Alleluja!!!

[vobiska1]

Niech w święto radosne Paschalnej Ofiary
Składają jej wierni uwielbień swych dary.

Odkupił swe owce Baranek bez skazy,
Pojednał nas z Ojcem i zmył grzechów zmazy.

Śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy,
Choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy.

Maryjo, ty powiedz, coś w drodze widziała?
Jam Zmartwychwstałego blask chwały ujrzała.

Żywego już Pana widziałam, grób pusty,
I świadków anielskich, i odzież, i chusty.

Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja,
A miejscem spotkania będzie Galilea.

Wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy,
O Królu Zwycięzco, bądź nam miłościwy.

[vobiska1]

Ks. Tomáš Halík / 18.03.2008

Wydarzenie, które trwa
Zmartwychwstanie Chrystusa musi pozostać prowokacją, głupstwem w
oczach „mądrości tego świata". Gdybyśmy tę centralną tajemnicę
naszej wiary chcieli „udowodnić" i zrobić z niej coś, co zostałoby
bezproblemowo przyjęte przez wszystkich, zniweczylibyśmy ją.
El Greco, Zmartwychwstanie (fragment)
Zobacz także:
Tygodnik na Wielkanoc 2008
Nr 12 (3063), 23 marca 2008
Bóg jest dla wielu Bogiem nieznanym – może także dlatego, że jest
tak bliski. Zazwyczaj nie myślimy o powietrzu, którym oddychamy, nie
widzimy samego światła, widzimy jedynie rzeczy w świetle. Nie
widzimy nawet swojej własnej twarzy, tylko jej odbicie w
zwierciadle. Także „Bożą twarz" możemy zobaczyć wyłącznie w
zwierciadle – a tym zwierciadłem jest wedle apostoła Pawła Jezus,
zwłaszcza w wydarzeniu paschalnym. Paweł nie chce znać niczego
więcej, jak tylko Jezusa ukrzyżowanego (por. 1 Kor 2, 2).

W krajobrazie Pawłowego myślenia dominuje krzyż – Apostoł mówi o nim
chyba jeszcze częściej niż o zmartwychwstaniu, które na pewno
słusznie uważamy za serce wielkanocnej nowiny. W przepowiadaniu
chrześcijańskim krzyż i zmartwychwstanie stanowią bez wątpienia
nierozerwalną całość. Jednak ich wzajemna relacja nie jest w pełni
symetryczna. Podczas gdy nowina o zmartwychwstaniu „bez krzyża" (i
wszystkiego, co krzyż oznacza – łącznie z opuszczeniem Jezusa przez
Ojca) byłaby nawet w pewnym sensie niebezpieczna, to krzyż już
poniekąd niesie w sobie zwycięstwo, któremu pozwoli zabrzmieć „rano
po szabacie", wraz z pustym grobem i tym, co o nim słyszymy od
anioła, siedzącego na odwalonym kamieniu. To, w czym nowina o
zmartwychwstaniu, oderwana od wydarzenia paschalnego,
byłaby „niebezpieczna", wyraził dobitnie J. B. Metz: jeśli w naszym
głoszeniu zmartwychwstania nie będzie słyszalny równocześnie krzyk
Ukrzyżowanego, nowina ta stanie się mitem o zwycięstwie, a nie
sercem teologii chrześcijańskiej.

Pawłowi ogromnie zależy na tym, „aby nie zniweczyć Chrystusowego
krzyża" (1 Kor 1, 17). Również nam powinno zależeć na tym samym, aby
nowina ta nie została przez cokolwiek zniweczona i osłabiona – także
przez zbyt powierzchowne pojmowanie zmartwychwstania. Trzeba bronić
głębokiej prawdy o zmartwychwstaniu, by nie została ona
zbanalizowana, by także ona nie została „zniweczona" – i osłabiona
przez to, że ulokujemy ją pomiędzy bruta facta, na poziomie innych
zwyczajnych wydarzeń naszego świata. Nie jest to bowiem ani
zwyczajne wydarzenie, ani też „cud" w znaczeniu owych niezwykłych
zjawisk, z jakimi spotykamy się w opowieściach ewangelijnych,
począwszy od przemiany wody w wino w Kanie Galilejskiej, po
przywrócenie do życia zmarłego Łazarza. Jest to coś nieporównanie
większego i ważniejszego – czego nie da się porównać z czymkolwiek.

Właśnie dlatego nowina o zmartwychwstaniu wymaga od nas o wiele
więcej niż naszej rozumowej akceptacji – ponieważ w obliczu tej
przepastnej tajemnicy nasz rozum doznaje oczywiście wstrząsu; wymaga
jeszcze głębszej formy naszego uczestnictwa, jeszcze innego,
bardziej zasadniczego kształtu naszej egzystencjalnej akceptacji
tego wydarzenia, tej wielkiej prawdy wiary. „Wierzyć w
zmartwychwstanie Chrystusa" znaczy o wiele więcej niż tylko wyznawać
pogląd, że „to się kiedyś stało". Nasza wiara w zmartwychwstanie
potwierdza się przez nasz współudział w tym wydarzeniu, przez
nasze „współzmartwychwstanie". Wedle Pawła także my razem z
Chrystusem powstaliśmy z martwych (Kol 3, 1), a skoro Chrystus
powstał z martwych, więc i my musimy teraz żyć w całkiem nowy sposób
(por. Rz 6, 5)!

***

Kiedy w Wielki Piątek czytam opis Męki Pańskiej według św. Jana,
zakończony opieczętowaniem grobu, lub odprawiam Drogę Krzyżową,
której ostatnia stacja koncentruje się na tym właśnie wydarzeniu,
złożeniu do grobu, zawsze uświadamiam sobie: tym grobem jesteśmy my.
W nas ma się dokonać Zmartwychwstanie.

To, że centralnym symbolem chrześcijaństwa stał się krzyż, a nie
obraz zmartwychwstania, nie wynika jedynie z faktu, iż wydarzenie
zmartwychwstania i zmartwychwstały Jezus są trudniejszym do
opracowania tematem dla sztuk pięknych. Również krzyże na murach
kościołów i na ścianach naszych domów wzywają nas: teraz idź i swoim
życiem dopowiedz to wydarzenie! Ostatnią stacją Drogi Krzyżowej jest
obraz złożenia do grobu, ale droga medytacji powinna być
kontynuowana w naszym dalszym życiu. Powiedziano nam: teraz ty
zostałeś wybrany na „świadka Zmartwychwstania" – ty masz
zaświadczyć, w jaki sposób Jezus jest w tym świecie i w tobie żywy!

(...)

Przeł. Andrzej Babuchowski
Cały artykul w najnowszym Tyg.Powsz.

Katechizm o zmartwychwstaniu

[z2006]

www.katechizm.opoka.org.pl/rkkkI-2-2.htm

[z2006]

www.mateusz.pl/wdrodze/niedziela/415-06.htm