rocznica powstania - czesc ich pamieci

[bobbybo1]

ani na ogolnopolskiej ani na lokalnej nie mozna znalezc informacji o tym ze
dzisiaj jest rocznica o jednym z najwazniejszych wydarzen 2 wojny swiatowej

czesc pamieci bohaterow pw 1944

[Gość: histeryk]

A co na to nasi wybitni piewcy najnowszej historii plocka ZenonD i kwisniewski
Widac to ich zupelnie nie interesuje tylko jak za komuny odwracaja uwage
spoleczenstwa od prawdziwych bohaterow /wielu jeszcze zyje w plocku/rzewnymi
tekstami o padlewskim,z calym szacunkiem, lukasiewiczu itp

[ainipoajom]

kwisniewski nawiazujac do plocka napisal forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=66&w=66787446

[Gość: kwik]

Nie mozna otworzyc niestety tego linka A co zrobil wlasciciel historycznego
modelu spodni lewis -strauss ?

[ainipoajom]

nie dalem w nowej lini i zostal zlamany, sorki
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=66&w=66787446
co do pytania mysle ze osobnik ten jest silnie zajety prokuratura

[mariuszg2]

Warszawa niech sobie świętuje. Dla mnie nie jest to święto narodowe i
niemiłosiernie mierzi mnie upajanie się bezsensownym męczeństwem, które nic nie
wniosło oprócz ludzkich tragedii.

Oprócz tego propagandowo pogłębia się zakompleksienie Polaków i
warszawocentryzm.

W to miejsce powinno się świętować zwycięzkie zrywy a z mojej marnej wiedzy
historycznej kojarzę tylko powstanie wielkopolskie, o którym tylko od czasu do
czasu ktoś bąknie w mediach.

[kwisniewski]

Płocki zespól Leo Che wydał płytę Powstanie Warszawskie

Zespół o płycie: "Powstanie Warszawskie to zjawisko tak bardzo osobliwe, że
trudno przypisać mu jakiekolwiek analogie. Dla nas - bez względu na różnorodne
kontrowersje, które ten temat powoduje - jest to okres historyczny przede
wszystkim przesycony romantyzmem. Postanowiliśmy napisać płytę o owym czasie,
czasie prób człowieczego morale. Bestialstwo kontra uniesienie młodzieńczej
odwagi, przyjaźni, współistnienia w warunkach tak dalece ekstremalnych, że
niemożliwych do pełnego odczucia przez nas - ludzi teraźniejszości. Jedyne co
możemy to iść drogą wyobraźni.Powstanie Warszawskie to płyta-słuchowisko
złożona z 10 kompozycji, których najważniejszym zadaniem jest pokazanie poprzez
dźwięki owego świata. Układ płyty oraz aranżacje utworów odpowiadają realiom
historycznym, które miały bardzo duży wpływ na nasze tworzenie. Postaraliśmy
się aby scenariusz przedstawiał się dokładnie tak jak faktyczne zdarzenia owych
dni. Chcielibyśmy, aby słuchacze poczuli choć namiastkę tamtych emocji."
źródło: strona wydawcy

Poszczególne utwory noszą tytuły:

1) Lao Che: 1939 Przed Burza
2) Lao Che: Godzina W
3) Lao Che: Barykada
4) Lao Che: Zrzuty
5) Lao Che: Stare Miasto
6) Lao Che: Przebicie do srodmiescia
7) Lao Che: Czerniakow
8) Lao Che: Hitlerowcy
9) Lao Che: Kanaly
10) Lao Che: Koniec


Do widzenia...
noc gwiazdami zorana,
w piersiach naszych eksploduje pusty wieczór,
zbyt jest ciężko łzy przetapiać w męską szorstkość,
zbyt jest ciężko gorzkiej prawdy w ustach nie czuć.
Niebo w błocie zatopione pije ziemię
i zwichrzone, granatowe szarpie drzewa,
to zbyt trudno nigdy szczęścia swego nie mieć
i o szczęściu bohaterstwa swego śpiewać.
Tak daleko, droga ciężka i nabrzmiała,
od łez twardych poorana w długie bruzdy,
tak się idzie, łoskotami szyjąc próżnie,
po kamienicach mgłą opitych, bielą tłustych,
Zbyt daleko są okopy krwią rozpękłe,
myśl na drutach krwawi usta nieszczęśliwe
i bezradnie ciemne noce nawołują.
Zbyt jest trudno wrócić do was młodym, żywym,
zbyt jest trudno...
łatwo zostać bohaterem...
Jakie szczęście, że nie można tego dożyć,
kiedy pomnik ci postawią, bohaterze,
i morderca na nagrobkach kwiaty złoży

Krzysztof Kamil Baczyński

[Gość: bobbybo]

zalosny jestes misiu i niedouczony, szkoda z toba dyskutowac

no ale coz mamy demokracje i kazdy moze powiedziec co mysli nawet jezeli to nie
ma znamienia mysli...

[Gość: maja]

Powstanie zamojskie - mało kto cokolwiek na ten temat wie, może trochę bardziej
znane jest pojęcie "dzieci Zomojszczyzny".
Dla zainteresowanych historią polecam lekturę ,np:
belfer.salon24.pl/24072,index.html

[Gość: orsa]

mariuszg2 www.bognalewtakb.dt.pl/mp_3.html wyzej cie ceniłem,

2 sierpień 1844

[kwisniewski]

W drugim dniu Powstania, w godzinach rannych, klasztor został ostrzelany z
działek przeciwlotniczych, usytuowanych na Polu Mokotowskim. Wkrótce do
pomieszczeń klasztoru wkroczyli Niemcy, aby pod pozorem poszukiwania broni, z
której rzekomo strzelano do nich, przeprowadzić rewizję. Zatrzymano superiora
ks. Edwarda Kosibowicza i wyprowadzono go na zewnątrz, w celu przesłuchania,
podczas którego ks. Kosibowicz strzałem w tył głowy został zamordowany w
miejscu, w którym ul. Rostafińskich łączy się z ul. św. Andrzeja Boboli.

Ks. Edward Kosibowicz przeczuwał swoją śmierć. Klasztor w czasie okupacji
przeżywał groźne chwile. Wtedy ks. Kosibowicz powtarzał, że swoją funkcję
przełożonego przekazał św. Andrzejowi Boboli i jest spokojny o dom i jego
mieszkańców. Zapytany 31 lipca 1944 roku, co aktualnie robi,
odpowiedział: „Gotuję się na śmierć”.
tym samym czasie Niemcy wypędzili jezuitów z pomieszczeń klasztornych i
zgromadzili w niewielkim pomieszczeniu piwnicznym, gdzie mieściła się kotłownia
centralnego ogrzewania.

Na zgromadzonych tam ludzi rzucili granaty i otworzyli ogień z broni
automatycznej. Rozległy się jęki mordowanych i rannych. Niemcy strzelali, a
kiedy nastała cisza - się oddalili. Wydawało się im, że dokonali zbrodni
doskonałej. Tymczasem Bóg pozostawił czternaście osób, aby dały świadectwo
prawdzie.



Po odejściu Niemców niedobici ludzie wygrzebali się spod sterty martwych ciał i
uciekli z miejsca kaźni, kryjąc się w kotłowni za zwałami węgla.

Po pewnym czasie do miejsca zbrodni dotarł jezuita, o. Bruno Pawelczyk,
który w chwili wybuchu Powstania był poza klasztorem. Został jednak schwytany
przez Niemców i umieszczony w więzieniu urządzonym w koszarach przy ul.
Rakowieckiej 2. Dowiedziawszy się o losie współbraci postarał się o
przyłączenie do złożonego z więźniów komanda sanitarnego, które grzebało
zabitych i zmarłych.

W pomieszczeniu z pomordowanymi jezuitami komando wykopało grób, w którym
zamurowano kości złożone w trumnach. Ks. Pawelczyk policzył czaszki zabitych,
było ich bez mała czterdzieści.

W krypcie męczenników pochowano również w oddzielnej trumnie ciało ks.
Edwarda Kosibowicza, zamordowanego przez Niemców na Polu Mokotowskim.

Ks. Edward Kosibowicz był superiorem klasztoru jezuitów w Warszawie od
1936 roku. Urodzony 13 grudnia 1895 roku do zakonu wstąpił 1 września 1909
roku. Święcenia kapłańskie przyjął 24 sierpnia 1923 roku w Anglii. Tam odbywał
studia teologiczne w latach 1920-1924, natomiast w Belgii studiował historię
porównawczą w czasie od 1925 do 1928 roku. Począwszy od 1924 roku był
współpracownikiem „Przeglądu Powszechnego”. W latach 1929 -1936 był redaktorem
miesięcznika „Sodalis Marianus” oraz czasopisma „Wiara i Życie”. Jednocześnie
prowadził wykłady na Wydziale Filozoficznym Jezuitów w Krakowie. Był dyrektorem
Wydawnictwa Księży Jezuitów oraz kierował licznymi Sodalicjami Mariańskimi i
Akcją Katolicką. Wspaniały kaznodzieja pozostawi ł bogaty dorobek
publicystyczny i kaznodziejski.

Podczas II wojny światowej zorganizował w Warszawie studium teologii dla
kleryków jezuickich i wykładał teologię dogmatyczną. Został zamordowany przez
Niemców za wiarę, którą głosił i wyznawał swoim życiem.

Kaplica - krypta znajduje się w miejscu dokonania zbrodni. W portalu
wejścia do niej, znajdującego się w dawnej kaplicy parafialnej, umieszczona
jest tablica, na której wypisane są nazwiska osób zamordowanych. Tablicę tę
poświęcił 2 sierpnia 1959 roku ks. Bogusław Waczyński SJ. Drzwi wejściowe obite
są miedzianą blach ą według projektu prof. St. Moszyńskiego. Wewnątrz kaplicy-
krypty znajduje się ołtarz z obrazem Chrystusa w Ogrójcu. W 1969 roku krypta
została odnowiona i otrzymała nowy wystrój zaprojektowany przez księży jezuitów
Felicjana Paluszkiewicza i Andrzeja Dzięgielewskiego.

Masakra niewinnych ludzi, dokonana przez Niemców w klasztorze, była
prawdziwym stosem ofiarnym. W 60. rocznicę tej zbrodni przywołaliśmy pamięć
czterdziestu męczenników - wśród nich 17 jezuitów z ks. Edwardem Kosibowiczem,
superiorem i 23 osoby świeckie.

„Krew męczenników jest nasieniem świętych” (Tertulian). Z ich krwi zrodził się
Kościół pierwszego tysiąclecia, a w drugim tysiącleciu stał się znowu Kościołem
męczenników.

Świadectwo ich nie może zostać zapomniane!

oprac. Wacław Wasilewski

[Gość: sd]

Jan Paweł II o wyjątkowej roli Powstania Warszawskiego
www.1944.pl/index.php?a=site_text&id=12141&se_id=12333