Ufność i czujność

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20081005.htm
"Miłosierny Bóg dba o nas, ofiarowując każdemu dary potrzebne dla życia
doczesnego i wiecznego. O nic nie musimy się zbytnio troszczyć. Jeśli ufamy
Bogu, Jego pokój napełnia nasze myśli i serca. Musimy jednak być czujni, byśmy
nie stali się podobni do winnicy, która pomimo starań gospodarza wydała
cierpkie jagody. Albo do niewdzięcznych i przewrotnych rolników, lekceważących
swego Pana. Z wdzięcznością przyjmijmy dziś Chrystusa, który przychodzi do
nas, aby nas odnowić i nakarmić swoim słowem i Ciałem."

Małgorzata Durnowska, „Oremus” październik 2002, s. 26

Miejsce Chrystusa w światopoglądzie

[z2006]

www.mateusz.pl/czytania/20081005.htm
"Powstawanie światopoglądu można porównać do budowy domu. Człowiek przez całe
lata gromadzi różnoraki materiał. Dokonuje tego drogą systematycznej nauki w
szkole i na studiach, drogą obserwacji świata i życia, a szczególnie drogą
własnych doświadczeń. W pewnym momencie pragnie to wszystko ułożyć w jedną
sensowną całość. Rozgląda się wówczas za planami domu. Chodzi o wizję życia
opartą na określonej hierarchii wartości. Ten dom winien być piękny, obszerny,
wygodny zarówno dla właściciela, jak i gości. Ideałem jest znalezienie takich
planów, by w budowie tego domu można było wykorzystać całość zebranego
materiału. Jeśli nic nie zostaje na placu budowy, jeśli wszystko zostało ułożone
we właściwym miejscu, to znaczy, że światopogląd jest dobry. Rzecz jasna musi on
być otwarty na możliwość rozbudowy i doskonalenia, bo życia nie da się zamknąć w
żadne statyczne ramy.

Proces budowy światopoglądu jest długi i wymaga wiele trudu oraz cierpliwości.
Prawie nikt nie jest w stanie budować światopoglądu od samego początku
bezbłędnie. Ciągle coś trzeba poprawiać. Bywają okresy kryzysów, gdy wznoszona
budowla wali się w gruzy i trzeba ją wznosić na nowo. Klęski tego typu,
jakkolwiek bardzo bolesne, nie są jednak bezowocne. W następnej budowli
właściciel unika już popełnionych błędów i wznosi dom doskonalszy.

Do tej koncepcji życia, traktowanego jako wznoszenie budowli, nawiązuje Chrystus
w rozmowie z przywódcami narodu wybranego, kiedy przytacza tekst psalmu 118:
„Kamień odrzucony przez budujących, stał się głowicą węgła” (Mt 21, 42). W
interpretacji Mistrza z Nazaretu tekst ten zyskuje jednoznaczną interpretację.
Kamieniem tym jest sam Jezus Chrystus.

Wśród różnorodnego materiału budowlanego, jaki człowiek gromadzi w celu budowy
swego światopoglądu, znajduje się i Chrystus. Oryginalny Kamień. Najcenniejszy,
jaki można spotkać na ziemi. Jego pochodzenie nie jest z tego świata. Różne też
są próby wkomponowania Go w światopogląd. Jedni traktują Go jako klejnot i
budują dla Niego pancerną kasę. Inni stawiają Go na najbardziej eksponowanym
miejscu, by się Nim szczycić. Jeszcze inni budują dla Niego mały ołtarzyk,
wychodząc z założenia, że w światopoglądzie religijnym winno być miejsce na małą
kapliczkę. Są to jednak wszystko próby nieudane. Tego kamienia nie da się bowiem
ustawić tam, gdzie człowiek chce. On ma tylko jedno miejsce. Jest kamieniem
węgielnym, to znaczy decydującym o fundamencie całej budowli.

Rozmowa Jezusa z przywódcami narodu wybranego odsłania ich decyzję. Ponieważ
zrozumieli, że nie mogą Jezusa „ustawić” i wykorzystać tak, jak tego pragnęli,
postanowili Go odrzucić. Do ich budowli nie pasował. Ocalając budowlę
zdecydowali się na odrzucenie najcenniejszego kamienia, jaki znalazł się w ich
rękach. Paradoks tej decyzji tkwi w tym, że wartość odrzuconego przez nich
kamienia przewyższała miliony razy wartość budowli, którą chcieli ocalić.

Błąd przywódców narodu wybranego popełnia wielu ludzi. Nie jest łatwo położyć
Chrystusa w fundamencie swego światopoglądu i życia. On bowiem natychmiast
zaczyna decydować o koncepcji całej budowli. On jest nie tylko kamieniem
węgielnym, ale i inżynierem nadzorującym wznoszenie budowli. On też organizuje
dalsze zbieranie materiału. On decyduje o jego wykorzystaniu. On też posiada
przygotowany z dokładnością do sekundy plan robót. Z chwilą uznania Jezusa za
fundament życia rozpoczyna się wytężona praca, która trwa już do śmierci. Z Nim
i w Nim powstaje niepowtarzalny dom życia o niezwykłym rozmachu.

Święci to ludzie, którzy „kamień odrzucony przez budujących”, uczynili kamieniem
węgielnym swego życia. Ponieważ jest to Boski kamień, nie należy się dziwić, że
wzniesiona na nim budowla trwa wiecznie."

Ks. Edward Staniek

[tygrys6789]

Tak, Jezus to kamien węgielny swiatopoglądu katolickiego ktory może
byc niezwykłej pięknosci, trwałosci i harmonii.
Ale warto przypomniec co Jan Paweł II Wielki , powiedzial o
swiatopogladzie katolickim : "Wiara i Rozum idą ręka w reke"
Nie obawiajmy sie Rozumu w katolickim swiatopoglądzie.
Prawdziwa Nauka i Empiria nigdy nie są przeciwko Wierze.