Muzyka z Norwegii

[Gość: igz]

Mógłby mi ktoś polecić jakiś dobrych wykonawców z Norwegii?

[xavier.xenos]

Burzum
Darkthrone
Mayhem
Gorgoroth
Immortal
Emperor
Gehenna
Enslaved
Isengard
Arcturus
Ulver
1349
Taake
Keep of Kalessin

to tak na początek...

[tomash8]

jak już przy immortalu jesteśmy(który btw wali wiochą na kilometr, ale jednak
coś w tym jest że z przyjemnością się tego słucha), to nowy projekt Abbatha,
czyli I zdecydowanie daje radę, połaczenie Immortala z ostatniej płyty z
Motorhead i Bathory.

[Gość: tysia]

Jan Garbarek - jazz

[Gość: misiowaty]

tak jak xenos, najbardziej do polecenia:
darkthrone (oh yessss)
satyricon
trollfest
storm (czyli satyr z małżonką)
peccatum
DIMMU BORGIR
the 3rd and the mortal
star of ash (żona ihsahna wiadomo skąd)
dodheimsgard (ale tak dopiero od "satanic art" w górę)

a tak z innej beczki to royksopp, a-ha...

[Gość: Leatherface]

> storm (czyli satyr z małżonką)
Que, misiu? Gdyby naprawdę Sigurd Wongraven chajtnął się ze znanym i lubianym
Gylve "Fenrizem" Nagellem, to na pewno nie Fenriz byłby małżonką Nic mi
również nie wiadomo o tym, jakoby Satyra i Kari Rueslatten łączył sakrament
małżeństwa. Chyba porypało Ci się z Pecattum, Ihsahnem i Ihriel.

Norwegia black metalem stoi (czy też stała), ale Turbonegro czy (nieistniejący
juz) Backstreet Girls i Gluecifer to kawał niewąskiego rokendrolai pomijać ich
nie wypada. A z resztą, Szwecja i tak ma lepszą scenę

[xavier.xenos]

>A z resztą, Szwecja i tak ma lepszą scenę

Blackmetalową napewno nie, ogólną zapewne bogatszą, Szwecja to jeden z głównych
eksporterów muzycznych po Stanach i Wlk. Brytanii. Cały wachlarz - od Abby i
Roxette przez The Cardigans, Clawfingera, całą dużą scenę metalową i
postmetalową po industrialną awangardę spod znaku Cold Meat Industry.
A najlepszy twór muzyczny rodem ze Szwecji to oczywiście Katatonia.

[jarl_elmin]

xavier.xenos napisał:
> A najlepszy twór muzyczny rodem ze Szwecji to oczywiście Katatonia.

Lol. Bathory - afkoz. Pozycje następne: Grave, Unleashed.

[xavier.xenos]

Bathory to zespół (a właściwie solo-projekt), który odegrał rolę raczej
historyczną w muzyce metalowej - jako inspiracja dla późniejszych niektórych
wybitnych zespołów, natomiast sama muzyka Bathory raczej nie była rewelacyjna
na żadnej płycie.

Grave i Unleashed to kapele, które nigdy nie wzbiły się ponad przeciętność. Ze
szwedzkiego deathu dużo lepsze muzycznie były wczesne płyty Entombed czy
debiutancka płyta Dismember, względnie stare Dissection i stare Necrophobic -
ale to taki black/death.

[dreaded88]

xavier.xenos napisał:

> Bathory to zespół (a właściwie solo-projekt), który odegrał rolę raczej
> historyczną w muzyce metalowej - jako inspiracja dla późniejszych niektórych
> wybitnych zespołów, natomiast sama muzyka Bathory raczej nie była rewelacyjna
> na żadnej płycie.

A tu się jako zaciekły wyznawca „Hammerheart” nie zgodzę, chociaż co do innych dokonań Quorthona w zasadzie jest to prawda - pierwsze dwie płyty mają rację bytu tylko jako zabytki, muzycznie po 20+ latach nie bronią się w ogóle, UTSOTBM i BFD - dobre, ale to wszystko, „Twilight” to w zasadzie nudnawe popłuczyny po poprzedniku, o późniejszych dokonaniach nie ma co wspominać. Jednakowoż wspomnianą w I zdaniu płytą Quorton postawił sobie pomnik.

[Gość: As]

xavier.xenos napisał:

> Bathory to zespół (a właściwie solo-projekt), który odegrał rolę raczej
> historyczną w muzyce metalowej - jako inspiracja dla późniejszych niektórych
> wybitnych zespołów, natomiast sama muzyka Bathory raczej nie była rewelacyjna
> na żadnej płycie.

A tu muszę zaprotestować. Znam co prawda tylko jedną płytę Bathory (to taki
album z czasów mojego dzieciństwa), ale uważam, że jest bardzo dobra,
oryginalna, klimatyczna i po prostu przyjemna w słuchaniu (te chóry!). Ten
album to "Twilight Of The Gods".

[Gość: Leatherface]

> Blackmetalową napewno nie

A tu bym się kłócił. Kiedyś z pewnością tak, ale czarna Norwegia czasy
świetności ma za sobą. W zasadzie ostały się tylko Carpathian Forest,
Darkthrone, Mayhem, Gorgoroth i Enslaved, który i tak gra coś
bardziej "swojego". Ulver i Manes uciekli w elektronikę, Arcturus padł, Ihsahn
zagubił się we własnym narcyźmie, Satyricon nudzi, Dimmu Borgir kuleje, Zyklon
męczy, Keep of Kallessin prze ku mainstreamowi, comebacku Emperora, Limbonic
Art i Gehenna w ogóle nie biorę pod uwagę, bo szkoda nerwów. A w Szwecji ciągle
powstają blackmetalowe produkty na poziomie - drugi oddech złapał Marduk,
świetne albumy wydają Watain, Shining, Pest, Funeral Mist, Craft, Urgehal...
Nienajgorzej ma się deathmetal (zwlaszcza po tym,jak zdechła jego "melodyjna"
odnoga) - Entombed, Grave, Dismember, Unleashed, Bloodbath, Death Breath,
Kaamos, Paganizer, Repugnant, Verminous... Jest stoner/hard/rock'n'roll, czyli
Backyard Babies, The Hellacopters, Mustasch, Hellfueled. Jest wspomniane przez
Ciebie CMI, no i są Dan Swano, Opeth i Katatonia, stanowiące klasę same dla
siebie. W Szwecji ogólnie jest fajniej

[xavier.xenos]

Właściwie racja, ja chyba gdzieś zatrzymałem się mentalnie w połowie lat 90-
tych - tzn. gdy słucham blackmetalu to sięgam po nagrania z okresu 1991-97
głównie - wtedy ta scena żyła, ciągle eksplorowano rzeczy nowe, nowe brzmienia,
nowe klimaty, każda kolejna płyta rozwijała gatunek, to był "złoty okres"
blacku. Teraz już od dawna właściwie wszystko jest już wyeksploatowane
doszczętnie - dzisiejsze blackowe zespoły przeważnie tworzą bardziej lub mniej
udane odtwórcze wariacje na temat stylistyki mocno uguntowanej tradycją z lat
90-tych. Tak że mówiąc, że scena norweska jest lepsza mówiłem trochę z
perspektywy historycznej, ale żeby być ścisłym rzeczywiście trzeba by
powiedzieć - była lepsza. Dziś black metal właściwie jest już historią,
dzisiejszy Darkthrone raczej bawi się konwencją to już nie ten dawny,
zaangażowany Darkthrone, Mayhem nagrał co prawda bardzo ciekawą płytę,
niezłomny Gorgoroth wciąż trwa na placu boju, warto wspomnieć bardzo ciekawą,
mniej znaną kapelę Taake, ale to nie zmienia faktu, że norweska scena blackowa
to już legenda przeszłości. Mam na myśli tą wartościową artystycznie jej
odnogę, a nie żałosne próby zawojowania świata komercji w stylu Dimmu Borgir.

Ihsahn
> zagubił się we własnym narcyźmie

Diablo celnie to ująłeś

Co do Szwecji - szwedzki death właściwie to też już przeszłość, reunie takich
kapel jak Unleashed, Grave nie wsniosły nowej jakości, Entombed odpuścił sobie
deathmetal właściwie już 15 lat temu, Tiamat zabrnął w absurd, Bloodbath to
raczej sentymentalna ciekawostka. Czasy glorii Entombed, Dismember, Grave,
Unleashed, starego Edge of Sanity, Pan.Thy.Monium, At The Gates (jedynej
naprawdę dobrej kapeli sceny goteborskej), niedocenionego Desultory, Hypocrisy,
Dissection, Necrophobic, też przeminęły wraz z latami 90-tymi.
Natomiast szwedzki black jakoś nigdy do mnie nie przemawiał (poza płytą
Marduka "Nightwing" i pierwszą epką Dark Funeral, było jeszcze całkiem
słuchalne Setherial), choć tych późno debiutujących kapel, które wymieniłeś,
przyznam, ze nie słuchałem.

W ogóle metal to była muzyka lat 90-tych

[Gość: Leatherface]

> Co do Szwecji - szwedzki death właściwie to też już przeszłość, reunie takich
> kapel jak Unleashed, Grave nie wsniosły nowej jakości,

E tam, ja nowej jakości nie oczekiwałem. Szwedzki deathmetal ma w sobie coś, co
bardzo lubię - tę specyficzną "przebojowość", która sprawia, że głowa sama się
kiwa, noga sama tupie, a ręka sama sięga po piwo, a której nie mogę odnaleźć we
współczesnym death/grindzie, gdzie mój prosty umysł czasem nie nadąża za
perkusistą, riffami i zmianami tempa. Nie to żebym nie lubił "technicznych"
kapel, ale wole Cynic niż Dying Fetus. Dlatego tak bardzo podchodzą mi ostatnie
albumy Grave, Dismember, Unleashed, Bloodbath - nic wielkiego oczywiście, ale
cieszy jak cholera W podobnym sunlightowsko-skogsbergowskim klimacie rzężą
Paganizer i Ribspreader, nieco "oryginalniejsze" są Kaamos, Insision czy
(rozwiązany jakiś czas temu, niestety) Repugnant.

Co do Tiamat - zgoda, na dzień dzisiejszy to autoparodia. Fajno, że ktoś
pamięta Desultory i stare Necrophobic Taki "The Nocturnal Silence" miecie do
dziś, a taki niedoceniony.

Dark Funeral i Setherial przestały mi się podobać po pierwszych pełnoczasowych
albumach. Marduk był najciekawszy na "Heaven Shall Burn...", ale poziom
trzymaja do dziś, choć różnie to bywało. Spróbuj posłuchać "Casus Luciferi"
Watain i "Eerie Cold" Shining, może Ci się spodoba

[Gość: As]

No i nie zapominajcie panowie o bardzo udanym odrodzeniu się Europe.

[Gość: misiowaty]

leatherface napisał:
> storm (czyli satyr z małżonką)
Que, misiu? Gdyby naprawdę Sigurd Wongraven chajtnął się ze znanym i lubianym
Gylve "Fenrizem" Nagellem, to na pewno nie Fenriz byłby małżonką Nic mi
również nie wiadomo o tym, jakoby Satyra i Kari Rueslatten łączył sakrament
małżeństwa. Chyba porypało Ci się z Pecattum, Ihsahnem i Ihriel.

może i jest tak jak mówisz, ale przy specyfice norweskiej sceny polegającej na
tym, że 3 osoby tworzy 11 zespołów, w kazdym pewnie pod innym pseudo, to może i
nie jest tak jak mowisz, może rzeczeni satyr i herr nagell pod pretekstem
brandzlowania sie narodowosocjalistycznymi bzdetami pod płaszczykiem uprawiania
niby folku tak naprawde podejmowali wazkie homo tematy typu lizanie rowa albo
kto komu pierwszy wkłada (oczywiscie schowane gdzies głęboko pod NS symbolologią
itp), dając swoim dziełkiem upust swojej wzajemnej fascynacji...

[dreaded88]

Słusznie prawicie, ale i tak ma się to nijak do sytuacji w bratniej Finlandii,
gdzie taki Mikko Aspa z powodu małej gęstości zaludnienia, zmuszony jest
utrzymywać 15 jednoosobowych zespołów, wydawanych przez 3 własne wytwórnie, z
których to zespołów połowa działa w zawieszeniu, ponieważ lider Mikko wywalił
na zbity ryj członka Aspę za niedające się przezwycieżyć różnice artystyczne,
osobowościowe i w preferencjach seksualnych. Prawdziwy cud Boży, że udaje się
czasem wydać splity tych zespołów, mimo uprzedniego obrzucania się przez
członków w wydawanych przez Mikko Aspę zinach kalumniami i deklaracji, że z
tymi zasranymi układowcami i kryptopapistami na pewno nie zagrają ani jednej
nuty. Po których to aktach zdrady czytelnik Mikko Aspa pisze do zinów ogniste,
pełne furii listy.

Swoją drogą Clandestine Blaze to obecnie chyba szczyty tradycyjnego BM, zespół
rozwalający większość szwedzkiej czy norweskiej konkurencji.

[Gość: Leatherface]

Kłamstwo i policzek w twarz dla całej ekipy. Fenriz jest najfajniejszym
człowiekiem na świecie a oto dowód:

www.youtube.com/watch?v=Bh2-MeMuDuI
"Big sunglasses. Not the Emperor-sunglasses. Always big sunglasees - cool
band"

[Gość: :)]

Gość portalu: misiowaty napisał(a):
> a tak z innej beczki to royksopp, a-ha...

na youtubie jest fajny miksik royksopp i a-ha.
www.youtube.com/watch?v=9yD8_vxFiZs

[jarl_elmin]

Olewając norweski black metal, to przede wszystkim polecam Folque oraz Black
Debbath.

[jarl_elmin]

Acha (sheet, skleroza) - oczywiście Storm!

[matt.cobosco]

www.musicfromnorway.com/

[Gość: geigo]

Żeby nie było, że na Północy tylko metalem żyją :

Madrugada
Helldorado
The White Birch
Ricochets
My Midnight Creeps
Minor Majority
Kaisers Orchestra
Susanna And Her Magical Orchestra

[Gość: geigo]

No ładnie, jak mogłam zapomnieć o Midnight Choir? Ech, skleroza...

[dreaded88]

Tematyka metalowaekstremalna została omówiona dość dogłębnia. Warto posłuchać np. Shining - jazz/fusion (nie mylić ze szwedzkim Shining black/doomowym, też nb świetnym), można The 3rd and the Mortal czy Bel Canto, nadzwyczaj OK inspirowana Motorhead Chrome Division, takoż progmetalowy Spiral Architect.

[Gość: maxio]

Kari Bremnes - przyjemne, nastrojowe piosenki - taki troche ambitniejszy pop,
moze troche lekki jazzik, ale bardziej piosenki jakie moga sie saczyc w dobrych
klubach gdzies w tle podczas gdy popijamy sobie gin z tonikiem konwersujac z
mila pania.

Proponuje zaczac od "Norwegian Mood" - to po angielsku, ale oczywiscie sa i
norweskie plyty. Z tych co prawda juz nie rozumiem nic, a i jezyk nie jest chyba
najbardziej melodyjny do spiewania, ale jakis tam kilmat zawsze jest.

[Gość: k]

Oprócz black metalu, właściwie to tylko A-ha

[Gość: :)]

> Oprócz black metalu, właściwie to tylko A-ha

członkowie a-ha śpiewają też solo

Morten Harket
po norwesku
www.youtube.com/watch?v=uTLLM4V-LWI
po angielsku
www.youtube.com/watch?v=pkHLeOJX44w
do filmu Coneheads
www.youtube.com/watch?v=5o9WZIao__c
Magne F, klawiszowiec a-ha
www.lastfm.pl/music/Magne+F?autostart
Savoy, norwesko-amerykańska grupa Pala Waaktaara, gitarzysty a-ha.
Tu piosenka, którą później nagrali również a-ha
www.youtube.com/watch?v=eVMBJjfEg-E

[Gość: trejo]

Dziwie sie ,ze nikt tu nie wspomnial o Sondre Lerche,najbardziej znanym chyba
norweskim wykonawcy ,przynajmniej na rynku anglosaskim.Reprezentuje rocka w
nieco lagodniejszym brzmieniu,ma nadzwyczajny talent do pisania melodyjnych co
nie znaczy prostych kompozycji.Jest rewelacyjny na koncertach,na ktorych brzmi
ostrzej niz na plytach studyjnych.Jego najlepsze plyty to FACES DOWN,TWO WAY
MONOLOGUE i ostatnia PHANTOM PUNCH.Slucha sie tego naprawde swietnie.

[Gość: Bejbe]

A ja polecam norweski Flunk - grają spokojniej, świetny wokal, bardzo
klimatyczna muzyka.
Z szwedzkich grających Vikingarock: Hel, Ultima Thule, Mjloner.

3-11 Porter

[Gość: ja]

rewelacja!

[Gość: misiowaty]

a dlaczego nikt do tej pory nie wspomniał o DePress - przecież to zespół
norweski, tylko wokalista taki polski trochę...

z elektroniki..

[kaloripuk_rovinasta]

polecam Biosphere, Lindstrøm, Ralph Myerz and the Jack Herren Band, Xploding
Plastix i Ugress, ktore nie dosc ze swietne to jeszcze maja wspolne brzmienie -
powiedzmy north touch ;p