Dianne

[jazzfoxy]

Nie umiem pisac recenzji, wiec tylko cos od siebie.
Cudowny glos i osobowosc. Sala kongresowa wypelniona po brzegi!
Zespol skromny, tylko dwie gitary, ale Dianne moglaby i sama spiewac,
chwilami spiewala bez mikrofonu, choc gitarzysci naprawde swietni:
Russell Malone i Romero Lubambo z Brazylii.
Dianne nawiazala swietny kontakt z publika, wlasciwie caly czas cos
opowiadala, pelna humoru i dowcipu. Chyba byla pod wrazeniem i publicznosci
i naszego miasta i golabkow na obiad
Z najnowszej plyty niewiele zaspiewala, za to bylo kilka swietnych
standardow: Solitude, Mista, You've Got A Friend
i na bis Love For Sale.
Koncert subtelny, klimatyczny i cieply. Mialam wrazenie, wychodzac z
koncertu, ze wszystkim sie udzielil ten dobry nastroj.
Ja czekam na powrot Dianne, tym razem z orkiestra.

ps. najnowsza plyta Russella Malone'a "Playground" jest obecnie plyta
tygodnia w jazz radiu.

[ewce1]

Jazzfoxy, zapomniałaś napisać jak koncert spodobał się Twojej córce

[piterek_82]

Szczerze zazdroszczę możliwości wysłuchania głosu Dianne "na żywo"!! A tu
recenzja z "Rzeczpospolitej":

rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_060425/kultura/kultura_a_2.html

[piterek_82]

I jeszcze fotorelacja z koncertu:
www.cgm.pl/aktualnosci/wyswietl.php?O_NEWS=20111428&PHPSESSID=61bceaab9e2d1086fbdee20381d615de

[jazzfoxy]

Tez zrobilysmy kilka fotek, ale z 20 rzedu wiec niewiele widac.
Corce podobal sie koncert, choc troche za spokojny byl dla niej, zalowala, ze
nie ma wiekszego zespolu, ale reagowala dosyc zywiolowo i co chwila mowila,
ze ten utwor to ona zna
Pjetrek sama sobie zazdroszcze, bo Dianne to wspaniala artystka,
bliska memu sercu.

[jazzfoxy]

zdjecia piekne, nasze cyfrowe fotki nie nadaj sie do publikacji
ciekawa jestem czy poza Rzepa, ktos cos jeszcze napisal?

[jazzfoxy]

niestety jakosc kiepska:
www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/swnc5livrk4ccr83.html

[pjetrek29]

dzięki za relację i fotkę. pozdrowienia
ps. piterek_82 to nie ja

[jazzfoxy]

ojej wybaczcie, dopiero teraz zobaczylam, ze to piterek

[jazzfoxy]

pozwolicie, ze wrzuce tu ciakwa recenzje p.Jerzego Szczerbakowa (jazz radio),
podpisuje sie pod nia rowniez.

Dianne Revees RULEZ!
Ten kto w poniedziałek odwiedził warszawską Salę Kongresową podpisze się pod
powyższym stwierdzeniem obydwoma rękami. Koncert był wydarzeniem porównywalnym
z koncertami Corea/McFerrin, Keith Jarrett Trio czy zespołu Wayne'a Shortera.
Pokazał również, że choćby nie wiem jak wylansowane wokalistki (np. imienniczka
w.w.) są w takiej sytuacji zaledwie cieniem energii, emocji i muzykalności.
Na początku moje zaniepokojenie wywołał fakt, że gwieździe towarzyszy tylko
dwóch muzyków - gitarzystów, chociaż nazwisko jednego z nich (bohatera
tegotygodniowej "Płyty tygodnia") było już pewną gwarancją. Okazuje się, że
będąc wielką artystką można pozwolić sobie na minimalizm środków - chociaż w
odniesieniu do dwóch panów z gitarami określenie to może być nieco krzywdzące.
Absolutni wirtuozi swego instrumentu: grający bebopowo Russell Malone i nieco
latynosko (Brazylijczyk zresztą) Romero Lubambo w fenomenalny sposób wypełniali
przestrzeń pozostawioną przez wokalistkę. Ze smakiem, humorem i muzykalnością,
odnajdując się z mistrzowskim feelingiem od samby, przez bluesa, bebop czy
niemal gospel. Każdy z nich miał swoje "5 minut" - każdy grał solowy utwór,
każdy w swoim własnym stylu. Obaj wykonywali znakomite, momentami
nieprawdopodobnie szybkie, improwizacje. Jednym z najciekawszych momentów było,
gdy solo wykonywali... wszyscy troje jednocześnie. Wówczas Dianne tak
prowadziła swoją improwizację by jej głos był spoiwem pozwalającym mniej
wprawnym słuchaczom zorientować się w formie utworu. Brzmienie gitar było
diametralnie różne: ciepłe, jazzowe Malone'a i akustyczno-nylonowe Lubamby,
który korzystał w swojej gitarze również z przetwórnika syntezatorowego (barwy
hammonda czy solo grane unisono z gwizdaniem generowanym również z
syntezatora). Po takim wieczorze zastanawia jak bardzo ci fenomenalni muzycy są
nieznani i jak mało znamy niewylansowanych muzyków z innych kontynentów.
A gwiazda wieczoru? Trudno pisać o tym koncercie bez emocji - dysponująca
charakterytyczną ciepłą, ciemną i wcale nie uniwersalną barwą głosu potrafiła
zaczarować salę: od ballad, przez bluesy (brawurowo wykonany "Mista") aż po
wykonany na drugi - najwyraźniej nieprzewidziany - bis "Love For Sale". Reeves
oprócz piosenek opowiadała: o życiu, o Warszawie ("gołąbki") i o George'u
Clooney'u. Opowieści przeradzały się w piosenki, a te w mistyczne niemal
przeżycie. Jego głębia zaskakiwała nawet samą Diannę, zaskoczoną owacjami po
każdym utworze. Improwizacje w wykonaniu gwiazdy były pozbawione nadmairu
środków, służyły wyłącznie budowie nastroju. Dopiero w "Love For Sale" Dianne
pozwoliła sobie na pokazanie imponującej techniki i wysłała do narożnika
wszystkich tych, którzy mogli powątpiewać w jej wokalne możliwości.
Potrójna "Standing Ovation" potwierdza tytułową tezę.

Jerzy Szczerbakow

:) Cieszę się waszym szczęściem :)

[palola3]

Dziękuję Wam moi Drodzy Dzięki wam optymistycznie patrzę w przyszłość
Jestem z pod Opola, a w Stolicy Polskiej Piosenki niewiele się dzieje Ale
marzę, że wyjadę kiedyś nie wiem gdzie i będę chodziła na jazzowe koncerty Bo
jak inni mogą, to czemu ja nie?
pozdrowionka

Mam 14 lat