schematyczna Anna Kijak

[gucio60]

czytam od czasu do czasu komentarze polskich krytyków operowych, tak
dla porównania i odnoszę nieodparte wrażenie, że piszą dokładnie to
samo co ich zachodni odpowiednicy, stosując pochwały i nagany nawet
w podobnej kolejności i z zastosowaniem tej samej techniki
grafomańskiej, o czym to może świadczyć ?
wygląda mi na to, że mają w kompie opracowany schemat recenzji z
wolnymi miejscami, wstawiając w nie tytuły oper i nazwiska
wykonawców, pewnie to wygodne bo to lekko zarobione pieniądze ale
czy nie jest smutne, że ci ludzie nie mają własnej wyobraźni, nie
wspominając już o potrzebnej wiedzy ? chociaż do odbierania muzyki,
mniej jest potrzebna wiedza a bardziej zmyslowe odczcia,
no tak ale tego nie da sie na żadnym kursie nauczyć, wyczucie muzyki
tak jak wyczucie piękna ma się albo nie,
z lektury twórczości w różnych językach wynika, że tylko niewielu
opłacanych recenzentów wie o czym pisze

[kalia_t]

Ze zdumieniem oczy przecieram...

[fiorka7]

Ale o co chodzi z wymienioną w tytule schematyczną AK? Któraż to
gazeta (lub czasopismo) daje jej tak lekko zarabiać pieniądze?

[gucio60]

podczas południowej przerwy, krytyk muzyczny pyta kolegę, kiedy
ostatni raz trafiłeś w pudło przy ocenie opery ?
od wczorajszej premiery jeszcze mi sie nie przytrafiło

[fiorka7]

No śmieszne, ale ponawiam pytanie - o co chodzi z tą schematyczką w
tytule wątku?

[gucio60]

nie dotyczy tylko tej pani, ta postać jest przypadkowa
czytajac relacje z przestawien operowych, publikowane w rożnych
pismach, w rożnych krajach można odnieść nieodparte wrażenie, iż
piszący stosują międzynarodowy "skabelon" wyniesiony z kursów,
podstawiając jedynie nazwy i nazwiska, wedle klucza jak np. przy
degustacji win:
bardzo dobre, dobre, zadawalające, złe-nijakie
czy to relacja polska czy jakas zagraniczna, najbardziej uderza
podobnieństwo słownictwa i ocena wedle podanych kryteriów,
recenzent sam kwalifikuje siebie na dwa sposoby, lubię - nie lubię,
niezależnie od tego co naprawde widział-słyszał, to się nie liczy,
liczy się sympatia lub antypatia do dyrygenta, wykonawców,
dziwaczna i wręcz śmieszna skłonność do pouczania i to właśnie w
formie schematycznej, według wyuczonego skabelonu w miejsce
relacjonowania z danego przedstawienia,
o czym to świadczy ?
o braku wyobraźni, o braku poszanowania pracy i wizji innych, wedle
zasady "tylko ja mam racje"
do Twojego pytania - poczytaj recenzje tylko w polskich pismach a
sam przekonasz się, jak są do siebie podobne w formie i słownictwie
pomimo, że piszą to różni ludzie o różnych przedstawieniach,
schemat, skabelon nazwij to jak chcesz

[fiorka7]

Faktycznie, wybrałeś sobie bardzo przypadkową ofiarę na tytuł wątku.
Piszesz o opłacanych recenzentach zarabiających wygodne pieniądze za
swoją niekompetencję, a podajesz na przykład kogoś, kto publikuje
okazjonalnie w periodyku miłośników opery, który swoim autorom nie
płaci (chyba że się coś zmieniło?), do którego piszą amatorzy (w
pozytywnym tego słowa znaczeniu) a nie zawodowcy
(chociaż "zawodowcy" mogą się czasem czegoś nauczyć od
tych "amatorów"...). Bo zakładam, że chodzi Ci o Annę Kijak
pojawiąjącą się w "Trubadurze". Przyznaję, moje poszukiwania były
bardzo pobieżne, więc może ta osoba publikuje też gdzieś indziej.

Jeśli chcesz się czepiać recenzentów (skąd inąd słusznie), to
postaraj się sam o precyzje swoich wypowiedzi. Zawodowi recenzenci,
których obowiązkiem jest trzymanie ręki na pulsie (regularne
chodzenie na przestawienia, śledzenie nagrań, poszerzanie swojej
wiedzy o dziełach i artystach itp.) to jedno, a amatorzy, którzy
chodzą na to co, lubią/mogą, to drugie. Inna sprawa, że czesto
poziom tych niby profesjonalnych recenzji jest bardzo amatorski...

Mnie też często skręca, jak czytam recenzje w gazetach (lub
czasopismach), które mają się za nie wiadomo co. Jendak najbardziej
razi mnie w nich inna rzecz - nie schemtyczność oceny tylko czasami
w ogóle jej brak! Oceny strony muzycznej przedstawienia, bo
inscenizacje są w dzisiejszych czasach opisywane ze szczegółami.
Śpiewakom i orkiestrze dostaje się jedno zdanie na samym końcu, z
którego dowiadujemy się np., że X i Y zaprezentowali się jak zwykle
dobrze. Co znaczy jak? Czasem nawet nie ma i tego - już widziałam
recenzję, w których krytyk nie pisnął słowa o śpiewakach, a o tym,
kto wystąpił, dowiedziałam się ze stopki pod recenzją...