zdolności lingwistyczne a talent kulinarny

[landsbergk]

Tak sobie przeglądam wątek "poznajmy się" i zauważyłam, że sporo jest wśród
nas tłumaczy i nauczycieli języków obcych.

Czy osoby posiadające zdolności lingwistyczne są bardziej predestynowane do
kuchennych szaleństw?

A może są bardziej otwarte na świat, obce kultury, a co za tym idzie, kuchnie
różnych narodów?

[Gość: marghe_72]

NIe wiem jak zdolnosci jezykowe majas ie do kucharzenioa. ale podaję łapkę co
do reszty :)))

ps. Mój mąz ma zdolnosci jezykowe a jakos Go do kuchni nie ciagnie.. choć jesć
uwielbia :)) i jest otwarty na kazdą nowośc

[brunosch]

Jestem CAŁKOWICIE impregnowany na języki.
Jeśli jakieś znam, to biernie. W kuchni udzielam się czynnie.

[Gość: Nobullshit]

Może po prostu tłumacze jako przedstawicie wolnego zawodu (hłe, hłe)
mają więcej czasu na bywanie na forum i przekłamują statystykę?

[Gość: szopen]

Chyba w sedno trafione.

nobo

[jottka]

zdolności kulinarne obojętne, ale tłumacz w kraju naszym z reguły pracuje na
własny rachunek i - jeśli jest głównie pisemny - to siedzi przed kompem we
własnym domu dzień cały. nikogo nie ma, kot mało rozmowny, no to co pewien czas
wizytuje radośnie różne fora, to nie jest przypadek tylko forumkuchnia:)

Ale

[Gość: Hela]

Ale przyznac trzeba, ze jak sie jakiegos jezyka liznie, to i latwiej przepisy
lowic w swiatowym gaszczu. Razem chyba wszyscy forumowicze moga tlumaczyc z
wszystkiego na wszystko?

[jottka]

oj może lepiej nie:( ja wiem wprawdzie, że każdy świetnie włada językiem
ojczystem, bo przecież natywny ci on, ale to osobiste przekonanie rzadko
sprawdza sie w praktyce, co zresztą i na forach widać:)

[Gość: zadumana]

A bo ja wiem?
Fakt, że m.in. niemiecki, czy angielski nie jest dla mnie przeszkodą, to takie
hobby. A co do przełożenia na kuchnię, to u mnie jest jednak, bo zaczynałam
dawno temu od książek kucharskich kupowanych zagranicą i potem studiowanych w
domu. Gdybym nie znała języków nie wdawałabym się w dyskusje z kelnerami, bo i
jak? Pewnie w ogóle bałabym się iść do reastauracji, a łatwiej zamówić po
przeczytaniu menu. Gdybym nie była ciekawa potraw, to bym książek za ciężkie
pieniądze (np. czarny kurs dolara) nie kupowała i po restauracjach nie
chodziła, a za to kupowałabym ciuchy, ciuchy, ciuchy.... Znajomość języków
powodowała,że mam doświadczenia i książki w kilku językach i jakoś sobie radzę.
No a teraz możliwości internetu, to jedna wielka bajka...:)

[Gość: Piwko]

Masz racje!!Mieszkam za granica i b.szybko sie nauczylam jezyka.A uwielbiam
gotowac i jak na moj wiek (15 lat)to jestem b.zadowolona z moich umiejetnosci
kuchennych.Moj tata tak samo szybko sie nauczyl jezyka i wspaniale gotuje.

[iwu]

U mnie w pracy na 9 językowców tylko ja i koleżanka od francuskiego lubimy
gotować. Druga anglistka umie tylko piec ciasta.

[Gość: landsbergk]

Hmmmm.
Więc chyba to jednak ten wolny zawód.
Moja teoria padła ;)))

[Gość: Pichciarz]

Lingwiści są zauroczeni słowami i kochają "wypowiadać" się także i na forum
KUCHNIA. Innym posługiwać się językiem pisanym może być trudniej. Podają
informacje o sobie bo są językowymi ekstrawertykami.

noboto

[jottka]

i taka hipoteza:) równie dobrze można napisać, że wszyscy zainteresowani
kulinariami mają, o dziwo, wyższe wykształcenie, bo na tym forum większość
takich

no na podstawie cząstkowego obrazka nie da sie wysnuć prawomocnego uogólnienia,
chyba że chodzi tylko o dopieszczenie sie na dzień dobry - patrzcie, jacy
jesteśmy śliczni, smaczni i mądrzy:) ma to swoje zalety, ale bez przesady

[myshen82]

iwu? uczysz angielskiego?

[iwu]

Zgadza się. :-)

[myshen82]

ja studiuję...

[iwu]

Ooo! A gdzie? Na którym roku?

[sawsan83]

w mojej jedenastoosobowej grupie arabistycznej: gotujące - sztuk 3, reszta
tylko je ;)

[Gość: zadumana]

Wśród różnych teorii dotyczących pichcenia chyba najtrafniejsza jest krótka
teoria, którą wyznawała moja mama, i którą wykładała ze śmiechem ile razy ja
coś zmalowałam - "w kuchni trzeba myśleć". I to jest pewnie podstawowy warunek
zezwalający na wyjście poza pomidorową z makaronem:)

[Gość: szopen]

A moze chodzi o nazwijmy to bez ogrodek milosc jedzenia.
Niezalezna od zdolnosci ligwistycznych czy wyksztalcenia.
Kiedy najbardziej nam smakuje to co sami ugotujemy.

Inne to chyba powody na forum bywania.

[brunosch]

język = smak
językoznawcy = smakosze
***
Ale innym na szczęście też nic nie brakuje. U mnie impregnacja na języki obce
przeszła w sublimację smakową i się wyżywam.

[Gość: szopen]

Jeszcze dodam nie lam sie brunosch.

Ja w ogolniaku bylem uwazany za jezykowe beztalencie.
Teraz mowie w kilku jezykach i to chyba niezle.

A jak okolicznosci zycia zmuszaly to jeszcze innych tez sie szybko nauczylem.

[Gość: Nobullshit]

A umiesz też tymi krzaczkami pisać?
(To tak z babskiej ciekawości)

[Gość: szopen]

Umiem.

A nawet umiem je wordprocesowac.

A tak nawiasem o zdarzajacych sie w zyciu koniecznosciach nauki jezyka.

Lat temu sporo mieszkalem sobie w duzym miescie na polnocy.
Codzoziemcow bylo tam niewielu wiec prawie wszyscy sie dobrze znali i w kazda
sobote razem na kolacje i piwko udawali.
Pewnego roku pojawilo sie w miescie owym 8 Wloszek studiujacych lokalny jezyk.
One ciut ciut po angielsku i po chinsku mowily ale jednak przwazal wloski.
Jako, ze dziwczyny byly ladne po jakichs 3 miesiacach spora grupa pozostalych
tez juz po wlosku mowila.

[Gość: Nobullshit]

To ja Cię jeszcze pomęczę, jeśli pozwolisz. Jak wygląda chińska klawiatura?
Bo skoro jeden krzaczek to jedno słowo... Musieli wymyślić coś
czarodziejskiego, żeby klawiatura nie była wielkości sporego biurka.

[Gość: El Padre]

Przyłączam się, bo też zawsze mnie to ciekawiło.
Jak oni sobie z tyloma tysiącami znaków dają radę?

[Gość: El Padre]

Teraz zrozumiałem, że to jest pytanie z gatunku tych, jakie zadała
Marylin Monroe w "Pół żartem pół serio" kiedy Tony Curtis zaprosił
ją na jacht i zobaczyła wiszącego na ścianie kajuty wielkiego
wypchanego marlina czy tuńczyka.
"Jak oni takie wielkie ryby pakują do takich malutkich puszeczek":))))

[Gość: szopen]

Kiedys dawniej byly specjalne maszyny do pisania po chinsku ale to dawno i
niespecjalnie dzialaly.

Teraz.

Uzywa sie normalnej klawiatury.

Metod wpisu znaczka jest wiele, najpopularniesze:

Tradycyjna czyli do pewnych klawiszy sa "przypisane" tzw radykaly czyli czesci
skladowe znaczka, jako ze znaczki pisze sie w ustalonej kolejnosci kresek wiec
jesli uzyjemy najpierw jednego radykalu/kreski a dalej kolejnych to bystry
komputer kojarzy o jaki znaczek nam chodzi.

Nowoczesna bazuje na standartowej wymowie znaczkow i wpisuje sie ta wlasnie
wymowe tzw pin yin i komuter pokazuje znaczki o tej wymowie, nastepnie wybiera
sie wlasciwy znaczek.

[Gość: Nobullshit]

Co do pytań i Marilyn Monroe - ja też jestem blodynką
(choć aktualnie rudą).
Co do odpowiedzi: dzięki, Szopenie, to bardzo ciekawe.

Pisanie po chinsku - pasjonujace

[ela.tu-i-tam]

Gość portalu: szopen napisał(a):

>
> Nowoczesna bazuje na standartowej wymowie znaczkow i wpisuje sie ta wlasnie
> wymowe tzw pin yin i komuter pokazuje znaczki o tej wymowie, nastepnie
wybiera
> sie wlasciwy znaczek.

Szopen,

Ja troche o znakach sie nauczylam w ramach tzw IDN (Internationalized Domain
Names), i przy tej okazji o Unicode, i Traditional Chineese i Simplified
Chineese jak rowniez o fascynujacych projektach z epoki Mao o uproszczenie
znakow jezyka chinskiego. Jeden z nich to Pin Yin - czyli pisanie po chinsku
znakami lacinskimi (przy lacinie mozna mowic o literach, przy jezykach
azjatyckich nie mozna - dlatego uzywam slowa "znaki"; w terminologii Unicode
mowi sie "code point"). Myslalam ze Pin Yin jest uzywany tylko do
transliteracji z chinskich znakow na lacinskie i na odwrot - a tu rewelacja,
eureka: jest uzywane przy klawiaturze.

Dzieki Ci za to olsnienie.

[Gość: zadumana]

A ja przy moim językowym hobby zwykle "łakomie" spoglądałam w stronę
chińskiego. Niestety, mimo pewnych prób, w prl-u nie udało mi się zorganizować
żadnego podręcznika, a o Chińczyka było jeszcze trudniej, więc na chęciach
rzecz się skończyła.

[iwu]

A ja uwielbiam uczyć się języków! Dawno temu w szkole byłam dobra również z
rosyjskiego, potem na studiach z niemieckiego, a teraz gdybym miała trochę
więcej czasu to na pewno nauczyłabym się włoskiego i hiszpańskiego. Łacinę też
lubiłam.

O jezykach

[Gość: szopen]

Dla mnie nigdy nauka jezykow nie byla czyms interesujacym raczej do nauczenia
zmuszaly okolicznosci zyciowe.

Jakos jezyk nigdy nie byl celem samym w sobie ale po prostu narzedziem
komunikacji.
Pewnie z tego wlasnie powodu jakos nigdy nie przywiazywalem uwagi do powiedzmy
poprawnej wymowy czy akcentu raczej koncentrujac sie na tresci i komunikacji.

Z drugiej strony osluchanie sie z jezykiem i codzienne go uzywanie zdecydowanie
ta komunikacje ulatwia.