Prostota Boga

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20070709.htm
"Bóg jest najprostszym Bytem, ponieważ jest jeden w swojej istocie i we
wszystkich swoich doskonałościach. Kiedy św. Tomasz rozprawia o prostocie
Boga, przedstawia ją tylko jako wykluczenie wszelkiej złożoności. W Bogu nie
ma części ilościowych, jak w człowieku, który składa się z ciała i duszy. Bóg
jest prosty, gdyż nie ma w Nim materii, lecz jest duchem najczystszym. Bóg
jest najwyższą prostotą, bo istota i istnienie nie różnią się w Nim: jest On
Bytem, który istnieje sam przez się, istnieje wiecznie. Nawet niezliczone
doskonałości Jego nie tworzą wielości: Bóg nie składa się z dobroci, prawdy,
mądrości, sprawiedliwości; On jest równocześnie dobrocią, prawdą, mądrością,
sprawiedliwością w całym tych słów znaczeniu. W Bogu dobroć i prawda spotykają
się, sprawiedliwość i pokój całują się (Ps 85, 11), Nie ma w Nim żadnej
różnicy między istotą a jakością, wszystko bowiem jest istotą; Jego
doskonałości nieskończone stanowią samą Jego istotę. Bóg ogarnia jedną
najprostszą doskonałością swego boskiego Bytu wszystkie niezliczone
doskonałości, które znajdują się oddzielnie w nieskończonej wprost ilości
stworzeń. Prostota Boga nie jest więc ubóstwem, lecz nieskończonym bogactwem i
nieskończoną doskonałością, w której człowiek powinien odnajdywać się jak w
zwierciadle.

Bóg jest bogaty w niezliczone doskonałości i wszystkie posiada w najwyższym
stopniu. Człowiek natomiast jest skrajnie ubogi w cnoty i jeśli jakąś posiada,
to zawsze ograniczoną, zacieśnioną, pomieszaną z brakami. Nie dość, że cnotę
posiada w sposób niedoskonały, brakuje mu wielu innych jeszcze przymiotów. Bóg
jest prosty; człowiek natomiast jest tak bardzo złożony. Jeśli chce być
bardziej prosty, powinien rozważać prostotę Bożą, starając się odtworzyć ją w
sobie samym przez prawdziwą prostotę ducha. „Szukajcie Pana w prostocie serca”
(Mdr 1, 1), upomina Pismo święte, a więc z sercem prawym, niezdolnym do
krętactwa i skrytych celów. Żadne skrzywienie nie ujdzie uwagi Boga, każde
uczucie jest Mu znane. „Wiem, o Boże mój, że Ty badasz i upodobałeś sobie
szczerość” (1 Krn 29, 17)."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 366