Jethro Tull - Bursting Out - czy to dobra płyta?

[cze67]

NO właśnie. Kusi mnie, bo leży sobie w Media Markecie za stosunkowo niskie
jak na podwójny album pieniądze, a ja lubię Jethro Tull, ale jakoś nigdy nie
obiło mi się o uszy czy to dobra płyta czy można sobie darować...

zajebista płyta

[vulture]

To chyba jedna z lepszych płyt JT. Świetne, żywiołowe wykonania najlepszych
utworów z okresu, gdy zespół był u szczytu możliwości -kupuj śmiało!

[cze67]

Kupię więc śmiało. Dzięki.

[Gość: Jacek]

Witam !
Świetna płyta i w dodatku wydanie rozszerzone, w oryginale na 2 winylach, potem
na jednym CD, teraz podwójny remaster. BTW w Rockserwisie kosztuje 52.75 zł.
Pzdr.

[Gość: szmatan]

Jest bardzo dobra, choć to Jethro bardziej elektroniczne już, a mnie akustyczne.
Tym niemniej doskonała płyta koncertowa!

[Gość: Łysenko]

Mam nadzieję, że już kupiłeś. Jedna z lepszych koncertówek z lat 70.

[Gość: flash'n*]

ten koncert transmitowany byl na caly swiat. zespol obchodzil swoje x-lecie. w
dwoch kawalkach puscili nawet z poslizgiem w czyms takim, jak polskie "studio
2" w tv. ubawilem sie znakomicie, kiedy prezenter z zazenowaniem odczytal z
kartki, ze po raz pierwszy pokaza w polskiej telewizji cos takiego (wczesniej
byla tylko abba) i zeby sie nie obruszac! to byly czasy...

[Gość: ugi - boogie]

Swego czasu miałem ten album na analogu... Opchnąłem bo nie miałem na dyktę...
Do dziś nachodzą mnie koszmary...

A poważnie - oblig dla każdego miłośnika talentu

[Gość: Łukasz]

"Bursting Out" to kompilacja utworów z kilku europejskich koncertów, które
odbyły się w maju 1978 roku, podczas trasy promującej album "Heavy Horses".

Natomiast transmitowany również przez polską TV koncert, o którym wspomniałeś,
miał miejsce pół roku później (9 października 1978) w nowojorskim Madison
Square Garden. W tym samym miesiącu ukazała się płyta "Bursting Out", którą
wypełnił podobny repertuar - stąd pewnie biorą się częste nieporozumienia...

Podsumowując: "Bursting Out" nie jest jednym koncertem i żadne wykonanie
koncertowe z tego albumu nigdy nie było pokazywane w TV.

[Gość: kosiak]

Łukasz słusznie prawi, co nie zmienia faktu, ze to jedna z najlepszych
koncertówek wszech czasów. Fragmenty koncertu z Madison Square Garden znalazly
się za to na ostatnio wydanym DVD.

[vulture]

Gość portalu: kosiak napisał(a):

> Łukasz słusznie prawi, co nie zmienia faktu, ze to jedna z najlepszych
> koncertówek wszech czasów. Fragmenty koncertu z Madison Square Garden
znalazly
> się za to na ostatnio wydanym DVD.

A jest ich więcej niż na jubileuszowej kasecie wideo, wydanej kilka lat temu? W
ogóle to lubię takie wydawnictwa przekrojowe, gdzie utwory są w całości, a na
szczęście w przypadku JT większość cudownych teledysków pozostawiono
nietkniętą. Podobne wydawnictwa Deep Purple czy Supertramp pozostawiają
niedosyt (acz Supertramp w wersji DVD wzbogacono).

[Gość: Łukasz]

> A jest ich więcej niż na jubileuszowej kasecie wideo, wydanej kilka lat temu?

Nie, ponieważ niedawno wydane DVD "A New Day Yesterday" jest niczym innym niż
reedycją wspomnianej przez Ciebie kasety VHS "Anniversary Video" (z jednym
maleńkim bonusem, który można obejrzeć pod tym adresem:
www.albinz.net/jethrotull/video.html ).

Pozdrawiam!

[vulture]

Dzięki; na razie tego nie obejrzę, bo mi się nie chce instalować Real Playera,
ale będę wiedział w razie czego, gdzie szukać. Pozdrawiam również.

[Gość: Jacek]

Witam !
Do kompletu warto zakupić "lżejszą" pół-akustyczną koncertową kompilację Jethro
Tull, czyli płytkę A Little Light Music.
Pzdr.

[vulture]

Gość portalu: Jacek napisał(a):

> Witam !
> Do kompletu warto zakupić "lżejszą" pół-akustyczną koncertową kompilację
Jethro
>
> Tull, czyli płytkę A Little Light Music.
> Pzdr.

Eeee... tu już bym się spierał; "A Little Light Music" to już takie pół-
akustyczne, ale i pół-dobre JT. Za dużo udziwnień ("Too Old To Rock And Roll")
plus sporo słabych kompozycji. Ale owszem, taka ciekawostka.

[Gość: szmatan]

"A Little Light Music" to jedna z najlepszych płyt Jethro. Właśnie dlatego, że
jest bardzo akustyczna, a po drugie skład zespołu jest jednym z lepszych w
historii (oprócz znanych dwóch panów gra Mattacks i Pegg). Najmocniejszą stroną
Jethro jest właśnie delikatniejsze brzmienie nie udziwnione elektronicznym
szajsem i ta płyta to najjaśniejszy punkt w historii zespołu po 1979 roku.
Jethro standarty są jak zwykle dobre (doskonała lokomotywa i znakomita wersja
"Living In The Past"), a przearanżowane słabsze kompozycje bardzo zyskują.
Jeszcze jeden plus: płyta mimo, że koncertowa ma idealną jakość nagrania.

o wyższości Bursting Out nad Light Music ;-)

[vulture]

Zgadzam się co do jakości dźwięku na "A Little Light Music", jednak inne
argumenty niekoniecznie do mnie przemawiają.

1. Nie przesadzałbym z tym "elektronicznym udziwnianiem", jakie zarzucane jest
albumowi "Bursting Out". Wtedy zespół tak grał normalnie na albumach, a w 1978
roku był jeszcze u szczytu formy i użycie instrumentów klawiszowych (będących w
składzie od dawna, a nie od 5 minut) nie szkodzi żadnej z kompozycji. Są za to
zagrane żywiołowo, z werwą, tam gdzie trzeba są żwawe, tam gdzie ma być
spokojniej, są wyciszone. Po prostu świetny zestaw 'best of' na żywo.

2. Album "A Little Light Music" zawiera nagrania dokonane, gdy zespół był w
takiej sobie formie artystycznej (1992). Akustyczne (w większości) aranżacje
być może i są ciekawe, ale nie przewyższają tych "tradycyjnych" ze starszych
płyt. Miejscami są właśnie - nie tam,na "Bursting Out", a tu - udziwnione
(np. "Too Old..." w rytmie reggae), co nie zawsze im służy. Oczywiście, po
wydaniu iluś tam płyt i zagraniu iluś tam koncertów grupa ma prawo się nudzić i
wymyślać różne rzeczy, ale niekoniecznie wszystkie pomysły okazały się dobre.

3. Nowym (z lat 90-tych, znaczy się) utworom JT nie pomogło nic. "Rocks On The
Road" czy "This is Not Love" są tak samo drętwe jak na płytach studyjnych. No,
może nieco lepiej zagrane, bo nie utopione w direstraitsowopodobnej produkcji,
ale generalnie chwały nie przynoszą. Za powrót do formy JT uważam album "Roots
To Branches", na którym Martin Barre wreszcie przestał się bawić w Marka
Knopflera, a reszta zespołu zaczęła też grać ciekawiej. Osobiście "Roots..."
nie słucham (wolę "J-Tull Dot Com"), ale mogę to jakoś powiedzmy że obiektywnie
stwierdzić.

4. Porównanie "A Little Light Music" i "Bursting Out" to tak jakby
porównywać "Made In Japan" i "Come Hell Or High Water" Deep Purple czy "Live"
i "Electrically Driven" Uriah Heep. Trochę nie ta klasa i nie te czasy...

Pozdrawiam

[kozlorf]

Ja co do własnych odczuć, to wiem tyle, że A Little Light Music bardziej mi się
od Bursting Out podoba... I słucham jakoś tak częściej...

A tak obiektywnie oceniając: zarówno jedna jak i druga płyta są nagraniami
dokumentującymi trasy koncertowe, nb. obie po Europie. Obie prezentują zespół w
takiej formie i takim składzie, jakie w danej chwili były, prezentują taki
repertuar, jaki zespół wtedy grał. Co do składu, to wiadomo: na Bursting Out
mamy w zasadzie ostatni i chyba najbardziej spektakularny skład zespołu z lat
70tych (Anderson, Barre, Barrie Barlow na perkusji, John Glascock na basie +
dwóch klawiszowców: John Evans i David Palmer; nb. ten występ z Madison Square
Garden emitowany m.in. w polskiej telewizji nagrany był już w składzie z innym
basistą: Tonym Williamses); na ALLM mamy swoisty eksperyment: Do Andersona i
Barre dołączyła najsłynniejsza chyba sekcja rytmiczna Fairport Convention: Dave
Pegg i Dave Mattacks. Już tu jakby porównanie jest trudne, bałbym się
stwierdzać, czy Anderson i Barre byli w gorszej formie w 1992 niż w 1978,
Anderson być może śpiewał gorzej, ale na flecie grał lepiej, Barre z kolei nie
wyklepywał już tylko nauczonych motywów, wykazywał za to więcej wrażliwości
muzycznej. Brak klawiszowców nie razi, wręcz przeciwnie - jest to jeden z
mocniejszych punktów tej płyty (nie mam nic przeciwko klawiszowcom, ale tu
akurat dodaje on wyjątkowości; choć tak na prawdę trochę klawiszy (Dave
Mattacks) jest), Dave Pegg od Glascocka basistą lepszym jest niewątpliwie,
jeżeli za to porównywać Mattacksa z Barlowem, to tez trudno - Barlow w 1978
tendencyjnie rozbudował bardzo zestaw i grał porządnie, acz nie zachwycająco,
Mattacks w 1992 wyszedł na scenę z zestawem minimalnym, pt.: bass drum + werbel
+ hi-hat + ride, i wyczyniał na nim rzeczy, o których nie śniło się filozofom
(być może wielu z was słuchając ALLM nie było nawet tego w stanie zauważyć)...

Jeżeli chodzi o dobór utworów, to porównanie jest proste: na Bursting Out mamy
klasykę, na A Little Light Music utworów z kanonu jest kilka, jeżeli już, to
mocno przearanżowane, mamy za to pare zapomnianych i odgrzebanych kawałków,
niektóre również w innych niż w oryginalnych wersjach aranżacjach, mamy dwa
hiciory z ostatniej studyjnej płyty, mamy cytat z muzyki klasycznej (oprócz
oczywiście Bouree koncert na dwoje skrzypiec d-moll J.S.Bacha), mamy folkowy
cover (John Barleycorn, też w oryginalnej aranżacji, i chyba lepszej od
słynnych aranżacji Traffic Steve'a Winwooda czy Fairport Convention), myślę, że
zarówno muzycy jak i publiczność bawiła się znakomicie, słowem, bardzo udana
trasa. Udziwnień w aranżacjach raczej nie było, Too Old To R'N'R bynajmniej nie
jest zagrane w rytmie reggae (przede wszystkim jest w metrum 4/4, a nie 2/4),
nowa aranżacja Living In The Past z tej trasy na swój sposób stała się
klasyczna, A New Day Yestarday z cytatem z Kelpie i głównym riffem w dwóch
tonacjach broni sie doskonale w porównaniu z niezyt wybitnym oryginałem. Może
tylko Lokomotywa brzmi nieco mizernie...

A Little Light Music rzeczywiście brzmi trochę, jak płyta studyjna, chyba przez
ten sztuczny pogłos, co to ma pokazywać, że jest to nagranie koncertowe. I tak
na prawdę studyjna na swój sposób jest, gdyż kilka ścieżek (przede wszystkim
tamburyn, a także niektóre partie wokalne Andersona) zostały w studio
dograne...

Rzeczywiście porównywanie BO i ALLM (w tej chyba kolejności) to trochę tak jak
porównywanie MIJ z CHOHW Deep Purple, przede wszystkim ze wzgledu na to, że te
pierwsze płyty nagrane były u szczytu popularności i by tę popularność
podtrzymać, późniejsze natomiast stanowią raczej dokument czegoś co warto
udokumentować (choć, dygresja, CHOHW (a szczególnie rejestracja DVD)
dokumentuje chyba jedynie to, jak beznadziejny był Rysiek B.). Jednak z drugiej
strony takie patetyczne porównania niczego nie wnoszą, chociażby dlatego, że DP
takiej płyty ja A Little Light Music nigdy nie nagrało...

........................

[vulture]

kozlorf napisał:

> Mattacks w 1992 wyszedł na scenę z zestawem minimalnym, pt.: bass drum +
werbel
>
> + hi-hat + ride, i wyczyniał na nim rzeczy, o których nie śniło się filozofom
> (być może wielu z was słuchając ALLM nie było nawet tego w stanie zauważyć)...

Nie, tylko Ty to zauważyłeś. Przyszłe pokolenia będą Ci wdzięczne.

> Udziwnień w aranżacjach raczej nie było, Too Old To R'N'R bynajmniej nie
>
> jest zagrane w rytmie reggae (przede wszystkim jest w metrum 4/4, a nie 2/4),

No, w każdym razie w rytmie innym niż wcześniej. Acz niekoniecznie dla mnie
ciekawszym.


> CHOHW (a szczególnie rejestracja DVD)
> dokumentuje chyba jedynie to, jak beznadziejny był Rysiek B.)

1. Rysiek nie zawsze był beznadziejny.
2. CHOW w wersji audio jest, moim zdaniem, przyzwoite, jak na rejestrację
występów grupy, która jest na granicy kolejnego rozwalenia się. A wersja wideo
z Birmingham, rzeczywiście, bez komentarza.

> DP
>
> takiej płyty ja A Little Light Music nigdy nie nagrało...

I bardzo dobrze. Jeszcze by tego brakowało.

Z resztą uwag się zgadzam, zaznaczając jednak iż monopolu na prawdę nikt nie
posiada. Nadal lubię "Bursting Out" bardzo, a "A Little Light Music" - tak se.


Raz, dwa, trzy...kocham Cię

A Little Light Music

[Gość: Maciek Makowski]

> Eeee... tu już bym się spierał; "A Little Light Music" to już takie pół-
> akustyczne, ale i pół-dobre JT. Za dużo udziwnień ("Too Old To Rock And Roll")
> plus sporo słabych kompozycji. Ale owszem, taka ciekawostka.

A moim zdaniem to najlepsza płyta Jethro wydana po 1978 roku. Świetna, oszczędna
gra Dave'a Mattacksa i akustycznegy bas Pegga składają się na brzmienie, jakiego
zespół nie osiągnął na żadnej innej płycie. Do tego jakość nagrań nie odbiega
specjalnie od studyjnej.

Pussy Willow

[vulture]

Gość portalu: Maciek Makowski napisał(a):


> A moim zdaniem to najlepsza płyta Jethro wydana po 1978 roku.

"Po" być może. Nie sądzę, żeby przebijało ją np "A" czy "Under Wraps" hehehe.
Natomiast podtrzymuję swoją opinię o wyższości "Bursting Out". Nie uważam,
że "A Little Light..." jest do końca beznadziejna, ale może faktycznie jest
dobra, jak na formę, w jakiej wówczas był zespół.

Elektroniczny szajs

[Gość: kosiak]

Moze sie nie znam, ale tym mianem mozna okreslic chyba tylko album "Under
Wraps", bo przed i na plycie "Live Bursting Out", to zadnego szajsu nie slysze -
w szczegolnosci elektronicznego...

[kozlorf]

Gość portalu: kosiak napisał(a):

> Moze sie nie znam, ale tym mianem mozna okreslic chyba tylko album "Under
> Wraps", bo przed i na plycie "Live Bursting Out", to zadnego szajsu nie
slysze
> -
> w szczegolnosci elektronicznego...

[kozlorf]

Gość portalu: kosiak napisał(a):

> Moze sie nie znam, ale tym mianem mozna okreslic chyba tylko album "Under
> Wraps", bo przed i na plycie "Live Bursting Out", to zadnego szajsu nie
slysze
> -
> w szczegolnosci elektronicznego...

Ja tam Under Wraps lubię i określenie szajs do mnie nie trafia. Ciekawostka:
Under Wraps jest ulubionym albumem Martina Barre (rzeczywiście gra na nim
nieźle) a i Anderson uważa go za jeden ze swoich favourites...

szajs vs nieszajs

[vulture]

Inna sprawa, że "Under Wraps" jest jakoś tak ogólnie uznawana za najsłabszy
album JT. Inna sprawa, że takie były czasy i chyba znaczna większość twórców
sceny progresywnej nieco się wtedy pogubiła albo w ogóle zniknęła... ja
za "Under Wraps" nie przepadam.

A co do "elektronicznego szajsu" - zapewne autorowi tego określenia chodziło o
to, że pod koniec lat siedemdziesiątych zespół używał śmielej innych barw
klawiszy niż samo pianino lub organy. Ale u JT nie brzmiało to wtedy
(1978)"szajsowo" - "szajs" to są dla mnie np. klawisze na "cyferkach" Yes albo
na płytach Whitesnake od "1987" wzwyż (bardzo podobne, zresztą).

[cze67]

Zostalem przekonany. Wymiane elektryki w mieszkaniu trzeba bedzie wiec
przesunac...