Sprawiedliwość i miłosierdzie

[z2006]

mateusz.pl/czytania/2009/20090714.htm
"Autor Księgi Mądrości, zwracając się do Boga tak się wyraża: „Tyś
sprawiedliwy i rządzisz wszystkim sprawiedliwie... Podstawą Twojej
sprawiedliwości jest Twoja potęga; wszechwładza Twa sprawia, że
wszystko oszczędzasz... potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i
rządzisz nami z wielką oględnością” (Mdr 12, 15-18). Sprawiedliwość
i moc wydają się małemu rozumowi ludzkiemu sprzeczne z dobrocią,
łaskawością, miłosierdziem; w Bogu natomiast te przymioty
utożsamiają się do tego stopnia, że można twierdzić, iż On jest
miłosierny, ponieważ jest sprawiedliwy, i że jest sprawiedliwy,
ponieważ jest miłosierny. „Właśnie dlatego, że jest sprawiedliwy —
pisze św. Teresa od Dzieciątka Jezus — Bóg jest równocześnie
litościwy” (Lt. CIII). Nikt lepiej niż On nie pamięta o ludzkiej
słabości; On dobrze zna możliwości każdego stworzenia i nigdy nie
żąda niczego ponad jego siły.

Pismo święte, mówiąc o sprawiedliwości Boga, bardzo często łączy ją
z Jego wiernością i dziełem zbawienia: „Twoja sprawiedliwość — jak
najwyższe góry, Twoje wyroki — jak Wielka Otchłań; Panie, Ty
niesiesz ocalenie ludziom i zwierzętom” (Ps 36, 7). „Sprawiedliwość
Jego przetrwa na zawsze... dzieła rąk Jego to wierność i
sprawiedliwość” (Ps 111, 3. 7). Sprawiedliwość Boga nie jest
nastawiona na zgubę człowieka, lecz na jego dobro, zbawienie i nie
tyle na dobra doczesne, ile — i to przede wszystkim — na wieczne.
Dlatego Bóg używa swojej sprawiedliwości karząc grzech, by człowiek
się opamiętał. „Znakiem wielkiego dobrodziejstwa jest to, iż
grzesznicy nie są pozostawieni w spokoju przez długi czas, ale że
zaraz dosięga ich kara... [Bóg] nigdy nie cofa od nas swojego
miłosierdzia; choć wychowuje przez prześladowania, to jednak nie
opuszcza swojego ludu” (2 Mch 6, 13-16). Dopóki żyjemy na tej ziemi,
sprawiedliwość Boga ma za cel tryumf miłosierdzia, czyli nawrócenie
i przebaczenie grzeszników; jednak Bóg karząc, łagodzi następnie
sprawiedliwość miłosierdziem, karząc zawsze o wiele mniej, niż
grzech zasługuje: „Jeśli uniży, ma litość w dobroci swej
niezmiernej; niechętnie przecież poniża i uciska synów ludzkich” (Lm
3, 32-33). Można by powiedzieć, że Bóg karze z przykrością i czyni
to tylko wówczas, kiedy jest konieczne przyprowadzić stworzenie do
dobrego i zapewnić mu szczęśliwość wieczną."

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 399