O kadzeniu ....

[iwona27-0]

Arcybiskup okadził obraz nowego błogosławionego - ks. Sopoćki, o czym radośnie
powiadomiło dzisiaj RM.

Według prymitywnych wierzeń pierwotnych religii, złe duchy boją się dymów
kadzidlanych oraz spluwania po kątach.
Religia katolicka pod tym względem nie odbiega od swych pierwowzorów i bardzo
chętnie stosuje okadzanie.
Okadzony obraz błogosławionego Sopoćki ma mu chyba zapewnić spokój ze strony
złych duchów i złych mocy.
Widocznie nawet w niebie, gdzie niewątpliwie przebywa obecnie błogosławiony
Sopoćko, złe duchy mogą nieźle napsocić, więc lepiej od razu je przepędzić
przy pomocy kadzidlanych dymów.

[park-uba]

Chrześcijanie nie palą kadzidła.
Chociaż obecnie w niektórych religiach chrześcijaństwa praktykuje
się palenie kadzidła (podobnie jak w świątyniach buddyjskich), nie
znajduje to uzasadnienia w Piśmie Świętym. Przez pierwsze cztery
stulecia naszej ery wśród naczyń kościelnych nie było kadzielnic
wyraźne dowody używania kadzidła podczas nabożeństw pochodzą dopiero
z czasów Grzegorza Wielkiego (żyjącego w drugiej połowie VI w.).
Niewątpliwie wynika to stąd, że gdy przyszedł Chrystus, Prawo oraz
zawarte w nim przepisy zostały przybite do pala męki' (Kol 2:14), a
po zburzeniu świątyni i położeniu kresu kapłaństwu Aaronowemu
spalanie kadzidła ku czci Boga całkowicie ustało. Zboru
chrześcijańskiego nie upoważniono do używania kadzidła, toteż
pierwsi chrześcijanie nigdy nie spalali go indywidualnie w celach
religijnych (w taki sposób nie robili tego także Żydzi).

Pierwsi naśladowcy Chrystusa nie chcieli też palić kadzidła ku czci
cesarza, nawet za cenę życia. Daniel P. Mannix zauważył: `Bardzo
niewielu chrześcijan wyrzekało się wiary, chociaż zazwyczaj
ustawiano na arenie ołtarz z palącym się ogniem, aby im to ułatwić.
Wystarczyło, żeby więzień wrzucił do ognia szczyptę kadzidła, a
dawano mu zaświadczenie o złożeniu ofiary i puszczano na wolność.
Wyjaśniano mu też szczegółowo, że nie oddaje w ten sposób czci
boskiej cesarzowi, lecz jedynie uznaje jego boski charakter jako
głowy państwa rzymskiego. Mimo to prawie żaden chrześcijanin nie
korzystał z tej szansy uratowania się' (Those About to Die, 1958, s.
137).

Tertulian (II i III w. n.e.) napisał, że chrześcijanie nawet nie
handlowali kadzidłem (De idolatria, XI). Nie można jednak tego
powiedzieć o kupcach prowadzących interesy z symbolicznym Babilonem
Wielkim (Obj 18:11, 13).

[korek.mm]

Jako ministrant sam rozpalałem kiedyś kadzidło w tych "machajkach".
Nazywaliśmy je machajkami, bo aby uniknąć zgaśnięcia kadzidła,
trzeba było ciągle machać tym sprzętem.;)

Do mojego kominka wsypałem 2 solidne łychy siarczanu
miedzi,wyszedłem i spojarzałem na komin.
Przepiękny bialutki dym!!!!
Cóż by to mogło oznaczać:-)))))