Rock Progresywny słów kilka..

[Gość: Lecho]

Akurat mam sporo wolnego czasu i domu ( wyjechali na wakacje... ) i lecę z
półki po kolei King Crimson, Yes, Genesis...bez urazy ale nie znam żadnej
nowej kapeli, która potrafiłaby nagrać choć jedną taką doskonałą płytę jak
te, przeze mnie wymienione. Czyżby nie było już wielkich romanbtyków tylko
wielcy rzemieślnicy ? Tu dodam, że obznajmiłem się Porcupine Tree i Mercury
Rev, płyty mam i szanuję chłopaków bo mają piękne momenty ale płyty w całości
się nie bronią (tu może odrobinę przesadziłem ale niewiele)... Arena, Dream
Teather i pochodne niestety dysponują techniką, dobtymi chęciami i niczym
więcej. Chętnie zmienię zdanie albo poznam Wasze ?

[ilhan]

Nie chcę być źle zrozumiany, ale trochę ukuła mnie w oczy obecność Mercury Rev w tym gronie.

[Gość: Lecho]

Czy ja wiem, Lightbulb Sun to niezła płyta....choć 30 lat temu przeszłaby bez
echa....

[ilhan]

Yyy, ale nie Porcupine Tree, a Mercury Rev. Uważam po prostu, że nie mają nic wspólnego z rockiem progresywnym typu King Crimson czy Dream Theater.

[Gość: waldi]

Tylko Marillion!

[Gość: Foreth]

30 lat temu album w tym stylu bylby absolutnym szokiem i wyprzedzeniem epoki o -
wlasnie - 30 lat. Byc moze wiec zreolucjonizowalby muzyke.

[Gość: Bleman]

Obadaj, Van der graff generator, Marillion, Rush.
A z nowszych to Dream theater(niestety tworczosc nowszych zespolow jest mocno
przekombinowana)

BTW rock progresywny zaczal sie w latach 60 a 70 skonczyl )
to martwy gatunek )

[Gość: Lecho]

Otóż to, a wielu robi ciągle na tym kokosy, wmawiając publice, że to co
sprzedają jest progresywne, chyba w odniesieniu do pierwocin bluesa....

[Gość: Lecho]

Chociaz Marillion był ciekawym wyjątkiem na tym polu kukurydzy, przyznacie...

[Gość: Bleman]

> Chociaz Marillion był ciekawym wyjątkiem na tym polu kukurydzy, przyznacie...

przyznamy

[bender_rodriguez]

nie wiem, czy jest jakiś gatunek, który tak szybko się zesrał, jak rock
regresywny. uważam, że nawet nie ma o czym mówic. jak mozna być progresywnym
KOPIUJĄC patenty innych. i nie wiem, jak mozna pisac o dream theatre jako
progresywnym zespole. toż to zwykły zmotany berdziej hewi metal i irytującą
inkarnacją joeya tempesty.
jak to ma się mieć to supertrampka? do rzadkiegoptaka? ze już o kink krimzon
nie wspomne? jak drim tijater jest progresywny to ci powiedzieć o queensreich?
dla mnie rock progresywny to nie konwencja tylko wypięcie się na nią. progresja
to postęp, ruch, powietrze, motanie za nowym a nie pie..nie farmazonów i
dręczenie kapucyna w zatęchłej klitce oklejonej plakatami bożyszczy.
w tym względzie progresywny na ten przykład był dla mnie gó..any ostatni album
metaliki. nowe, postepowe ale niestety bzdetne. albo na przykład to co
schuldiner zrobił z deathu. to jest progresywne! albo sykacze i brzęczyciele
hałaśliwi.
szukaj, burz, buduj!!! to tak miało być. a nie szukaj, uczep się kurczliwie,
bój się puścić

[Gość: Lecho]

Bender, na twoim gniewie kwitną lile rocka !!!

[bender_rodriguez]

nie opowiadaj mi o liliach. tygrysich
naprawdę tak uważam. bardziej zaczadziały i w nastrojach koniobiskich to
tylko "punk" dzisiejszy jest. progresywny rock się skończył dawno temu. w ogóle
wszystko się skończyło. o starszej muzyce piszę z entuzjazmem. a o nowej z
entuzjazmem pisze, że jest ch..owa.
tak widzę sprawę.

[grimsrund]

Coś mnie sie zdaje, że na benderowym grobie róże miłości to się nie
przyjmą...

[roar]

> szukaj, burz, buduj!!! to tak miało być. a nie szukaj, uczep się kurczliwie,
> bój się puścić

Nie, to nie tak. Po prostu jeszcze w latach 70 przeszła przez zachodni rockowy establishment fala nienawiści do wszystkiego, co ostentacyjnie ambitne. Od tego momentu wszyscy, którzy tylko mogli, w trosce o własny wizerunek i karierę, robili wszystko, żeby nie dać sobie przypiąć etykietki "prog-rock". I, co oczywiste, jedynymi, którzy się takiej etykietki pozbyć nie mogli, byli ci, którzy otwarcie wzorowali się na dawnych mistrzach.
Więc, cholera, to nie młodych "progowców" wina, że gatunek zczezł. Ani nie wina samego gatunku. To wina ciołków zajmujących się krytyką. A postępu w rocku trzeba szukać gdzie indziej. Bo jest, ciągle jest. Zatrzymać się go nie da.

A co do Mercury Rev (i Porcupine Tree zresztą też, ale już zostanę przy tym, co znam dobrze), to powstaje pytanie o słuchane płyty. Bo zespół ten przez paręnaście lat istnienia przeszedł taką drogę, że starczyłoby to czterem innym grupom na całą karierę.

roar - BRAWO BRAWO BRAWO!!!

[Gość: bikont]

"Rock Progresywny" to tylko okreslenie...

[Gość: bikont]

...tak to kiedys wymyslono i trwa do dzis. Owszem w wielu wspolczesnych
nagraniach nie ma progresji, byc moze w wielu jest regresja, ale
okreslenie "rock progresywny" sugeruje z jaka mniej wiecej muzyka sluchacz
bedzie miec do czynienia. I wypisywanie obrazliwych epistol o zesraniu i
dreczeniu kapucyna jest kompletnie nie na temat. 90% przedstawicieli rocka
progresywnego nie rosci sobie najmniejszych pretensji do uznania ich za
progresywnych - graja to co czuja w duszy. Mnie na przyklad smieszy inna
szufladka - "rock alternatywny". Kazdemu z nas od razu sie kojarzy, gdy uslyszy
takie okreslenie muzyka gitarowa np. pochodna cold wave, itp. A jakby sie wdac
w glebsza dyskusje, to w dzisiejszych czasach mianem "rock alternatywny"
powinien chyba wlasnie byc okreslany ...art rock, czy jak kto woli "rock
progresywny" (ktory, ze to powtorze czesto progresywny nie jest)

[Gość: bender.ten.sam]

a z rockiem "alternatywnym" to już nawet nie zaczynam...

[Gość: scribs]

"rock alternatywny". Kazdemu z nas od razu sie kojarzy, gdy uslyszy
>
> takie okreslenie muzyka gitarowa np. pochodna cold wave, itp.

...no, mi na przykład tak odrazu się to nie kojarzy, alternatywa to nie tylko
muzyka gitarowa. Ja ten termin rozumiem jako alternatywę dla muzyki popularnej.
A ten progresywny rock, jeśli zaliczać do niego Pink Floyd, Yes i Marillion z
Fiszem to jest nic innego tylko pop. Jaka tu alternatywa? Już może bardziej King
Crimson...czy Mercury Rev, ale te zespoły to szczerze mówiąc ja bym nie zaliczał
do progresywnego rocku, jako gatunku określonego jakąś tam ogólną definicją,
Ale są te zespoły z pewnością progresywni...

[Gość: As]

Pink Floyd to pop ????

HA HA HA HA HA

[Gość: scribs]

taki sam pop jak Radiohead, Bjork i nie wiem co tam jeszcze, Chemicals Brothers,

dajcież spokój - konceerty na stadionach, miliony sprzedanych płyt, zdjęcia
na okładkach magazynów, np. Rolling Stone czy co tam jeszcze... i to nie jest
pop, muzyka popularna, część tej nieszczęsnej "popkultury"?

[Gość: vince]

chyba cos tutaj mylimy. Na podobnej zasadzie mozna zaklasyfikowac Led Zeppelin
jako pop (setki milionow sprzedanych plyt). Tak sie sklada ze niektore zespoly
grajace metal lub prog-rock uzykaly wielka popularnosc przelozona na mega-
sprzedaz plyt. Ale to nie znaczy, ze ich muzyczny styl to "pop", czyz nie tak ?

[Gość: scribs]

ale ja nie mówię o popie jako muzycznym stylu, nie jest to pop,
tylko ogólnie jako o muzyce popularnej (co prawda różnie pojmowanej) ściśle
związanej z popkulturą, kulturą masową.
Przy tym nie oceniam czy to jest złe czy dobre, to jest po prostu taki fakt.
Jeśli chodzi natomiast o muzykę alternatywną; ja na swój trochę sposób pojmuję
to tak, że jest to alternatywa m.in. dla muzyki popularnej.
Ale to są już takie trochę dywagacje, jak się komuś podoba to niech nazywa Pink
Floyd lub Yes, moze lepiej Porcupine Tree, zespołem alternatywnym.

[Gość: As]

Pink Floyd to rock, nie pop. Ktoś kto twierdzi inaczej, albo prowokuje, albo
jest niespełna rozumu.

[humbak]

Asie, przecież Scribis napisał że nie chodzi mu o styl muzyczny, a kwestię popularności, zjawiska medialnego itd. Traktować tu pop należy nie jako konkretną stylistykę, ale coś co się sprzedaje, ma wzięcie. Oczywiście jest to pochodną brzmienia zespołu, ale nie jest to kwestia kluczowa.

[Gość: As]

Dla mnie pop oznacza określony styl muzyczny. Madonna, Michael Jackson, A - ha,
Abba, te klimaty. Jeśli ktoś wrzuca Pink Floyd do tego samego worka, to dla
mnie jest to jakieś kosmiczne nieporozumienie.

[roar]

Gość portalu: As napisał(a):

> Dla mnie pop oznacza określony styl muzyczny. Madonna, Michael Jackson, A - ha,
>
> Abba,

...Mercury Rev...

[Gość: Dr Zoidberg]

> ...Mercury Rev...
>

Od kiedy odszedl Baker - z plyty na plyte staja sie coraz bardziej monotonni,
niestety.... Ale to i tak swietna grupa!

[Gość: Dr Zoidberg]

> Dla mnie pop oznacza określony styl muzyczny. Madonna, Michael Jackson, A - ha,
>
> Abba, te klimaty.

ROTFL, jak milo sie posmiac pod wieczor z ignorancji innych

pozdrowionka

[Gość: As]

Dlaczego uważasz mnie za ignoranta ? Czy napisałem coś niezgodnego z prawdą ?

Czy Dr Z. odpowie?

[Gość: The Silent Man]

I zapanowało nieznośne milczenie...
Odpowie, czy nie?

[Gość: vince]

dorzuce moje trzy grosze,
Chyba jest jednak pewna roznica pomiedzy art-rockiem a prog-rockiem.
O ile do tej pierwszej kategorii z pewnoscia mozna zaliczyc takie zespoly jak
Yes, EL&P, King Crimson, Jethro Tull, Genesis, Pink Floyd, VdGG, Focus, Gentle
Giant, to juz Rush, Dream Theater, ostatni Tool (Lateralus) czy choc nasz
rodzimy SBB bylby dla mnie w tej drugiej kategorii.
Cechy wspolne dla art-rocka to dlugie utwory, skomplikowane czasem wrecz
barokowe aranzancje, patos, teatralnosc, bogate instrumentarium, zapozyczenia z
klasyki.
Prog-rock to jakby wersja art ale bez patosu, klasyki czy teatralnosci.

Wspolny mianownik dla obu to wykonawcza bieglosc czasem na poziomie wirtuozerii.
Wiem, ze jest to temat mocno kontrowersyjny, moze wrecz karkolomny. Ale who
cares ? Co sie liczy to to, ze jest w art/prog rocku duzo fajnej, wartosciowej
godnej polecenia muzyki.

[Gość: Lecho]

Vince, twój podział w zasadzie jest bez zarzutu, choc równie dobrze mogłoby go
nie być. Chodzi wszak o sam gatunek muzy a nie jego wersje, podrozdziały.
Ciekawa sprawa z tym wpływem krytykantów, pismaków itp. na losy rocka
progresywnego. Warto to rozwinąć, może to spisek młodych, głodnych ? Może i
mieli ale z moich skąpych, polskich doświadczeń koncertowych koncerty King
Crimson czy Yes miały piękne komplety melomanow. Trudno mi tu pisać o Tool czy
Dream T. bo żaden z tym zespołów nie wciągnął mnie po pierwszym przesłuchaniu,
co o dziwo zdarzyło się innym kapelkom o dużo mniejszej randze w show biznesie.

Pismacy

[Gość: bikont]

Teraz jest era pismakow wychowanych na punku. Pluja na wszystko co ma
etykietke "rock progresywny" nie posluchawszy tego nawet. Oczywiscie sa
wyjatki, a lat kilka do glosu dojdzie kolejne pokolenie żurnalistow, bardziej
otwartych na muzę i nieskażonych ideami punka - a wtedy art rock byc moze
zacznie byc traktowany z nalkeznym szacunkiem, tzn. na rowni z innymi
gatunkami, a nie jako srodek wymiotny.

[Gość: Jacenty]

Kiedyś był to mój ulubiony gatunek muzyczny. Nie żebym się tego wstydził, bo
nie ma czego, ale moim zdaniem to był gatunek przypisany do pewnej epoki, która
dawno temu się skończyła. O ile próby wskrzeszenia tegoż w latach 80-tych
(zwłaszcza Marillion) bywały interesujące, o tyle cała późniejsza reszta to
pomyłka. Zdarzają się pojedyncze wyjątki (Mercury Rev, ale raptem jedna płyta,
a także pojedyncze nagrania Porcupine Tree) i to by było na tyle. To mniej
więcej tak jak próby wskrzeszania punk-rocka, vide mega-obciachowy Green Day,
którym się onanizują niektórzy znawcy.

btw,
rozgraniczanie gatunków pt rock progresywny i art-rock to dla mnie osobiście
niezły żart ;D

Pozdrawiam serdecznie!

Do Jacentego

[Gość: bikont]

Ale moim zdaniem to nie jest zadna proba wskrzeszania czegokolwiek. Ci muzycy
po prostu tak czuja i taka muzyke chca grac - bogata aranzacyjnie i
harmonicznie, charakteryzujaca sie najczesciwej dlugimi kompozycjami, itp. Tak
to czuja i tak od serca graja, nie uwazajac sie za wskrzesicieli czegokolwiek.
I na pewno robia to do bolu szczerze, bo wiedza z jakim reakcjami - glowie ze
strony kompletnie sie na tym nie znajacych ludzi - spotkaja. Swoja droga ta
napastliwosc mnie dzie i nie wiem do konca z czego wynika...

[znawcah]

Yes? Sciagnalem pare plyt, beznadziejne. Nuda i juz. King Crimson nie chce
poznawac. Nie warto nawet sciagac.

[Gość: Lecho]

Twój głos, znawcah, został odnotowany ale gdybyś uzasadnił swój post w więcej
niż jednym zdaniu, pewnie zyskałbyś wiecej a zakładam, że nie słuchasz muzyki od
wczoraj...

[Gość: The Silent Man]

Do dalej słuchaj Papa Dance.

[Gość: vince]

Zgadzam sie, ze nie o podzialy tu chodzi, choc gwoli ciekawostki pozwole sobie
nadmienic, ze ludzie, ktorzy sie takimi podzialami zajmuja wymieniliby co
najmniej szesc podgatunkow prog-rocka, a mianowicie :

Prog Metal (Rush , Queensryche )
Folk-Prog-Rock ( Jethro Tull, Gryphon )
Kraut-Rock( Amon Duul (I&II), Kraan )
Symphonic-Rock ( Genesis, Spock's Beard)
Prog-Space-Rock(Pink Floyd, Gong)
Fusion( Dixie Dregs, Coloseum (I&II))

Trudno mi sie zgodzic z teza, ze prog-rock to muzyka niedzisiejsza. Pink Floyd
dostali oferte 150M$ za jeszcze jeden wspolny tour( z Watersem) (ktora to
oferte odrzucili) Chetnych do sluchania tej muzyki jest wielu, ale zespolow
mniej.

O teoriach spiskowych cos niecos czytalem. Pare miesiecy temu Bono wyjawil
dziennikarzowi z "Chicago Tribune" ze prog-rock byl w latach 70-
tych "najwiekszym wrogiem". Wiec jakas smieszna wojna punkowo-progowa miala
chyba jednak miejsce.

[Gość: Jacenty]

Takich podziałów dokonują onaniści, którym za onanizowanie się płacą.

Przykładu PF nie komentuję bo to przykład od czapy.

[humbak]

"Pink Floyd dostali oferte 150M$ za jeszcze jeden wspolny tour( z Watersem) (ktora to oferte odrzucili) Chetnych do sluchania tej muzyki jest wielu, ale zespolow mniej."
Myślę że jest to po częsci kwestia tego, że to Pink Floyd. Ten zespół ma wzięcie. To jest zespół młodości całej masy ludzi. Jakoś nie chce mi się wierzyć by zespół nowy, grający tak jak PF zdobył sobie teraz taką popularność.

[roar]

humbak napisał:

> Jakoś nie chce mi się wierzyć by zespół nowy, grający tak jak PF zdobył sobie
> teraz taką popularność.

Ale podobno Radiohead to kopia PF? Tak przynajmniej w Rzepie pisali, więc to pewnie prawda...

[humbak]

No i widzisz, są gdzieś w połowie tak popularni jak PF, a może i to nie

[Gość: vince]

>Myślę że jest to po częsci kwestia tego, że to Pink Floyd. Ten zespół ma
>wzięcie. To jest zespół młodości całej masy ludzi. Jakoś
>nie chce mi się wierzyć by zespół nowy, grający tak jak PF zdobył sobie teraz
>taką popularność.
zapewne, zapewne, ale czy to ma tak wielkie znacznie ? Ludzie przyszliby na
koncerty aby sluchac "tej" muzyki a nie aby ogladac podstarzalych juz panow.
Smiem twierdzic, ze gdyby znalazl sie zespol, ktory bylby w stanie stworzyc
muzyke na podobnym poziomie ( i w tym samym stylu) jak ta z " The Wall", czy "
The Dark Side of the Moon" to zreczny manager wypromowalby nowy mega-zespol.
A dlaczego ? A dlatego, ze dzisiaj plyty z muzyka rockowa kupja juz nie tylko
teens, czy dwudziestolatkowie, ale rowniez 50-ciolatkowie ( ci ostatni moze
nawet wiecej) i jesli muzyka trafia w ich gust to kupia plyty i przyjada na
koncerty.

[humbak]

Problem w tym że teens teraz słuchają innej muzyki. Ogólnie muzyka rockowa jest mniej popularna, a gdy już do niej dochodzimy, to mamy innego typu zespoły. Z poważniejszych pozycji, żeczy zbliżające się do prog rocka gra w tej chwili chyba tylko Mars Volta, ale niestety (oj bardzo niestety) muszę się tu opierać na cudzych opiniach, bo sam do tego albumu jeszcze nie dotarłem.

[Gość: vince]

>Problem w tym że teens teraz słuchają innej muzyki. Ogólnie muzyka rockowa
>jest mniej popularna, a gdy już do niej dochodzimy, to
>mamy innego typu zespoły. Z poważniejszych pozycji, żeczy zbliżające się do
>prog rocka gra w tej chwili chyba tylko Mars Volta,
>ale niestety (oj bardzo niestety) muszę się tu opierać na cudzych opiniach, bo
>sam do tego albumu jeszcze nie dotarłem.

Byc moze jest tak jak piszesz, ale dotyczy to takiego kraju jak Polska.
Juz w takiej Brazylii, na przyklad, jest troche inaczej. Kto nie wierzy niech
sobie obejrzy 'Rush in Rio', zapis dwoch koncertow Rush w Brazylii z widownia
kilkudziesieciotysieczna, glownie mloda i bardzo rozentuzjazmowana.

Mars Volta jest z pewnoscia zespolem poszukujacym i progresywnym. Podobnie jak
stowarzyszony z MV John Frusciante, ktory nieustannie pracuje nad nowymi
pomyslami

[humbak]

Weź pod uwagę jak ogromnym (ludnościowo) krajem jest Brazylia To tylko tak na dodatek, bo nie twierdziłbym że Rush nie jest zespołem zdolnym sciągnąć tłumy.

[Gość: scribs]

z tymi nazwami, to jak ktoś wcześniej już zaznaczył, jest pewne nieporozumienie.
Artrock, progrock etc.etc...

a tobie Lecho polecam może posłuchać coś z tzw. (hehe znowu, jeszcze lepsza
nazwa) postrocka, naprzykład Tortoise... Polecam naprawdę - nie wiem może już
znasz ten zespół? Jest tu epicki rozmach, ale bez patosu, no może czasami.
Mnóstwo pomysłów, i często "nierockowe" podejście do komponowania, jest to
tworzenie czegoś nowego. Taka układanka z różnych elementów muzycznych, też
rockowych. Brak tekstów i w związku z tym niema piosenek. Tylko utwory,
miniatury, nie wiem, może nokturny nawet

[Gość: arp2500]

hehe, o bodajze ostatniej plycie Tortoise niejaki Rafal Ksiezyk (on z tych co
to progrock traktuja jak srodek na przeczyszczenie) napisal, ze
chlopaki "wyplywaja na mielizny progrocka". takze powinno sie Lechowi podobac
pozdrawiam

[Gość: Lecho]

Dzięksy za podpowiedzi, Tortoise mam tylko ostatnią z 2004 "It's All around You"
i często leci z kompa...pozdrawiam.
ps.
A co sądzicie o ostatnim LP Mars Volta ? Mieści się w prog. ? Moim zdaniem TAK.

[Gość: Vince]

'Frances the Mute' absolutnie sie miesci w tej kategorii

[Gość: scribs]

Gość portalu: Lecho napisał(a):

> Dzięksy za podpowiedzi, Tortoise mam tylko ostatnią z 2004 "It's All around You
> "

Nie ma za co, akurat ostatnia płyta najmniej mi się podoba ze wszystkich. Warto
poznać wszystkie wcześniejsze, cztery. Na tamtych to progu moim zdaniem w ogóle
ani słuchu, ani duchu.

> A co sądzicie o ostatnim LP Mars Volta ? Mieści się w prog. ? Moim zdaniem TAK.

moim zdaniem, owszem, muzyka Mars Volty jest jaknajbardziej Progresywna...

[Gość: Maciek]

Dobrze, że wspomniałeś o The Mars Volta. Brawo

[Gość: Maciek]

Tak przy okazji. Lecho, może wytłumaczysz jaką muzykę określa "rock
progresywny"? Jesteś chyba największą instytucją intelektualną w tym
towarzystwie. Chętnie przeczytam objaśnienie.

[Gość: Maciek]

Vince, słyszałeś wszystkie (ostatnie sześć) płyt J.Frusciante? Co ty na to?

[Gość: vince]

Maciek napisal:
>Vince, słyszałeś wszystkie (ostatnie sześć) płyt J.Frusciante? Co ty na to?

Slyszalem piec ( z wyjatkiem DC EP) i bardzo mi sie podobaja.
Najbardziej podobaly mi sie akustyczny 'Curtains', Automatic Writing (Ataxia)
oraz 'The Will to Death'. Ten ostatni album szczegolnie za 'Days have turned'.
Najbardziej prog-rockowo brzmi dla mnie Ataxia (partie basu z Joe Lally sa tu
znakomite)

[Gość: kuki27]

AAA ma ktos z was płytke Dc Ep bo nie da sie an emulach jej sciagnac ja mam
wąłsnnie wszystkie oprocz tej jednnej amm nawet wersje akustycznne Johnna
Frusciante

[Gość: Maciek]

Do Vince'a
Płyta DC jest jedyną, w której nie używał syntezatorów. Fajna gitara. Super.

[Gość: The Silent Man]

Chcę tu nawiązać do kilku spraw poruszonych w niniejszej dyskusji. Zaznaczę
tylko, że jest ona o wiele ciekawsza, niż ta (w dziale poświęconym książkom) o
związkach między czytaniem książek a wykształceniem. Tu mamy momentami nawet
niezły poziom, a tam katastrofa... Ale do rzeczy.
1. Oczywiście Wielcy (Yes, EL&P, Queen z 4 pierwszych albumów, itd.) pozostaną
na zawsze Wielkimi. Tu zgoda. Nie przekonuje mnie jednak krzywdząca opinia
dotycząca Dream Theater. Ten, kto sprowadza twórczość tego zespołu do samej
techniki, nie ma racji - może po prostu potrzebuje więcej czasu na zrozumienie
(przecież nie chodzi tu o jakichś Rolling Stenesów czy innych łupiących
najprostsze rytmy muzykantów). Dobre chęci i nic więcej? Raczej:
a) gruntowne wykształcenie muzyczne i umiejętne tegoż wykorzystywanie;
b) otwartość na jazz i klasykę - podejście niezbędne w art rocku;
c) świeżość w podejściu do komponowania.
Oczywiście - nie przeczę - DT też miewają słabsze momenty (np. 4. utwór
na "Octavarium").
2. Ktoś wspominał o określeniach "art rock" i "rock progresywny". Moim zdaniem
są to terminy synonimiczne. Argumenty odwołujące się do patosu czy teatralności
jako wyznaczników są po prostu śmieszne. Patos spotykany jest w wielu odmianach
muzyki, a z drugiej strony w prog rocku mozna spotkać całą masę wątków
banalnych muzycznie. Jeśli zaś chodzi o teatralność - odnosi się ona TYLKO do
wizualnej oprawy koncertów, nic więcej. Co ma piernik do wiatraka?
3. Od lat różni "znawcy" dyskutują nad terminem "progresywny" w odniesieniu do
pewnej odmiany rocka, zarzucając rzeczonemu gatunkowi "regresywność". Chrzanią
bzdury. Termin "rock progresywny" jest adekwatny, ponieważ muzyka, do której
się on odnosi jest progresywna wobec rocka w jego tradycyjnej postaci. Dla
przykładu: twórczość Yes jest progresywna względem dokonań np. The Rolling
Stones.
4. Polecam Planet X - przykład na to, że można poszerzać granice art rocka.
5. Czekam na głosy polemiczne. Niniejsza dyskusja nie powinna się jeszcze
kończyć.
Pozdrawiam progfanów.
Ars longa, vita brevis!

[Gość: vince]

The Silent Man napisal:
....Ktoś wspominał o określeniach "art rock" i "rock progresywny". Moim zdaniem
są to terminy synonimiczne. Argumenty odwołujące się do patosu czy teatralności
jako wyznaczników są po prostu śmieszne. Patos spotykany jest w wielu odmianach
muzyki, a z drugiej strony w prog rocku mozna spotkać całą masę wątków
banalnych muzycznie. Jeśli zaś chodzi o teatralność - odnosi się ona TYLKO do
wizualnej oprawy koncertów, nic więcej. Co ma piernik do wiatraka? ...

Napisalem, ze (na swoj wlasny uzytek) czuje pewna roznice miedzy art a prog-
rockiem. Prog-rock kojarzy mi sie z rockiem poszukujacym, a wiec jest gatunkiem
szeroko pojetym ( i zamiennie mozna go tez nazwac rockiem ambitnym ). Art-rock
jakby sie w prog-rocku zawieral i kojarzy mi sie bardziej z zespolami, ktore
swiadomie nawiazuja do klasyki lub wrecz te klasyke w rockowym wydaniu graja.
Jednak cale to szufladkowanie jest zgola niepotrzebne. Kazdy kto tej muzyki
choc troche slucha to wie o co chodzi. Dla mnie duzo bardziej istotnym byl inny
watek tej dyskusji, a mianowicie czy rock progresywny to zamierzchla historia
czy ciagle aktywny nurt rocka. Ja osobiscie uwazam, ze zainteresowanie prog-
rockiem nadal jest bardzo duze a sam gatunek nadal sie rozwija.

[Gość: The Silent Man]

Dzięki za reakcję.
W sumie... jest jeszcze jedno określenie, dziś stosowane nieco rzadziej: "rock
symfoniczny". Być może właśnie ono byłoby najbardziej adekwatne (w odniesieniu
do twórczości tych muzyków, którzy najchętniej i najczęściej nawiązują do
klasyki). Co o tym sądzisz?
Co do aktualnego stanu rocka progresywnego - oczywiście zgadzam się z opinią,
że mamy do czynienia z gatunkiem bardzo żywotnym, który w dodatku rozwija się w
kilku kierunkach. To ważne. Nawet jeżeli wielu "nie eksajtuje".

Mam jeszcze pytanie: jakie utwory/albumy uważacie za szczególnie ważne dla
rozwoju prog rocka? Dlaczego?
Pozdrawiam

[tomash8]

Jeszcze w sprawie szufladek - dla mnie, podobnie jak dla Vince'a prog rock to
nie to samo co art rock, który wg. mnie należy do prog rocka, a inne gatunki
które ja wrzucam do progresywnego worka to: jazz - rock, ciężki gitarowo -
organowy rock(np. Lucifer's friend, Atomic Rooster - "art" jakoś do nich niezbyt
pasuje, rozimprowizowany blues rock, czy niektóre psychodeliczne i metalowe
rzeczy.

[Gość: The Silent Man]

"Art" to akronim od "artystyczny". Czy któremuś z wymienionych przez siebie
nurtów odmawiasz aspiracji artystycznych? "Art" - moim zdaniem nadrzędny i
synonimiczny wobec "prog". Co innego "symfoniczny"...

[Gość: Maciek]

Do Vince'a
Co to ma być koncept-album? Jesteś w stanie jakiemukolwiek zespołowi zarzucić,
że nie stworzył koncept-albumu? Choćby to był Ich Troje albo Ivan i Delfin
Jakimi argumentami się posłużysz? Że nie grają "ambitnie"? To nie ma znaczenia.
Następnym pseudo-naukowym określeniem jest emo-rock. Życzę konstruktywnej
debaty na ten temat.

[Gość: vince]

Maciek napisal:
Co to ma być koncept-album? Jesteś w stanie jakiemukolwiek zespołowi zarzucić,
że nie stworzył koncept-albumu? Choćby to był Ich Troje albo Ivan i Delfin
Jakimi argumentami się posłużysz? Że nie grają "ambitnie"? To nie ma znaczenia.
Następnym pseudo-naukowym określeniem jest emo-rock. Życzę konstruktywnej
debaty na ten temat.

Po pierwsze, ja nic nikomu nie "zarzucam". Pomysl na 'concept almbum' jest
bardzo stary (Frank Sinatra cos takiego juz nagrywal w 50-tych). Jest to
przeciwienstwo tzw "White Album" czyli zbioru kompozycji, ktorych nic ze soba
nie wiaze za wyjatkiem wspolnego wykonowacy. Concept albums oparte sa na
fabule, opowiadaja jakas historie wyspiewana i wygrana w poszczegolnych
utworach. Klasycznym przykladem jest "Operation Mindcrime" Queensryche.
Po drugie ja sam za concept albumami nie przepadam, ale na szczescie takie
wydawnictwa sa raczej rzadkoscia (przynajmniej w mojej kolekcji plyt).

[Gość: The Silent Man]

Pozwolę sobie na małe uzupełnienie. Oczywiście, albumy koncepcyjne taką właśnie
nazwę zawdzięczają przede wszystkim wartstwie fabularnej - tekstom utworów.
Często jednakże są spójne pod względem muzycznym, i o tym nie należy zapominać.
Może się to przejawiać np. w różnym ujmowaniu tego samego tematu muzycznego w
poszczególnych częściach albumów.
Rzecz jasna, lubię słuchać takich płyt, ponieważ częst pozwalają one ocenić
potencjał artystów, ich wyobraźnię muzyczną, bo narzucają im pewne wymagania.
Kiedy sie tym wymaganiom nie sprosta - łatwo o banał.
Co ciekawe, nawet płyty instrumentalne bywają określane mianem koncept albumów,
np. "The Six Wives Of Henry VIII" Ricka Wakemana.

P.S. Do Maćka: Co do Ich Trojga, Ivana i nawet Delfina - mogą tworzyć płyty
tego typu. Pytanie tylko: czy potrafią to zrobić dobrze? "Pseudonaukowy" - tak
się pisze.

[Gość: vince]

No dobra, podrzuce kilka tytulow albumow, ktore uwazam za wazne w historii
prog/rocka. Fani tego nurtu znaja takich plyt co najmniej dziesiatki, jak nie
setki, ale dla nie-fanow moze to byc jakis poczatek.

Tak wiec:

Yes "Fragile" oraz "Relayer" (taka klasyka ze az trudno uzasadniac dlaczego)
King Crimson "In The Court of The Crimson King" (jak wyzej)
Pink Floyd "Dark side of the Moon", "The Wall" , "Wish You Were Here" (jak
wyzej)
Emerson, Lake And Palmer "ELP" ( ich granie to jakby definicja art-rocka)
Jethro Tull "Thick As A Brick" (jeden z pierwszych tzw koncept-albums, bardzo
melodyjne utwory, swietne teksty)
Dream Theater "Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory" (liderzy progresywnego
metalu)
Rush "Moving Pictures" (inny klasyk prgresywnego metalu )
Focus "Moving Waves" (kto jeszcze pamieta 'Hocus Pocus' ?)
Gong "You" (ci z kolei to definiuja tzw space-fusion)
Gentle Giant "Free Hand"
Van Der Graaf Generator "Pawn Hearts"
Kansas "Leftoverture"(najbardziej udany album zespolu, znany z takich utworow
jak 'The Wall' czy 'Magnum Opus'
Spock's Beard "Beware of Darkness" ( prog-rock lat 90-tych)


Ale temat jest jak morze ( na temat tworczosci samego Zappy mozna by sie bardzo
dlugo rozwodzic)

artrock, progrock, etc. - nazwy, nazwy, nazwy...

[Gość: scribs]

Gość portalu: The Silent Man napisał(a):

> 3. Od lat różni "znawcy" dyskutują nad terminem "progresywny" w odniesieniu do
> pewnej odmiany rocka, zarzucając rzeczonemu gatunkowi "regresywność". Chrzanią
> bzdury. Termin "rock progresywny" jest adekwatny, ponieważ muzyka, do której
> się on odnosi jest progresywna wobec rocka w jego tradycyjnej postaci. Dla
> przykładu: twórczość Yes jest progresywna względem dokonań np. The Rolling
> Stones.

Względem dokonań Rolling Stones progresywnymi można nazwać, w zasadzie,
wszystkie zespoły poczynając od Sex Pistols.
Nie wiem kto pierwszy wpadł na tą nazwę rock progresywny, zapewne kolejny
"pismak" - wiadomo, to właśnie dziennikarze i krytycy lubują się w metodyzacji i
kategoryzacji. Czemu te poniektóre zespoły mają uzurpować nazwę, tymbardziej, że
niektóre jakiś dużych postępów nie robią. Np. Porcupine Tree z tego co słuchałem,
jak dla mnie w ogóle nie jest jakimkolwiek progresem, w stosunku do tego co się
teraz dzieje w muzyce, czy działo w latach 90ych.
A przecież, jak to bender wcześniej dosadnie, lecz konkretnie wyraził,
progres znaczy ruch do przodu, zmiany.
No i znowuż te nazwy, artrock, symphonic rock - przecież to jest tak
pretensjonalne, sztuczne i wydumane.
Co to ma znaczyć?! Artystyczny rock - jak do cholery, można na poważnie używać
tej nazwy.

[Gość: The Silent Man]

Tak to już jest, że argumentem w dyskusji ma być "do cholery" oraz zarzucanie
komuś śmieszności. Niestety, nie ruszają mnie erystyczne sztuczki.
1. Rock artystyczny? A dlaczego nie? Wystarczy trochę wytężyć umysł. Brzmienie
rockowe ma być zarezerwowane dla prymitywów? Kto powiedział, że dzieła ambitne
można tworzyć tylko na instrumenty orkiestrowe, albo na składy jazzowe? I
odwrotnie: piłuję skrzypce, więc od razu jestem lepszym muzykiem, niż jakiś tam
rockman?
2. Rock progresywny. Dlaczego tak wielu to określenie przeszkadza?
"Rock progresywny" to frazem - stały związek wyrazowy. W pewnym momencie był
bardzo adekwatny i tak już zostało - przyjął się. Mnie nie przeszkadza.
3. "Szufladki" też wkurzają. Tak się składa, że człowiek, ponieważ myśli,
analizuje - nadaje nazwy, nazywa rzeczywistość. To mu ułatwia poruszanie się w
niej. Dlatego nazywa też rózne odmiany muzyczne. Najprościej mówiąc: jeżeli
wchodzę do sklepu z płytami, to cieszę się, jeśli widzę podpisane stoiska z
różnymi typami muzyki, bo to od razu pozwala mi szerokim łukiem omijać płyty
punkowe czy reggae...
Sorry, że tak łopatologicznie, ale widocznie tak jest skuteczniej (vide: "styl"
Bendera)...

[Gość: scribs]

> 1. Rock artystyczny? A dlaczego nie? Wystarczy trochę wytężyć umysł. Brzmienie
> rockowe ma być zarezerwowane dla prymitywów? Kto powiedział, że dzieła ambitne
> można tworzyć tylko na instrumenty orkiestrowe, albo na składy jazzowe? I
> odwrotnie: piłuję skrzypce, więc od razu jestem lepszym muzykiem, niż jakiś
tam rockman?

Nie potrzebnie się trudziłeś kolego wystukując ten akapit, musiałeś źle mnie
zrozumieć. Nigdy nie poddawałem w wątpliwość artstycznych wartości, czy też
możliwości rocka jako gatunku muzyki, nie watpiłem, że to może być "Sztuka,
przez duże "s". (Oczywiście w wielu przypadkach tak nie jest.) Ale to określenie
- art rock jest tak ogólne, tak wiele znaczy - że właściwie nic.

[Gość: The Silent Man]

Chyba rzeczywiście niepotrzebnie (bo tak się to pisze) się trudziłem.
Oczywiście dobrze zrozumiałem to, co napisałeś - raczej Tobie nie udało się
klarowniej sformułować tego, co chciałeś przekazać... Cieszę się jednakowoż, że
zgadzamy się co do istnienia w muzyce rockowej jakiegoś "potencjału
artystycznego".
Nie mogę się natomiast zgodzić z ostatnim zdaniem Twojej wypowiedzi. Wynika z
niego mniej więcej tyle, że WSZYSTKO=NIC.

[Gość: The Silent Man]

Oczywiście palnąłem się tu nieco. Chodziło o: WIELE=NIC.

[ignus]

Porcupine Tree sie nie broni? a "Signify"? a "Up The Downstair"? posluchaj sobie
tych plyt, potem ocen. moim zdaniem w/w plyty to jedne z najciekawszych dokonan
z lat 90.
mysle, ze prog rock jednak sie trzyma. takie zespoly wlasnie jak PT czy Tool
wprowadzaja rock progresywny w XXI wiek, a takze kontynuuja piekna tradycje
tworzenia inteligentnej muzyki. nie wspominajac tez o Radiohead czy Sigur Ros...

[Gość: magi]

Pink Floyd i tak jest wyrocznią do której odwołują się często nieudolnie
zespoliki które chcą być "twórcze", nie ma już takich osobowości jak gilmoure
czy waters, takiej głębi przekazu, wyobraźni, emocji......po prostu floydzi
potrafią rozkochać w swojej muzyce każdego kto ma choc trochę tej tak nie
chcianej wrażliwości...

[f.mulder]

Z nowych zespołow warto czasami posłuchać The Tangent, Transatlantic, Anekdoten,
The Flower Kings a z polskich Collage (plyta Moonshine) czy Quidam (plyta Quidam).
Chociaz ktoś może powiedzieć, ze te zespoly zyja przeszłoscia, to jednak bardzo
fajnie ich sie slucha.

A jezeli ktos szuka czegos specjalnego to polecam wloski Asgard, choc ich plyty
sa w zasadzie niezdobywalne. Swojego czasu grywal to T. Beksinski. Chlopaki z
Asgard na brak melodii nie narzekają a muzyka ich jest troszkę inna od reszty
wspołczesnego prog-rocka.

[Gość: Bruford]

Generalnie prog zapewne ewoluuje jak każdy gatunek.Mnie też nie
przekonują "progowe" kapele lat 90-tych ale w sumie to chyba kwestia wieku.Jak
się katowało "Larks'Tongues In Aspic" to trudno coś poczuć przy Porcupine
Tree.Osobiście uważam że prog stracił jako gatunek ( jakby go zresztą nie
definiować)na odejściu ewidentnych gwiazd proga w stronę Jazzu i muzy nazwijmy
to eksperymetalnej( Bruford , Holdsworth) albo zwykłego popu ( od dawna Genesis
czy Yes).W przypadku tych dwóch pierwszych nazwisk akurat może i dobrze bo
powstały niezłe dziełka.Rozpad sceny Canterbury też miał swoje
znaczenie.Poszukiwania King Crimson w obecnych mutacjach to wyraz
ewolucji.Wystarczy porównać klasyczne płyty KC z obecnymi.Prog lat 7o tych to
prog sprzed ery pełnej komercjalizacji i marketingu "pod małoletnią Debbie co
marzy żeby ją ratownik pocałował".Po odkryciu mocy marketingu ambitniejsza muza
musiała albo ewoluować albo zniknąć.Nieodbitki rzeźbią w małych wytwórniach bez
własnej sieci dystrybucyjnej.

[ignus]

taka notka: ja nie katowalem Larks Tongues In Aspic, ale katowalem sie m.in.
Dark Side of The Moon, In The Court..., In The Wake, Lizardem, Wish You Were
Here, a przy Porcupine Tree czuje duzo. zalezy od tego oczywiscie, ktora plyte
wezmiesz na warsztat. jak wlaczysz sobie ostatnia, czyli Deadwing to pewnie, ze
niewiele poczujesz... proponuje posluchac sobie od poczatku, czyli od On The
Sunday Of Life... (oj, duza dawka psychodelii), potem Up The Downstair, The Sky
Moves Sideways (moim zdaniem najblizsza "prog rockowi" plyta PT) czy Signify.
przy ostatniej wymienionej ja np. wymiekam.

[Gość: H]

Rozsądny głos - starsze płyty Porcupine rzeczywiscie były bardzo progresywne -
i to właśnie w sensie robienia tego, czego jeszcze nie było - przecież pierwsza
płyta jest w zasadzie niepowtarzalna - a i o Voyage 34 nie można powiedzieć, ze
jest to kopia czegokolwiek. A Signify to juz moim zdaniem absolutne arcydzieło,
nawet jeśli zna sie dobrze cała historie progrocka. Inna sprawa, ze Porcupine
potem zaczęli chrupać ogonek - i żeby było śmieszniej stali sie dużo bardziej
popularni. ale żeby zbyt daleko nie odchodzi - zabrakło mi tu jednej nazwy,
bardzo progresywnej - i niebanalnej muzyki - No Man - ich płyt w żadnym wypadku
nie można nazwać zżynaniem z czegokolwiek i trzymaniem sie jakiejkolwiek
konwencji (no moze poza "Flowermouth, która była jakaś taka
trochę "kompromisowa" - i co ciekawe nawet Fripp tam zagrał
Pozdr.

Że jaki, prepraszam? PROGRESYWNY?

[at_work]

Wybaczcie, jeśli ktoś poczuje się dotknięty, ale mam nieodparte wrażenie, że
współczesne wysiłki podtrzywywania przy życiu tego gatunku, to prawdziwa
reanimacja trupa.

Jednym słowem, epizod symfonii skończył się na początku lat osiemdziesiątych. I
dobrze. To był ślepy zaułek.
Yes, King Crimson z pierwszych płyt wtedy dobrze się wkręcał, a teraz daje się
słuchać przez sentyment, natomiast patetyczne zadęcie w stylu Dream Theater
jest po prostu żenujące.

Mogę się mylić, oczywiście, bo gusta są jak kolory, albo też trafiłem na inną
fazę w muzyce, bo wolę starych Stonesów, Zeppelinów i młodyc White Stripes,
którzy brzmią świeżo, jak młody Plant z Pagem niż ten patos w stylu późnych Yes.

Więc niech będzie, że jak ten Mamoń pozostanę przy The Stripes i Gorillaz...

___________________
www.julunga.pl - zero agresji

[Gość: Poter]

No widzisz a ja wole własnie King Crimson, Yes, Gentle Giant, East of Eden i
inne kapele progresywne. Bo dla mnie ta muzyka nie zestarzała się nic a nic i
sie już nie zestarzeje, tak samo jak nie zestazreją się utwory Mozarta czy
Wagnera A LZ albo tRS mogę jedynie czasem z sentymentu posłuchać

Nomenklatura/muzyka - ale czy martwa ?

[Gość: tedi]

Dzieki Lecho za rozpoczecie tak ciekawego watku, sam jestem w podobnej
sytuacji: chwilowo sam w domu + kilkaset CDs/DVD-As/SACDs (bo eksperymentuje
teraz wielokanalowo).
Pozwol, ze dorzuce swoje pare groszy:

1.Art-rock, Prog-rock, Symph-rock - to wszystko sa teraz juz tylko
anachroniczne latki, ktore obecnie nie maja za duzo (merytorycznie) sensu, lecz
w czasie gdy je wymyslano, owszem - mialy.
I tak np. Art-Rock (moim zdaniem) okreslal muzyke, w ktorej bylo "doklejane"
wiele ubarwiajacych elementow (wlacznie z muz. klasyczna), troche "sztuka dla
sztuki".
Brylowal w tym Yes, ELP, Jethro Tull, Procol Harum, Genesis, ale juz Pink
Floyd czy King Crimson - kategorycznie nie !
Symph. rock to potezne brzmienia generowane na ogol przez syntezatory, efekt
(bardziej niz muzyka) przypominal brzmienie orkiestry.
Wiekszosc w/wymienionych (ale i polskie SBB, wegierska Omega) "bawila sie w
to" przez jakis czas w latach 70. - dzis malo kogo to bawi.
2.Prog-rock POWINIEN oznaczac progres (jak juz to przedmowcy stwierdzili), ale
progres w latach 70., kiedy ten termin wymyslono. Dzis pozostal terminem umownym
(mysle ze wiekszosc sie zgodzi), separujacym te muzyke od zwyklego CHLAMU jaki
wciskaja WYTWORNIE PLYTOWE (one tym wszystkim kreca), bo im sie to bardziej
oplaca.
Tak wiec trudno podac definicje, jednoznaczna granice czy szufladke, dobrze
jednak ze termin nadal istnieje, bo w lepszych sklepach plytowych (zwlaszcza na
Zachodzie) latwiej trafic do interesujacej kategorii.
3.Szufladkowanie, jak zawsze, jest niemiarodajne, ale jesli juz szufladkowac,
to muzyke (plyty), a niekoniecznie grupy muzyczne.
Bo jesli wziac na przyklad (moj ulubiony) Genesis, to "albumy-klasyki" typu
FOXTROT, SELLING ENGLAND..., czy THE LAMB ... zaliczylbym jak najbardziej do
prog-rocka/art-rocka, ale juz wszystko od czasu
albumu MAMA to zwykly pop (!). POdobnie "Another Brick in the wall" (single)
zaliczylbym do popu, podczas gdy caly album THE WALL to wspanialy pomnik prog-
rocka.
4.Mozemy wiec umowic sie, ze termin prog-rock, traktowany nieco umownie, moze
byc dalej tolerowany, gdyz jest pomocny w selekcji i wymianie pogladow (vide
nasze Forum) i w tym sensie muzyka Porcupine Tree, czy Dream Theater jak
najbardziej do niego nalezy.
5.I niech mi nikt nie mowi, ze nic sie w tej materii nie dzieje i nie ma juz
progresu: posluchajcie ostatniej plyty King Crimson: THE POWER TO BELIEVE !

tedi
---------------------
"In rock we trust!"

Ew. tourne Pink Floyd ...

[Gość: tedi]

Ktos tutaj wspomnial o $150mln ofercie dla Pink Floyd (tourne w pelnym
skladzie), ktora to propozycje ponoc odrzucili. I BARDZO DOBRZE !
Kocham Pink Floyd, mam ich pelna dyskografie, bylem na ich koncercie (oraz
Watersa, osobno) w latach 90. tu w Stanach - bylo cudnie ! Ostatnio plakalem
jak bobr widzac ich RAZEM (po 20+ latach)na koncercie Live8.

Ale samo tourne pod tytulem "Odgrzewamy kotlety" nie ma dla mnie sensu !
Co innego, gdyby znow popracowali razem, napisali i nagrali cos ciekawego (jak
np. King Crimson), wtedy tourne jak najbardziej - RECYMA I NOGAMY !!! Z tym, ze
Waters musialby chyba do tego przestac spiewac, niestety glos juz zupelnie nie
ten, a i na sluch sie mu chyba rzucilo ...

------------------
In rock we trust !

[Gość: vince]

dla mnie Live8 to tez bylo spore przezycie i szkoda ze juz "never again".
Ale czas robi swoje i decyzja panow z PF byla bardzo rozsadna. Nikt nie daje
nikomu 150$M nie oczekujac nic w zamian. Taki tour dla starszych juz panow
bylby dla ich zdrowia wyniszczajacy, a kasy przeciez im nie brakuje.
A poza tym sprawnosc w palcach tez juz nie ta sama ( stad chyba ten pomysl z
gitarzysta cieniem w osobie Tim'a Renwick'a lub Snowy White'a).

moje zdanie

[Gość: bender]

a szukasz jakiejś współczesnej muzyki w tym stylu, czy odsłuchujesz stare płyty
i twierdzisz, że "teraz to nie to, co kiedyś..."?

ile znasz francuskich, skandynawskich, niemieckich, belgijskich, amerykańskich,
kanadyjskich, czeskich, słowackich (itp, itd) zespołów, które wydały do tej pory
po jednej, dwie płyty?

szukaj - znajdziesz....

[Gość: [e-mail]]

zgadzam sie z przedmówcą, wystarczy prejśc od słów do czynów:.

[Gość: [e-mail]]

zgadzam sie z przedmówcą, wystarczy przejśc od słów do czynów:.

[tomash8]

Zwykle najwięcej do powiedzenia o prog rocku mają osoby, które słyszały ze dwie
płyty Yes, Pink Floyd, Genesis, Marillion ewentualnie debiut King Crimson. Tak
jak drugi post w tym wątku, gdzie szanowny autor wrzuca do jednego worka Dream
Theater i King Crimson, co jest dość... śmieszne.

[roar]

tomash8 napisał:

> Tak jak drugi post w tym wątku, gdzie szanowny autor wrzuca do jednego worka
> Dream Theater i King Crimson, co jest dość... śmieszne.

Nie wyciągaj wypowiedzi z kontekstu, Tomashu. Akurat w tamtym miejscu porównanie było jak najbardziej zasadne, a nawet wskazane. Chyba że twierdzisz, że któryś z tych zespołów ma bliżej do noise-popowców z Mercury Rev niż do siebie nawzajem? Bo to - to by dopiero było śmieszne...

Ale cóż, jeśli ktoś z ostatnich 20 lat usłyszał dwie płyty na krzyż i próbuje je potem zakwalifikować pod kątem tego, co już zna, to wychodzą takie kwiatki właśnie, jak z Mercurym. A muzyka się rozwija, niestety. Nie da się już wcisnąć wszystkich ambitnych i poszukujących stylów rocka w jedne ramy. Nigdy się zresztą nie dało. Z definicji. Jeśli ktoś poszukuje i się rozwija, na pewno nie będzie grał, jak wszyscy inni.

Co nie zmienia faktu, że jakoś te wszystkie style trzeba ponazywać, i nie widzę powodu, dla którego "rock progresywny" miałby być gorszy od innych możliwych etykiet, zwłaszcza, że jest uzasadniony historycznie. A wszystkim, którzy tak się zżymają na nazwy gatunkowe stylów muzycznych, przekazuję wyrazy politowania. Jak się wam kiedyś znudzi muzyka, polecam się zainteresować biologią - będziecie tam mieli sto razy więcej zabawy. Przecież "krowa morska" to taka wydumana nazwa - w końcu nie krowa to, a syrena (co samo w sobie jest bez sensu, w końcu mitologiczne syreny wyglądały zupełnie inaczej). A dlaczegóż to "kobra królewska" ma sobie uzurpować taką nazwę - w końcu tyle jest innych, lepszych węży... Ale to wszystko sprawka tych "yntelygentów", co te nazwy wymyślali, prawda...

[Gość: Lecho]

Chciałbym dodać, że :
1) staram się na bieżąco zapoznawac z tym o czym dobrze się pisze lub mówi
2) fakt, mam niewielką znajomość dyskografii aktualnych kapel farnacuskich,
skandynawskich, czeskich itd bo bardziej interesują mnie kapele z USA, Kanady
czy Australii
3) mój wątek dotyczy stwierdzenia, że brakuje mi, człowiekowi który oprócz
nasłuchu radiowego, itp. prowadzi regularne życie 40-latka, które nie pozwala na
przesłuchiwanie wszytskiego, co wydaje sie na naszym globie, TO JEST NIEMOŻLIWE !!!
4) nie ma to jak lata 1965-1980 !!!, później już tylko pojedyncze wyjątki...
5) dla mnie progressive rock to po prostu rock poszukujący i rozwijajacy się,
ewoluujacy,
6) mam DVD z dwoma koncertami KIng Crimson z 1982-84, jakby kto chciał to mogę
poprosić Nero...

KC - DVD

[Gość: tedi]

>6) mam DVD z dwoma koncertami KIng Crimson z 1982-84, jakby kto chciał to mogę
>poprosić Nero...
Tzn. "Neal and Jack and Me" ?
Rownie goraco polecam "Deja Vroom" (muzycznie, nie wizualnie) oraz "Eyes Wide
Open"

[Gość: Dr Zoidberg]

> 5) dla mnie progressive rock to po prostu rock poszukujący i rozwijajacy się,
> ewoluujacy,

W takim razie proponuje zapoznac sie z materialem The Mars Volta

pozdrawiam

[blackfield]

Heh....o muzyce tak naprawdę wogóle nie powinno się rozmawiać - jej powinno się
słuchać :] A już na pewno tzw. rock progresywny do dyskusji się nie nadaje.
Gdzieś się spotkałem z definicją, że rock progresywny to taka muzyka, co brzmi
jak rock progresywny. Stąd nie dziwiłbym się, że można porównać Dream Theater i
King Crimson. Z drugiej strony zauważyłem, że często ci, którzy się zakochali w
klasycznych brzmieniach typu Pink Floyd czy King Crimson, nie są zbyt otwarci na
nowe zespoły ( aczkolwiek są jak najbardziej wyjątki ). Ja osobiście dużo się
nasłuchałem klasygi gatunku i teraz o wiele więcej radości sprawia mi
posłuchanie grup, które nie noszą na swych barkach ciężaru legendy. To jak
wpuszczenie świeżego powietrza do nieco już zatęchłego pokoju - odświeżenie
atmosfery bez generalnego remontu i wywalania staroci

[Gość: slonik]

a co sadzicie o polskim Riverside?

[Gość: [e-mail]]

Właśnie słucham płyty Pallas "beat the drum", naprawdę rewelacja i myslę, że
chłopaki graja wspaniale i jak na napływ wielkiej ilości muzycznego kiczu
trzymają fason na bardzo wysokim poziomie. Chciałbym jeszcze dodać o całkiem
swierzej kapeli RPWL i jej ostatniej płycie "World Through My Eyes"> jeśli
słyszałeś to opinię pozostawię Tobie samemu. Ja uważam, że tak dobrej płyty nie
było od czasu nagrania przez Pink Floyd " The Division Bell". pozdrawiam.

[Gość: Przemasss]

Posłuchaj najnowszej płyty Dream Theater Octavarium a zmienisz zdanie
Gwarantuję!!!

[Gość: Lecho]

Taki mały wtręt, octavarium, to brzmi jak połączenie ocatavera z akwarium...nie
wiem co o tym myśleć...ale jak znajdę to posłucham, chyba że możesz
wypalić.....zazanczam, nie jestem wrogiem tych kapel, one po prostu, jak
niektore kobiety, nie wpadaja mi w ucho )))

[Gość: The Silent Man]

Blackfield twierdzi, że lepiej słuchać muzyki, niż o niej rozmawiać.
A może tak w październiku w Opolu?
Czy ktoś z Was był może kiedyś na Międzynarodowym Festiwalu Perkusyjnym w Opolu?
Polecam!!! Bilety są przeważnie naprawdę śmiesznie tanie.
Byli tu już najwięksi np.:
- Bill Bruford (2 razy),
- Carl Palmer (3 razy),
- Ian Paice,
- Simon Phillips,
- SBB,
- Greg Bisonette,
- Jimmy DeGrasso.
Przeważnie grają improwizowane koncerty z polskimi muzykami (np. z Pilichowski
Band; był też Marek napiórkowski czy K. Ścierański), czasami też przyjeżdżają
ze swoimi obecnymi bandami (np. Palmer).
W ubiegłym roku gwiazdą był zespół PLANET X! Z Virgilem Donatim na perkusji i
klawiszowcem Derekiem Sherinianem!
Impreza jest mało popularna, a naprawdę świetna.
W dodatku dostęp do muzyków przeważnie nie jest utrudniany... Można naprawdę
fajnie pogadać (zdjęcia, autografy).
To kto przyjeżdża w tym roku?
Ja mam blisko, więc łatwo mi mówić...

[Gość: eleanor]

serdecznie polecam Mars Volta
no i Opeth, choc to juz troche inna acz na pewno progresywna muzyka.. rock to
jest na pewno, a ze graja ciezko? coz.. King Crimson i Pink Floyd tez grali
ciezko jak na swoje czasy moze warto otworzyc glowe?

[luc2000]

mnie sie ostatnio Pendragon podoba
i jest taka piosenka This Mortal Coil - "Another Day",
która rzuca mnie na kolana
a i jeszcze Gary Ogan and Bill lamb "I Want To Live",
jekze smutna i jakze piekna

[braineater]

hmmm - ja z tych na punku wychowanych, więc może nie powinienem się odzywać,
ale spytać bym się chciał, czy tych progresywnych kawałków, typu właśnie in the
court, czy the wall da się dzisiaj jeszce słuchać na poważnie? Czy da się
zignorować nachalny patos tych kompozycji, bezduszne popisywanie się
wirtuozerką? bo jak dla mnie jest to sytuacja jak z walcami Straussa - niby
wszyscy wiedzą, że to wielkie (i bynajmniej wielkości takim kapelom jak King C
czy Flojdzi odmawiać nie zamierzam), ale jakoś słuchać się tego na dłuzszą metę
nie da.
No i pytanie drugie, ważniejsze nawet - jak wymieniacie tu kilka kapel
niezaprzeczalnie waznych i grających dobrze (nieistotne, że do mnie to nie
trafia) to powiedzcie mi, co w takim towarzystwie robi Marillion? Nie jest to
przecież band, który popełnił cokolwiek epokowego, bazuje głownie na smętnych
kompozycjach i koszmarnym wokalu, dół pogłębiając jeszcze totalną grafomańską
głupotą tekstów. i to jest kapela, która do całego progresywnego rocka
zniechęca chyba najbardziej.
Pozdrowienia

[tomash8]

ok, in the court może jest lekko nadęty, ale o takim "red" już nie można tego
powiedzieć.

do Braineatera

[Gość: bikont]

Oj biednys chlopie...i jak wielu na punku wychowanych jakis taki bez serca,
romantyzmu, duszy - a to wszystko jest bardzo potrzebne do przezywania tzw.
progresywnego rozka.
"Czy da się zignorować nachalny patos tych kompozycji, bezduszne popisywanie
się wirtuozerką?" Wybacz, ale na plytach Pink Floyd niema zadnej wirtuozerki,
bo czlonkowie PF wirtuozami nie byli i nie sa. A jednak jak wazkie plyty
stworzyli. W wileu kompozycjacj King Crimson tez nie ma wirtuozerki, a jednak
jaki zar z nich bije.
Tego co napisales o Marillion nie bede komentowac bo nie ma sensu...

od Braineatera:)

[braineater]

No w sumie z romantyzmem to mi nie po drodze, co do duszy się nie wypowiem bez
rentgena i jakos naprawdę wczuc się w te dźwieki nie potrafię. Słuchając tych
płyt - a musiałem ich dośc sporo przesłuchać bo brat się fanatyzował a ja byłem
za mały, coby to zwalczyć, to z reguły się czułem jak na lekcjach
matematyki/fizyki. Od panowie wymyslili sobie wzorek i lecą wszystko wedle
wzorku - tu soloweczka, rozciągnięta niemiłosiernie, tu jakieś uuuuuuechouuuu z
efektów, tu pan sobie coś intelektualnego zamamrocze, na to inny pan dogra coś
z klawisza i dawaj od nowa - soloweczka, efekt, klawisz i tak jak chomiki w
karuzeli przez 20 minut. Da sie wysłuchac jednej takiej kompozycji, da się
wysłuchac może całej płyty, ale kurde, co dalej?
I w sumie to właśnie progresywnemu rockowi najprędzej zarzuciłbym korzystając z
Twojej argumentacji brak duszy - to wszystko jest zbyt wykoncypowane, zbyt
wymóżdżone, by mogło byc szczere - przynajmniej ja tej szczerości nie potrafię
w takim graniu wyłapać - może mam cos głową?
A co do Marilionu, to prosze o uświadomienie, bo ja naprawdę mam takie zdanie o
nich, ale dopuszczam możliwośc, że po prostu trafiały mi się same fatalne płyty.
Pozdrowienia

[Gość: Poter]

"Słuchając tych płyt - a musiałem ich dośc sporo przesłuchać bo brat się
fanatyzował a ja byłem
za mały, coby to zwalczyć..."
Fajnego masz brata

"...to z reguły się czułem jak na lekcjach matematyki/fizyki. Od panowie
wymyslili sobie wzorek i lecą wszystko wedle wzorku - tu soloweczka,
rozciągnięta niemiłosiernie, tu jakieś uuuuuuechouuuu z efektów, tu pan sobie
coś intelektualnego zamamrocze, na to inny pan dogra coś z klawisza i dawaj od
nowa - soloweczka, efekt, klawisz i tak jak chomiki w karuzeli przez 20 minut"
A w punku jest tak: zwrotka-refren, zwrotke-refren, zwrotka-refren. Koniec. I
tak w koło przez 10 piosenek jak chomiki w karuzeli A to co napisales powyzej
to maksymalne nieporozumienie, bo akurat nie ma gatunku, który bardziej by
uciekał od wszelkich konwencji niż rock progresywny. Zarzucając progrockowi
schematy wykazujesz się delikatna ignorancją i nieznajomością tematu. Poza tym
progrock to w dużej mierze muzyka improwizowana, grana na żywo i wymyślana w
trakcie koncertów... Taka muzyka wg Ciebie też jest schematyczna i "leci wedle
wzoru"?

"Da sie wysłuchac jednej takiej kompozycji, da się wysłuchac może całej płyty,
ale kurde, co dalej?"
Jak to co dalej? Od nowa! Albo następna płyta! A poważnie to nie kapuje za
bardzo o co Ci biega... Jakie co dalej? A jak skocze sluchac plyte punkowa
tudziesz metalowa/hiphopowa itd. to co wtedy jest dalej?

"I w sumie to właśnie progresywnemu rockowi najprędzej zarzuciłbym korzystając z
Twojej argumentacji brak duszy - to wszystko jest zbyt wykoncypowane, zbyt
wymóżdżone, by mogło byc szczere - przynajmniej ja tej szczerości nie potrafię w
takim graniu wyłapać - może mam cos głową?"
Z głową nie, moze bardziej z sercem? Progrock wymózdzony? Co Ty chłopie
piszesz? To, że coś jest przemyślane i skomplikowane to znaczy że jest
odmóżdzone? Albo, że brak temu duszy? Czyli według Ciebie dusze moze mieć tylko
to co proste, banalne oraz łatwe do zagrania i słuchania?
Troche poplatałeś pojęcia. To, że ktoś ma talent i go używa, tworząc złożoną i
urozmaiconą muzykę to chyba raczej wadą nie jest. Progrock ucieka schematom i
szuflatkom, a to że jest to muzyka przemyślana to własnie jej ogromna zaleta, a
nie ujma...

[Gość: The Silent Man]

Brawo!
Ktoś to musiał biedakowi wyjaśnić, a powiem szczerze, że ręce mi opadły, kiedy
czytałem te bzdury o "wymóżdżeniu". Stwierdziłem więc, że nie ma nawet sensu...
Teraz widzę, że to jednak dobrze, że Tobie chciało sie o tym napisać.
Pozdrawiam!

[Gość: Upadły]

O to czy w jakimś tam sensie ucieka od swojego schematu bym się kłócił, ale
porównując zespoły w konwencji prog-rock (nie art-rock) czyli KC, Yes, i dalej
Spaced Out, Anglagard, Gargantua, Lizard, Gordian Knott - to generalnie jest
eksperymentowanie z muzyką. Większego odmóżdżenia od Green Day czy Linkin Park
(bez urazy dla fanów, chłopaki świetnie grają ale ambicją to nie grzeszy) czyli
"wychuchanych" medialnie kapel nie znajdziesz. Może zamiast faceta ganić
polećcie mu kilka tytułów, gdyż ewidentnie wykazuje braki w znajomości tematu.
Prog-Rock schematyczny ... hahaha .. dobry żart. Jest dużo naśladowców i
powielania stylu ale nie nazwałbym tego schematem.

[Gość: Poter]

Jak sie nalezy to trzeba ganić! A polecać mu raczej nie ma sensu, bo jak
udowodnił ta muzyka raczej jest nie dla niego. I dobrze, nikt mu słuchac
przecież nie każe, ale niech nie wypisuje bzdur, szczególnie jeśli nie ma
większego pojęcia o czym pisze!

[braineater]

Reprymendy przyjete, bicie w piersi zaliczone, spacerek na klęczkach w planach
Małe nieporozumienie, w związku z słowem 'wymóżdżone" - tu bardziej w sensie -
wytworzone mózgiem (skrót taki), a nie tegoz mózgu pozbawione. A jak na fanów
okreslonego gatunku muzyki, to i tak potraktowaliście mnie łagodnie, za co się
do was wdzięczę
Przekonac mnie nie przekonacie, ale przynajmniej fajnie sie sie Was czyta i w
Waszych kategoriach Macie Rację: Rock Progresywny jest Wielki, a ja braineater
jestem głupi, co z pokora i radościa przyjmuję.
Pozdrowienia

do Luca 2000

[Gość: bikont]

"Another day" to przecudna kompozycja Roya Harpera, rownie piekna w wykonaniu
autorskim oraz duetu Peter Gabriel/Kate Bush

[Gość: The Silent Man]

Fajnie. Nie wiedziałem, że nagrali razem coś jeszcze, obok "Don't Give Up".
Jest też "Another Day" Dream Theater...

[pagaj_75]

Gość portalu: bikont napisał(a):

> "Another day" to przecudna kompozycja Roya Harpera, rownie piekna w wykonaniu
> autorskim oraz duetu Peter Gabriel/Kate Bush

O, a gdzież to wykonanie Piotrka i Kaśki można dorwać? Bo wiem jedynie o coverze
This Mortal Coil (śpiewała Elizabeth Frazer), ale o duecie Gabriel/Bush - nie.

[Gość: bikont]

No niestety tylko na bootlegach, zostalo to nagrane w 1979 roku - CUDO!

[Gość: H]

Opeth juz nie gra cieżko - dwa lata temu wyszła śliczna płytka "damnation",
która brzmi lżej niż nowe płyty Porcupine Tree. I jest zresztą dużo od nich
lepsza

[Gość: WOJTEKK]

Nieaktualne - Opeth znowu ma wymiotujacego niedźwiedzia na wokalu, co całość kwalifikuje do kosza. "Damnation" to tylko "wypadek przy pracy" niestety.

A tak w ogóle to w sumie rock is dead. I dotyczy to wszelkich gatunków.
Czepianie się tylko prog-rocka, że się nie rozwija, to jakby powiedzieć, że w Polsce tylko piłka nożna jest skorumpowana. Średnio raz do roku środki musowego rażenia triumfalnie obwieszczają o nowym , niewiarygodnym trendzie w muzyce i pompują ten balon, który po paru miesiącach pęka. Teraz jest moda na lata 80-te i podrabianie tego charakterystycznego plastikowego brzmienia. Podarbiać plastik? Czego to ludzie z głodu nie wymyślą? Dlatego z czystym sumieniem wracam do New Order, Talk Talk, Kissing The Pink, White Door, Flash & The Pan i innych klasyków z tego okresu. Wolę oryginały.

Nie czepiajmy się tylko prog-rocka, gdzie indziej też jest zastój, nic się nie rozwija, ostatnia ważna płyta w historii wyszła 14 lat temu i się "Nevermind" nazywała.

Do kolegi punkowca - te mocno niepochlebne słowa o Marillion dotyczą starego z Fishem, czy tej nowszej edycji z Hoggy'm?

[Gość: acher]

Mysle, ze tzw. "syndrom Lecha" czyli uwielbienie dla starego prog-rocka
polaczone z oziebloscia wobec wspolczesnych wykonawcow (przypadlosc wbrew
pozorom calkiem czesta) miewa 2 przyczyny:
- w przypadku pokolenia "tatusiow" jest to najczesciej zwykla nostalgia za
czasami mlodosci. Ktos pierwszy raz calowal sie przy Procol Harum, ktos inny
spedzal bezsenne noce przy nagranym z Trojki Atom Heart Mother itd. itp.
Wspolczesna muzyka rockowa nie budzi w nich tak silnych emocjonalnych
skojarzen, wiec trudniej im zaakceptowac jej odmienna estetyke. Na podobnej
zasadzie pokoleniu "dziadkow" wolno uwazac, ze prawdziwe piosenki to te z
czasow ich mlodosci, a upadek muzyki zaczal sie od halasliwych i krzykliwych
Rolling Stonesow.
- w przypadku mlodszego pokolenia to po prostu mylna generalizacja wlasnych
preferencji muzycznych. Niektorzy ludzie sa z jakichs przyczyn wrazliwsi na
pewne dzwieki - z jakich dokladnie przyczyn, to sprawa genetykow i psychologow.
Jesli ktos akurat zafiksuje sie na hammondowo-melotronowo-psychodeliczne
brzmienia lat 70., to rzeczywiscie trudno mu bedzie znalezc na wspolczesnej
scenie muzycznej odpowiadajace temu zjawisko, nie liczac malo porywajacych
epigonow. Natomiast kazde nowe "znalezisko" z tamtej epoki o co najmniej
przyzwoitym poziomie bedzie wzmacniac w nim przekonanie, ze Zloty Wiek muzyki
minal bezpowrotnie. Skoro nawet drugorzedne zespoly wydawaly w 1972 TAKIE
plyty...
Jako usprawiedliwienie dla fanow starego dobrego rocka progresywnego mozna
przytoczyc bezsporny moim zdaniem fakt, ze od konca lat 70-tych
komercjalizacja rocka postepuje milowymi krokami i chyba raz na zawsze zniknal
snobizm na wszelkie "ambitnosci" w tej dziedzinie. Trudno sobie wyobrazic, zeby
w dzisiejszych waruunkach zespol grajacy tak wymagajaca muzyke jak np. Yes
zyskal status megagwiazdy (a tak bylo - album Tales from the Topographic
Oceans - kto zna, wie o co chodzi - sprzedal sie w ogromnym nakladzie!).
A "zlote" plyty Focus czy Genesis z Gabrielem?. Moze sukces Radiohead jest
jakas paralela... Owczesnym nastolatkom widac po prostu imponowalo, ze ich
idole potrafia zagrac kilkuminutowe solo, podobnie jak dzisiejszym
imponuje "freestylowa" improwizacja raperow.
Jakkolwiek bylo, wspolczesni poszerzacze granic rocka dzialaja raczej w
podziemiu, wiec trzeba ich sobie tam poszukac i stamtad wydobyc... no i nie
tworza oni zadnej zwartej formacji, a z pewnoscia nie jest nia (skadinad w
malych dawkach sympatyczny) "neo-prog".

[Gość: Lecho]

...wiesz, myślałem, że jesteś kolejnym wojownikiem ale w końcu twego postu jest
fajka pokoju, o którą mi chodzi....ja nie szukam wojny szukam dobrej
muzyki...chętnie sprawdzę Twoje propozycje..pozdra Lecho

[Gość: Jacenty]

Lecho, Ty narkusie!
)

[Gość: WOJTEKK]

To nie nostalgia, to nie genetyka, po prostu starzy mistrzowie byli lepsi - bo to pierwsi wymyślili, bo każdy grał inaczej, po swojemu, bo mieli lepsze pomysły, a do tego grali lepsze koncerty. Nie należę do pokolenia "tatusiów", załapałem się dopiero na Marillion. Współczesny rock?

W miarę osłuchany w klasyce osobnik znajdzie w tych współczesnych gwiazdach tyle odniesień do przeszłości, że hohoho, np. wspomniany Mars Volta bazuje na amerykańskiej psychodelii z końca lat 60-tych, latynowskich rytmach, do tego jakaś pokręcona elektronika a'la Suicide - to nie jest żadna nowość, to jest sensowny eklektyzm, największy przebój Franz Ferdinand jest ewidentnie zajumany Zeppom z ich "Tramped Under Feet" z "Physical Graffitti", bez King Crimson i VDGG nie byłoby Jima Tenora (przynajmniej jego wersji koncertowej).

Z drugiej strony obecnie pojawia się też dość sporo ciekawej muzyki. Jest trochę wartościowych płyt - na pewno nie nowatorskich, ale na tyle dobrych, że warto je kupić i potem słuchać. Dotyczy to wszelkich rodzajów rocka - w prog rocku też się coś znajdzie, choćby wspomniane Mars Volta, do tego Sigur Ros, zupełnie nie odkrywcze, ale melodyjne greckie Le Tulipe Noire, włoskie Fininsterre, nasz Abraxas, angielski Big Big Train. Od czasu do czasu odezwą się starzy mistrzowie i też potrafi być ciekawie.

[Gość: The Silent Man]

I jeszcze jedno: starzy mistrzowie czasami grają z młodymi (tu oczywiście
zdarzają się świetni uczniowie, a nawet... nowi mistrzowie, choć przeważają
zapewne naśladowcy). W jakimś sensie może to być wskazówka dla poszukujących -
kogo z kontynuatorów słuchać... Sam nie wiem.
Najsmakowitsze, moim zdaniem, kąski na tym półmisku to wykonanie "Starship
Trooper" Yesów przez skład Steve Howe + część Dream Theater (dialog gitar!!!),
a także dwie wybitne płyty LIQUID TENSION EXPERIMENT (Levin + Petrucci + Rudess
+ Portnoy).

[Gość: The Silent Man]

Coś mi się zawsze zapomni.
Bill Bruford na płycie Gordian Knot "Emergent" i Steve Hackett na tym samym
krążku, grający swoje solo na bazie utworu DT!
Nawiasem, między tymi muzykami jest więcej wzajemnego szacunku, niż wśród
tutejszych dyskutantów, co odnotowuję z przykrością.

[Gość: Lecho]

Rany, pokój między tymi, którzy dobra muzą niosą radośc i dobrą wibrację, jak
Marley czy MacGowan. Dobry rock nie rośnie na liliach.....

[Gość: Upadły]

Wojtkku nie tylko w tej grupie zespołów. Jest cała gama świetnych albumów, tych
właśnie kapel ze Skandynawii, USA, Brazylii, Australii czy Szwajcarii (np:
Gaalad) nie mówiąc już o takich wspaniałych głosach jak Iva Bittova, których
większość osób tu piszących nie słyszała i nie ma pojęcia o nich. Wojtkku Sam
pisałeś na łamach Artrock.pl recenzje zespołów, których płyty nie mają medialnej
siły przebicia. Media pisane są ograniczone ilością stron i znaków, internetowe
już nie. Ale w muzyka.onet.pl czy podobnych jak i muzycznym Gazety Wybiórczej
pisze się jedną recezję, wyraża się jedną opinię, i czemu jak mówi się o rocku
progresywnym to jest to Mars Volta albo Porcupine Tree.
Przecież nikt tu z piszących nawet nie odpowiedział na post o Riverside - co -
tylko dwie osoby tu znają Riverside? A inne dobre polskie zespoły? Lizard,
Dr.Zoydbergh, Openspace i wiele wiele innych.
Paradoksalnie kiedy w połowie lat 90-tych była mowa o progresywności w rocku to
bardziej od znanych nazw klasyków przychodziła mi na myśl jedna marka ... "The
Prodigy" I chyba nie bez przesady można było ich ostatnie dokonania z lat
90-tych określić mianem ocierających się o gatunek. Połączenie rytmów
elektronicznych z metalowym riffem i industrialnym charakterem pod z lekka
techniczną nutę. dobra - profani - nie bijcie
Art-rock to nie jest szufladka. Art-rock to opoka sprywająca wszystko to co się
wyłamuje z tendencji. Co nie jest mainstreamowe, popowe.To wszystko to
szufladkujecie - Dream Theater, Queensryche, Marillion, Porcupine, Riverside czy
Pink Floyd - dzisiaj to wszystko można przykryć jedną wspólną nazwą Art-rock,
poszukiwania artystycznego w muzyce z elementami rocka: czy to będzie operowy
głos Diamandy Gallas, Christophera Lee, czy mocny riff Petrucciego czy symfonika
- ta żywa i ta w przenośni kompozycji. Czy w końcu Gabriel wyłamujący się ze
wszelkich schematów. A czemu recenzenci pism rockowych plują na gatunek? Ktoś te
albumy jednak kupuje i słucha, są dziennikarze muzyczni, którzy to grają. Każda
recenzja jest opinią subiektywną, dlatego chyba warto czytać nie jedną ale wiele
opinii i na ich podstawie budować swoje nastawienie do albumu. Chyba że zna się
tak recenzenta że można jego gust porównać do swojego.

Big Big Train - Bard - kompletnie mi się nie podobała, nowsze wcielenie jest
wręcz genialne.

[Gość: papi]

do upadły
zapomniałeś jeszcze dodaą, że obok wspaniałego Riverside są jeszcze Indukti i
odradzony Quidam (ostatnia płytka jest całkiem niezła).
do lecho

Czy znasz taką perełkę jak szwecka supergrupa Anglagard i super płyta z 1992
Hybris. Gorąca polecam. Polecam również takie płyty jak IQ Dark Matter,
Marillion Marbles (dla mnie jedna z najlepszych płyt ostatnich lat), Dream
Theater Octavarium, Tool Lateralus, Fates Warning FWX czy choćby płyty
nieistniejącej już grupy Trasatlantic (wielka szkoda).Jest jeaszcze wiele
dobrych grup, które tworzą świetną muzykę co świadczy o tym, że mimo złych
recenzji psełdo redaktorków pism muzycznych ten gatunek muzyki ma się całkiem
dobrze, a nawet cieszy się coraz większym zainteresowaniem.
Wpadło mi również ostatno w ręce DVD 21 st Century Schizoid Band Live In Japan.
Grupę tą tworzą dawni członkowie King Crimson ( Mel Collins, Ian MacDonald,
Peter Giles, Michael Giles oraz nowy wokalista i gitarzysta Jakko M. Jakszyk),
którzy grają głównie kawałki z pierwszych płyt King Crimson. Kolesie mimo
upływu lat są świetni. Super koncert. Polecam

Pozdrawiam

[Gość: Updały]

Papi: - cytując samego siebie: " i wiele wiele innych.". Gratuluję
spostrzegawczości, ale w tym zwrocie zawarłem także Abraxas, Albion, Amarok,
Anamor, Annalist, Believe, Bronx, CashMere, Collage, Forgotten, Framauro,
Gargantua, Iluzjon, Indukti, Lavender,Metropolis, Millenium, Moonlight, Music
inspired by ... , Naamah, Neo, Nostromo, Percival Schuttenbach, Quidam,
Sabracadabra, Satellite, SBB, Snowman, Special Experiment, Starles, Svann,
Tortoise, Willy The Fox, Xenn ... i wielu wielu innych ... Po prostu
wymienianie w tej dyskusji całej ilości grających Art-rock polskich zespołów
mija się z celem, w tym niektóre tutaj wymienione swoją klasą mogą konkurować ze
światowymi liderami gatunku.

Wymienione przez Ciebie albumy są faktycznie świetne - to bardzo dobry przykład
od czego najlepiej rozpocząć poznawanie gatunku jakim jest Prog-rock. Poszedłbym
dalej i zaproponuję protoplastów Quidam - zespół Camel, oraz protoplastów
Riverside - Pink Floyd, Porcupine Tree do albumu Signify i Anathemę.
Obok Anglagard chyba można zaproponować kanadyski Spaced Out i rodzimą Gargantuę
i CashMere, które chyba są niedocenianymi zespołami w tym kraju. Miejmy nadzieję
, że to się zmieni - bez specjalnego pomijania ich gatunkowej szufladki
traktowanej przez krytyków jako synonimu nadętego ego zespołów i fanów prog-rocka.

[Gość: slonik]

a jednak juz sie balam, ze nikt nie slucha. panowie graja przecudnie. troche
nie rozumiem tego waszego biadolenia-moze i marnie z tym tzw rockiem
progresywnym, ale przeciez macie na polce floydow, yesow, genesis, crimsonow i
cala niesamowita reszte i nic nie zmieni tego, ze jak sobie plytke puscicie, to
ciary beda po plecach chodzily w te i z powrotem. czy trzeba czegos wiecej?
oczywiscie brakuje wersji live, ale przeciez wielcy z lat 70-tych wciaz
koncertuja. wiecej miec nie bedziemy, bo zyjemy teraz, a nie 30 lat temu...

[tomash8]

Gość portalu: WOJTEKK napisał(a):

> Nieaktualne - Opeth znowu ma wymiotujacego niedźwiedzia na wokalu, co całość kw
> alifikuje do kosza. "Damnation" to tylko "wypadek przy pracy" niestety.

"Damnation" to najsłabsza płyta Opeth, niestety
>
> A tak w ogóle to w sumie rock is dead. I dotyczy to wszelkich gatunków.

Rock umiera od lat 60 - tych, więc dość długo mu to umieranie idzie


>
> Nie czepiajmy się tylko prog-rocka, gdzie indziej też jest zastój, nic się nie
> rozwija, ostatnia ważna płyta w historii wyszła 14 lat temu i się "Nevermind" n
> azywała.

Bez przesady

[Gość: papi]

do tomash8
Zgadzam się z twoją wypowiedzią rock ma się całkiem dobrze.Najnowsza płyta
Opeth zapowieda sie rewelacyjnie. ale poprzednia Damnation wcale nie była
najsłabsza.Uważam ją za całkiem dobrą.
Pozdrawiam

[Gość: WOJTEKK]

Tomash, a co takiego jeszcze ważnego się potem ukazało - tylko nie myl płyt dobrych, nawet bardzo dobrych z przełomowymi.

Upadły - te kilka zespołów to tylko przykładowo, mógłbym wymienić jeszcze z 20 w miarę nowych, sensownych kapel , o które warto zaczepić ucho, np ostatnio wpadł mi w ręce debiut szwedzkiej kapeli The Carpet Knights - bardzo zacne wydawnictwo.

[tomash8]

Tool - Lateralus - pierwsze co mi przychodzi na myśl, "Toxicity" SOAD... wg mnie
to są płyty przełomowe.

[Gość: Upadły]

Wiem Wojtkku, czytałem Twoją recenzję. Ostatnio coś w ogóle nastąpiła eksplozja
mało znanych ale generalnie udanych wydawnictw - czy to pod postacią reedycji
czy młodego pokolenia.

[Gość: ronin]

Pain of Salvation sie broni
I to nawet zdecydowanie,nie jestem elokwentny wiec raczej nie
bede umial opisac ich muzyki (kto by umial??) ale posluchajcie.
Najlepiej po kolei.
Sa tak niesamowici w sposobie budowania nastroju i przejsciach
miedzy klimatami,ze wytwarzaja niesamowita wiez ze sluchaczem.
Jednoczesnie ich tworczosc jest swierza, nie czerpie z klasykow
(a na pewno nie na tyle,zeby uznac ich za nasladowcow).

Polecam

P.S.
Myslalem,ze sie poplacze jak dowiedzialem sie,ze nie bede
w stanie isc na ich koncert w krakowie z powodu wyjazdu sluzbowego.

Serce roście!

[Gość: kosiak]

Taki niemodny, taki wymarły, taki do którego aż wstyd sie przyznać, że sie go
słucha, a tu tyle ciekawych i wywazonych postów i do tego jaka ich ilosc!!!
Zaden temat od dawna nie wzbudzil tylu pozytywnych emocji)))

[Gość: Upadły]

Piotr! W audycji musisz wspomnieć o tym, to poważny przełom. To, co chciałbym
zobaczyć na innym forum tu kwitnie w najlepsze. Nie można tego faktu pozostawić
bez komentarza.

[Gość: Poter]

Kosiak to naprawde Ty?????????? Pożycz płytoteke!!!!!! Oddam niedlugo!

[Gość: Piotr]

Przepraszam, ze sie wcinam, ale po przeczytaniu wszystkich postow w tym watku
jestem pod cholernym wrazeniem niezwykle wysokiego poziomu dyskusji, jak na
forum internetowe. Byc moze wplynal na to temat, ktory poruszyliscie, a ktory
to zazwyczaj (ale bez przesady, bez nadmiernego uogolniania) interesuje ludzi,
ze tak powiem, "poszukujacych".
Az milo sie czyta Wasze opinie, nawet te, z ktorymi sie nie zgadzam Nie
dopisze sie merytorycznie, bo niektorzy z Was znacznie zgrabniej i pelniej, niz
ja bym potrafil, opisali to co sam na temat tej muzyki mysle.

Nawiasem mowiac nie wyobrazam sobie, zebym natknal sie na dyskusje na tak
wysokim poziomie poswiecona np. tworczosci Madonny, czy Michaela Jacksona. )
Pozdrawiam

[Gość: Upadły]

nie tylko Ciebie Piotrze zaskakuje tutejsza dyskusja, na "branżowych" serwisach
są już nad wyraz pozytywne komentarze do tego wątku.
Po prostu tu się odezwali ludzie, którzy szukają muzyki i nie mają problemów z
wyrażaniem myśli

Proszę o pomoc (Dream Theater "Octavarium")

[Gość: The Silent Man]

Przymierzam się powoli do napisania artykułu naukowego, w którym podstawę
materiałową ma stanowić twórczość takich wykonawców/projektów jak: Dream
Theater, Chroma Key, Planet X, Liquid Tension Experiment, OSI, Transatlantic,
Platypus, The Jelly Jam, [James LaBrie's] Mullmuzzler, Jughead, Explorer's
Club, Frameshift, Kevin Moore, James LaBrie, Derek Sherinian, Jordan Rudess,
John Petrucci, Tim Donahue i jeszcze paru innych.

Zapewne część z Was zna tytułowy utwór z ostatniego albumu DT - "Octavarium"?
Jak nietrudno zauważyć, w trzeciej części wspomnianej suity ("Full Circle"),
autor tekstu, Mike Portnoy, dwukrotnie nawiązuje do tytułów niektórych
klasycznych dokonań rockowych (choć w jakimś stopniu także do literatury
pięknej). Moja prośba dotyczy pomocy w "zidentyfikowaniu" owych inspirujących
dzieł - chodzi tu o podanie tytułów płyt, z których pochodzą dane, wspominane w
tekście, utwory, a także ich wykonawców. Celowo nie podaję tu, co udało mi się
rozpoznać samodzielnie, gdyż możliwe są przypadki "zachodzenia" na siebie
poszczególnych tytułów. Może zresztą okazać się, że jakiś tytuł był
wykorzystywany częściej i przez różnych wykonawców. Dodatkowym utrudnieniem
jest to, że Portnoy nie zastosował tu ani wielkich liter, ani znaków
interpunkcyjnych. Zakładam też, iż niektóre z cytowanych fragmentów mogą nie
być tytułami, a na przykład fragmentami tekstów utworów.
Będę wdzięczny za Waszą pomoc.

Oto, dla tych, którzy nie słuchają DT, teksty wspomnianych fragmentów:
1.
sailing on the seven seize the day tripper diem's ready / jack the ripper owens
wilson phillips and my supper's ready / lucy in the sky with diamond dave's not
here I come to save the / day for nightmare cinema show me the way to get back
home / again
2.
flying off the handle with carefull with / that axe eugene gene the dance
machine / messiah light my fire gabba gabba / hey hey my my generation's home
again

Czekam na Wasze głosy,
pozdrawiam -
R.M.

[Gość: vince]

Silent Man napisal :

>sailing on the seven seize the day tripper diem's ready / jack the ripper
>owens
>wilson phillips and my supper's ready / lucy in the sky with diamond dave's
>not
>here I come to save the / day for nightmare cinema show me the way to get back
>home / again

nie wiem czy wlasciwie to pojalem o co ci chodzi ale w przytoczonym tekscie sa
dwa tytuly piosenek the Beatles : "Day Tripper" i "Lucy in the Sky with
Diamonds".

[Gość: Poter]

"Sailing on the seven seas - OMD
Seven Seas Of Rye (Queen)
Seize the day - quote
Day Tripper - Beatles
Diem's Ready - a reminder to tour personnel (from DTBiker)
Jack the Ripper - Morrissey
Ripper Owens - Vocalist of Iced Earth (ex-Judas Priest)
Owen Wilson - actor (?)
Wilson Phillips - band
Supper's Ready - Genesis
Lucy in the Sky with Diamonds - Beatles
Diamond Dave - David Lee Roth
Dave's Not Here - Cheech & Chong
Here I Come to Save the Day - Mighty Mouse
Day for Night - Spock's Beard
Show Me The Way - Styx (from oceansoul23)
Nightmare Cinema � Dream Theater�s alter ego
Cinema Show - Genesis
Get back - Beatles
Flying off the Handle - ??
Handle With Care - Travelling Wilburys
Careful With That Axe Eugene - Pink Floyd
Gene the Dance Machine -The Gong Show
Machine Messiah - Yes
Light my Fire - The Doors
Gabba Gabba Hey Hey - The Ramones
Hey Hey My - Neil Young
My Generation - The Who
Home Again � "Breathe" reprise on Dark Side Of The Moon"
Again - Archive

[bender_rodriguez]

dobry jesteś, mi paru zabrakło do kompletu. rispekt

Dziękuję bardzo

[Gość: The Silent Man]

Tradycyjne polskie "sękjó".
Muszę przyznać, że sam nie dałbym rady tyle znaleźć. Zapewne są tu jeszcze
jakieś możliwości (np. "The Gene Machine" - utwór śpiewany przez wokalistę DT
na pierwszej płycie Frameshift, "Cinema" - instrumentalny kawałek Yes, a także
nazwa zespołu, który przekształcił się później w Yes z okresu "90125", "Home" -
utwór DT), ale to, co już udało się Wam ustalić, robi wrażenie.
Właściwie do rozgryzienia pozostaje już chyba tylko "Flying off the Handle" (bo
prawdopodobnie będzie to pewna całostka [?]).
Jeszcze raz dziękuję za okazane zainteresowanie i... czekam na ewentualne
uzupełnienia.
Pozdrowiam Vince'a, Potera (z oczywistych względów - szczególnie) i Bendera
(sorry, ale pisownia małymi literami jakoś nie przechodzi mi przez klawiaturę).
R.M.

Thanx shui

[Gość: Lecho]

Szczerze powiedziawszy to wątek popłynął w nieznanym kierunku....pewnie to
dobrze, bo się uwolnił ale moje pytanie postawione na samym początku pozostało
bez odpowiedzi. Mało tego, czytając między zadaniami, wnoszę, że te nowe kapele
cytując mistrzów gatunku stają w tym samym rzędzie co mistrzowie. Dla mnie to
profanacja. Chyba, że się mylę...ale jakoś brak przekonujących argumentów na to,
że tak nie jest.

[Gość: The Silent Man]

A jakie są przekonujące argumenty na to, że tak jest?

[Gość: Lecho]

W tym gatunku przekona mnie :
- ciekawy pomysł na budowę utworu
- ciekawa aranżacja, nieszablonowe instumentarium
- piękne solówki
- dobry, oryginalny i silny głos wokalisty
- poczucie humoru
- przekaz, informacja od autora tekstu, który ma coś do powiedzenia w nowy sposób
- powstrzymywanie się od popisywania się biegłością techniczną
- gdy zespół wie kiedy, utwór należy skończyć

[Gość: papi]

To posłuchaj polskigo super zespołu Riverside.
Z zagranicznych polecam Fates Warning, OSI, Pain Of Salvation, Tool,
Transatlantic czy ostatni Marillion (marbles)
Pozdrawiam

[Gość: papi]

Zapomniałem jeszcze o Govt Mule.Gorąco polecam
Pozdrawiam

[Gość: Upadły]

.. albo Tomas Bodin - I'am. tegoroczna płytka
Warto także zerknąć na Ayreona - The Human Equation oraz Into The Electric
Castle. Duże, mocne, rozdmuchane opery rockowe z udziałem znakomitych wokalistów
i instrumentalistów. Space One - także projekt Lucassena - Nie ejst co prawda
tak jasny jak wspomniane obydwa projekty, ale równie godny zainteresowania.
Lucassen to 2 metry indywiduum ze świetnymi pomysłami. Szkoda, że nie można idei
takiego projektu przenieść na nasz grunt.

Tomas Bodin - I'am
Pain Of Salvation - Be
w drugą stronę - DT - Octavarium, Neal Morse - One (mocny podtekst religijny ale
muzycznie cacy)
Riverside nawet nie polecam, to pozycja obowiązkowa. Bez niej nie rozmawiamy
nawet.

[Gość: The Silent Man]

Nie sądzę, żeby była to odpowiedź na postawione pytanie. W dalszym ciągu
niczego ona nie uzasadnia.
Nie chcę tu wyjść na jakiegoś głównego polemistę, ale mało kto się odzywa...

Moje zdanie jest takie, że starzy mistrzowie gatunku stworzyli coś
ponadczasowego i chwała im za to. Albumy takie jak "Close To The Edge", "Wish
You Were Here" czy "Queen II" pozostaną wybitnymi i nic tego nie zmieni. Dziwi
mnie natomiast oburzanie się na nowe zespoły, za to, że korzystają ze stylu
zaproponowanego przez Yes czy King Crimson. Jak dowodzą (nieliczne, ale jednak)
przykłady, młodsze zespoły mogą do art rocka wnieść coś nowego. Dream Theater
jest tu przykładem najbardziej wyrazistym. Spośród wymienionych przez Ciebie
punktów muzyka tego zespołu spełnia wszystkie... Nie rozumiem tylko, o co
chodzi z tym poczuciem humoru. Widocznie profan ze mnie.
Powtórzę to: bardzo niewielu dorównuje EL&P czy Yes, ale są tacy...

[Gość: The Silent Man]

...na przykład: Dream Theater, Planet X, Liquid Tension Experiment, Bozzio
Levin Stevens, OSI...

[Gość: papi]

Zapomniałeś dodać takie zespołu jak Niacin, Frogg Cafe, K2, Fates Warning,
Mostly Autumn, IQ, Karnateka, Kopecky i wiele innych
Pozdrawiam

[Gość: The Silent Man]

Dlatego to np. na początku. Zgadzam się. Szczególnie Niacin i Fates Warning!
No, jescze Gordian Knot i wiele innych.
Miło się z Kimś zgadzać...

[Gość: papi]

W stu procentach sie zgadzam z The Silent Man. Nie można dyskredytowac tego co
w obecnej chwili powstaje w muzyce progresywnej. Wielkie dzieła powstały w
latach 70, ale obecnie też powstaje wiele kapitalnych płyt. Zresztą można ich
posłuchać w Trójce(Noc Muzycznych Pejzaży) czy W Małym Leksykonie Wielkich
Zespołów.
Pozdrawiam

[Gość: Lecho]

Wiecie, ja absolutnie daleki jestem od dyskredytowania kogokolwiek. Po prostu
nie czuję wielkości tych wymienionych przed chwilą kapel, może dzieje sie tak,
ze nie mam z kim o tym pogadać i wspólnie posłuchać, a moze po prostu mam za
wysoko postawionbą poprzeczkę. Z całym szacunkiem, żadna z wymienionych kapel
nie nagrała jedego, doskonalego, skończonego albumu, który będzie wart tyle co
polowa plyt z dyskografii mistrzów. Mozecie traktowac to trochę jak podjudzanie
ale na szczęśćie dla nas, nie jestem dziennikarzem muzycznym. Aktualnie wciąż
przesłuchuję the Twilight Singers...to gada jak stary kumpel.

[Gość: The Silent Man]

Właśnie strąciłeś poprzeczkę.
Pozostaję z szacunkiem

[Gość: Lecho]

No to gramy widocznie w inne gry a Ty wiesz lepiej, co jest wartościowe a co
nie, choć w dalszym ciagu nie podajesz konkretne (rozumiem niezręczność tego
zwrotu w tym miejscu) żadnych uchwytnych argumentów. Ty chyba ludzi nie lubisz
Cichaczu ?

[Gość: The Silent Man]

I znowu pomaga erystyka. Jeśli uważasz, że jakimkolwiek argumentem w dyskusji
jest to pytanie w końcówce, to rzeczywiście gramy w inne gry.

[Gość: vince]

problem chyba jest gdzie indziej, a mianowicie w subiektywnym odbiorze muzyki i
w kryteriach jej oceny i jeszcze moze z czyms co bym nazwal przywiazaniem
(sentymentem ?) Czasem jest bardzo trudno otworzyc sie na nowe zespoly, inne
brzmienia jesli kiedys tam stworzylismy sobie kanon doskonalosci bazujac na
dokonaniach pewnej grupy artystow. I chocby nie wiem jak doskonali byli ci nowi
to jednak nie bedziemy w stanie sie do nich przekonac. Mnie sie to czasem
zdarza, moze zdarza sie tez Lechowi ?. Jesli chodzi o art-rock to nie mam
problemu z nowosciami bo zawsze cenilem sobie muzyke doskonala technicznie.
Takiej w rocku generalnie jest niewiele i stad sie tez po trosze bierze
koniecznosc wymyslania coraz czegos to nowego w sferze "ideologii" czy
brzmienia (bo stare szybko sie moze znudzic).

[Gość: The Silent Man]

Otóż to...
Przyznaję, że znając Yes, bardzo długo przekonywałem się do Dreamów. Opłaciło
się jednak.

[Gość: Upadły]

Stare się nudzi, przychodzi nowe, a po kilkudziesięci latach ktoś kto się odważy
zagrać coś starego w świeższym brzmieniu jest nazywany wskrzesicielem. Tak to
działa. I stąd np: sukces Porcupine Tree, szczególnie lubianej przez wzystkich
"The Sky Moves Sideways" - ciężko mówić, że coś się nudzi, skoro znajdują się
naśladowcy i wszystko zaczyna się od nowa Ciekawiej zaczyna się, kiedy
naśladowca dołoży coś od siebie.

[Gość: papi]

Mam bardzo wiele płyt z muzyką progresywną wielkich mistrzów (king crimson,
yes, genesis,refugee, jethro tull, elp, pink floyd,uk, gentle giant, kansas,
gratius, indian summer,rush), ele uważam że obecnie też powstają wielkie płyty
na miarę arcydzieł mistrzów. Tak to czuję. Przytoczę przekładów kilka (znowu
się będę powtarzał).
1. Tool -Lateralus dla mnie jest to płyta doskonała
2. Anathema - Jugment
3. OSI-
4. Porcupine Tree - Signify
5. Niacin - Time crunch
6. Fates Warning- Disconnected i FWX
7. Opeth - Damnation
Jest jeszcze wiele takich płyt.
Pozdrawiam

[Gość: Lecho]

To wracamy na fiddler's green. Sporo prawdy jest w tym co napisał vince,
człowiek chetniej wraca do czegoś co już zna, ba, co kojarzy mu się z czymś co
chętnie wspomina...co do nowych kapel...mam bardzo mieszane uczucia ale własnie
stad, z forum dowiedziałem się i zapoznałem się z paroma niezlumi kapelamo.
Walnięcie, że Twilight Singers to inna komkurencja jest zdrowo poniżej
poziomu...niestety. Za to widze, że muszę koniecznie wciągnąć Lateralusowego
Tool'a i Opethowego Damnation, coż mi gada, że to się nie odbija czkawką.
Dziękuję Wam a teraz słucham irlandzkiej kapeli Solas zCD "Edge of the Silence",
progressive zaczeka do jutra, w końcu tyle lat czeka...jeszcze raz pozdrawiam
Was.

[Gość: The Silent Man]

Rzeczywiście niejasno wyraziłem się nieco wcześniej. Przenośnia z poprzeczką
odnosiła się tego fragmentu Twojej wypowiedzi:
"moze po prostu mam za wysoko postawionbą poprzeczkę. Z całym szacunkiem, żadna
z wymienionych kapel nie nagrała jedego, doskonalego, skończonego albumu, który
będzie wart tyle co polowa plyt z dyskografii mistrzów",
a nie do Twillight Singers. Założyłem, że to oczywiste.
Pomimo niewątpliwie niskiego poziomu.

[Gość: The Silent Man]

Poziomu moich wypowiedzi - rzecz jasna.

[Gość: Lecho]

Cichaczu, przybij piątkę !

[Gość: The Silent Man]

Ale tak cichaczem... żeby inni się nie połapali.

[Gość: Lecho]

Spox.....

[Gość: The Silent Man]

Chyba zgodzisz się, że więcej nas łączy niż dzieli?
Przecież tak naprawdę wszyscy na tym forum możemy nie zgadzać się w
szczególikach (co z kolei wynika z różnych doswiadczeń związanych z muzyką),
nie licząc oczywiście gościa od punk rocka...
Szczerze mówiąc, marzy mi się porządna dyskusja, np. po jakimś fajnym
koncercie, najlepiej w Opolu w czasie Międzynarodowego Festiwalu Perkusyjnego.
Chociaż - z drugiej strony - wtedy żona ostudzi mój dyskutancki zapał i będę
mniej skuteczny...
Daleko masz/macie do Opola?

[Gość: Lecho]

Lecho są ze Szczecina i ruszaja 4 litery gdy coć ich mocno zajara....

[Gość: The Silent Man]

"Macie" odnosi się oczywiście do Vince'a, Papi(ego?) i nnych. Tak na wszelki
wypadek...

[Gość: vince]

ja, niestety, mam bardzo daleko , a chetnie bym ten festiwal zaliczyl.

[Gość: The Silent Man]

Muszę przyznać, że taka atmosfera rzadko się zdarza.
Potwierdzili to w wywiadzie Sherinian i Donati z PLANET X. Chyba nie kłamali,
bo na ich nowej płycie jeden utwór ma nosić tytuł "Poland".

[Gość: The Silent Man]

Małe uzupełnienie.
Podobno w tym roku mają być na wspomnianym festiwalu m.in. facet z Whitesnake i
Mike Mangini (Extreme, solowe płyty Jamesa LaBrie).

[Gość: The Silent Man]

Znalazłem: www.ragtime.com.pl/festiwal/

[Gość: papi]

Ja jestem z Wrocławia. Mam nadzieję, że w tym roku ten festiwal również bedzie
w moim miescie, ale mogę przyjechać do Opola.A tak swoja drogą to wybieram się
na koncerty Opeth do Katowic i oczywiście Dream Theater do Poznania.
Pozdrawiam

[Gość: The Silent Man]

Na DT jadę prawie na pewno, bo zawsze mogą mnie nie zwolnić z pracy.

[Gość: Upadły]

no to Papi możemy się zaszyć w jakimś wrocławskim klubie i spokojnie przy lampce
piwa/wina/pepsi (* właściwe podkreślić) podyskutować o muzyce i kierunku rozwoju

[Gość: papi]

Zmiłą chęcią możemy się spotkać. musimy ustalić termin. Skąd masz informacje,
że Ray Wilson będzie znowu we Wrocławiu przeciesz był już w marcu. Byłem wtedy
na tym koncercie. Był super.
A tak na marginesie to kupiłem ostatnio płytę SBB Live In Karlstad. Wcześniej
jej nie znałem. Ta muza powaliła mnie na kolana. Coś wspaniałego.
Pozdrawiam

[Gość: Upadły]

Na Artrock.pl piszą o tym. Tam jako źródło podali serwis "W klatce" oraz stronę
Ray'a Wilsona. Wystarczy telefon do klubu aby potwierdzić.

SBB - Live in Sopot - tego też się bardzo miło słucha.

[Gość: papi]

Dzięki za informację. Faktycznie jest ten koncert i to nie akustyczny. Mam
płytę Ray Wilson Live i ten koncert we Wrocławiu będzie zapewne taki sam jak na
tej płycie. Dla mnie super. Miło mi będzie się spotkac i pogadać o dobrej
muzyce. Termin oczywiście do uzgodnienia.
Pozdrawiam

[Gość: papi]

Jak wczesniej napisałem możemy się spiknąć i porozmawiać o naszej pasji. Będę
miał trochę wolnego na początku września. Proponuję klub Od Zmierzchu do Switu
np. jakiś piątek przy piwku(termin do uzgodnienia). Co ty na to?.
A tak na marginesie to ostatnio kupiłem solową płytę TONYEGO IOMMI FUSED, NA
KTÓREJ ŚPIEWA GLENN HUGHES. Ta płyta jest wysmienita, a Hughes jest
rewelacyjny. Utwór kończący płytę pt. I GO INSANE to jest prawdziwe mostrzostwo
świata. Takiego kawałka nie słyszałem od dobrych paru lat.Ta płyta jest jak dla
mnie jedną z najlepszych płyt hard rockowych 2005. Gorąco ją polecam.
Pozdrawiam

[Gość: Upadły]

a daleko masz do Wrocławia?

[Gość: The Silent Man]

Kto?

[Gość: Upadły]

generalnie pytałem Ciebie Cichaczu
Nie wiem czemu przeniosło na koniec ale to było pytanie na Twoją sugestię o
odległości do Opola Tu jest kilka osób z Wrocławia.

[Gość: The Silent Man]

Rzeczywiście, przecież część koncertów jest też we Wrocławiu!

[Gość: The Silent Man]

Do Opola mam znacznie bliżej, ale gdyby jakiś koncert był w piątek lub sobotę,
to dałbym radę przyjechać i do Wrocławia, gdzie mam przyjaciół. Pracuję w
szkole, więc zwolnić się trudno, a poza tym dzieciaki są wymagające, na
lekcjach nie może być lipy...

[Gość: Upadły]

28 października - Ray Wilson z zespołem gra w klubie "Od zmierzchu do świtu" -
to jest piątek akurat. Klub w centrum przy Krupniczej. Jako że to piątek to
chyba nie odmówisz spotkania a pewnie będą i inne koncerty Riverside
odgrażał się koncertami na jesieni, będzie to po RAT i pewnie już po wydaniu
drugiego albumu. A we Wrocławiu są bardzo gorąco witani.

[Gość: papi]

Mieszkam we Wrocławiu
Pozdrawiam

[bender_rodriguez]

toż to jest opis ac/dc ze scottem

[bender_rodriguez]

W tym gatunku przekona mnie :
- ciekawy pomysł na budowę utworu
- ciekawa aranżacja, nieszablonowe instumentarium
- piękne solówki
- dobry, oryginalny i silny głos wokalisty
- poczucie humoru
- przekaz, informacja od autora tekstu, który ma coś do powiedzenia w nowy
sposób
- powstrzymywanie się od popisywania się biegłością techniczną
- gdy zespół wie kiedy, utwór należy skończyć

do tego nawiązywałem

swoją droga to u progresywniaków a już zupełnie w artrocku (pfuj, co za nazwa)
poczucie humoru jest na zatrważająco zerowym poziomie. nie zaprzeczy raczej
nikt. no może anderson w śmierdzącej, zdesakrakowanej substancji mylnie zwanej
płaszczem na jednej nodze grający na flecie podciąga średnią.
nie zauwazyłem, żeby ktoś wspominał (chyba, że ja. ale siebie nie lubię
czytac o schuldinerze. o co chodzi?? na przykład DT jest jakie jest, ale
wielu ludzi dobija lekko - przepraszam za sformułowanie - "niewieścia" aura
niektórychich numerów. wiem, że jest spora rzesza osób (no i ja oczywiście),
którą dobijają przesadne "stokrotki" w muzyce. jeżeli jest tak "piełknie", że
aż mdli, to chyba nie jest za dobrze?
ja jednak jestem za chamsko-pancernym urokiem rocka. dlatego nie rozmawiam z
wiatrem na dworze króla z czerwonym ryjem ale mam dużą dozę empatii i sympatii
dla schizofrenikai koloru czerwonego. i dla skowronków. a na TAK mówię nie! i w
ten deseń dalej...

[Gość: Upadły]

> ja jednak jestem za chamsko-pancernym urokiem rocka. dlatego nie rozmawiam z
> wiatrem na dworze króla z czerwonym ryjem ale mam dużą dozę empatii i sympatii
> dla schizofrenikai koloru czerwonego. i dla skowronków. a na TAK mówię nie! i w

I pomyśleć co oznacza "Karmazynowy król" - najbardziej satanistyczna płyta w
historii rocka

[ugugunana]

Na tym festiwalu: www.rat.art.pl/ na pewno będzie można usłyszeć sporo
dobrego progu...

Na stronce można znależć linki do witryn wykonawców, a stamtąd, z kolei do
próbek ich twórczości...

Wybiera się ktoś?

[obchodzi]

hmm.... powiem tak... Lubie sluchac starych zespolow progowych, ale co do
obecnych kapel to mam inne zdanie. Albo sa to juz starzy ludzie, ktorzy maja
tyle lat tworczosci co King Crimson, Yes itp.. albo mlodzi ludzie ktorzy graja w
tym samym stylu co ci dziadkowie... gdyby ktos znalazl jakis fajny zespol
progowy ktory nie ma nic wspolnego z w/w cechami to prosze na maila

[thesilentman]

Chciałbym pomóc, ale nie potrafię wywnioskować, kogo uważasz za młodych
grających w stylu dziadków. Mogę coś zaproponować, a potem okaże się, że kulą w
płot...

Epilog

[Gość: Lecho]

Dzięki Wam poznałem dwie dobre płyty, bardzo mi wchodzi Tool z Latralalalusem,
płyta niesamowita, jak niektóre płyty King Crimson, choć niemal wyłącznie
gitarowa. Opeth z Damnation jest bliski Porcupine T., równie rozmazany i
chlipiący w chusteczkę...ale gitarki grają też aż miło. Raz jeszcze dziekuję Wam
wszystkim za te dwie płyty. Odzyskałem wrażenie, że rock może się twórczo
rozwijać i choć może nie tak często jak dawniej, to jednak od czasu do czasu,
wciąż dostarcza pięknych płyt.

[Gość: vince]

Ha !
No to jestesmy na tej samej dlugosci fali

(zarowno semi-akustyczny Opeth jak i Lateralus tez naleza do moich faworytow)

pozdr