Film z senator J. Fetlińską

[telewizjakomorkowa]

Warto obejrzeć krótki film z senator J. Fetlińską

www.youtube.com/user/telewizjakomorkowa#p/u/18/8L_AxnheTME

[Gość: dzięki]

www.ciechanowonline.pl/news/view/1721.html

[marakujakuja]

Można się wpisywać do księgi kondolencyjnej na Politechnice.
plocek.pl/pl,84,234,zalobne-wpisy-mozesz-dodac-swoj,,news,2163,,,plock

[Gość: ad]

Pogrzeb Pani senator w środę o g.10 w Ciechanowie

[Gość: DA]

Pogrzeb, sroda g.10,00 Ciechanów, Fara
www.ciechanowonline.pl/news/view/1721.html

Pożegnanie senator Fetlińskiej

[Gość: 1]

plock.gazeta.pl/plock/1,35681,7795387,W_srode_pozegnamy_senator_Janine_Fetlinska.html

[Gość: ela]

plock.gazeta.pl/plock/1,35681,7795387,W_srode_pozegnamy_senator_Janine_Fetlinska.html

[Gość: o.]

www.infoprzasnysz.pl/index.php/news/388-w-rod-w-ciechanowie-odbdzie-si-pogrzeb-senator-janiny-fetliskiej.html

[Gość: buta]

media.wp.pl/kat,1022943,wid,12192987,wiadomosc.html

[Gość: ela]

www.janinafetlinska.pl/

Pogrzeb Pani Senator

[Gość: a.]

Dla Pani Senator i tych co pozostali na ziemi
www.ojczyzna.pl/ARTYKULY/KOSSAK-SZCZUCKA__Dekalog_Polaka.htm

[Gość: aspa]

Kłamstwo Katyńskie
www.ceeol.com/aspx/getdocument.aspx?logid=5&id=b5ea157e-e684-453d-8e54-0887b264a6c2

[Gość: amp.]

Wydanie specjalne
dane.plock.eu/ump//dane/sygnaly/08-2010.pdf

[Gość: rel.]

plock.gazeta.pl/plock/1,35681,7798721,Pogrzeb_senator_Fetlinskiej__Wychodzila_poza_klasyczny.html

[Gość: ela]

Ostatnia droga wspaniałego człowieka
plock.gazeta.pl/plock/51,35681,7798721.html?i=0

[Gość: ccc]

Film o żalu i bólu Polaków
www.youtube.com/watch?v=20Y-jDfCrn4

[Gość: eee]

Pogrzeb śp. senator Janiny Fetlińskiej
Pogrzeb śp. senator Janiny Fetlińskiej



Homilia Biskupa Płockiego wygłoszona podczas pogrzebu śp. Senator Janiny
Fetlińskiej, Ciechanów - kościół Farny - 21 kwietnia 2010r.

Umiłowani,

1. Chociaż od katastrofy pod Smoleńskiem upłynęło już 11 dni, wciąż czujemy, że
tragiczna śmierć ŚP. Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Pana Profesora Lecha
Kaczyńskiego, Jego Małżonki Marii i blisko stu innych wspaniałych Polaków, a
pośród nich ŚP. Pani Senator Doktor Janiny Fetlińskiej, zawiera w sobie
dramatyczną, niewypowiedzianą tajemnicę. W pewnym sensie domyka ona XX wiek -
wiek totalitaryzmów: sowieckiego stalinizmu, niemieckiego faszyzmu, i tylu, tylu
innych. Łączyło je jedno: człowiek bez Stwórcy, a więc człowiek bez źródeł i
korzeni, zapragnął stanowić o tym, co jest dobre, a co złe; kto albo jaka grupa
ludzi, a nawet jaki naród może zostać unicestwiony - bez żadnej winy, bez
żadnego sądu.

Towarzyszyło temu kłamstwo. W przypadku naszej Ojczyzny kłamstwo to dotyczyło
paktu Ribbentrop-Mołotow, dotyczyło sowieckiego najazdu na Polskę 17 września
1939 roku, dotyczyło wreszcie zbrodni katyńskiej. Dzisiaj dotyczy sposobu
rozumienia tych bolesnych wydarzeń i wyciągania z nich konsekwencji.

Jak napisał kilkanaście dni temu Ś.P. Prezydent Lech Kaczyński do ciechanowian -
Organizatorów i Uczestników Obchodów 70. Rocznicy Zbrodni Katyńskiej - „niewinna
krew [polskich oficerów] woła do nas, współczesnych. Woła o sprawiedliwość, o
pełne ujawnienie prawdy, o wskazanie winnych i o nazwanie tej zbrodni tak, jak
na to zasługuje: zbrodnia ludobójstwa. Rzeczpospolita, po półwieczu komunizmu,
na powrót od 20 lat suwerenna, uważa za swój obowiązek zawsze o nich pamiętać".

Tak, skazani przez tyle lat na milczenie, na zakłamanie wschodniej i własnej
propagandy chcieliśmy i chcemy pamiętać. Chcieliśmy i chcemy pamiętać wobec
zauroczenia Zachodu najpierw marksizmem i systemem sowieckim, a dzisiaj
neomarksizmem, znieczulającym umysły na potworności, które zaczynają się
niewinnie przy biurku aparatczyka lub pseudofilozofa, a kończą „katyńskim
lasem". Ale - jak powiedziałem - śmierć tych „96 Wspaniałych" niejako domyka XX
wiek. Przez nią prawda o zbrodni katyńskiej zaczęła przebijać się do świadomości
świata. To dlatego polski „10 kwietnia" zostanie z pewnością dopisany do
amerykańskiego „11 września" jako jedna z najwymowniejszych kart
rozpoczynającego się trzeciego tysiąclecia.



2. Słuchaliśmy w dzisiejszym pierwszym czytaniu, zaczerpniętym z Dziejów
Apostolskich, o tym, co działo się po śmierci św. Szczepana, pierwszego
męczennika chrześcijaństwa. Najpierw, wspomina Autor Dziejów, „ludzie pobożni
pochowali Szczepana z wielkim żalem".

Czy nie przeżywaliśmy i nie przeżywamy tego samego w tych smutnych dniach? Ileż
żarliwej wiary i pobożności, głębokiego patriotyzmu, czci dla urzędu Prezydenta
Rzeczpospolitej, miłości wobec Jego Małżonki, przywiązania do ewangelicznych
wartości, którym służyli, chrześcijańskiego współczucia dla wszystkich
tragicznie zmarłych i ich rodzin okazali i okazują w tych dniach Polacy?

Św. Łukasz - Autor Dziejów Apostolskich - opowiada, że choć trwała żałoba i
niepewność, co będzie dalej, pierwsi chrześcijanie słuchali słowa Apostołów i
cieszyli się ze znaków, dawanych przez Pana Boga: z opętanych wychodziły z
donośnym krzykiem nieczyste duchy, a wielu sparaliżowanych i chromych zostało
uzdrowionych. Czyż nie to samo stało się naszym udziałem? Ilu Polaków ze łzami w
oczach wsłuchiwało się w słowo Boże? Ilu sparaliżowanych kompleksami, wstydem
zaczęło z dumą wędrować przez Krakowskie Przedmieście? Ilu chromych, którzy nie
potrafili już klękać, uklękło? Ilu opętanych nienawiścią, stosujących
najróżniejsze sztuczki dla ośmieszania zarówno ŚP. Pana Prezydenta, jak i nas,
prostych Polaków, zostało uzdrowionych?



3. To prawda, również my, chrześcijanie, płakaliśmy i płaczemy w tych dniach. My
również nazywamy „10 kwietnia" tragedią narodową. Ale my tym różnimy się od
laickiego świata, że żywimy mocną nadzieję, iż nasi zmarli nie żyją w samej
tylko ludzkiej pamięci i że całe bogactwo ludzkiego życia - moralnego, duchowego
nie kończy się wraz z ustaniem życia biologicznego. My, chrześcijanie, jak nasi
pradziadowie i dziadowie, zaufaliśmy słowom, które od blisko dwóch tysięcy lat
kształtują naszą cywilizację: „Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie
będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie". Jeśli zwykłe
pragnienie zaspokaja szklanka wody, to dlaczego tak mocnemu ludzkiemu pragnieniu
życia wiecznego nie miałaby odpowiadać Woda Życia, którą obiecał Jezus Chrystus
wierzącym w Niego? Jeśli kromka chleb pozwala zaspokoić łaknienie, głód, to
dlaczego naszego łaknienia życia wiecznego nie miałby zaspokajać Ten, z którego
imieniem na ustach umierali nasi oficerowie w Katyniu?



4. Jezus Chrystus mówi nam również dzisiaj: „Wszystko, co Mi daje Ojciec, do
Mnie przyjdzie". To człowiecze przychodzenie do Zbawiciela może przyjmować
najróżniejsze postacie. W przypadku Ś.P. Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego
prowadziło ono od dziecięcego marzenia o „Dwóch takich, co ukradli księżyc",
przez „Solidarność", przez zdecydowaną walkę o sprawiedliwe fundamenty
odrodzonego państwa, przez Muzeum Powstania Warszawskiego, aż po funkcję
pierwszego obywatela Najjaśniejszej Rzeczpospolitej, którą to funkcje rozumiał
jako służbę narodowi, przywracanie tożsamości Polaków i wychowywanie młodych do
najgłębszych wartości: prawdy, honoru i sumienia. On wiedział, że Naród, którego
elity wybili najeźdźcy, Naród tak długo zatruwany propagandą, Naród „na
dorobku" „pragnie i łaknie" sprawiedliwości, „pragnie i łaknie" wzorców życia
godnego i ofiarnego, „pragnie i łaknie" ludzi sumienia, jednoznacznych w słowach
i czynach. Prezydent Kaczyński wydobywał takich ludzi z zapomnienia, odznaczał
i wspierał. W tym wszystkim sam był „człowiekiem Solidarności", który nie skalał
się kolaboracją i który pozostał - pomimo profesury i godności - prostym jak
miliony innych uczestników tego wielkiego ruchu.



5. Może więc nie jest aż tak zaskakujące to, że podobne słowa o wierze,
sumieniu, skromności i prostocie wypowiadamy przy trumnie ŚP. Pani Senator
Janiny Fetlińskiej.

Pozwólcie, że nie będę opowiadał drogi jej życia, lecz przedstawię świadectwo -
proste, pełne ciepła i miłości świadectwo siostry zakonnej; obecnej wśród nas
Siostry Anety, pasjonistki i tak jak ŚP. Senator Janina - pielęgniarki.

Wsłuchujmy się częściej - Siostry i Bracia, w głos - w serca, w modlitwy
polskich zakonnic. Tyle w nich mądrości, wiary, tyle kobiecej czułości, którą
odpowiadają na bicie Bożego serca. Te dwie kobiety mówiły do siebie: jedna -
„Anetko", a druga - „Nino". Obie były dumne ze swojego pielęgniarskiego
powołania. Siostra Aneta wspomina, że gdy Nina coś organizowała, gdy podejmowała
jakąś inicjatywę, to angażowała się w nią do końca, wkładała w to całe serce.
Starała się pomagać konkretnie: rodzinie z jedenaściorgiem dzieci, osobom
niepełnosprawnym, placówkom opiekuńczo-wychowawczym. Troszczyła się o promocję
zdrowia, o walkę z nałogami, zwłaszcza z nikotynizmem. Zabiegała o wysoki poziom
osób, zajmujących się organizacją służby zdrowia.

„Ocalała od zapomnienia" postaci wspaniałych polskich pielęgniarek, choćby
wspierając proces beatyfikacyjny krakowskiej pielęgniarki Hanny Chrzanowskiej,
której ojciec, profesor UJ, zginął z rąk Niemców w obozie, a brat - z rąk NKWD
w Kozielsku. Podzielała przekonanie ludzi „Solidarności" o potrzebie
zachowywania pamięci historycznej. Wciąż o tym mówiła, zwłaszcza do młodzieży,
odwiedzając szkoły i inne placówki wychowawcze. Wszyscy, i to nie tylko tutaj, w
Ciechanowie, wiedzą, jak bardzo była zaangażowana w dzieło upamiętnienia ofiar
Katynia.

[Gość: cd]

6. Kierunek jej życiu nadawała wiara. Gdy zatrzymywała się dłużej w Senacie,
starała się być na porannej Mszy Świętej w kaplicy sejmowej. Mówiła: „Dzień jest
wtedy inny". Miała swoich ulubionych świętych: św. Judę Tadeusza, któremu
polecała wszystkie „sprawy beznadziejne", św. Siostrę Faustynę i św. Ojca Pio.
Opowiadała, że gdy Bartosz miał roczek, przyśnił się jej O. Pio i zapytał:
„Gdzie jest twój Bartek?". Obudziła się i z przerażeniem zobaczyła dziecko tuż
przy balkonie. Zawsze miała różaniec w torebce i na nim się modliła. Była
uważna, pamiętała o imieninach, o drugim lutego - dniu życia konsekrowanego,
przysyłała kartki, robiła drobne prezenty. Przysłowiowa była jej skromność i
prostota. Gdy przyjeżdżała na inaugurację roku akademickiego do Seminarium,
siadała gdzieś z tyłu, najlepiej wśród sióstr pasjonistek. Mówiła: „Tutaj czuję
się najlepiej". Kiedyś, po dyżurze w biurze senatorskim, zadzwoniła do siostry
Anety i powiedziała: „Chcę się spotkać, zaraz będę, tylko wejdę do sklepu i
kupię jakąś bułkę, sok". „Przyjdź do nas, przygotujemy coś do jedzenia". „Nie,
szkoda czasu, zjem w autobusie". Podejmowała dziesiątki inicjatyw, choć nie
zawsze i nie wszystko się udawało. Cierpiała z tego powodu, a jej zasadą było:
„Nic po trupach". Bolały ją podejrzenia i podziały. Przed śmiercią „coś
przeczuwała" - mówi siostra Aneta. Wspominała, że od trzech, czterech miesięcy
chodzi za nią myśl, że powinna wyspowiadać się z całego życia. Ostatni raz
widziały się na uroczystości otwarcia wystawy poświęconej Księdzu Jerzemu
Popiełuszce w jednej z płockich szkół. Cieszyła się, że leci do Katynia.
Cieszyła się tak, jakby to była wyprawa całego życia ...

Do tego wymownego świadectwa Siostry Pasjonistki pragnę dołączyć swoje krótkie
wspomnienie. ŚP. Pani Senator często bywała na Jasnej Górze. I kilkakrotnie
otrzymywałem stamtąd od niej esemesy, w których zapewniała, że przed Jasnogórską
Matką Narodu pamięta o Kościele Płockim, że powierza Maryi także moje intencje
... Chcę podziękować Jej także za wielki zaangażowanie w dzieło upamiętnienia
postaci Błogosławionego Arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego przez
specjalną Uchwałę Senatu Rzeczpospolitej z dn. 4 grudnia 2008 roku. To Pani
Senator wyszła z inicjatywą tej Uchwały i swoją wytrwałością, wręcz uporem
doprowadziła do jej uchwalenia. Pamiętam, jak wyraźnie wzruszona odczytała ją w
Katedrze Płockiej na zakończenie Roku Błogosławionego Arcybiskupa Męczennika.
Marmurowa tablica z pełnym tekstem tej Uchwały - podpisanej przez obecnego tutaj
Pana Marszałka Bogdana Borusewicza - umieszczona przy wejściu do gmachu Opactwa
Benedyktyńskiego w Płocku, będzie nam odtąd przypominać również o pięknej
postaci ŚP. Pani Senator Janiny Fetlińskiej.



7. Panie nasz Boże! Wiemy, że Ty nie chcesz śmierci, że jesteś Panem Życia, a
nie śmierci. Ale wiemy, że możesz ze śmierci wyprowadzić dobro, że możesz ją
przyjąć w ofierze tak, jak przyjąłeś ofiarę Twojego Syna. I wiemy, że w Krzyżu
zawiera się wielka prawda, którą można pojąć tylko sercem. Otwieramy więc nasze
serca, pamiętając, że ofiara naszych Sióstr i Braci, ofiara ŚP. Pana Prezydenta
Rzeczpospolitej Polskiej i ofiara ŚP. Pani Senator Janiny Fetlińskiej dokonała
się na posterunku narodowej służby w wigilię Uroczystości Miłosierdzia Bożego, 5
lat od pamiętnego dnia, w którym umierał Jan Paweł Wielki, a 70 lat od
szatańskiej zbrodni bezbożnego sowieckiego totalitaryzmu.

17 sierpnia 2002 roku Ojciec Święty Jan Paweł II, konsekrując Bazylikę
Miłosierdzia Bożego w krakowskich Łagiewnikach prosił, żeby przesłanie
Miłosierdzia Bożego rozchodziło się stamtąd „na całą naszą umiłowaną Ojczyznę i
na cały świat". „Niech się spełnia - dodawał, cytując Dzienniczek św. Siostry
Faustyny - zobowiązująca obietnica Pana Jezusa, że stąd ma wyjść <>".

A żegnając się nazajutrz już na zawsze z Polską, zostawił nam testament: „Niech
zapanuje duch miłosierdzia, bratniej solidarności, zgody i współpracy oraz
autentycznej troski o dobro naszej Ojczyzny".

Niech ten duch, Panie, zapanuje także tutaj, w Ciechanowie. Niech tragiczna
śmierć ŚP. Pana Prezydenta, Pani Senator Janiny Fetlińskiej i tylu, tylu
wspaniałych naszych Braci i Sióstr będzie częścią spełniania się Twojej
obietnicy danej św. Siostrze Faustynie, że właśnie z Polski ma wyjść „iskra,
która przygotuje świat na ostateczne Twoje przyjście".

Amen.

[Gość: ???]

efakta.w.interia.pl/rosyjskiestrzaly.html