Słowacki w Płocku

[kwisniewski]

W górę Wisły płynął statek „Mickiewicz”. Zboża stały wysokie,
tracące już zieleń, nad rzeką niósł się zapach schnących traw,
odgłosy klepanych kos: kończono sianokosy. Na widok trumienki
stojącej na dziobie statku ludzie przestawali na chwilę żąć, żegnali
się, mówili: „Wieczny odpoczynek”. W Tczewie, Grudziądzu, Toruniu,
Płocku przychodziły delegacje w wieńcami, za ojcami miast stały
rzędy harcerskich i szkolnych mundurków, napierał milczący tłum. W
Czerwińsku, pod prastarą kolegiatą – purpura, filet, koronki komż.
Prymas Polski w otoczeniu duchowieństwa witał Prochy, którym nie tak
dawno biskup krakowski odmawiał prawa do spoczynku w podziemiach
podwawelskiej katedry.
www.plock24.pl/fusion/readarticle.php?article_id=82-----------------------------------------------------------
Jak witano Słowackiego w Płocku - 5 czerwca o godz. 12

www.bibl.plock.pl/slowacki_plakat.jpg

[Gość: Dariusz]

Zdjęcie: galeria.plock24.pl/displayimage.php?pos=-7365

[Gość: anna]

dajcie wiecej takich histori, to jest ciekawe i nieznane

[kwisniewski]

więcej w następny wekend - 200 lat ulicy Tumskiej - Ulica będzie
obchodzić swoje urodziny

a przecież najstarszą ulicą płocka jest Piekarska - może za rok
będzie to jej świeto

[Gość: Alosza CA]

Testament mój - Juliusz Słowacki

Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,
Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny,
Dziś was rzucam i dalej idę w cień - z duchami -
A jak gdyby tu szczęście było - idę smętny.

Nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica
Ani dla mojej lutni - ani dla imienia; -
Imię moje tak przeszło jako błyskawica
I będzie jak dźwięk pusty trwać przez pokolenia.

Lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie,
Żem dla ojczyzny sterał moje lata młode;
A póki okręt walczył - siedziałem na maszcie,
A gdy tonął - z okrętem poszedłem pod wodę...

Ale kiedyś - o smętnych losach zadumany
Mojej biednej ojczyzny - przyzna, kto szlachetny,
Że płaszcz na moim duchu był nie wyżebrany,
Lecz świetnościami dawnych moich przodków świetny.

Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą
I biedne moje serce spalą w aloesie,
I tej, która mi dała to serce, oddadzą -
Tak się matkom wypłaca świat - gdy proch odniesie...

Niech przyjaciele moi siądą przy pucharze
I zapiją mój pogrzeb - oraz własną biedę;
Jeżeli będę duchem - to się im pokaże,
Jeśli mię Bóg uwolni od męki - nie przyjdę...

Lecz zaklinam - niech żywi nie tracą nadziei
I przed narodem niosą oświaty kaganiec;
A kiedy trzeba - na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec!...

Co do mnie - ja zostawiam maleńką tu drużbę
Tych, co mogli pokochać serce moje dumne;
Znać, że srogą spełniłem, twardą bożą służbę
I zgodziłem się mieć tu - niepłakaną trumnę.

Kto drugi tak bez świata oklasków się zgodzi
Iść... taką obojętność, jak ja, mieć dla świata?
Być sternikiem duchami napełnionej łodzi,
I tak cicho odlecieć - jak duch, gdy odlata?

Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,
Co mnie żywemu na nic... tylko czoło zdobi;
Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,
Aż was, zjadacze chleba - w aniołów przerobi.

[Gość: poeta]

Kiedy Słowacki swój poemat pisał

Kiedy Słowacki swój poemat pisał
gdzieś na obczyźnie, w Grecji, Palestynie
przybiegał myślą tu, gdzie płynie Wisła
i słyszał jak mu głośno serce bije

Każda tu trawka i każda roślina
sprzyjała jego twórczym uniesieniom
postać się gięła jak na wietrze trzcina
nad tą ojczystą, nad tą polską ziemią

A kwiat mu każdy podszeptywał wiersze
jak to napisał w pamiętniku Zosi
słowa gorące, prawdziwe,najszczersze
wśród pól wyrosłe, jak złociste kłosy

On się tak w Polsce rozkochiwał stale
choć obcy ptak mu nieraz piosnki nucił
często łzę otarł, nie wstydząc się wcale
często się wzruszył albo i zasmucił.

[Gość: Słowianin]

"Król Duch" to jest dzieło godne prawdziwe mistrza
www.historiakurgany.republika.pl/apo_plik/krolwste.htm

[Gość: far.]

kiedy, gdzie, o której