Pierwsza publikacja

[dala.tata]

dlaczego napisaliscie swa pierwsza publikacje? tak sie zastanawiam nad tym. w
moim wypadku to byla sugestia mojego pierwszego szefa, potem, jak sie okazalo,
ze potrafie, to juz chcialem sie 'podzilic tym, co 'ordkrylem''. ale znam
wiele osob, dl akotrych publikowanie to meka i publikuja, bo musza (a jak juz
nie musza, to nie publikuja).

[luxe.calme.volupte]

Ja z tej drugiej grupy, niestety. Więc nie będzie hab przed nazwiskiem. Jakoś
mnie to jednak nie martwi...

[dala.tata]

pewnie nie wypada, ale i tak zapytam. to po jaka cholere robic doktroat i
'robic' w nauce.

[luxe.calme.volupte]

Zaproponowali zdolnym asystenturę. Praca jak praca. Doktorat tak. Po doktoracie
atrakcyjne stypendium FNP. Stałe przeniesienie wykluczone ze względów
rodzinnych. Równocześnie postępujące zniechęcenie do atmosfery w kraju - tego
chyba nie muszę tłumaczyć. Odrzucenie CV przez kilka firm. Poważne problemy
zdrowotne. Warunkowo pozytywna ocena okresowa. Furda koordynowanie działań
katedry w dwu projektach europejskich. Za mało publikacji. No to ostatni semestr
płacili mi wyłącznie za dydaktykę. W przyszłym semestrze będą płacić za nic.
Oczywiście po tym wylot. Nawet jak zaproponują starszego wykładowcę - liczba
studentów ustawicznie rośnie a rozkład inteligencji w populacji ogólnej jest
wciąż taki sam.

Czyli nie po cholerę, tylko po nie aplikowanie na stanowisko "klepacza kodu" ale
"doświadczonego specjalisty IT".

[dala.tata]

no wsio poniatno.

[luxe.calme.volupte]

suplement: od niejednego humanisty słyszałem, że ta cała telekomunikacja to
przecież żadna nauka jest ;)

[dala.tata]

ja tam nie lubie jak mi sie mowi co jest a co nie jest nauka. i nie lubie jak mi
sie mowi co jest a co nie jest socjologia, psychologia itd itd.

[luxe.calme.volupte]

Ja tam bym chętnie poznał jasną definicję nauki. Ale nie mam złudzeń, że takowa
istniej.

[adept44_ltd]

hm, no to nie jest proste, bo pierwsza nie jest pierwsza itd..., ale

1) ta, która miała być pierwszą wyrosła z chęci pokazania, że wszystko jest
inaczej (sklęta przez moją mistrzynię po długiej pracy poszła w pewnym piśmie),
2) ta, która była pierwszą (choć chyba 3?)rozwinęła się, jak się okazało, że
wszystko jest inaczej (czekała na numer monograficzny innego pisma),
3) a ta rzeczywiście pierwsza (choć powstała po 2... pierwszej i w trakcie
powstawania 1... pierwszej) to powstała trochę przez przypadek - na konferencję
i potem przez przypadek została zabrana mi przez redaktora pewnego periodyku i
opublikowana...
4) aaa i była jeszcze kolejna pierwsza - powstała w trakcie pracy nad
doktoratem, taki punkt wyjścia, przyjęta do druku w niezłym piśmie (ale
niestety nie potrafiłem jej skrócić, więc poszła w nieco gorszym i później)

z resztą jest podobnie ;-), no ale ja to i tak lubię, zwłaszcza, że obecnie
pisanie jest dla mnie formułą poznawania i efekty bywają nieprzewidziane...

Samo wyszło

[petrucchio]

dala.tata napisał:

> dlaczego napisaliscie swa pierwsza publikacje?

Byłem na rocznym stażu zagranicznym jeszcze jako początkujący asystent i tam (na
dobrym uniwersytecie, w stymulującej atmosferze) miałem różne przemyślenia, z
których zrobiłem prezentację na spotkanie naukowe

[dr.trefny]

Napisalem, bo bylo na nia zapotrzebowanie (to byl podrecznik do
programowania komputera Datapoint w jezyku Databus)...

[eeela]

Ale którą mam liczyć jako pierwszą? Pierwszy wydrukowany list do redakcji?
Propozycje lekcyjne w ramach eksperymentalnego programu nauczania? Pierwsze akta
pokonferencyjne? Pierwszy artykuł w książce? Innych rzeczy na razie nie mam na
koncie :-)

[charioteer1]

Wiele tych pierwszych bylo...

Pierwsza byla recenzja napisana na polecenie szefa. Poza lekkim zdziwieniem,
dlaczego akurat ja mam to recenzowac, bez wiekszych emocji.

Pierwszy artykul pokonferencyjny napisal sie sam. To bylo malenstwo dopieszczone.

Pierwsza opublikowana za granica.

Pierwsza, ktora byla poczatkiem kilkuletniej, owocnej wspolpracy.

Pierwsza anoninimowo zrecenzowana. To bylo duze przezycie. Recenzja miazdzaca,
ale artykul przyjety do druku.

Pierwsza z naprawde mocna pozytywna recenzja.

Pierwsza naprawde wymeczona.

Jeszcze kilka tych pierwszych jest do napisania...

[dala.tata]

ales skomplikowala. pierwsza to pierwsza, nie pierwsza pod wzgledem ilsoci
znakow, arkuszy, przeczyania przez tesciowa itd itd.

[eeela]

No to pierwsza była artykułem zbiorowym, moim i dwóch jeszcze osób, napisana
jako wynik końcowy warsztatów na temat eksperymentalnych programów nauczania w
przedmiotach humanistycznych, na drugim bodajże roku studiów :-) Ale nie podaję
tej chwalebnej publikacji w swoim akademickim życiorysie :-)

[dala.tata]

a dlaczego? ja podaje wszystkie.dzisiaj duzej czesci bym nie napisal, ale
przeciez naturaly jest rozwoj. dzisiaj nie napisalbym mojej pierwszej ksiazki
(jedynej po polsku), choc to wlasnie z tej ksiazki jest najbardziej znany w
Polsce - to byla druga ksiazka w Polsce w mojej poddziedzinie.

i ja osobiscie wolalbym zobaczyc ja na cv mlodego naukowca, bo mi o nim/niej
bardzo wiele mowi. i zupelnie nie interesowalaby jakosc tejze publikacji.

[eeela]

Nie chcę przedstawiać zbyt rozbuchanego cv. I tak wygląda na za długie, bo
tytuły muszę podać przecież i w oryginale, i w tłumaczeniu. Jak na mój etap i
moją specjalizację, mam ich i tak wystarczająco dużo, i dowalanie niezwiązanych
bezpośrednio z moją działalnością naukową drobniutkich tekstów, których jestem
tylko współautorką, wydaje mi się.. hmmm... nachalne :-)

[luxe.calme.volupte]

> wynik końcowy warsztatów na temat eksperymentalnych programów nauczania
> nie podaję tej chwalebnej publikacji w swoim akademickim życiorysie

Ale tutaj możesz coś więcej, co? tak się pytam bo sygnaturka znów jak ulał pasuje :)

[eeela]

Pewnie, że mogę. Fundacja Artes Liberales urządzała takie warsztaty dla
studentów i pracowników naukowych, na których siedziało sie i wymyślało różne
ciekawe sposoby na przeprowadzanie lekcji na różne tematy. Pracowało się w
zespołach, każdy zespół po kilkoro studentów pod przewodnictwem jednego
pracownika naukowego. Po czym studenci pisali konspekt zajęć z komentarzem i
literaturą przedmiotu, i to wszystko było razem publikowane w zeszytach Artes
Liberales. Fajną tam mieliśmy zabawę, tylko grzyb na ścianach był cholerny :-)

[luxe.calme.volupte]

Chyba znowu mnie źle zrozumiałaś. Nie o grzyb a o eksperymentalne sposoby pytałem :)

[eeela]

Eee, eksperymentalne to one były w 2000 roku na gruncie polskim, dziś już nie za
bardzo :-) Takie tam wprowadzanie burzy mózgów, kuli śniegowej, mapy myśli i
rózne tego typu rozrywki :-)

A grzyb to poważna sprawa, jestem nań nieco uczulona, a spędziłam trzy dni w
zagrzybionych pomieszczeniach - i to bez alkoholu!

[luxe.calme.volupte]

No proszę, mamy 2009 a ja nadal nie wiem, co to jest ta kula śniegowa.
Chyba, że chodzi o aktywizację psycho-ruchową dzieci z upośledzeniem umysłowym w
stopniu umiarkowanym i ciężkim.

Mapa myśli ma coś wspólnego z kotwicami?

Faktycznie, to był sadyzm. Zagrychy pełno a nie ma co zagryzać.

[eeela]

Mapa myśli to po prostu graficzna wizualizacja i systematyzacja zagadnień w
dyskusji.

Kula śniegowa to technika przechodzenia od pracy indywidualnej do pracy w
grupie. Cała grupa ma za zadanie wypracować wspólny projekt. Najpierw każdy
pisze własny, potem łączy się z kimś w parę, w której trzeba wypracowac wspólne
stanowisko, potem łączą się dwie pary, i tak dalej, aż do całkowitego połączenia
całej grupy i osiągnięcia przez nią wyniku końcowego.

[luxe.calme.volupte]

Uff, to teraz już wiem i mogę spokojnie iść spać. :)

Ale z tymi projektami co to każdy ma własny, potem uzgadnia w dwie osoby a jeszcze potem musi uzgadniać z kolejnymi (nieraz akurat dwójką) to to jakoś mi się nie wydaje bardzo innowacyjne .-)

Dobranoc.

[eeela]

Nic z tego dzisiaj już nie jest specjalnie innowacyjne. Ale wówczas, w
odniesieniu do programów szkolnych - było.

Dobranoc :-)

[luxe.calme.volupte]

Przecież wiem - to było takie przeniesienie obserwacji z jednej dziedziny na
drugą. Myślałem, że lubisz tak?

[eeela]

Lubie, ale czasami nie lapie, jak robia to inni ;-)

[luxe.calme.volupte]

Nie łapiesz, czy udajesz, że nie łapiesz i czekasz co się stanie?
Ja też znam tą technikę...

[eeela]

A to roznie bywa. Czasami naprawde nie lapie. Nie jestem znowuz jakas wybitnie
bystra, tylko troche bardziej niz to przecietnie bywa.

A dzisiaj w ogole juz do mnie nic nie dociera, bo sie kotem martwie.

[luxe.calme.volupte]

"Trochę" robi wielką różnicę.
Z kotami tak bywa - same zmartwienia.
A zaproszenie chociaż dotarło?

[eeela]

Dzieki :-)
Ide na lunch i dowiadywac sie o kota.

[luxe.calme.volupte]

Ble, nie lubię kotów. Mam nadzieję, że to jakoś zaakceptujesz.
Za to rozglądam się za czymś takim:

images20.fotosik.pl/30/6ae44170120d9e6b.jpg

[eeela]

Moj wybraniec tez nie lubi kotow, a jakos go znosze, wiec nie boj
zaby :-)

Widze, ze kolega na mojego albo mojej rodzicielki bloga zawedrowal :-
)

[luxe.calme.volupte]

Na wizytówkę. A tam polecano bloga. Oczywiście poczytam (spodziewaj się wielu
pytań z mojej strony), ale jak to ja, zacząłem od zdjęć.

[charioteer1]

Dalatata, ludzie roznia sie pod wzgledem skąplikowania. Dla niektorych jest
zawsze pierwszy raz. Dla mnie nie ten wazny co pierwszy, ale pierwszy ten co wazny.

[jolix]

Wróćę do zasadniczego tematu wątku :)
Moje najważniejsze pierwsze:
Pierwsza pierwsza - na kanwie magisterium przygotowana na konferencję
Pierwsza pierwsza nie-pomagisterska - prodoktoratowa
Pierwsza pierwsza nie-doktoratowa - szef mnie zgłosił na konferencję,
bo "taka pokrewna z Pani zainteresowaniami". Akurat; ale cenna
poznawczo - przekonałam się, że dla niektórych profesorów osoba z
magisterium to "pan/pani + imię", a z doktoratem "pan/pani + doktor +
nazwisko"
Pierwsza pierwsza prohabilitacyjna - wielki stres i wielka radość po
recenzji specjalisty

[dala.tata]

czepiasz sie z tym magistrem. magister brzmi jak wyrzut sumienia.

[charioteer1]

dala.tata napisał:

> magister brzmi jak wyrzut sumienia.

Za to doktor wymawia sie starannie, zeby sie do jezyka nie przykleilo. A doktor
habilitowany nie wymawia sie wcale, bo za dlugie.

[luxe.calme.volupte]

To ja znów odbiegnę :)
Jak się przyjmowałem to szef był młody hab.
"U nas wszyscy mówimy sobie na Ty".
Jak wróciłem ze stypendium to ze zdziwieniem zauważyłem, że do nowych mówi Pan/Pani.
Pewnie to się jakoś zbiegło z profesurą belwederską.
Odkąd został Kierownikiem najniższego szczebla organizacyjnego, dorobił się
osobistego gabinetu, osobistych dwóch sekretarek; zaczął wypisywać ludziom
kartki urlopowe samodzielnie i nakazywać sekretarce porządkowanie materiałów z
jego egzaminów.
A ja mu dalej na ty, ty popatrz kimś się stałeś - tym z którego kiedyś sam się
śmiałeś.

[dala.tata]

a ja kiedys przechodzilem natychmiast na ty ze wszystkimi, lacznie ze studentami
starszych lat. i przestalem, gdy zaczelo mi sie zdarzac, ze czesc tych mlodszych
nie jest w stanie udzwignac bycia na ty z profesorem. i ja twojego szefa troche
rozumiem.

[luxe.calme.volupte]

Nie posądzam Cię o bycie podobnym do mojego szefa.
Jako argument podam, że ze swoim ulubieńcem (nie piszę tego złośliwie - bardzo
szanuję "ulubieńca", sam chciałbym mieć tyle zapału do pracy) którego wysyła na
wszystkie ważniejsze spotkania (o ile sam nie może jechać) jest ciągle na Pan,
od chyba 9 lat.

[prawdziwamm2009]

A to bestyja z Ciebie:)

[luxe.calme.volupte]

Etam, po prostu mogę sobie na to pozwolić.

[stokrotka_polna3]

U mnie było podobnie jak u dala.taty - sugestia promotora. Ta pierwsza - patrząc
z perspektywy czasu - nie była taka najgorsza, ale ogromnie pracochłonna.
Właściwie uczyłam się na niej. Miała przedsmak doktoratu:)

[luxe.calme.volupte]

Hy, hy. U mnie znów na odwrót. O magisterce mówili, że to prawie doktorat a o
doktoracie - że to takie bajeczki są i że za mało wzorów. :)