kaczy.i.indyczy
01.11.08, 10:23
Benedykt XVI
Św. Augustyn (I)
Audiencja generalna 9 stycznia 2008
Drodzy bracia i siostry!
Po wielkich uroczystościach związanych z Bożym Narodzeniem chciałbym powrócić
do rozważań nad Ojcami Kościoła i mówić dzisiaj o największym z Ojców Kościoła
łacińskiego, św. Augustynie. Ten człowiek, pełen pasji i wiary, o wielkiej
inteligencji i niestrudzony w gorliwości duszpasterskiej, wielki święty i
doktor Kościoła, znany jest — przynajmniej ze słyszenia — również ludziom nie
znającym chrześcijaństwa lub nie mającym z nim wiele wspólnego, ponieważ
zostawił bardzo głębokie piętno na życiu kulturalnym Zachodu i całego świata.
Św. Augustyn ze względu na swe szczególne znaczenie wywarł bardzo wielki
wpływ. Można powiedzieć z jednej strony, że wszystkie drogi łacińskiej
literatury chrześcijańskiej prowadzą do Hippony (dzisiaj Annaba na wybrzeżu
algierskim) — do miejsca, gdzie był biskupem, a z drugiej strony, że z tego
miasta Afryki rzymskiej, którego Augustyn był biskupem od 395 r. aż do śmierci
w 430 r., rozchodzi się wiele innych dróg późniejszego chrześcijaństwa oraz
kultury zachodniej.
Rzadko w cywilizacji zdarzał się tak wielki umysł, zdolny przyjąć jej wartości
i docenić jej wewnętrzne bogactwo, tworząc idee i formy, którymi karmiły się
późniejsze pokolenia, na co zwrócił uwagę również Paweł VI: «Można powiedzieć,
że cała myśl starożytności skupia się w jego dziele i z niego biorą początek
nurty myślowe przenikające całą tradycję doktrynalną następnych wieków» (AAS
62 [1970], s. 426). Ponadto Augustyn jest Ojcem Kościoła, który pozostawił po
sobie najwięcej dzieł. Jego biograf Posydiusz mówi: wydaje się rzeczą
niemożliwą, żeby jeden człowiek mógł tak wiele napisać w swoim życiu. O tych
różnych dziełach będziemy mówić na jednym z następnych spotkań. Dzisiaj
skupimy uwagę na jego życiu, które można łatwo zrekonstruować na podstawie
pism, a zwłaszcza Wyznań, stanowiących niezwykłą autobiografię duchową,
napisaną na chwałę Bożą i będącą jego najsłynniejszym dziełem. I słusznie,
ponieważ właśnie Augustynowe Wyznania, skupiające uwagę na sferze wewnętrznej
i na psychologii, stanowią niepowtarzalny wzór w literaturze zachodniej, i nie
tylko zachodniej, także niereligijnej, aż po czasy nowożytne. To poświęcenie
uwagi życiu duchowemu, tajemnicy «ja», tajemnicy Boga kryjącego się w «ja»
jest czymś nadzwyczajnym i bezprecedensowym i pozostaje na zawsze — jeśli tak
można rzec — duchowym «szczytem».
Powróćmy jednak do życia Augustyna(...)
cala czesc (I) tutaj :
www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/benedykt_xvi/audiencje/ag_09012008.html
