycję.

Pozdrawiam

[edico]

Mirce Eliade napisał - wprawdzie nie wiele - o religii Słowian. Niestety,
wszelkie ślady po tej religii zostały zniszczone przez przedstawicieli obecnej
dominującej na naszych terenach religii.

Warto jednak pamiętać, że poza kilkoma opisami poczynionymi czy to przez kupców
czy zachowanych w klasztorach prawosławnych nie ma żadnych śladów po tej
religii. Wszystko zniszczono. Więc książki gdzie autorów ponosi fantazja
(polecam np. Brucknera) cenne są, ale nie pod względem dokumentalnym. Oczywiście
religia nie zawsze wymaga rytualnych zachowań i wyobraźnia może być tutaj cenna,
jednak poza imionami Bogów i przypuszczeniami niewiele zostało.

Warto w miarę możliwości sięgnąć do prac Kolberga Oskara. Pomijając fakt, że to
już niemal współczesne i przesiąknięte chrześcijaństwem pozycje, to dużo starych
i słowiańskich zachowań w nich opisuje. Czasami można nawet się nieźle
pouśmiechać, ale to właśnie zostało w ludzie ze starych wierzeń i podań.

A tak dla ciekawości - ponoć królestwo Welesa pod Tatrami sobie leży :))

Podejmowane próby bardziej precyzyjnego i ziemskiego zlokalizowania pojęć
spotykanych w mitach spotykamy nie tylko u Słowian.

W roku 1556 Rutilio Benicasa obliczył, że długość czyśćca wynosi 15750 mil a
jego szerokość 5011. Ta katolicka pakamera nieba znajduje się w odległości 505 i
pół mili od ziemi.

Z kolei benedyktyn, Alberano Desiderio, obliczył w roku 1705, że od stworzenia
świata, w niebie znalazło się 111.111.111.000 dusz ludzkich. Na skutek buntu
Lucyfera, ubyła trzecia część, czyli 37.037.037.000. Jego zdaniem, po rewolcie
pozostało w niebie 74.074.074.000 szczęśliwców :))

[edico]

Kto wie (zwłaszcza wśród młodszych), kto to był Weles, Mokosz, Radogost,
Strzybóg, Chors, Siemargł, Rod, Dola itp..

Kto zna słowiańskie demony, albo pradawne święta i obrzędy? - np. święto Jaryły,
kupalnockę, święta godowe, plonów, święto ognia i wody, (wjątkiem są tu Dziady,
które znamy dzięki A.M).

Kto wie co to jest Nawia, kim był Żmij, a kim Płanetnik...no właśnie jest tak
jakby nie było nic, a potem nagle hooo...ooop zjawił się Mieszko i od tego
momentu wszyscy jesteśmy katolikami i spadkobiercami wszystkiego tego, co za
sobą przyniósł w swych dziejach katolicyzm.

Dlaczego nie uczy się jaka była rodzima wiara Słowian (czyli między innymi
nasza), jakie były ich wartości i zwyczaje?

Wiara w potęgę przyrody i szacunek do niej godny jest naśladowania także przez
dzisiejszą młodzież.

[Gość: myk]

Przeczytawszy pierwsze zdania tego wątku zastanowiło mnie, ze edico w końcu
wymyślił coś ciekawego i może szykuje się interesująca dyskusja. Niestety, czar
prysł, okazało się, że chodzi o to co zawsze... ech.. szkoda.

Dodam więc tylko, że to SLD wprowadziło "na siłę" religię do szkół.

[edico]

Rozumiem, że przed Swawrogiem, Swarożycem czy Światowidem wolisz zmykać ratując
się moherowymi przeszczepami :))

Do tego swojego dodatku dodaj jeszcze pamiętniki Kuronia traktującego m.in. o
tym, jak to mazowiecki (będący wówczas członkiem SLD - bo jakże mogło by być
inaczej, hihihi) wprowadzał religię pod usilnym "molestowaniem" jednego z
biskupów w 1989 r. delikatnie informującym, że jak nie wyrazi na to zgody, to
wyprowadzi wszystkich moherów na ulice. Nie sądziłem, że biskup może być
członkiem SLD, ale skoro jest tam tylu TW, to dla czego nie ma być tam też
członków SLD ;o))

Ciekawie acan rozwijasz wątek. Proszę o jeszcze :))

[Gość: myk]

Zapewne ten sam biskup, który naciskał i na prezytenta Kwaśniewskiego by się po
Kościołach szlajał, bo inaczej wyprowadzi moherów na ulicę. O tego samego
chodzi?

ps.
> Rozumiem, że przed Swawrogiem, Swarożycem czy Światowidem wolisz zmykać
ratując
> się moherowymi przeszczepami :))

tylko Ci się wydaje, że COKOLWIEK rozumiesz.

[edico]

Widzę, że rozwijasz swój intelekt idąc śladami sam_soba i kecawego.
Gratuluję zadęcia.

[Gość: myk]

Ale dlaczego nie odpowiedziałeś na pytanie? Bardzo mnie interesuje, czy to ta
sama osoba..

[edico]

Poczytaj, to się dowiesz znacznie więcej, co uchroni Cię przed popełnianiem tak
karygodnych błędów z historii najnowszej.

[Gość: myk]

I tak za mną nie nadążasz. Mam Cię jeszcze bardziej pogrążać?

[edico]

Jeżeli masz czym? :))
Treści dotychczasowych postów wydają się wskazywać, że oprócz luk edukacyjnych,
niczym więcej nie dysponujesz :))

Święta Bożego Narodzenia, to nic innego, jak

[edico]

słowiańskie Godowe Święto, Szczodre Gody, Święto Zimowego Staniasłońca -
pradawne święto Słowian, przypadajace na okolice przesilenia zimowego. Obchodząc
święto solarne uznawane uznawane jest za początek nie tylko nowego
roku słonecznego, ale także roku liturgicznego oraz wegetacyjnego.

Oryginalnie święto to trwało kilka lub kilkanaście dni, przynosząc ludziom
nadzieję, napawając radością i optymizmem. Swaróg - Słońce po tych świętach znów
zaczyna odzyskiwać panowanie nad światem.

Tak więc w tej mierze importowany na mieczach katolicyzm nie tylko, że nic
nowego nie wniósł, to jeszcze zawłaszczył święta do niego nie należące.

[Gość: A-Żmij]

Edico, pisz dalej , ja się wciągam....
Powiedz cos więcej o Bogu Słońce

[edico]

A do książek leniu jeden!!! Komuna już dawno się skończyła :))

[edico]

Zgodnie z dzisiejszą wiedzą na ten temat (niestety nie z Kościoła), oryginalne
Pisma powstawały przez ponad 1500 lat i spisywane były przez ponad 40 autorów
(królów, pasterzy, rybaków, poetów, proroków itp.). Napisane zostały w językach
hebrajskim, aramejskim i greckim na trzech kontynentach.

Stary Testament powstawał w granicach jednego kraju lecz księgi Nowego
Testamentu w zupełnie innych i odległych od siebie rejonach Europy i Azji. Do
dzisiaj nie wiemy, do jakiego stopnia apostołowie uświadamiali sobie, że ich
pisma będą częścią "pisanego Słowa Bożego" przeznaczonego dla adeptów tej sztuki
przyszłych wieków.

Obecnie znanych jest ok. 4000 rękopisów całej Biblii, bądź jej części,
napisanych między II-im a XV-tym wiekiem. Znane nam manuskrypty pisane na
pergaminie, zostały sporządzone między IV-tym a XV w. Nazywa się je Uncjałami i
Kursywami. Uncjały pisano dużymi literami. Jest ich około 160. Pochodzą z okresu
pomiędzy IV-tym i X-tym w. Kursywy pisano drobnym, ciągłym pismem, poszczególne
wyrazy łącząc ze sobą. Powstały między X-tym i XV-tym wiekiem.

Obecnie składa się na nią 45 ksiąg ST i 27 pism NT. Do pierwszych tłumaczeń
należą "Przekład starosyryjski", "Septuaginta" i "Wulgata". W miarę rozwoju
papiestwa Biblia wychodziła z powszechnego użytku aż w 1229 r. papież Grzegorz
IX zakazał czytania "Biblii" pod sankcją kar inkwizycyjnych.

Zastępowano ją dekretami i dogmatami (twierdzeniami uznawanymi za pewnik jedynie
na mocy autorytetu soborów i papieża). Jak zresztą twierdzą Żydzi i
Chrześcijanie, powstała z natchnienia Bożego (rozumianego jako boskie-tchnienie,
oddech, "theo-pneustos"). Kontrastuje to z faktem, że w ST ani razu nie pada
słowo choć podobne do "natchnienie" z taką chęcią później eksploatowane.

Wiara ta opiera się więc jedynie na zaufaniu do proroków, którzy rzekomo mówili
z "rozkazu" i w imieniu Boga. Twierdzą oni także, iż Pisma są nieomylne, nie
posiadają ewidentnych błędów i są doskonałe dla zbawienia.

Przedstawione poniżej nieścisłości są zaledwie niektórymi, wybranymi przykładami
poddającymi delikatnie mówiąc w wątpliwość tę nieomylność. Ostateczny kształt
kanonu (wzoru) Nowego Testamentu (ilość i kolejność ksiąg) ustalił dopiero sobór
Trydencki w 1546 r. Nader długo trwały się spory o to, które to pisma
czesnochrześcijańskie należy uznać za bardziej ważne jako kanoniczne a które za
tło tych kanonów zwanych apokryfami.

Wierzący twierdząc, że Biblia jest tekstem oryginalnym i niepowtarzalnym zapewne
bardzo się "zmartwią" poniższymi informacjami dając tak charakterystyczny dla
nich upust "woli bożej".

Mając uszy i oczy zaklejone Biblią, trudno jest usłyszeć o Sumeryjczykach? A
żyli niestety tacy "paskudnicy (hi) w południowej części Mezopotamii i nad
Zatoką Perską istniało państwo Sumer. Wprawdzie do dziś nie ustalono, kiedy i
skąd przybyli jego mieszkańcy. Był to jednak niezwykły lud dysponujący już
wówczas wiedzą w wielu wypadkach dorównującą współczesnej. Już sześć tysięcy lat
temu Sumerowie wiedzieli, że Ziemia obraca się wokół Słońca i znali budowę
Układu Słonecznego, czego niektórzy "prawdziwni" katolicy do dnia dzisiejszego
nie są w stanie pojąć.

To właśnie oni podzielili niebo na 12 znaków zodiaku. Ponad 5000 lat temu
Sumeryjczycy a później Egipcjanie tworzyli już pisane dokumenty. Cywilizacja ta
kwitła przez blisko tysiąc pięćset lat. Gliniane tabliczki odkryte (w połowie
XIX wieku) w ruinach Niniwiy (dawnej stolicy Asyrii) i w Nippur, pozwoliły
zrekonstruować dzieje tego państwa. Odnaleziono ogromną bibliotekę króla
Asurbanipa (668 - 627 p.n.e.), w której znaleziono ok. 25 000 tabliczek,
pokrytych pismem klinowym. Pozwoliły one poznać wielkie poematy mitologiczne,
mówiące także o początkach świata i człowieka.

I cóż to za dziwo??!!
Otóż okazało się, że pojawia się w nich wiele motywów i tematów znanych
dotychczas jedynie z Biblii.
W Księdze Rodzaju odnajdziemy np. echa poematu na cześć Marduka, głównego boga
Babilonu (poemat Enuma Elisz). A wszystko zaczyna się w czasach, kiedy nie było
jeszcze niczego, bo nic nie otrzymało jeszcze imienia. W poemacie tym, podobnie
jak i w całej mitologii, kosmogonia jest jednocześnie teogonią, czyli innymi
słowy narodziny wszechświata są narodzinami bogów.

W VI w. synom Izraela żyjącym na wygnaniu w Babilonii, Marduk musiał wydawać
się bardzo potężny. Przecież król Babilonii zburzył nawet świątynię Jahwe. I to
było najstraszniejsze. Okazało się bowiem, że Marduk jest silniejszy od Jahwe.
Monoteizm żydowski nie był jeszcze w tym czasie ani tak nieugięty, ani tak
jasno wykrystalizowany, jak to na ogół sobie wyobrażamy. I właśnie tu i w tym
miejscu kapłani Izraela podjęli trud przemyślenia i ponownego odczytania całej
historii swego ludu, aż do samych początków, od pradziejów świata.

Jeden z tych kapłanów jest autorem pierwszej stronicy Biblii, można zgadywać, że
kiedy pisał swój hymn na cześć Jedynego, miał przed oczami kapłana Marduka,
recytującego Emuna Elisz. Chciał mu się być może w ten sposób przeciwstawić, być
może chciał pokazać Boga Izraela jako prawdziwego stwórcę i władcę wszechświata.

Aby to uczynić, nie wahał się sięgać po najróżniejsze materiały z literatury
świata wówczas go otaczającego. Oczyszczał je ze śladów politeizmu, choć nieraz
uchodzi to naszej uwadze, zresztą z bardzo różnych przyczyn.

Najwięcej jednak kłopotu najprawdopodobniej przyczynił interpretatorom
wspomniany poprzednio nasz kapłan przyjętym schematem siedmiu dni stworzenia.
Zapominamy bowiem lub nie wiemy, że w chwili gdy pisano ten tekst, Żydzi
święcili już Szabat co najmniej od siedmiu stuleci. Zachowanie
szabatu było równoznaczne z zachowaniem swej odrębności i musiało nieraz -
niestety - drogo kosztować, co w biblii jest bardzo wyraźnie zaznaczane.

Na początku Bóg stworzył Niebo i Ziemię. Jest to pierwsze zdanie, a zarazem
niejako tytuł całości, bo wszystko w nim zostało już zawarte. Niebo i Ziemia
znaczyła wtedy tyle, co dziś wszechświat. Wszystko więc zaczyna się więc dla
nich od Boga. Bóg nie jest tu jednak jakimś absolutem wydedukowanym przez
filozofów ani też jakimś zwycięskim mocarzem. Jest on tym, który po prostu i
najzwyczajniej działa twórczo według własnych zamysłów. A działanie
jego jest wybitnie proste: Bóg rzekł i stało się.

Pozostawia to za sobą pewne komplikacje - bowiem Enuma Elisz jest tu jedynym
aktorem i dlatego jego imię powtarza się w każdym niemal z 35 pierwszych
wersetów (Rozmowy o Biblii).

Dilmun, sumeryjski poemat o raju, spisany 1500 lat przed Genesis, opisuje: Enki,
pana ziemi, jednego z trzech głównych bogów Sumeru, który zjadł 8 zakazanych
roślin, od czego zachorowało 8 organów jego ciała, w tym żebra. Leczyło go 8
bogiń-pielęgniarek. Na glinianych tabliczkach zachowała się rycina
przedstawiająca boga Enki, całą serię identycznych osobników oraz boginkę Ninki,
trzymającą na kolanach pierwszego człowieka. To po sumeryjsku oznacza zarówno
żebro jak i "przywołać do życia", a bogini lecząca żebra to Nin-Ti, czyli pani
żeber, lub pani przywołująca do życia (stąd też stworzenie Ewy z żebra).

Enki lepi człowieka z gliny zmieszanej z ciałem i krwią jednego z bogów,
złożonego specjalnie w tym celu w ofierze. Człowiek ma tutaj cząstkę boskiej
natury, ale jego przeznaczeniem jest pracować w pocie czoła i służyć bogom.

Odczytując znalezione w ruinach Niniwy tabliczki, badacze natrafili na
opowieść o potopie przypominającą uderzająco tekst Biblijny. Największą
sensację wzbudził fakt, że choć odczytana tabliczka pochodziła z VII w. p.n.e. -
poemat, którego część stanowiła, był z pewnością znacznie starszy od Biblii i w
tej czy innej postaci znany już także Biblijnym autorom.
Dziś wiemy, ze jest to nic innego, jak jedenasta tabliczka wielkiej epopei o
Galigameszu.

Galigamesz wyrusza na poszukiwanie nieśmiertelności. Po wielu trudach udaje mu
się dotrzeć do krainy leżącej poza wodami śmierci, gdzie żyje wyzwolony już z
jej więzów Utanapi

Historia Święta Bożego Narodzenia.................

[edico]

obchodzone jest 25 grudnia wyłącznie dlatego, iż ten dzień w starożytnym Rzymie
był dniem święta Natalis Solis Invicti (Urodziny niezwyciężonego Słońca).

25 grudnia obchodzono narodziny pogańskiego boga Mitry.

Aby wyrugować obchodzenie przez lud pogańskiego święta, ustanowiono święto
urodzenia Jezusa w dniu urodzenia Słońca.

Najstarsza tradycja obchodzenia Narodzenia Pańskiego pochodzi z III wieku, wtedy
jednak obchodzono ten dzień 20 maja (podawano też inne daty, m.in. 2 kwietnia).

Po raz pierwszy o 25 grudnia wzmiankowano w 336 roku.

[mike.recz]

Bo jesteśmy pod pantoflem Watykanu.

Z historii Bogów słowiańskich w skrócie

[edico]

Myślę, że to będzie najlepsze rozwiązanie.
www.slavinja.republika.pl/religia.htm
Pozdrawiam

Tajemnica kultu bogów słowiańskich

[edico]

www.kki.pl/pioinf/przemysl/zabytki/kopiec/swarozyc.html

Zarys historii i mitologii Słowian

[edico]

www.slawistyka.ath.bielsko.pl/historia/slowianie01.html

Rodzimy Kościół Polski - forum i inne materiały

[edico]

www.rkp.w.activ.pl/index.php?option=com_mamboboard&Itemid=58&func=view&id=6376&catid=2

Swarożyc - Bóg Wszwchsłowian (i inni)

[edico]

werwolfpl.wordpress.com/historia/poganie/bogowie/41/

Nimfy, Bogowie i Ludzie

[edico]

www.kai.marzyciel.pl/opowiadania/kala_nbil_08.html


Jak widać, literatury na ten temat jest dosyć sporo nie tylko w wydaniach
książkowych

[edico]

Bogowie Słowian
Perun - Bóg wojny, gromów i nieba, pan zjawisk atmoswerycznych.
Weles - Bóg śmierci, pan Nawii i nawek(dusz), oraz przysiąg i magii.
Swaróg - Bóg słońca i ognia wszelkiego.
Swarożyc - syn Swaroga, pan ognia wszelkiego.
Daźbog - syn Swaroga, pan ogniska domowego.
Chors - Bóg księżyca, nocny odpowiednik Swarożyca.
Perepłut - Bóg wody, piwa i miodu, pan tańca i libacji.
Mokosz - płodna Matka Ziemia, pani aktywności seksualnej.
Rod - Bóg losu ludzkiego.
Porewit - Bóg siły.

Powyższy panteon można - a nawet trzeba - uzupełnić o pewne informacje.
Otóż Perun i Weles to dwaj bogowie najwyżsi. Jakby dwie strony, dwie natury boga
stwórcy i ojca wszystkiego. Tak zresztą Latynowie nazywali swego odpowiednika
Peruna - Dies Pater (ojciec dzień, jasny ojciec).

Perun jest panem nieba, dawcą i opiekunem władzy królewskiej.
Weles to bóg kapłanów i wróżbitów pozwalający widzieć "tamten świat" a przy tym
strażnik ładu moralnego i sędzia ludzkich czynów, w tym i tamtym świecie.

Swaróg i Swarożyc to być może jedna postać. Jakby jednak nie było bóg Słonca
jest również strażnikiem przysięgi i trwałości instytucji społecznych i
państwowych.

Bóg ognia (Swaróg) jest również opiekunem rzemiosła, magii i ofiary, a także
pośrednikiem między ludźmi a bogami.

Chors - Bóg Księżyc ma również związki z magią i wróżbami. Jest przewodnikiem
dusz w zaświaty oraz dusz szamanów i wróżbitów w transie.

Wzajemnych wpływów religijnych wśród Indoeuropejczyków nie sposób rozwikłać
wobec podobieństwa systemów. Wydaje się że pewne koncepcje bóstw żeńskich
Słowianie mogli także zapożyczyć od Finów. Sami jednak niewątpliwie wpłynęli
także na kształt panteonu bogów u ludów tureckich.

[edico]

Koncepcja czyśćca w religii i tradycji ludów indoeuropejskich jest chyba
najtrudniejszą sprawą do wykazania transpozycji tego mitu, ponieważ nigdzie nie
jest wyrażona wprost, ale też nie da się powiedzieć że nie istnieje.

W zasadzie świat dzielił się na trzy sfery:
- niebiańską - gdzie przebywali bogowie i ich pomocnicy a także wybitni ludzie
po śmierci,
- ziemską - dla żywych
- i podziemną - dla większości zmarłych.
Pomiędzy tymi strefami przebywały różne rodzaje duchów i demonów.

U Słowian mamy całą kategorię demonów powołanych poprzez niedopełnienie zwyczaju
pogrzebowego lub "nieakuratne" życie i czyny zmarłego.
Demony takie to ludzie "nie do końca umarli", nie mogący odejść na swoje
miejsce, sami cierpiący i często zadający cierpienia innym (odzwierciedlenie
tego mamy w szeregu legendach-podaniach o duchach zamkowych czy zjawach).

Demona można było niekiedy "zabić" czyli skierować do świata podziemnego. Czyli
po prostu uwolnić do końca duszę zmarłego. Na ten temat jeszcze dzisiaj krąży
sporo podań ludowych a w niektórych wypadkach nawet zbeletryzowanych w
twórczości pisarskiej czy filmowej)

Dlaczego w szkole nie uczą mitologii słowiańskiej

[Gość: belfer]

Problem jest chyba źle postawiony. Przyjmując chrześcijaństwo zostaliśmy
„podłączeni” do innej mitologii. Ani lepszej, ani gorszej. Wrosła ona w naszą
kulturę i myślimy nią niezależnie od tego, czy jesteśmy religijni, agnostyczni,
czy ateistyczni. Problem leży natomiast w tym, że jesteśmy na tyle
niesamodzielni psychicznie (w sensie samoregulacji uczuciowej, wolitywnej i
umysłowej), iż nie odróżniamy dwóch sfer tejże metodologii – sfery wiary i sfery
wiedzy. Pierwsza łączy się z wychowaniem i powinna być uprawiana we wspólnocie,
np. ludzi wierzących. Rodzina, parafia, czy inne organizacje, to właściwe
miejsca kształtowania wiary aż do przekonań. Szkoła to świątynia wiedzy. I może
się tam znaleźć ta sfera mitologii, ale pod warunkiem, że jest traktowana na
jakimś poziomie uogólnienia (porównania), podobnie jak to czyni naukowe
religioznawstwo. Uczenie wiary w szkole, z czym mamy do czynienia obecnie, to
seryjna produkcja umysłów niepełnosprawnych.

[edico]

Gość portalu: belfer napisał(a):

> Uczenie wiary w szkole, z czym mamy do czynienia obecnie, to
> seryjna produkcja umysłów niepełnosprawnych.

[edico]

Oświadczenie ogłupionych mitologią 46 posłów wydaje się to potwierdzać.

Kupajło - Bóg letniego słońca.

[edico]

Iwan Neczuj-Łewycki tłumaczy jego nazwę tak:
"Jasne letnie moce niebieskie, słońce, błyskawica i grom wspólnymi siłami jak
gdyby kąpią ziemię, darząc ją największą w czasie święta Kupajły siłą płodną, a
może i tak, że w święto Kupajły ludzie kąpali się w wodzie, wierząc w jej
cudowną moc".

Inni badacze przypuszczają, że nazwa ta jest bliska łacińskiej Cupido -
Kupidyn, która znaczeniem swym zbliża się do indoeuropejskiego "kipieć",
"pałać", "namiętnie pragnąć".
Kupalne ognisko zapalano "żywym ogniem" pozyskiwanym przez tarcie o siebie dwóch
kawałków drewna i było symbolem niebieskiego ognia słonecznego, który rozpala
miłość w sercach chłopców i dziewcząt, tworzy z nich pary w tę czarowną noc.

W Latopisie hustyńskim mamy objaśnienie, że "Kupało to bóg obfitości jak u
Hellenów Ceres".

Bogini Ceres u Etrusków, a później u Greków i Rzymian uważana była za boginię
zaślubin, macierzyństwa, woli niebios.

Żeńskie bóstwo Kupała jest tożsame z małoazjatycką Kybele, boginią miłości i
Matką Bogów. Wszystkie obrzędy kupalnego święta są u tych narodów dentyczne.

Posągów Kupale (brak na to dowodóew) nie stawiano, uważając, że jest ona nie
tyle bóstwem, ile osobistością, uczestnikiem świątkowego rytuału obrzędowego ku
czci letniego przesilenia dnia z nocą.

Kupajłem też zwano kukłę słomianą specjalnie zrobioną przez młodzież na to święto.

Prócz Kupajły robiono jeszcze kukłę Marzeny: lalkę z mioteł, gałęzi itp.,
przybraną kwiatami i wstążkami.

Zdaniem Iwana Neczuja-Łewyckiego Kupajło i Marzena - to dwa bóstwa odpowiadające
dwóm żywiołom: ogniowi i wodzie (Słońcu i Chmurze). Takie wyjaśnienie rzeczy
wydaje się być całkiem przekonywające, o ile to dotyczy tylko letniego
solstitium. "Słoneczną" kukłę robi się ze słomy (por. sołn-ce i soł-oma), a
Chmurze poświęca się kukłę Marzeny (por. Mar-ena i Ch-mar-a). Słońce utożsamia
się z niebieskim ogniem, Chmurę z niebieską wilgocią.

Przed takimi "idolami" stawiano stół z różnymi potrawami, obok pałał święcony
ogień, wokół którego młodzieńcy i dziewczęta weseląc się, tańcząc i śpiewając
świętowali prażnik. Na jego zakończenie Marzenę topi się w rzece, czasem to samo
robi się z Kupajłem.

Dzisiaj relikty dawnych obrzędów są tak dalece poplątane, że nie zawsze
rozumiemy ich sens. Gdyby iść za logiką objaśnionych wyżej symboli, to męskim
początkiem jawi się tu Kupajło (niebieski ogień), a żeńskim - Marzena (żywioł
wody).
W obrzędach ustalono, że Marzenę przygotowują dziewczęta, o nią toczy się walka
na niby między chłopcami a dziewczętami, chłopcy często wykradają kukłę i
rozrywają ją, a gałązki z Marzeny dziewczęta zabierają ze sobą, żeby rozrzucić
je po ogrodzie dla pobudzenia płodności.

Niezależnie od tego dziewczęta szybko sporządzają nową Marzenę, którą jednak
topią w rzeczce, w ten sposób zwracając ją wodnemu żywiołowi. Kupajłę zaś
oddają ogniowi. Gdzieniegdzie zamiast kukły ze słomy robią koło omotane słomą,
następnie zapalają je i toczą z góry do rzeczki. Koło ogniste oznacza
bezsprzecznie odniesienie do Słońca - ognia niebieskiego.

O ile zmianę pór roku wyobrażali sobie nasi przodkowie jako zmagania Zimy z
Latem, a ubytek siły Słońca i Gromu - jako cierpienia tych bogów kończące się
śmiercią, to staje się oczywiste, że wiara chrześcijańska zapożyczyła swą
filozofię właśnie z pogaństwa.

Po śmierci następuje zmartwychwstanie - na wiosnę znów ożywa przyroda, a z nią
jaśni bogowie słoneczni (patrz Jaryło).

Z istoty swej bóstwo to jest bliskie Kupajle, "jeno" działające tylko wiosną.
Bóg miłości i namiętności - czyli wiosennego rozkwitu przyrody. Jaryłę uważa się
za symbol płodności (patrz ekwilibrystyka koscielna w sprawie aborcji). Nazwa
jego ma w sobie rdzeń Jar ( czyli Jary) - co znaczy silny, zawzięty, namiętny,
gniewny. To męski symbol zapładniającej siły.

Pierwsze święto Jaryły wyznaczano na wiosnę, kiedy on się budził razem z
przyrodą, natomioast w lecie odbywał się symboliczny pogrzeb Jaryły, znany także
pod nazwą "pogrzeb Kostrubońka", kiedy to kobiety wśród żartów chowały kukłę
Jaryły (Kostruba), który już wszystko zapłodnił i zamiera na zimę, by obudzić
się znowu na wiosnę.

Ten obrzęd oznaczał zamieranie słonecznej siły, bo - po Kupajle "Słońce powraca
na zimę".

O Jaryle brak jest pewnych wiadomości. Wiadomo, że przygotowaniem jego kukły
zajmowały się młode żonki, przy czym szczególną uwagę zwracano na jego
dzieciorodny organ. Jedynie z przekazów dawnych podróżników dowiadujemy się, że
posąg Jaryły stał w pobliżu miasta Kostromy (nazwa współbrzmiąca z Kostrubą).

Na Białorusi na wiosnę oprowadzano Jaryłę - przystojnego młodzieńca z wieńcem na
głowie, strojnego w jasne, uroczyste szaty.

U innych Słowian identyczny z Jaryłą był Jarowit, u Greków i Rzymian - Dionizos
i Bachus. Święto Jaryły przypomina kupalne także w tym, że w czasie jego
obchodzenia młodzieńcy podobnie wykradali dziewczęta na swe żony.

Otóż Jaryło i Kostrubońko uosabiali triumf życia nad śmiercią. Bogowie ci
zamierali na zimę i budzili się (zmartwychwstawali) na wiosnę.

Za niepisującego już dzisiaj na FK swarożyc'em, który padł pod naciskiem jedynie
słusznej racji:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=6570932&a=6571235

Pogańskie Narodziny Słońca a Boże Narodzenie w Krk

[edico]

Wszelkie znane nam dzisiaj podania i legendy mówiące o narodzinach bogów,
wywodzą się od ludów rolniczych i pasterskich, widzących swoją pomyślność oraz
dobrobyt w siłach przyrody.

Bezpośrednia zależność człowieka od natury nie budząca chyba żadnych zastrzeżeń
(np. zmienne pory roku, powodzie i susze), początkowo wyrażała się czcią różnych
duchów (np. totemów itp.) oraz przodków. Z czasem wierzenia te zostały
przetransportowane na określone bóstwa i siły przyrody, które częstokroć
przybierały postać totemiczną (np. w niektórych wierzeniach ludów pasterskich
Słońce uważano za oko byka znajdującego się na niebie, natomiast w innych,
Słońce było zwierzęciem lub ptakiem).

Do Słońca kierowano więc swoje modlitwy o ciepło i urodzaj (w tym także o deszcz
- hi). Starożytne ludy wierzyły, że gdy przestaje ono grzać — to umiera, a razem
z nim cała roślinność. Pod koniec grudnia (przesilenie zimowe) powracało ku
wiośnie (rodziło się), a wiosną zmartwychwstawało wraz z całą przyrodą, która z
nim wcześniej umarła.

Bogowie Słońca podobnie jak bogowie roślinności, rodzili się, umierali i
zmartwychwstawali. Wierzono, iż Słońce podobnie jak zasiane jesienią ziarno,
skryte pod ziemią, "umiera", aby "zmartwychwstać" wiosną i kwitnąć.

Ten pogański pogląd mamy także wyraźnie zaakcentowany w Nowym Testamencie: "To,
co zasiewasz, nie odżywa, nim wprzód nie umrze..." (1. Korynt. XV, 36).

W wielu legendach przedchrześcijańskich narodziny bogów i bohaterów miały
miejsce w grotach, podziemiach lub jakiejś stajni. W nieprzeniknionym mroku grot
i pieczar, z matki-dziewicy w grudniową noc rodzili się nieżyjący już od setek a
nawet tysięcy lat bogowie: Adonis, Budda, Dionizos, Hermes, Kriszna, słoneczny
Mitra i „płomienny" Agni (Agnu), Perseusz, Zeus kreteński, Manu — wielki
prawodawca i Oksus-Zbawiciel, Egipski Horus narodził się w "stajence" i leżał w
"żłobie" (świątyni) "świętej krowy" (Izydy). Miejsca ich narodzin wskazywały
gwiazdy, a nowonarodzeni bogowie, musieli być ukrywani przez swych rodziców
przed grożącym im niebezpieczeństwem ze strony władców.

Bogowie rodzili się w dniu, który wyznaczyła im ludzkość, a więc w okresie,
kiedy Słońce zaczynało się wznosić coraz wyżej nad widnokręgiem, dążąc ku
wiośnie. Data narodzin Jezusa zwanego też Jeshua czy Chrystusem nie uległa
zmianie. Pozostała ta sama, co u jego pogańskich poprzedników. Oni wszyscy
rodzili się zgodnie z cyklem astrologicznego Kalendarza, ustanowionego przez
Niewypowiedzianego, Niewysłowionego, Nieogarniętego...

Według apokryfów Jezus narodził się w grocie, a według ewangelii w stajni - np.
Mitra także urodził się w grocie pomiędzy zwierzętami.

Na jego życie dybał Herod (który - o zgrozo - w okresie narodzin Jezusa nie żył
już od kilku lat).
Jedna z legend koczujących w Asyrii plemion żydowskich mówi, że król Nemrod
ujrzał kiedyś na niebie niezwykłą gwiazdę. Kapłani-wróżbici wyjaśnili mu, że owa
gwiazda zwiastuje narodziny chłopca, który w przyszłości zostanie wodzem
wielkiego narodu i zapanuje nad światem. Król rozkazał pozabijać wszystkich
nowonarodzonych chłopców, jednak matka niemowlęcia, którym był przyszły
patriarcha żydowski, Abraham, uprzedzona o niebezpieczeństwie, ratowała się
ucieczką. Motyw masakry niewiniątek znajdujemy również w biblijnej legendzie o
Mojżeszu, według której faraon wydał rozkaz zabicia niemowląt, aby w ich liczbie
zginął także Mojżesz.

W opowiadaniu ewangelistów słyszymy echa starszego od samego Jahwe, hinduskiego
podania o synu bożym, imieniem Kriszna. Boska dziewica, Dewaki, urodziła w
podziemiach boskiego potomka. Zamknięto ją tam z rozkazu króla Kamsa, któremu
wróżbici przepowiedzieli, że grozi mu detronizacja ze strony mającego się
cudownie narodzić syna bożego, Kriszny. W chwili Jego narodzin, mają miejsce
różne cudowne wydarzenia. Chóry anielskie głoszą chwałę Dzieciątka, a bogowie
zstępują z darami. Król Kamsa wydał rozkaz zabicia matki i dziecka, ale głos z
nieba uprzedził Dewaki o grożącym im niebezpieczeństwie i oboje ratowali się
ucieczką na drugi brzeg rzeki Dżamna. Wówczas Kamsa rozkazał zabić wszystkich
chłopców w wieku poniżej 2 lat. Kriszna ocalał cudownym sposobem. Według innej
legendy, Kriszna urodził się w stajence, między osłem i bykiem. Nad stajenką
świeciła niezwykle jasna gwiazda, a pastuszkowie złożyli mu hołd. Przyszedł na
świat w Madurze, dokąd jego rodzice udali się w celu uiszczenia podatków. Chcąc
ratować życie dziecka, rodzice Kriszny uciekli z nim do Gokalu...

Gwiazda pomogła trzem magom zlokalizować miejsce pobytu dzieciątka w
betlejemskiej stajni, jakkolwiek wszelkim szpiegom Heroda rozesłanym w świat nie
udało się wpaść na jego ślad. W końcu cała pobożna rodzina nie czekając na
jakikolwiek cud, salwowała się ucieczką do Egiptu, gdyż hufce niebieskie nie
interweniowały w niecne zamiary króla Judei, który na wszelki wypadek nakazał
masakrę niemowląt płci męskiej, itp, itd.

Narodzinom perskiego Boga-Słońca, Mitry, towarzyszyła światłość. Pierwszy hołd
złożyli mu pasterze z okolicznych pól. Ponieważ urodził się w grocie, zwano go
"zrodzony ze skały", czyli "opoki". Niebo, według perskich wyobrażeń było
skalnym sklepieniem, stąd "syn skały" był tym samym synem niebios, zrodzonym
przez matkę bożą, Anahitę.

Ks. dr G. Szmyd w dziele "Liturgika katolicka" Lwów 1934 pisze: "Źródłem
powstania okresu Bożego Narodzenia jest nie dzisiejsze święto Bożego Narodzenia
z 25 grudnia, lecz uroczystość Epifanii czyli Trzech Króli z 6 stycznia. To
święto było z początku właściwą rocznicą Narodzenia Jezusa Chrystusa. Powstało
ono na Wschodzie w Aleksandrii w II wieku, zaś Kościół rzymski wprowadził je u
siebie około roku 300 i przeniósł je w ćwierć wieku później na dzień 25 grudnia,
ażeby przez to wyprzeć uroczystość pogańskiego boga słońca, która przypadała
właśnie na ów dzień."

Pierwszą wzmiankę o chrześcijańskim święcie Bożego Narodzenia znajdujemy w
kalendarzu rzymskim z roku 354, w którym pod datą 25 grudnia zapisano: "Chrystus
narodził się w Betlejemie judejskim." W Konstantynopolu po raz pierwszy
obchodzono boże narodzenie w 375 roku, w Antiochii — 386 r., a w Jerozolimie
dopiero w 431 roku. Natomiast Kościół wschodni (z wyjątkiem ormiańskiego),
zaprowadził to święto dopiero w roku 431.

W pierwszych czterech wiekach naszej ery kłócono się o datę rzekomych narodzin
Jezusa Chrystusa. Były to: 6 stycznia, 28 marca, 19 kwietnia, 20 maja i 25
grudnia. Tylko i wyłącznie niekwestionowana popularność w tamtym czasie kultu
Mitry, zadecydowała, że Kościół ustanowił 25 grudnia dniem narodzin Chrystusa;
dniem narodzin Nowego Światła. Inną ciekawostką jest fakt, że do dnia
dzisiejszego nie ustalono ścisłej daty urodzin Jezusa (różnice sięgają nie tylko
dni czy miesięcy, ale także lat), chociaż z wielką precyzją podaje się słowa i
fakty z jego życia.

[edico]

Było ich trochę i tak, jakby nam coś przypominały:

21 marzec - święto Jare, pierwszy dzień wiosny.
kwiecień - Dziady wiosenne.
2 maj - święto Świętego Gaju, początek zieleni.
21-22 czerwiec - święto Kresu(Kupała), pierwszy dzień lata.
czerwiec - Dziady letnie.
20 lipiec - święto Mocy Twórczej.
23 wrzesień - święto Plonów, pierwszy dzień jesieni.
24 październik - Dziady jesienne.
21-22 grudzień - święto Godów (Korczun), pierwszy dzień zimy.
24 grudnia - Dziady zimowe.

(na podstawie Mitologii Słowiańskiej z serii Mitologie Świata autorstwa
Aleksandra Gieysztora)

[edico]

W podanym powyżej wykazie pominąłem Święto Godów (ok.21 XII - ok.6 I)
zaczynające nowy rok.

W ich skład wchodzą Dziady, których reliktem jest nasza wieczerza wigilijna,
gdzie pusty talerz służy zaproszeniu przodków na wspólną z żywymi ucztę.

Reliktem Godów jest też wizyta Św. Mikołaja zwanego przez Słowian Dziadem
Mrozem. Dobrych wynagradzał on prezentem a niepokornym dawał rózgę. Rózga jak
wierzono ma w rękach istoty nadprzyrodzonej moc zadawania długiej i bolesnej
śmierci, najczęściej od nieuleczalnej choroby zakaźnej.

Dziad znaczyło - przodek. Pan Mróz - to śmierć. Święty Mikołaj to nikt inny jak
Weles - czyli władca tamtego świata i sędzia.

Z okazji nadchodzących świąt życzę wszystkim samych prezentów :))

Pozdrawiam

[edico]

Święta słowiańskie po katolicku:

bewilderedslavica.com/jak-kosciolowi-spodobaly-sie-slowianskie-swieta/

[edico]

..."Przeciwstawmy ciemności - światło, ascezie - miłość życia, klątwom -
błogosławienie ! W imię Dadźbóg Swarożyca, słońca na niebie, siłę życia
niosącego, oczyszczającego ognia na ziemi, błogosławiący pogańskiej od setek
lat wyklętej ziemi, wodzie, powietrzu, lasom i górom. Wołajmy ku sobie ludzi
pogodnie na świat patrzących; przyzywajmy Bogi na prastare uroczyska - moc
klątw niech pierzchnie przed promieniami słońca."
(Zdzisław Harlender: Czciciele Dadźbóg Swarożyca, 1937r.

[Gość: knot]

Bajki to politycy opowiadaja co dzień. Wystarczy.

[edico]

Masz pełne szanse przy ich pomocy nadal rozkładać sobie apokalipsę na czynniki
pierwsze a nawet ją stosownie uzupełniać.

[tauron10]

Do Edico
Przepraszam ale zgubiłem wątek!
Lektury, które podałeś nie omieszkam przeglądnąć.Dzięki

[edico]

Do zdobycia powinna być jeszcze "Mitologia słowiańska" Czesława Białczyńskiego, Wydawnictwo Turlej, ISBN: 83-7411-035X, 978-83-7411-035-8.
Co prawda od zapytania minął już spory czas, jednak sprawa w moim przekonaniu na aktualności nie traci.

Pozdrawiam

Polećcie mi dobrą literaturę na ten temat, proszę

[0golone_jajka]

Bo chciałbym się więcej dowiedzieć

[edico]

Zainteresowanie godne uznania. Myślę, że takie wici śmiało możesz rzucić na znanyn zapewne Ci forum (hi) do wielu forumowiczów poczynając od kociak40.

Pozdrawiam

[turbogermanin]

Zapraszam na bloga Słowiańska mitologia - regularnie nowe artykuły o wierze naszych przodków, recenzje książek, tłumaczenia artykułów zagranicznych, artykuły popularnonaukowe i wiele innych.

[turbogermanin]

Wszystkich zainteresowanych mitologią Słowian zapraszam na bloga Słowiańska mitologia. Można tam znaleźć ciekawe artykuły popularnonaukowe, recenzje książek, tłumaczenia artykułów i fragmentów książek zagranicznych i wiele innych. Zapraszam

[edico]

Sądziłem, że ten wątek z braku zainteresowania przyczynami dzisiejszej rzeczywistości umarł śmiercią naturalną. Odkopałeś go z czasu zapomnienia. Za zaproszenie dziękuję i w miarę wolnego czasu spróbuję włączyć się do dyskusji.

[edico]

Ciekawa informacja na samym wstępie wskazanego linku
slowianskamitologia.wordpress.com/2020/04/01/a-jednak-slowianie-umieli-pisac-nowe-zrodlo-do-mitologii-slowian-ujawnia-wstrzasajace-fakty/#more-1128

[edico]

... "Odnaleziony tekst to jeden z tzw. Żywotów świętego Ottona, napisanych ok. 1140 – 1150 r. Jest to najwcześniejsza wersja Vita Prieflingensis mnicha Wolfgera (z ok. 1139), której późniejszy ocenzurowany tekst jest znany pod tym samym tytułem (zredagowany ostatecznie ok. 1140 r.). Cenzor kazał usunąć fragmenty mówiące o wierzeniach Słowian i o tym, że mieli pismo, potrafili pisać listy." ...