The Lounge Lizards

[astir]

'Voice of Chunk' - stara płyta, odkryta przeze mnie bardzo niedawno. I od
jakiegoś czasu - przynajmniej raz na dwa miesiące słucham tej muzyki -
nieustannie odkrywając coś nowego. Z głupoty pewnie przeczytałam w pewnym
momencie kilka recenzji tej płyty: to nie - muzycy, tylko showmani, to nie
jazz tylko zużyty jazz - rock lub punk - jazz.
A mnie się podoba. Żeby wymienić tylko niektóre, utrwalone emocjami utwory:
Bob the Bob, Travel, Tarantella...i wiele innych.
Jeśli ktoś z Was słyszał kiedyś tę płytę: mam sobie słuchać jej nadal, czy
postawić na półce, bo nie wypada?

[Gość: balanescu]

Nie wypada? Pierwsze słyszę! To absolutnie fenomenalna grupa, bardzo daleka od
nudnej jazzowej sztampy. Koniecznie dotrzyj do dwóch jeszcze płyt, może nawet
lepszych od 'voice of chunk': energetyczny debiut 'the lounge lizards' oraz
wyrafinowana 'queen of all ears' to albumy rzucające na kolana, wspaniałe pod
każdym względem. Dobry jest ponoć także dwuczęściowy 'live in berlin' ale znam
jedynie fragmenty.
Trudno mi sobie wyobrazić, że ktoś mógłby marudzić na temat rzekomo
niewysokiego poziomu Lizards... Chyba że byłby to jakiś tępy purysta,
puszczający sobie po raz milionowy 'kind of blue'

[astir]

Każdy z krytyków podkreśla wagę debiutu - 'Lounge Lizards', natomiast 'Voice..'
jest niszczony: że Marc Ribot nie umie grać, że nie słychać Evana Luriego, Arto
Lindsay i Anton Fier nie zachwycają, sama muzyka jest bardzo ugrzeczniona, mało
prześmiewcza - być może mają rację.
Niestety, jak do tej pory mam tylko tę płytę i nie mam skali porównawczej. Ale
obiecałam sobie, że pozostałe znajdę
Ale i to co jest bardzo mi się podoba. Może dlatego, że w jakiś sposób
przypomina mi ona L. Bowiego. Ten sam rodzaj radości, wygłupu i przechodzenia
gdzieś tak obok - a mimo to trafia.
Prawdopodobnie byli na JJ - może kiedyś tam uda się TV pokazać relację?

[Gość: balanescu]

astir napisała:

> Każdy z krytyków podkreśla wagę debiutu - 'Lounge Lizards',
natomiast 'Voice..'
>
> jest niszczony

To nie do końca tak. Sprawdź chociażby w Allmusic guide www.allmusic.com
- tam 'voice of chunk' ma ptaszka - czyli jest uznawana za najwartościowsze
dzieło lounge lizards.

Ja jednak faktycznie wolę debiut - przede wszystkim za szokujące zgrzyty gitary
Ribota, jego ekstatyczne partie - ataki białego hałasu - stanowią o obliczu tej
nowatorskiej muzyki - fuzji experymentalnego rocka czy raczej post-punku z
klasycznym hard-bop.

[astir]

Prawdopodobnie J. Lourie - tak wyczytałam w jednej z recenzji - nazwał to, co
graja Lounge Lizards 'fake jazz' - jazz udawany. Nie jestem zwolenniczką
szufladkowania muzyki, ale ta bardzo mi się podoba))
A co do ich debiutu, to mam pewną - przewrotną może - wątpliwość: przecież ta
płyta wyszła w 1981 roku! Przecież to dla muzyki prehistoria. Czy ta muzyka
może jeszcze zaskoczyć?

[astir]

Całkowity przypadek! - dzisiaj od znajomego dostałam debiut LL)))))

[_gar_]

..szczeze..dawno nie wracalem do Lounge Lizards ...zatrzymalem sie na etapie
ich debiutu i tu zakonczylem
...sam nie wiem dlaczego[...moze ze wzgledu na fakt ze zdaza mi sie sluchac ich
u "znajomaej"systematycznie przy okazji niemal kazdego naszego
spotkaniem .....nie wiem moze cos tym samym chce mi powiedziec?]


..nie jest to zbyt trafny uklad...ale stosunek do ..lizards mam podobny jak do
plytek Stevena Bernsteina pod szyldem Sex Mob
...i prosze sie nie obrazac za takie porownanie nawet jezeli formalnie nie jest
ono trafne.

pozdr

[astir]

_gar_ napisał:

> ...sam nie wiem dlaczego[...moze ze wzgledu na fakt ze zdaza mi sie sluchac
ich
>
> u "znajomaej"systematycznie przy okazji niemal kazdego naszego
> spotkaniem .....nie wiem moze cos tym samym chce mi powiedziec?]

Lepiej nie bądź zbyt domyślny

[Gość: betek]

kilka lat temu była w Trójce relacja na żywo z koncertu Luriego (na Jazz
Jamboree, prowadził go Jan Chojnacki) i niestety wypowiedzi oraz komentarze
panów dziennikarzy, "znawców" jazzu ograniczały się do tego : dziwna muzyka,
czy to jest jeszcze jazz itp. Panowie bardzo zaskoczeni byli niesamowitą
reakcją publiczności na "ten" rodzaj muzyki. Ich opinie sprowadzały się do
tego,że skoro ludzie to lubią to trudno, ale...Niestety ciężko niektórym
polskim dziennikarzom, jak i krytykom wyjść poza schematy muzyczne (dla nich
jazz to tylko muzyka pokroju "Ptaszyna" Wróblewskiego albo innych jemu
podobnych).