Axel Rudi Pell to taki niemiecki wieś... eee, przedstawiciel hard rocka
łamanego przez power metal, który jest popularny głównie w Niemczech,
ponieważ stamtąd pochodzi, bywa też stałym gościem na różnego rodzaju
składankach „w hołdzie” (np. „Holy Dio”
. Jego muzyka mieści się gdzieś
między Kiss a Helloween ze wskazaniem na tych drugich. Nowy album Pella
właśnie się ukazał i ku mojemu zaskoczeniu całkiem fajnie się go słucha.
Wprawdzie fatalna okładka (o zdjęciach muzyków nie mówiąc) może zniechęcić
potencjalnych słuchaczy, ale jeśli się przebrnie przez te „atrakcje” oraz
debilne intro, czeka na słuchaczy masa hitowych kompozycji, wyjętych jakby z
epoki przedgrunge’owej. Hardrockowe riffy, melodyjne refreny z wielogłosowymi
partiami wokalnymi, brzmią wprawdzie archaicznie, ale w dobie mody na zespoły
typu Iron Maiden czy wypływania nowości takich jak Edguy lub Lordi, nowa
propozycja Pella może się spodobać. Niemiecko-amerykański skład zespołu gra
równo i bez przegięć; niektóre utwory na pewno rezonują z dokonaniami Yngwie
Malmsteena (wokalista Johnny Gioeli śpiewa miejscami jak Joe Lynn Turner),
tylko solówki nie są tak onanistyczne, chociaż Pell zawsze chyba miał ambicję
być drugim Yngwie.
Nie jest to płyta wybitna i na pewno nieco kiczowata, ale z pewnością
docenić można talent kompozytorski Pella, bo właściwie każdy utwór z płyty,
gdyby wydać go na singlu, z pewnością stałby sie przebojem... jakieś
piętnaście lat temu
Czy to dynamiczne „Flyin’ High” (tu kawałek do
posłuchania
www.axel-rudi-pell.de/soundfiles/ARP-
FlyinHigh.mp3 ), „Cold Heaven”, „Only The Strong Will Survive” (nieco w stylu
wczesnych Scorpions), czy balladowe „Forever Angel” (tu kawałek
www.axel-rudi-pell.de/soundfiles/ARP-ForeverAngel.mp3 ) lub „Sailing
Away” płyta niewątpliwie wpada w ucho. Zwracają też uwagę dwa nieco bardziej
formalnie (ale bez przesady) skomplikowane utwory, „Legions Of Hell” i „Take
The Crown”, w których muzycy chyba chcieli zabrzmieć nieco poważniej,
dostojniej. Niestety, na koniec panowie zaserwowali tragiczną, lukrowaną
balladę „Sea Of Evil”, która miała być zapewne w zamierzeniu monumentalnym
zakończeniem płyty w stylu najlepszym z możliwych, a wyszło coś jakby Chris
De Burgh śpiewał piosenkę Bon Jovi (przez osiem minut!). Ten kawałek można
było sobie odpuścić, a przynajmniej skrócić do trzech minut, historia rocka
bez niego by strasznie nie ucierpiała.
Nie ucierpi na pewno ten, kto potrzebuje niezobowiązującej muzyki do jazdy
samochodem, czegoś nieabsorbującego i z gitarą. I tylko tyle.
