zmark leader Go-Betweens

[double_please]

zmarl we snie
www.smh.com.au/news/national/gobetweens-singer-dies-in-sleep/2006/05/07/1146940397453.html

[Gość: Jacenty]

Lider może niekoniecznie, co nie zmienia faktu, że to bardzo smutna wiadomość,
zwłaszcza dla kogoś, kto od początku śledził ich poczynania. Na dodatek
ostatnimi czasy byli w bardzo dobrej formie.
((

[ilhan]

Pierwsza śmierć muzyka, która ruszyła mnie do tego stopnia.
Dobrze, że i tu ktoś o Grancie wspomniał.

Jacenty - od początku? Od "Send Me A Lullaby"? Nie chce mi się wierzyć.

[Gość: Jacenty]

To kwestia wieku

[ilhan]

Nie pytałem żeby to podważyć, tylko zastanawiam się jakim cudem w Polsce. Bo że ktoś w Anglii usłyszał "Cattle & Cane" u Johna Peela w 1983, to rozumiem. Mógłbyś powspominać trochę, takie ładne niektóre wspomnienia dziś na message boardzie TGB.

[Gość: Jacenty]

Swojego czasu trochę jeździłem. Miałem też sporo znajomych w Anglii. To tak w
skrócie

[Gość: Jacenty]

Nie lubię się wywnętrzać, ale tak sobie pomyślałem, że pewnie Cię odrobinę
rozczarowałem Do rzeczy: koligacje rodzinne i towarzyskie sprawiły, że w
latach 80 miałem szybki dostęp do brytyjskiego rynku fonograficznego, stąd nie
byłem uzależniony od polskiego radia w tej materii. Tym samym The Go-betweens
poznałem chyba nawet przed "Before Hollywood", co oczywiście nie znaczy, że od
razu padłem na kolana. Pojedyncze piosenki, aż pojawiła się "16 Lovers Lane",
która ocaliła mi życie ( i którą do dziś kocham całym sercem.

[ilhan]

Nie rozczarowałeś - po prostu nie było już w którą stronę pociągnąć wątku. Ale to rzeczywiście wielkie szczęście tak wcześnie poznać ten zespół. Mnie również nawróciła "16 Lovers Lane", której znaczenia nie potrafię opisać słowami, a cytat z ocaleniem życia uznaję poniekąd za mi podpieprzony Dopiero potem przyszły "Before Hollywood", reszta starych płyt, "Oceans Apart", koncert w Berlinie. I jakoś nie mogę się od soboty otrząsnąć z tej wiadomości. Tym bardziej, że byłem zawsze on Grant's team.

*odpala Cattle And Cane po raz sto dwudziesty w ciągu ostatnich dni*

Pozdrawiam.

[Gość: Jacenty]

Zastanawiałem się wiele razy czy bardziej Grant, czy może Robert, ale nie
potrafiłem wybrać. Gdy tylko znajdę wolną chwilę, wrócę do solowych płyt
McLennana, a później pewnie i Forstera...
Pozdrawiam

[ilhan]

Gość portalu: Jacenty napisał(a):

> Zastanawiałem się wiele razy czy bardziej Grant, czy może Robert, ale nie
> potrafiłem wybrać. Gdy tylko znajdę wolną chwilę, wrócę do solowych płyt
> McLennana, a później pewnie i Forstera...

Jeśli robię sobie dziesiątkę czy dwudziestkę ulubionych piosenek Go-Bees i tam 70% to zawsze kompozycje Granta, to coś w tym być musi (choć podobno Robert jest growerem). Ale rzecz jasna to nie na zasadzie albo-albo.

Żeby było śmieszniej, moim zdaniem najlepszy solowy album nagrał akurat Forster. I "Watershed", i "Fireboy", i reszta McLennana są naprawdę chwilami arcygroźne, ale żadna nie ma takiego powiewu klasyczności jak "Danger In The Past" wg mnie.

[Gość: Jacenty]

Lata całe nie słuchałem żadnej z ich solowych płyt (permanentny brak czasu), ale
zachowam w pamięci na najbliższe wolniejsze chwile.

[Gość: Jacenty]

Rozpocząłem słuchanie od deski do deski. Bardzo wstępny wniosek - Grant był
chyba odrobinę bardziej utalentowany..

[ilhan]

Gość portalu: Jacenty napisał(a):

> Rozpocząłem słuchanie od deski do deski. Bardzo wstępny wniosek - Grant był
> chyba odrobinę bardziej utalentowany..

Zgadzam się. Ale właśnie odrobinę. Był dużo lepszym muzykiem (na pewno gitarzystą) od Roberta, chyba też lepszy technicznie jeśli chodzi o wokal (tu już intuicyjnie oceniam). Ogólnie Grant wydawał mi się zawsze bardziej ułożonym pod każdym względem artystą, co niczego nie ujmuje Robertowi, który z kolei np. zapewniał zespołowi jakieś 90% charyzmy koncertowej. Właściwie powinienem wziąć teraz "Danger In The Past" do przesłuchania na noc i zweryfikować pogląd o wielkości tej płyty. I chyba to zrobię.

[Gość: Jacenty]

Hmm, dobrnąłem ledwie do połowy obu dyskografii, ale póki co "Danger In The
Past" nie robi na mnie wrażenia arcydzieła. Lepsza od "Calling From A Country
Phone", ale o to akurat nietrudno

[ilhan]

Gość portalu: Jacenty napisał(a):

> Lepsza od "Calling From A Country Phone", ale o to akurat nietrudno

Hehe, zgoda. Dość łatwo, powiedziałbym

Jacenty, a znasz pierwszy LP Jack Frost? Nigdy nie miałem okazji się z nim zapoznać, a ostatnio tyle o nim pozytywnych rzeczy czytam (wspominał go m.in. obszernie Steve Kilbey - zresztą ciekawa historia, że ponoć Grant miał plan utworzenia australijskiej supergrupy, w której mieliby grać on, Kilbey, Neil Finn i Paul Kelly), że spodziewam się czegoś bardzo dobrego.

[Gość: Jacenty]

Tak, mam obie płyty JF. Nie słuchałem ich od lat więc czekają w kolejce po
solowych albumach McLennana i Forstera. Tego drugiego już właściwie
przesłuchałem w całości i najbardziej podoba mi się "Warm Nights" i to tak
zdecydowanie. Tak chyba było wcześniej, o ile mnie pamięć nie myli Jak tak
dalej pójdzie, to później przejdę do The Church, solowych płyt Kilbeya,
Wilsona-Pipera i Koppesa
Niestety nie mam żadnej płyty brata Kilbeya, ale to są już rzeczy najtrudniejsze
z trudnych do ścignięcia.

[ilhan]

Gość portalu: Jacenty napisał(a):

> Tak, mam obie płyty JF. Nie słuchałem ich od lat więc czekają w kolejce po
> solowych albumach McLennana i Forstera. Tego drugiego już właściwie
> przesłuchałem w całości i najbardziej podoba mi się "Warm Nights" i to tak
> zdecydowanie. Tak chyba było wcześniej, o ile mnie pamięć nie myli Jak tak
> dalej pójdzie, to później przejdę do The Church, solowych płyt Kilbeya,
> Wilsona-Pipera i Koppesa

Widać muszę wrócić do "Warm Nights", które u mnie przegrywało z obiema pierwszymi płytami Forstera (UWAGA: sprostowanie do poprzedniego postu się należy - jakoś z góry założyłem, że dissujemy ten album z coverami, czyli "I Had A New York Girlfriend", natomiast "Calling..." jest bardzo ok moim zdaniem).

BTW The Church mają nowy album, ale po jednym przesłuchaniu nie poczułem się nim zarażony. Tak samo było jednak i z poprzednim LP, więc dam jeszcze niejedną szansę.

[Gość: Jacenty]

"dissujemy"?
tak czy siak, "Calling.." to dla mnie ewidentny knot, ale nigdy nie lubiłem
country, a "I'm Wide Awake It's Morning" to max, co mogę w tym względzie znieść
Rodzina mnie pogoniła więc dosłuchałem pobieżnie, ale z żalem stwierdzam, że
Grant rządził

[Gość: Jacenty]

Wiem, że The Church mają nową płytę, ale nie ściągam płyt, które wiem, że kupię
więc czekam

[ilhan]

Gość portalu: Jacenty napisał(a):

> "dissujemy"?

Przepraszam, zapomniałem, że to nie gadu-gadu z kolegami. Chodziło mi o krytykę.


> tak czy siak, "Calling.." to dla mnie ewidentny knot, ale nigdy nie lubiłem
> country, a "I'm Wide Awake It's Morning" to max, co mogę w tym względzie
> znieść

Hm, ale wydaje mi się, że i u Granta na solowych płytach sporo elementów country można znaleźć ("Horsebraker Star" chociażby?), zresztą obaj panowie nigdy nie ukrywali fascynacji Hankiem Williamsem, Guyem Clarkiem czy Townesem Van Zandtem (proszę mnie z nich nie przepytywać, znajomość na poziomie miernym).


> Rodzina mnie pogoniła więc dosłuchałem pobieżnie, ale z żalem stwierdzam, że
> Grant rządził

Rządził, ech. Z ciekawostek, wczoraj przeczytałem, że podczas pogrzebu Granta pojawiła się tylko jedna "normalna" piosenka i było to "I'm A Believer" The Monkees.

[Gość: Jacenty]

Zgoda, z tym że jeśli o mnie chodzi, elementy country mile słyszane, czyste
country broń Boże! Innymi słowy, na przepytywanie z wymienionych, szans brak

The Monkees nawet lubiłem...

[ilhan]

Gość portalu: Jacenty napisał(a):

> The Monkees nawet lubiłem...

A dotarłem do listy *ponoć* ulubionych płyt Granta i byli tam Monkees:

Blondie - Blondie
David Bowie - Ziggy Stardust
Bob Dylan - Bringing It All Back Home
Bob Dylan - Blood on the Tracks
Kris Kristofferson - Kristofferson
Mojave 3 - Ask Me Tomorrow
The Monkees - The Monkees
Nico - Chelsea Girl
Sebadoh - Harmacy
Television - Marquee Moon

[Gość: Jacenty]

Generalnie nie mam zastrzeżeń, choć debiut Blondie znalazł się tu chyba z
przyczyn sentymentalnych

[Gość: Jacenty]

JF bardzo w porzo, choć bliższy The Church niż The Go-Betweens