Zostań woJOWnikiem!

[1ow]

W normalnym państwie taki rząd jak obecny nie przetrwałby ani dnia dłużej.
Musimy to państwo zbudować od nowa.
INNEGO WYJŚCIA NIE MA.
Uwierz - Ty też możesz wiele!

Wpisz w wyszukiwarkę JOW lub Jednomandatowe Okręgi Wyborcze. Poczytaj,
popieraj i propaguj te idee!
Na początek:
www.netgate.com.pl/kdk/referendum/

Podoba mi się to!

[Gość: bystry]

fakty.interia.pl/kraj/news?inf=407745

[Gość: b]

b

JOW: to nic nie da

[henrykkreuz]

JOW: to nic nie da, bo ONI się nigdy nie zgodzą

W dniach 29 czerwca – 5 lipca Ruch Obywatelski na rzecz Jednomandatowych
Okręgów Wyborczych (JOW), zorganizował „Marsz na Warszawę”. Około 70, młodych i
starych, uczestników Marszu, rozpoczęło akcję na Wałach Jasnogórskich w
Częstochowie, a potem, przez Radomsko, Kamieńsk, Bełchatów, Piotrków
Trybunalski, Tomaszów Mazowiecki, Skierniewice, Żyrardów, Grodzisk Mazowiecki,
Pruszków i Ożarów Mazowiecki, w sobotę, 5 lipca, dotarło do Warszawy, na Plac
Zamkowy. Następnie, Traktem Królewskim, przybyliśmy na Uniwersytet Warszawski,
aby w Audytorium Maksimum zakończyć swoją akcję ogólnopolską konferencją pod
hasłem: „Chcemy JOW w wyborach do Sejmu”. Wbrew obawom sceptyków, że ten
wariacki pomysł się nie uda, że do marszu nie znajdą się chętni, a media
patrzeć będą w inną stronę i nikt tej akcji nie zauważy, wobec reakcji
mieszkańców i gospodarzy miast, w których się zatrzymywaliśmy, z dnia na dzień
rósł entuzjazm i zdecydowanie marszowych wojowników, którzy z dumą i
satysfakcją z solidnie wykonanej roboty, z transparentami i flagami JOW,
wkroczyli w sobotę na dziedziniec Uniwersytetu Warszawskiego.
Szliśmy na Warszawę zbierając podpisy pod żądaniem rozwiązania obecnego Sejmu
wybranego według ordynacji wyborczej łamiącej konstytucyjne zasady
bezpośredniości, równości, powszechności i proporcjonalności – i domagając się
nowych wyborów w 460 jednomandatowych okręgach wyborczych. Morale nasze
budowała niezwykle życzliwa reakcja mieszkańców, a przede wszystkim powitanie,
jakie zgotowali nam gospodarze gmin – wybrani w JOW wójtowie, burmistrzowie i
prezydenci miast. Witali więc nas, podejmowali i udostępniali najlepsze sale i
miejsca: w Częstochowie Tadeusz Wrona; w Radomsku Jerzy Słowiński; w Kamieńsku
Grzegorz Turlejski; w Bełchatowie Marek Chrzanowski; w Piotrkowie Trybunalskim
Waldemar Matusewicz; w Tomaszowie Mazowieckim Mirosław Kukliński; w
Skierniewicach Ryszard Bogusz; w Żyrardowie Krzysztof Ciołkiewicz; w Grodzisku
Mazowieckim Grzegorz Benedykciński; w Pruszkowie Jan Starzyński; w Ożarowie
Mazowieckim Kazimierz Stachurski. Na konferencję do Warszawy przybyli jeszcze
prezydent Kielc Wojciech Lubawski; prezydent Torunia Michał Zaleski, burmistrz
Nysy Marian Smutkiewicz; burmistrz Strzelc Opolskich Krzysztof Fabianowski,
wójt Czerwonki Henryk Kozłowski. W manifestacji i konferencji uczestniczyli:
przewodniczący Zarządu Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy Krzysztof
Bukiel; przewodnicząca Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i
Położnych Bożena Banachowicz; przewodniczący NSZZ „S” RI, Marian Zagórzy;
przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Protestu Sławomir Gzik. Marszowi
towarzyszyło zainteresowanie mediów publicznych i prywatnych, w kilkudziesięciu
miejscach ukazały się informacje o marszu, także w różnych miejscach w
telewizji publicznej, w Polskim Radio i najważniejszych gazetach. 4
lipca, „Rzeczpospolita”, pod informacją o naszej akcji, zamieściła wywiad z
marszałkiem Sejmu, Markiem Borowskim, który niedwuznacznie przyznał, że „z
sondaży opinii publicznej wynika, że większość wyborców opowiada się za
okręgami jednomandatowymi. Ludzie chcą głosować na konkretnego polityka”.
Plecami do idei JOW i do naszego „Marszu na Warszawę” odwróciły się tylko
władze Stolicy Polski, Uniwersytet Warszawski i parlamentarna elita polityczna.
Nie znalazł dla nas czasu ani prezydent Warszawy, ani władze i profesura
Uniwersytetu Warszawskiego, a po drodze nie spotkaliśmy ani jednego posła czy
senatora RP. Jedyny chlubny wyjątek stanowiła poseł Gabriela Masłowska,
wytrwała zwolenniczka JOW, która wzięła udział w kończącej marsz konferencji.

Jak przemawiają wrogowie i przeciwnicy JOW?

1. To nic nie da
Postkomuniści, sekretarze partyjni mówią do nas tak: nie zawracajcie sobie
głowy JOW ponieważ w okręgach jednomandatowych wygrałaby jeszcze gorsza
postkomuna niż my! Wszystko, co dobrego było w komunie, to ucieleśniło się w
nas, nie szukajcie więc sposobu, aby wyrwać się z naszych łap, bo takiego
sposobu po prostu nie ma. Koniec. Kropka.
Tzw. opozycyjna prawica przemawia inaczej: Polacy to hołota niewyobrażalna,
zdemoralizowana ostatecznie na wieki przez komunę. Żeby to naprawić potrzeba
dziesięcioleci a może i więcej. Sejm jest zwierciadlanym odbiciem tej hołoty,
jest więc taki jak całe społeczeństwo. Oczywiście, w tym społeczeństwie żyje
pewna ilość ludzi szlachetnych i prawych, jak Bracia Kaczyńscy, Jan Maria
Rokita, Roman Giertych i jeszcze paru innych. Ale dobrzy i szlachetni ludzie są
w Polsce w zdecydowanej mniejszości i oni nas już wybrali. Nie ma więc czego
szukać, bo ordynacja wyborcza nie zamieni hołoty w aniołów. To dlatego Lech
Kaczyński nie zainteresował się Marszem na Warszawę, to dlatego nie wykazał
zainteresowania kwiat inteligencji polskiej pracujący na najlepszym z polskich
uniwersytetów. To nie dlatego, że oni nie wiedzą czym jest JOW i o co chodzi.
Oni po prostu wiedzą, że wszystko, co dobre, jest w Warszawie i w warszawskich
elitach, a reszta Polski to ciemnota i kołtuństwo nie warte wzmianki.
I są jeszcze zagraniczni suflerzy. Przeważnie spośród polskich emigrantów,
którzy porzucili Polskę i nie zostali w Ameryce czy Kanadzie przyjęci na miarę
swoich oczekiwań. Mówią oni: JOW? Kanada? USA? Co za bzdury! Przecież tu panuje
gorsza komuna i partyjniactwo niż w Polsce! Tu dopiero obywatel nic nie znaczy
i nikt się z nim nie liczy! Taką wypowiedź, parę tygodni temu znalazłem
w „Rzeczpospolitej”, ale ten typ argumentacji jest mi doskonale znany.

2. ONI się nigdy na JOW nie zgodzą
To jest argument jakby sprzeczny z poprzednim, ale zwolennikom dialektyki to
nic nie przeszkadza i głoszą na zmianę albo jeden, albo drugi, albo oba razem.
Dlatego eseldowcy pokazują na tzw. prawicę, że niby oni sami to nawet i na to
by poszli, ale na pewno nie zgodzą się Rokita z Giertychem i Kaczyńskimi, a
Rokita z Kaczyńskimi pokazują na Millera i Oleksego z Janikiem. A za tą „elitą”
tę sama złotą myśl powtarzają skorumpowane profesorskie elity najlepszych
uniwersytetów. A za „elitą” – no bo jakże inaczej? – powtarzają szeregi
leniwych inteligentów, którzy nigdy nie zhańbili się jakąś pracą czy wysiłkiem
na rzecz dobra wspólnego. ONI się nie zgodzą. Koniec. Kropka. Nie ma o czym
gadać i o czym marzyć. Róbmy „swoje”, to znaczy ciągnijmy ile się da korzyści z
istniejącego układu, porzućmy mrzonki o Polsce rządnej i samodzielnej.

Wszystko są to próby zabicia nadziei
Nadziei na to, że Polska nie musi być popychlem narodów, że zasługuje na coś
więcej niż rządy Millera z Janikiem, Długoszem i Jagiełłą, do spółki z
Michnikiem, Rokitą i Giertychami. Nadziei, która przyświecała nam, gdy
powstawała „Solidarność”, która pozwalała nam rzucić wyzwanie sowieckiemu
imperium, nie bacząc na jego czołgi i rakiety, która pozwalała nam przez lata
trwać w podziemnym i naziemnym oporze. Ten sam Miller z tym samym Oleksym
straszą nas dzisiaj zwycięstwem w JOW postkomuny, tak jak przedtem kazali nam
siedzieć cicho, żeby nie drażnić niezwyciężonego Związku Sowieckiego, przed
którym tylko ONI mogli stanowić osłonę i ochronę. I ich strachy dzisiejsze tyle
samo, a nawet jeszcze mniej, są warte.
Nasz Marsz na Warszawę, spotkania z gospodarzami miast i gmin, udowodnił, że
wszędzie w Polsce są ludzie wartościowi i godni, i że obywatele, jeśli tylko
mają szansę, potrafią ich rozpoznać i wybrać. Przekonaliśmy się, że ci, wybrani
w jednomandatowych okręgach wyborczych burmistrzowie i prezydenci o klasę, a
może i dwie, przewyższają poziomem i jakością tych ELITÓW, jacy wypełniają dziś
ławy poselskie i senatorskie. I że ci ELICI ze strachem wyglądają i patrzą skąd
powieje wiatr, który ich wy

[henrykkreuz]

I że ci ELICI ze strachem wyglądają i patrzą skąd powieje wiatr, który ich
wygoni z wymoszczonych i wygodnych gniazdek. I to, i TYLKO TO, ich
interesowało: ILU IDZIE? Czy to już są tysiące czy tylko setki czy dziesiątki?
Jerzy Urban, w swoim niezawodnym „NIE” napisał, że szło nas „kilkunastu, pustym
Krakowskim Przedmieściem, w szpalerze telewizyjnych kamer”! Czekaj, czekaj, już
niedługo będziecie musieli zmienić okulary. Bo JOW to jest sposób na Polskę
rządną, gospodarną i stabilną i ta prawda już się rozeszła po Polsce. Tylko
warszawka udaje, że nic nie widzi i nie słyszy, ale ten mur ze spróchniałych
desek na długo was nie ochroni.

Jerzy Przystawa
Wrocław, 30 lipca 2003