błędy wychowawcze waszych rodziców

[esofik]

jak oceniacie waszych rodziców z perspektywy czasu, jako dorosłe
kobiety (często matki)
co spieprzyli?

moja matka (ojca nie miałam) nigdy z nami nie rozmawiała,nigdy nie
traktowała nas jako partnerów do rozmowy. Zawsze ważniejsze
były "przyjaciółki".
Teraz ma do mnie wieczne pretensje, że z nią nie rozmawiam, że się
nie zwierzam.

[karra-mia]

- dzieci i ryby głosu nie mają - ja też nie miałam
- gdziekolwiek byłyśmy (ojciec zmarł, jak miałam 6 lat), a nie byłam
wystarczająco grzeczna, padało hasło: porozmawiamy w domu, a w domu
nie rozmawiałyśmy, zazwyczaj dostawałam i to porządnie
- jako nastolatka: wszystko nie tak, szkoła nie ta, ocena z czegoś
tam nie ta (a bylam wzorową uczennicą), studia nie te, każdy mój
facet nie ten, koleżanki nie te - zresztą do dziś nie cierpi mojej
przyjaciółki, mojego męża, nikogo, kto mógłby mi okazać szacunek,
kto "zabral" mnie jej
- wieczne wypominanie, co dla mnie zrobiła, co poświęciła
- bicie po tyłku w wieku nastoletnim zamieniło się w pranie po buzi,
nawet w towarzystwie mojego faceta np

Teraz zostało jej tylko wypominanie, wywolywanie wyrzutów sumienia,
przypominanie o błędach, gadk w stylu: ciekawe co z twojego syna
wyrośnie, nie mów hop a mój syn to jej wnuk

moglabym jeszcze pisac i pisac...niestety

[dlania]

Karra, Twoja mama ma powazny problem z psychika. Nie daj sie jej zniszczyć,
postaw sie wreszcie, bo nie zaslugujesz na takie traktowanie. ŚCISKAM.

[karra-mia]

dzięki dlania
własnie dojrzewam do tego
właśnie widzę, ze nie moze być tak, ze rezygnuję z siebie, bo ona
chce
właśnie dostrzegam, że miłośc i szacunek to dwie strony, a nie że ja
dbam, bo to mama, a ona to tlamsi, bo mama moze...
cięzko, ale pomału, pomału...

[emigrantka34]

U mnie bywalo podobnie. Niestety rodzicow nie da sie naprawic
(przewaznie).

[totorotot]

Karra, zerwij kontakt z ta osoba. Juz Ci to dawno radzilam. MASZ DO TEGO PEŁNE PRAWO I TO BEZ POCZUCIA WINY. Odzyjesz- gwarantuję

[w_miare_normalna]

Nie przytulali, nie mówili że kochają, nie wspierali, tylko wymagali i
tak jest niestety do dziś.

[buzka25]

cokolwiek zrobiłam to było źle zrobione, za kazdym razem niby musiała po mnie
poprawiac (sprzątanie), stawianie mi za wzór mojego brata który co do nauki był
alfą i omegą, a ja nie, każdy krok, ruch osiagniecie brata było mi stawiane
przed oczy ze on moze potrafi a ja sie wiecznie lenie, a ja poprstu ni taka
zdolna, do dzis wszytsko zle robie, nie powiem bo duzo razy przytulali i mowili
ze mnie kochaja, ale jednego im nie zapomne do konca zycia :" To twoja wina ze
masz chore dziecko"

[verdana]

Widzę, ze wszystkie pretensje, jakie miałam do rodziców to jakies
nieporozumienie. Jakies drobne, nieistotne sprawy.
Mam dobrych rodziców, znaczy się.

[dlania]

Mama - oprócz tego że chlała (i wtedy ma sie rozumiec nie bardzo nas
wychowywała) i pozwalała na to, że ojciec ja lał na naszych oczach do krwi -
nic, to dobra kobieta, tylko chora.
Ojciec - agresja, brak konsekwencji, wyżywanie sie, despotyzm, brak szacunku.

Dlania

[epistilbit]

wychowywałyśmy się chyba w tej samej rodzinie

[dlania]

epistilbit napisała:

> wychowywałyśmy się chyba w tej samej rodzinie

No to nie zazdraszczam

[iskierka40]

brak matki(ciągle chorowała,była w szitalu,zrozumiałam to dopiero
jako starsza dziewczynka) przez całe moje dzieciństwo i okres
dojrzewania spowodował wiele nieporozumien w moim życiu,dzieki ojcu
wyszłam na ludzi za co jestem mu bardzo wdzieczna i jestem z nim
bardzo silnie związana.
Za to dziś mam z mama super kontakt i może mniej jej już potrzebuje
niż kiedyś uwielbiam z nią przebywać i sie nią opiekować(dalej jets
schorowana)
Mój tata był i jest dla mnie wzorem,takiego faceta szukałam w swoim
przyszłym mężulku poniekąd znalazłam

[w_miare_normalna]

Moja mama generalnie ma ciężki charakter, tata jest ok, ale nerwy,
nerwy i nerwy zrobiły swoje . Od zawsze ode mnie wymagali, więcej niż
mogłam im dać, uczyłam się po nocach żeby byli zadowoleni, a później
i tak nie było widać skutków.
zawsze awantury były o szkołę, jeśli zobaczyli wieczorem że nie mam
zadania domowego (spałam już) to potrafił mnie za włosy w łóżka
wyciągnąć, że mam zadanie zrobić i nie pomagał, musiałam robić sama,
więc nie raz robiłam do 4-5 rano.problemów jakiś wychowawczych ze mną
nie mieli, bo po baletach się specjalnie nie szlajałam, nie ćpałam i
nie chlałam, a to że zapaliłam papierosa (15 lat) przy koleżankach
przepłaciłam takim wstydem( dostałam w twarz przy znajomych) że
później już paliłam tylko w domu jak nikogo nie było, za chłopakami
nie latałam, miałam 2 przyjaciółki z którymi spędzałam czas i rodzice
je lubili i akceptowali.
Rozchodziło się tylko o tę naukę, no i raz w gimnazjum straciłam rok,
kiedy się zbuntowałam i powiedziałam, że nie będę się uczyć dopóki
nie odpuszczą.Jakoś to gimnazjum skończyłam i dostałam się do liceum,
akurat w tym czasie poznałam mojego K. i znów straciłam rok szkoły,
akurat w tym czasie umarła matka mojego Ojca, więc miałam w domu
przesrane.Zrobiłam sobie rok przerwy i pewnego dnia mama oświadczyła
mi, że zapisała mnie do zawodówki (bez mojej wiedzy) bo jak
stwierdziła tak się rozleniwiłam, że sama bym do niej nie poszła,
wkurzona byłam na maksa, ale co mogłam powiedzieć ?
Znalazłam praktyki i byłam na tyle kumata, że szybko się uczyłam,
więc zaproponowano mi prace w weekendy na kasie no i zarabiałam
(połowę dawałam rodzicom)i chodziłam do szkoły i dziwnym trafem
rodzice nagle przestali się mną interesować, myślę że przeszli wtedy
na mojego brata, który akurat zaczął gimnazjum.Stwierdzili wtedy, że
ze mnie i tak nic nie będzie.No i wtedy właśnie się za siebie
wzięłam, mogłam uczyć się dla siebie nie dla rodziców.
Skończyłam zawodówkę, poszłam do liceum (miesiąc po rozpoczęciu
dowiedziałam się, że jestem w ciąży)ciąża zagrożona, ale twardo
chodziłam kiedy miałam siły, prowadziłam dom i pisałam egzaminy,
skończyłam szkołę na samych ocenach bdb.I chyba wtedy właśnie rodzice
zobaczyli, że nie jestem wcale taka "zła".Skończyłam tę szkołę mając
cały czas "na karbach" dzieciaka chorego, na głowie cały dom i
depresję.W tym roku zaczęłam studium i przy mnie rodzice tego nie
komentują, ale słyszałam ostatnio rozmowę babci i mamy jak mama ze
"wstydem" stwierdziła, że "Ta Sylwia to sobie całkiem daje rade bez
nas, i nawet szkołę skończyła I NIKT JEJ PILNOWAĆ NIE MUSIAŁ".Wtedy
właśnie zrozumiałam, że Ci moi starszy () wcale nie są tacy źli, bo
przecież dobrze dla mnie chcieli no i na jakiegoś tam człowieka
jednak wyszłam, w każdym razie patologią nie jestem i dzieciaka
swojego też staram się wychować jak najlepiej.



hoho, ale się napisałam

[stillgrey]

ojciec byl alkoholikiem, a mama bala sie od niego odejsc, mimo, ze ona byla
kierownikiem w duzej firmie i utrzymywala dom, a ojciec byl na rencie.

rzadko nas (mnie i siostre) przytulali, mowili, ze kochaja.

mnostwo innych bledow, o ktorych nawet nie chce mi sie teraz myslec.

mama umarla kiedy bylam w 5 miesiacu ciazy, ojciec 2 lata pozniej zapil sie na
smierc.

staram sie byc lepszym rodzicem, nie powielam schematu wyniesionego z domu, za
to popelniam cala mase innych bledow, ale ponoc nie ma ludzi idealnych

[slimakpokazrogi]

jak tak Was czytam, to moja mama jest ideałem.

[tysia77]

Mój ojciec to alkoholik,więc same wiecie jak się żyje w takiej
rodzinie.Mam żal do mamy tylko o to,że tak naprawdę nigdy nie miałam
dzieciństwa.Chodziłam wiecznie z kluczem na szyi.Jako pięciolatka
chodziłam sam do przedszkola a mama stała i patrzyła (bo blisko
było,tak to tłumaczy) z przed drzwi swojej pracy.Nie mam wspomnień
ze wspólnych zabaw,czy spacerów.Moj dziecko staram się wychowywać
inaczej.

[doral2]

nasi rodzice wychowali nas najlepiej jak potrafili (pomijam tu przypadki
rodziców-alkoholików), bo tak sami zostali nauczeni. albo jeszcze gorzej i
zmodyfikowali te wychowanie na nas.

zarzucanie im błędów wychowawczych, nie mając pewności czy mieli dokładnie taką
samą wiedzę w kwestii wychowywania dzieci jaką my mamy teraz, jest po prostu nie
w porządku.

tak ich nauczono i tak nas wychowali. najlepiej jak umieli. na tamte czasy. nie
nauczono ich okazywania uczuć, przytulania, rozmawiania.

kiedyś pańcia rodziła dziecko i oddawała niańce, a potem guwernantce. więc kto
miał te dziecko nauczyć okazywania miłości i innych uczuć?? których zresztą
okazywanie było moralnie naganne? więc taki wzorzec przekazali swoim dzieciom, a
te swoim i te swoim. czyli wam.

wasze dzieci za dwadzieścia lat zapewne założą dokładnie taki sam wątek.
bo znów zmienią się metody wychowywania dzieci.
pomyślcie o tym.

[dlania]

Doral, to chyba nie do końca tak - przeciez wypowiadają sie tu dziewczyny,
którym rodzice okazywali miłośc i czułośc. Mnie nigdy miłosci, przytulania i
wsparcia nie brakowalo, a matka moja pewnie z tego samego pokolenia co karry.
A czy moje dieci założą za 20 lat taki watek? na pewno - ja im nawet juz mogę
zacząc podpowiadac co tam mogą napisać

[doral2]

dlania napisała:

> Doral, to chyba nie do końca tak - przeciez wypowiadają sie tu dziewczyny,
którym rodzice okazywali miłośc i czułośc. Mnie nigdy miłosci, przytulania i
wsparcia nie brakowalo, a matka moja pewnie z tego samego pokolenia co karry.
> A czy moje dieci założą za 20 lat taki watek? na pewno - ja im nawet juz mogę
zacząc podpowiadac co tam mogą napisać.."

Dlaniu moja kochana, rozumiem żal niektórych osób, które tej miłości, czułości i
ciepła w domu nie dostały.

ale przypomnij sobie, jaki wzorzec wychowania nasze matki czy ojcowie dostali we
własnym domu w dzieciństwie??

takie "zachowania" z reguły nie biorą się znikąd.
one biorą się z domu.
jacy są lub byli dziadkowie z obydwu stron? a ich rodzice? i tak dalej...

zatem nie można tak bezkarnie zarzucać im błędów wychowawczych, albowiem tych
błędów nauczyli się w domu.

my, wzbogaceni o współczesną wiedzę z zakresu psychologii, socjologii i czego
tam jeszcze, uzurpujemy sobie prawo do potępiania naszych rodziców, którzy tej
wiedzy nie posiadali.
nawet ci rodzice-alkoholicy nie mieli pełnej wiedzy na temat, jak wielką krzywdę
wyrządzają swoim dzieciom.

kiedyś paliło się papierosy wszędzie, nawet w tramwajach i autobusach, bo nie
było takiej wiedzy o szkodliwości palenia, jaką się ma teraz.
czy w związku z tym, możemy mieć pretensję do własnych rodziców, że palili
kiedyś papierosy??
kiedyś nikt nie mył rąk, bo nie widział związku między ich myciem a chorobami
zakaźnymi. czy w związku z tym powinniśmy mieć pretensje do naszych dziadków, że
tych rąk nie myli??

porównajcie naszą wiedzę teraz z wiedzą naszych rodziców czy dziadków, a potem
dopiero ferujcie wyroki.

[dlania]

Doral, ale mnie przynajmniej nie chodzi o oskarżanie i pretensje, to już mam za
soba. Ja po prostu staram sie widzieć obiektywnie sytuację - więc pewnie
poprawniej byłoby powiedziec, że z dzisiejszego punktu widzenia błędami
wychowawczymi moich rodziców było, że...

[tabakierka2]

doral2 napisała:


> Dlaniu moja kochana, rozumiem żal niektórych osób, które tej
miłości, czułości
> i
> ciepła w domu nie dostały.


Doral, moja teściowa jest starsza od moich rodziców o 10lat,a dała
mi więcej ciepła i miłości <?> niż moja własna mama (teściową znam
od 7lat, mamę 25) i ona jakoś umiała/umie okazać miłość własnym
dzieciom i wnukom. MOja mama nie umie (tata jak najbardziej).


>
> ale przypomnij sobie, jaki wzorzec wychowania nasze matki czy
ojcowie dostali w
> e
> własnym domu w dzieciństwie??

moja mama rocznik '60 - być może babcia nie umiała jej kochać, ale
refleksja powinna wtedy przyjść i nie powinna powielać tych samych
błędów, prawda? a sama mi opowiadała ile to razy dostała od babci
szmatą od podłogi po twarzy. Myślę, że my/nasze pokolenie jednak
okazujemy większy szacunek młodym ludziom/dzieciom.


>
> my, wzbogaceni o współczesną wiedzę z zakresu psychologii,
socjologii i czego
> tam jeszcze, uzurpujemy sobie prawo do potępiania naszych
rodziców, którzy tej
> wiedzy nie posiadali.

Tu nie wiedza jest potrzebna, ale serce, miłość, szacunek.

[wilma1970]

Masz rację, Tabakiero. Przyzwoity człowiek czyni dobro niezależnie od
okoliczności i trendów wychowawczych.
Siostra mojej babci jest cudowną matką i teściową i babcią. Robiła też, co mogła
by i mnie pomóc przeżyć w lodówce emocjonalnej mojego rodzinnego domu.
Moja matka to teraz 60. letnia kobieta o mentalności 6. letniej dziewczynki.
Skrzywdzona, kurwa, niewinność i obwiniająca wszystkich ofiara.
Wikt i opierunek miałam zapewniony u babci. Z resztą tak, jak większość moich
rówieśników. W klasie nieliczne osoby wychowywane były przez rodziców.
A babcia - zimna egoistka i dziadek - pieniacz umilali mi życie z całych sił. O
tym, jaką miałam komunikację w rodzinie świadczy fakt, że poznałam moją rodzoną
siostrę, gdy miałam ok 10 lat. Bo tak wszystkim było wygodnie.
Teraz przeraża mnie zbliżający się obowiązek opieki nad moją zniedołężniałą
babcią, a potem matką. Ale przyzwoici ludzie zachowują się przy-kurwa-icie
niezależnie od okoliczności.

[tabakierka2]

wilma1970 napisała:

>
O
> tym, jaką miałam komunikację w rodzinie świadczy fakt, że poznałam
moją rodzoną
> siostrę, gdy miałam ok 10 lat. Bo tak wszystkim było wygodnie.

jak to możliwe?


Wilma, jak miałam 5 lat (może max 6) moi rodzice wpadli na genialny
pomysł 'wychowawczy'. Tata siedział w kotłowni w domu (paliliśmy
wtedy jeszcze w piecu), ja z mamą w kuchni. Nie pamiętam o co
poszło, ale pewnie nie chciałam jeść. Mama z tatą wymyślili, że mnie
postraszą...diabłem i mama powiedziała, ze jak nie zjem (czy co
tam) to przyjdzie diabeł i mnie zabierze do piekła a tata wtedy
wydał odpowiednie dźwięki żeby było realniej pamiętam, że
siedziałam za fotelem przerażona i strasznie płakałam, nie mogłam
się uspokoić. Akurat tego dnia przyszła do nas moja chrzestna,
zainteresowała sie mną, wytłumaczyła, że rodzice nie chcieli mnie
przestraszyć <sic!>, utuliła mnie i jakoś się uspokoiłam Skąd
mentalność dziecka w dorosłych, prawie 30letnich ludziach??? nie
kazdy powinien zostać rodzicem,oj, nie każdy. Słowa o 'zostawieniu
mnie w przedszkolu na zawsze' pamiętam również do dziś, a również
uczucia towarzyszące tej wypowiedzi miałam może z 5 lat, i niby
byłam 'niegrzecznym' dzieckiem

[bernimy]

O żesz z tym diabłem i zostawianiem w przedszkolu

Masz rację Ryska, nie każdy powinien być rodzicem. Moze i samemeu
było się skrzywdzonym, ale wtedy należy zrobić wszystko aby nie
powielać błędów!!! Czyli myśleć i wyciągać wnioski!

[tabakierka2]

bernimy napisała:


> Masz rację Ryska, nie każdy powinien być rodzicem. Moze i samemeu
> było się skrzywdzonym, ale wtedy należy zrobić wszystko aby nie
> powielać błędów!!! Czyli myśleć i wyciągać wnioski!
>

wiesz Bern, głupio tak pisać o własnych rodzicach, ale jakim idiotą
trzeba być, żeby mówić kilkulatkowi, że jeśli bedzie płakał przy
oddawaniu do przedszkola to się po niego nie wróci, to sie go
zostawi na zawsze w przedszkolu???a później jeszcze mówić 'bo ty
byłaś takim nieznośnym dzieckiem, zawsze wyłaś, jak cię
zaprowadzałam do przedszkola' o kurna! zero pomyślunku, zero
myślenia przyczynowo - skutkowego. Jak można???
O obwinianiu za poronienie nie wspomnę, bo aż mi się płakać chce,
jak sobie przypomnę słowa mojej mamy 'byłam w szpitalu przez ciebie,
bo jesteś nieznośna i mnie nie słuchasz' (tekst do 6latki).

Ryska

[bernimy]

Masz 100% rację, trzeba być totalnym idiotą, aby wywoływać wyrzuty
sumienia u dziecka, które nic złego nie zrobiło! Jak również Je
straszyć, że zostanie w przedszkolu!
I założę się, że matka do tej pory nie widzi problemu w sobie?!

To się tyczy również obecnych czasów, i dlatego ja nie czepiam się
czegoś, co wszysy robili, bo tak wtedy się żyło (papierosy, alkohol,
klapsy itd).
Tu pewnie za kilka lat nasze dzieci wypomną nam, jak mogliśmy np.
ciągle przy nich rozmawiać przez komórki czy mieć włączone laptopy,
skoro przez to jest to i to.... I to będzie wpływ danych czasów!

Mi chodzi o te przypadki, czego ktoś się dopuszczał/dopuszcza w
stosunku do własnego dziecka, a sąsiad żyjący w tych samych czasach
nigdy w życiu by nie zrobił swojemu dziecku!

I dlatego, nie chodzi o błędy związane z życiem w danym okresie, ale
o błędy, które się popełnia bez względu na czasy w jakich się żyje!

P.S.
Ryska, aż przykro czytać, ile przeżyła taka mała osóbka, prawda,
niby z dobrego/normalnego domu!!!

U nas np. było notoryczne straszenie, po dziecięcych kłótniach,
utratą zdrowia/życia przez matkę, czyli po tylu latach wiem, że to
był szantaż emocjonalny! I osobiście chyba tylko o to mam żal!

[tabakierka2]

bernimy napisała:

>
> I założę się, że matka do tej pory nie widzi problemu w sobie?!

twierdzi, że byłam nieznośnym dzieckiem, ewentualnie pada tekst 'no
już nie przesadzaj'




>

> P.S.
> Ryska, aż przykro czytać, ile przeżyła taka mała osóbka, prawda,
> niby z dobrego/normalnego domu!!!

ja sama sie dziwię, że jestem w miarę normalna po takich tekstach
mojej mamy tylko czasem zastanawiam sie skąd u mnie jakieś lęki
itp ktorych przyczyny brak. No i już wiem skąd

>
> U nas np. było notoryczne straszenie, po dziecięcych kłótniach,
> utratą zdrowia/życia przez matkę, czyli po tylu latach wiem, że to
> był szantaż emocjonalny! I osobiście chyba tylko o to mam żal!

ja też wiele lat słyszałam jak to ona (moja mama) umrze na serce, bo
ją denerwuję i wtedy tata weźmie sobie nową żonę, i będą mieć własne
dzieci - i kto się wtedy Tobą zajmie??? takie pytanie padało aż mi
się samej nie chce w to wierzyć, jak to czytam ale wtedy sobie
wyobrażałam, że moja prawdziwa mama na pewno gdzieś żyje i na mnie
czeka i że mnie kiedyś znajdzie straszne to kurna, nie powinno tak
być! miłość powinna chronić rodziców przed takimi zachowaniami.
Moja mama po prostu nie dojrzała do macierzyństwa.

[w_miare_normalna]

Jak ja miałam gdzieś z 6,7 lat, mieszkaliśmy wtedy w starej
kamienicy.Piętro wyżej mieszkał samotny staruszek, miał długą siwą
brodę, był brudny i śmierdzący.Na przeciwko mojego okna od pokoju był
lasek, jak byłam niegrzeczna to rodzice straszyli mnie, że w nocy
wystawią moje łóżko do lasku i przyjdzie po mnie pan z brodą.Wtedy
byłam przerażona, ale dziś się z tego śmiejemy.

[truscaveczka]

Rany Boskie... Z czego tu się śmiać?

[totorotot]

> Teraz przeraża mnie zbliżający się obowiązek opieki nad moją zniedołężniałą
> babcią, a potem matką.


Zartujesz sobie, prawda? Od tego są właśnie domy opieki.

[totorotot]

Czekałam na podobną opinię w tym wątku. Doral- mylisz sie na całej inii. Nie miałaś- jak widać - toksycznych rodziców, więc nie wiesz tak naprawdę, jak może wyglądać życie w takiej rodzinie. W miarę obrazowo opisuje to Karra, ale i tak zapewne nie pisze wszystkiego- bo nie da się opiać każdego dnia a toksyczni rodzice są pomysłowi.

Nizależnie od czasów, w których rodzice byli wychowywani było wiadomo, że wyzywanie innych ludzi od najgorszych (k, p, ch itd) jest ZŁE. Że lanie po wszystkich częściach ciała jest ZŁE. Oni mieli tego świadomość. Krzywdzili swoje dzieci, ponieważ są ZŁYMI LUDŹMI, a nie jaskiniowcami nieświadomymi psychologicznych skutków następstw swoich czynów.

Wiele z nas popełni błędy wychowawcze. Ale uważam, że jeśli będziemy okazywać dzieciom miłość, nie bić, rozumieć, nie wyzywać od najgorszych- jest szansa, że nasze dzieci jednak napiszą w takim przyszłościowym wątku to, co Verdana, a nie to, co Karra-mia.

Z pozdrowieniami.

[teqilaa]

doral2 napisała:
ale przypomnij sobie, jaki wzorzec wychowania nasze matki czy
ojcowie dostali we własnym domu w dzieciństwie??


a co ma piernik do wiatraka oprócz maki? czy w związku z tym że
miałam taki a nie inny wrzozec w domu mam miec w dupie dzieci bo
mamusia mi nie pokazała jak to ma byc inaczej? bzdura!

takie "zachowania" z reguły nie biorą się znikąd.
> one biorą się z domu.

no i? jakims cudem wiele z nas jest innymi matkami, można? mozna!
pomimo złego wzroca z domu.


> my, wzbogaceni o współczesną wiedzę z zakresu psychologii,
socjologii i czego
> tam jeszcze, uzurpujemy sobie prawo do potępiania naszych
rodziców, którzy tej
> wiedzy nie posiadali.

rodzac pierwsze dziecko, moja wiedza z dziedziny psychologii i
socjologii była równa zeru, a mimo to wiedxziałam że dziecko trzeba
kochac, przytulac nie gnoic, interesowac sie po prostu kochac zdrowa
miłoscia. Do tego nie ptorzeba trzech fakultetów.



> nawet ci rodzice-alkoholicy nie mieli pełnej wiedzy na temat, jak
wielką krzywd
> ę
> wyrządzają swoim dzieciom.


o matko! nie wierze że to napisałas, po prostu nie wierze ...



porównajcie naszą wiedzę teraz z wiedzą naszych rodziców czy
dziadków, a potem
> dopiero ferujcie wyroki.


to jakas masakryczna bzdura co piszesz! jaka wiedza?! insynuujesz że
30 lat temu ludzi byli na tyle debilnie iz nie wiedzieli że
musztrowanie dziecka o 3 nad ranem po pijaku jest złe? że uciekanie
od odpowiedzialności za posiadanie dzieci jest złe? jakiej tajemnej
wiedzy to wymaga?! powiem Ci jedyne co jest potrzebne to poczucie
odpowiedzialności, zadna wiedza z dziedziny psychologii nie zastapi
uczucia i zdroweg rozsądku. Mam proawo osądzac rodziców bo sama nim
jestem i doskonale wiem jakie to jest trudne ale jednoczesnie jesli
się chce to jest to możliwe.

[ez-aw]

Wiesz Doral, ze dobrze mówisz?
Mam podobne odczucia. Choć rozumiem pewien żal osób tu piszących.

[karra-mia]

doral może masz rację
tylko że błędy wychowawcze mojej mamy mnożą się do dziś, do dziś
bolą, teraz już nie wymierza policzków, teraz kłuje w serce
Ona mnie wyrzuciła z domu, jak miałam 19 lat. Dostawałam rentę po
ojcu, odebrała mi ja, bo miała takie prawo. Z dnia na dzien zostałam
z połową kasy na zycie Oczerniła mnie wśród całej rodziny, zresztą
do dziś nie mówi, co Karina osiągnęła, ale czego Karina nie
osiągnęla...
Doral wiem, ze ona mnie kocha, wiem, ze poszłaby za mną w ogień, a
jednak niszczy, tłamsi, poniża...

[karra-mia]

poza tym ja wiem, ze pewnie duzy wpływ na moją mamę miało to, że w
wieku 25 lat została wdową. Wiem, ze dużo przezyła. Tylko że nie ja
byłam winna, a ja usłyszałam, ze to moja wina. Myślę, ze ona się
zapędziła. Najpierw klaps, potem spranie tyłka, a potem spranie
twarzy tak, ze trzeba było się pomalowac do szkoły. Moja licealna
miłośc, a teraz mój przyjaciel zawsze twierdzi, że każde nasze
rozstanie po szkole czy po randce było dla niego stresem, co jutro,
jak jutro i czy w ogóle bedzie jutro...
Wyzwiska kurwa, pizda, szmata - teraz to już nie robia na mnie
żadnego wrażenia, nasłuchałam się ich dość.
I ogólnie jestem wesołą dziewczyna,a le we mnie w środku tkwi cos,
wychodzi czasem, bo ilez można jeszcze?

[pszczolaasia]

Doral ma duzo racji. pisalas kiedys ze twoja babcia jej matka jest taka
sama...wiec ona tak zostala wychowana. co jednak, nie zwalnia jej z myslenia.
moja tesciucha tez zostala wdowa z dwojka dzieci w wieku 30 lat. nie jest taka
jak twoja "mama". kurcze Karra chcialabym Ci powiedziec, ze powinnas odstawic
swoja "mame" na boczny tor swojego zycia jednym zdecydowanym cieciem i zaczac
zyc po swojemu. zeby twoj syn nie musial byc swiadkiem jej ciaglych wyrzutow,
niedojrzalosci i niemozliwosci odciecia sie od wszystkich wyimaginowanych (badz
nie) krzywd jakie doznala od ciebie. i zebys zrobila to dla siebie. sciskam w
pasie, jak bedziesz w gdyni to sie umowie z toba na wóde terapeutyczna

[totorotot]

Słuchaj, nie można usprawidliwiać osoby, kóra krzywdzi innych, faktem, że miałaciezką przeszłość. To jest POWÓD, a nie USPRAWIEDLIWIENIE, a to wielka różnica.
Jeśli patrzeć na ciężkie przeżycia, to każdego morderce można usprawidliwić, bo go tatuś lał w przesżłości itd.

doral

[esofik]

doskonale zdaję sobie sprawe, że w większości przypadku tzw blędy
wychowawcze, to tak naprawde wzorce wyniesione z domu rodzinnego

w ten sam sposób możemy potraktowac błędy żywieniowe (np. butla
kaszki lepiącej się od cukru, kiedyś była normą)

czasem jednak dobrze zmierzyć się z demonami dzieciństwa, aby ich
uniknąć wychowując własne dzieci

Wiem, że dzieciństwo mojej matki to koszmar (bida, dycha dzieciaków
i ojciec psychopata), rozumiem dlaczego jest jaka jest

Ale tak jakja nie jestem idealną córką, ona nie jest idealną matką.

Doral

[bernimy]

Nic podobnego w tym, że nasi rodzice wychowali nas najlepiej jak
umieli!!! I nie chodzi mi tu o papierosy (bo dopiero od niedawna
jest taka nagonka), nie chodzi o nie picie alkoholu w ciąży (bo
kiedyś było, że kieliszek nie zaszkodzi dziecku), nie chodzi o nie
karanie biciem (bo kiedyś było, że jeszcze nikt od klapsa nie
umarł)! Chodzi o to, co robili złego wewnętrznie czując jednak, że
robią coś złego a nie o to, o czym nie wiedzieli, nie byli świadomi,
bo żyli w takich czasach!

Pytanie było o błędy wychowawcze, czyli co rodzice zrobili źle, a
mogli inaczej, bo inni ich rówieśnicy żyli w tych samych czasach a
tych błędów nie popełniali!!!

I niczego nie tłumaczy dla mnie fakt, że np. sami byli krzywdzeni!

Niektórzy potrafią przeżyć życie jedynie w przekonaniu jak to sami
byli skrzywdzeni i własnemu dziecku nie chcą tego zaoszczędzić.

Ja do swoich rodziców nie mam żalu, nie wytykam błędów.
Przykłąd z klapsami: widzę, że moja mama wewnętrznie sama przed sobą
ma żal do siebie/danych czasów, że kiedyś było inne chowanie.
My klapsy dostawaliśmy. Ale znowuż Jej wnuki nie są bite i Ona to z
całego serca popiera!

Ale jeśli ktoś oddał dziecko na 4 lata "na wychowanie" do matki, to
serio, ale to nie ma znaczenia jakie to były czasy!!! I to nie
zpowodu trudnych warunków, czy choroby, tylko z powodu kariery!

[totorotot]

> nasi rodzice wychowali nas najlepiej jak potrafili

Hahaha, bo zaraz padnę ze śmiechu. Nie wiesz, co potrafili i jak robili inni rodzice

[semida]

Kochali,kochają i będą kochać do końca swych dni-to wiem,często mi to mowią i ja to czuję.
Wymagali,wymagają i będą wymagać do końca swych dni-jednak wiem że próboją być "twardzi"tylko i wyłącznie dla mojego dobra
Traktują mnie jak dziecko do dziś(mimo że mam męża i dziecko)i za to jestem im wdzięczna...poważnie
Po prostu są cudowni,kochani i nie wyobrażam sobie"lepsiejszych" Rodziców.Mimo że nie zawsze się z Nimi zgadzałam,miałam na Nich nerwy jak stąd do Kosmosu,wyklinałam i mówilam że są źli i niedobrzy(jako nastolatka),to teraz wiem że takich Rodziców ze świecą szukać.Chciałabym być taką matką jaką jest moja Mama,chciałabym żeby moja córka miała takich rodziców jakich miałam ja...niestety chyba tak nie jest i nie będzie

[dragica]

Moi rodzice klocili sie przy mnie i bracie i nie byly to sprzeczki,tylko klotnie
z rzucaniem talerzy,wyzwiskami itd.Jako dziecko mialam nerwice lekowa dzieki
nieudanemu malzenstwu rodzicow.Matka umarla kiedy mialam 12 lat,ojciec na czas
jej choroby byl z nami i z nia...Przez okres dojrzewania mialam zal do ojca-ze
nie byl z nami,potem go zrozumialam i lepiej poznalam i uwazam,ze jest
najlepszym tata na swiecie.

[epistilbit]

O matce pisałam w wątku na emamie. Oprócz tego awantury, bicie się rodziców,
krew którą musiałam zmywać ze ścian, zarzygane mieszkanie. Ojciec miał obsesje
pilnowania, uważał że wychodzenia dwór i zabawa sprawi, że będę małą kurewką, w
związku z czym nie miałam znajomych ani przyjaciół. Oprócz tego dusił pieniądze
na koncie, w 6 klasie podstawówki uznał, że jedne spodnie mają mi starczyć na
cały rok, potrafił mnie w twarz uderzyć jak widział, że zmywam naczynia w tych
spodniach bo przecież ubrudzę, nie miałam też dezodorantu (drogi!), dostałam go
od koleżanki na mikołajki, to mi wyrzucił i mnie zbił pasem bo uznał, że
ukradłam. Jak zaczęłam dorastać to potrafił mnie bić jak wróciłam za późno ze
szkoły bo na pewno daję na prawo i lewo, mimo że mieliśmy łazienkę z wanną, to
do mycia przysługiwała jedna miska wody na osobę (bo za duże rachunki za wodę) i
tak dalej.

[stillgrey]

porazilo mnie to co napisalas, strasznie to przykre
moje dziecinstwo przy tym co opisalas to bajka, nienawidzilam mojego ojca i od
dziecka rozmyslalam o tym jak sprawic zeby zniknal z naszego zycia (wyobrazcie
sobie mala dziewczynke myslaca przed snem o tym jak otruc ojca muchomorami:/),
ale dziecinstwo mimo wszystko wspominam super.

[totorotot]

Jak by to Doral napisała- Twój tata sie starał jak umiał i powinnas mu byc wdzieczna

[mathiola]

Pokładali we mnie nadzieje.... Największe spośród trójki swoich dzieci.
I wychowali chorą od ambicji bycia najlepszą istotę, która w pewnym momencie
życia dowiedziała się, że to nie jest możliwe, by być najlepszą w każdej
dziedzinie życia.

[pszczolaasia]

moi sie zarli jak dzikie konie. nieustajaco o wszytsko. przyzekalam sobie ze
taka nie bede. niestety ta ceche wzielam ze soba w posagu slubnym. na szczescie
mam baaardzo opanowanego meza. i widze niestety ze moja corka to bedzie taka
sama furiatka jak mamusia

[karolciaa23]

po śmierci taty(8lat), musiałam patrzeć na pijaństwo matki i ojczyma, przez 10
lat to ja wychowywałam rodzeństwo, nigdy ze mną nie rozmawiała, i to zawsze ja
byłam wszystkiemu winna, dużo by tu pisać ogólnie to moja "matka" nigdy nie
powinna mieć dzieci

[wzosia]

Moje dzieciństwo to pomyłka wychowawcza. Aż dziwię sie że tak dobrze
skończyłam. Odkryłam,że mam giga silną psychikę. A w domu coż. Dużo
starszy brat w fazie buntu - na nim i wyciąganiu go z problemów
skupiała sie matka. Ojciec chory "od zawsze"- niestety nie pomagał
sobie papierochami i alkoholem (alkohol do czasu - później i na
niego był zbyt chory). Nauczyłam się być niewidzialna = nie podpadać
w domu, w szkole być super aby rodzice nie musieli bywać nawet na
wywiadówkach (wyciągałam od wychowawczyni pismo, ze nie muszą być),
nie żądać żadnych pieniędzy etc. Dzięki temu przez 60-70% czasu
miałam święty spokój.
Ale świadectwa z czerwonym paskiem były powodem niepokoju u mnie w
rodzinie. Bo niewiadomo co ze mną zrobić. Liceum ogólnokształcące
wywalczyłam sobie sama. Według rodziny powinnam pójść do technikum
bo liceum nic nie daje. Na szczęście nie mieli tyle czasu i chęci
aby składać za mnie papiery. A studia były totalnym marnotrastwem
czasu i pieniędzy. Na szczęście mieszkam w Warszawie i nie musiałam
wyjeżdżać na studia. Najlepsze jest to, że studia były dzienne,
dostawałam stypendium socjalne i naukowe a od 2 roku miałam pracę.
Więc tylko marnowałam czas. Wiem, ze matka jest dumna ze mnie ale
nigdy tego nie usłyszałam. Usłyszałam od innych osób, którym matka
się chwaliła córką. Rozmowy prowadziłyśmy i prowadzimy tylko na
tematy ogólnodomowe (zakupy drobne, sprzątanie itp). Zawsze byłam
gorsza w szkole, zwłaszcza w liceum. Ale jak pisałam charakter mam
megaodporny.
Nie wszytsko jednak dało się naprawić. Kłopoty zdrowotne wynikające
z zaniedbań ciągną się do tej pory. Z dentystą sobie radzę,
alergolog pierwszy raz w wieku 20 lat, dermatolog podobnie. Czeka
mnie jeszcze operacja kolana (artroskopia odłamków w stawie
kolanowym). Niestety leczenia hormonem wzrostu nikt mi już nie
zrobi, a zostałam w dzieciństwie zakwalifikowana.

Teraz walczę, żeby moje dzieci nie musiały w przyszłości pisać
takich tekstów.

[totorotot]

> Teraz walczę, żeby moje dzieci nie musiały w przyszłości pisać
> takich tekstów.

[zefirekk]

moi rodzice mieli różne fazy, ale przeszło im jak moja siostra zginęła w wypadku
( ja miałam wtedy 10 lat). Wtedy całe życie im się przewartościowało i nie mogę
im nic a nic zarzucić. Mój mąż im za to zarzuca, że mnie rozpieszczają cały czas

Chłop też chce się wypowiedzieć i mówi, że jego rodzice to jest jeden wielki
błąd i nie powinni mieć w ogóle dzieci.

[pola.cocci]

Ja mam b. dobrych rodzicow i nie moge na nich narzekac. Tylko czasem
zastanawiam sie jak to sie stalo, ze nie potrafie byc asertywna w
zadnej dziedzinie mojego zycia, brak mi pewnosci siebie, nie
potrafie szczerze rozmawiac nawet z wlasnym mezem. Nigdy nie chce
nikogo zranic, obrazic, zawsze chce byc "poprawna" i porzadna....
Mam problemy z podejmowaniem decyzji.
Zastanawiam sie czy to wynik wychowania i wlasnie bledow
wychowawczych moich rodzicow??? I jak oszczedzic tego moim
dzieciom???
Dodam, ze moja starsza siostra taka nie jest.

[teqilaa]

ech, temat rzeka, za długo musiałabym pisac, tak w skrócie ...
ojciec alkoholik i furiat, rodzice rozwiedli sie jak miałam dwa
lata, wspólny język zlapaliśmy dopiero jak juz byłam dorosła i
męzata. Matka drugi raz wyszła za maz równiez za alkoholika i
furiata. Matka ... hmm słaba psychicznie, słaby charakter, typ osoby
co to mysli sobie że jak zamknie oczy to jej nie bedzie widać!
generalnie to przeczekac problemy a reszta sie nie liczy. Jak ojczym
szalal po pijaku ona potrafiła pojsc spac jakby nigdy nic a my
(dzieciaki) sraliśmy po gaciach ze strachu w kącie. Zero
przytulania, zero otuchy że bedzie dobrze, zero uczuc. Wiem że nie
wynikało to z jej chamskeigo egoizmu tylko z mega mega wielkiej
słabosci chatrakteru. Zawsze ze wszystkim musiałam roadzić sama,
sama podejmowac decyzje, zero wsparcia, rady czy tez nawet
pokierowania...Teraz mam wrazenie że to ja jestem jej matką, wiem że
beze mnie czuje sie niepewnie, wiem że oczekuje na każdym kroku
mojego wsparcia jak małe dziecko. Zarzut? słabosc która spierdoliła
życie jej, mojemu bratu (choroba psychiczna) mnie i mojej siostrze.
Choc siostra i ja niezle sobie z tym wszystkim poradziłysmy ale i
tak każda z nas to na pewno niezły material dla psychoanalityka ..

[adkam77]

Moi rodzice są dobrymi rodzicami. Właściwie nie mam nic im do
zarzucenia. Na pewno jakieś błędy popełniali ale nie zaważyły jakoś
na moim życiu. Za niektóre sprawy mam do nich żal ale to są sytuacje
z dorosłego życia. Ale co innego mnie uderzyło w tym wątku, jak dużo
z was miało cięzkie dzieciństwo, wydaję się ze to margines ludzi ma
takie przezycia a tu wychodzi inaczej. Tylko kilka z nas napisało,
że ma dobrych rodziców. Jest to straszne i mam nadzieję, że my
jesteśmy lub będziemy lepszymi rodzicami. Ja przynajmniej chciałabym
byc takim jak moi albo lepszym rodzicem.

[grave_digger]

patrząc z perspektywy czasu tych lat co przeżyłam, po wszystkich fazach buntu,
jako już matka i córka, która zluzowała - widzę jeden główny zarzut: trzymanie
pod kloszem.

moja mama ma silny charakter, silniejszy ode mnie. ulepiła sobie mnie jak glinę.
jak czegoś nie kontroluje to jej się świat wali. jak nie spełniam jej
niespełnionych ambicji to również.

w domu miałam wszystko czego mogła jedynaczka zapragnąć. pieniędzy nigdy nie
było za mało. ale dbano o mnie przesadnie. wychował mnie fajny ojczym. mam
bardzo dobre o nim wspomnienia.

ojca poznałam jak miałam lat 15. moja mam popełniła z nim mezalians, jak
niektórzy mówili. jak trafił do więzienia to się w końcu z nim rozwiodła. ojciec
jest dość niedojrzały... no dobra, bardzo. ma wielkie serce. i robi tysiąc
machloi i sra kasą. ale 1,5 roku temu zerwałam z nim kontakt, bo miałam dość
pewnych zachowań wobec mnie - takich jak ciągłe obrażanie się na mnie, bo nie
powiedziałam "dziękuję" w odpowiednim momencie, wyłączanie tel, gdy do niego
dzwoniłam, nie odzywanie się do mnie miesiącami, bo się obraził... co chwilę coś
było. powiedziałam dość. ja tego nie muszę znosić. tak do mnie nawet moje
koleżanki się nie zachowują. a tu ojciec jak dziecko. ma swoją rodzinę, niech
ich dręczy

niedaleko pada jabłko od jabłoni, bo sama wybrałam dzieciom ojca dzieciaka. no
cóż. żebym tylko ja nadopiekuńcza nie była

[jkk74]

dużo... a może raczej duże...
moja mama zawsze była pedantką... nie mogłam wyjść do szkoły jeśli nie miałam w
pokoju idealnego porządku, nieważne że się spóźniłam, porządek miał być i już...
miałam młodszego brata... uczył się raczej kiepsko, leniuszek z niego był...
przez lata to na nim skupiała się uwaga rodziców, potem długo to ja pisałam mu
wypracowania itp... ze swoimi szkolnymi kłopotami musiałam sobie radzić sama...
nigdy nie było rozmów o dorastaniu, miesiączkowaniu, rosnących piersiach...
szybko dojrzałam... zaczęłam miesiączkować mając 10 lat... piersi urosły na
tyle, że były widoczne, ledwie dwa lata później... jako pierwszej w klasie...
od mniej więcej 14 roku życia słyszałam epitety odnośnie tego, ze jestem
gruba... byłam ciężarną słonicą, hipopotamem, krową, świnią... nosiłam rozmiar
38 przy wzroście 162 (szybko doszłam do tego wzrostu i tak już zostało)...
mama brak swojego wyższego wykształcenia, to że nie pracowała przenosiła na
mnie... miałam spełnić jej marzenia i udawać że spełniam swoje...
gdy dowiedziała się o drugiej ciąży... tak przyznaję, totalna wpadka, córa miała
5 mcy jak zaskoczyłam... usłyszałam wtedy że chyba nie zmierzam urodzić i czy ma
mi kasę na "pozbycie się problemu" pożyczyć...
ciągle kuje mnie takimi pięknymi złotymi szpileczkami... o ile rozmiecie o czym
mówię... niby nic nie mówi takiego a ja i tak czuje się jak śmieć...
nadal jest tego dużo... a ja nie umiem się uwolnić od tego...
ostatnia szpila... odnośnie mojego ew rozejścia się z mężem... usłyszałam, że
jeśli chcę odejść to proszę bardzo, droga wolna... to ja mam się wyprowadzić i
usunąć z życia mojego męża i dzieci i najlepiej zapomnieć i się nie zjawiać... a
jak nie to zrobią ze mnie kurwę, pijaczkę, wariatkę...
mój mąż wie że ma ich po swojej stronie i czuje siłę...
ech mogłabym długo pisać

jkk74 straszne:(

[iskierka40]

bądż dzielna...

[princy-mincy]

Moja mama to najkochansza osoba na swiecie. Kiedys myslalam, ze
wszystkie matki sa takie i nie potrafilam docenic jako male dziecko,
bo to bylo dla mnie oczywiste, zrozumialam to, jak bylam troche
starsza.
Patrzac z perspektywy, jedynym bledem byla nadmierna poblazliwosc i
chec zaspokojenia wszystkich naszych zachcianek. No ale to i tak
pikus, w porownaniu do historii tutaj opisanych, wynikalo to z
milosci, nie zas ze zlych checi.

[teqilaa]

tak czytam czytam i wdzie że syndrom toksycznej matki to najczestszy
problem. Moja przyjaciółka sie z tym zmaga, chodzi na terapie.
Przerażające jest to jak bardzo, podswiadomie, przenosi się
dokładnie takie same zachowania na dzieci i męzów. Terapia pokazała
jej że używa bardzo podobnych mechanizmów wobec swojej rodziny
pomimo iz zawsze mówiła że nigdy nie bedzie postepowac jak matka.
Dziewczyny tak naprawde to każda z nas nadaje sie na "leżanke".

[alajna2]

Strasznie smutny ten wątek...
Tak sobie poczytałam i mam łzy w oczach, że niektórym z Was rodzice
piekło zgotowali za życia...
A moich to niedoceniałam!

[demarta]

moi rodzice i ci biologiczni i ci przyszywani to kupa różnych cech,
ceszek, niedociągnięć, paranoi, patologii i co tylko. poza
krzywdami, które dzisiaj uważam za ich produkcję własną na
materiale, którym byłam ja - nie z własnej woli - mnie o zdanie nikt
nie pytał, tylko robił co chciał - nie dostrzegam pozytywów wartych
zapamiętania. i nie nazwałabym tego ich błędami, bardziej jestem za
badaniami psychologicznymi w celu dopuszczenia ludzi do roli
rodziców, a raczej zbaraniającymi im stania się rodzicami małych,
bezbronnych, zbyt wiele wymagających istot niż mogliby im
zaoferować. z jednej strony żałuję, że nie miałam autorytetów jako
dziecko... ale z drugiej strony stałam się bardziej wyczulona na
ludzi spoza domu, to tam, często wśród obcych, mało mi znanych ludzi
poznałam co to dobro, bezinteresowność, prawdziwa troska i pomocna
dłoń... dzisiaj dzięki nim jestem bogatsza od moich byłych - na
szczęście! domowników o te doświadczenia i bardzo mnie to cieszy,
staram się o tym nie zapominać i wciąż walczyć z przyzwyczajeniami,
reakcjami, zachowaniami z tych dawnych, złych czasów... kiedyś
zapomnę o nich na zawsze!

[verdana]

Blagam, nie usprawiedliwiajcie sadystow i ludzi bez serca zadaniami
typu "wtedy nie bylo wiadomo o wychowaniu tyle co dziś".
G... prawda. Byly oczywiscie troche inne zalecenia dotyczace
żywienia, moze troche inne dotyczace snu (i za 10 lat znowu beda
inne), ale poza tym - nic się nie zmienilo. Podklreslano, ze dzieci
trzeba kochac, sluchac, nie bic. Kiedyż to zyl Korczak? Ponad 70 lat
temu... Moja znajoma dwadzescia lat temu lala czterolatka pasem. jej
przyjaciele uwazali, ze oszalala i ograniczyli z nia kontakty...
Pic w ciąży nie wolno było od lat. Palic w ciąży - moja matka palila
pół wieku temu, majac koszmarne wyrzuty sumienia i kryjąc to przed
lekarzem.
Ja sama jestem w wieku wiekszosci waszych matek. I naprawde, bycie
wyrodnym rodzicem nalezy zapisać na indywidualne konto kazdego z
nich.

[triss_merigold6]

Pozwolisz, że się podpiszę?
Poprzednie i jeszcze poprzednie pokolenie rodziców znakomicie
wiedziało jakie zachowania zaliczają się do kategorii "znęcanie się
nad dzieckiem". Nic nie usprawiedliwia alkoholików, sadystów czy
socjopatów - nie powinni nigdy mieć dzieci.
I niech Doral nie bredzi, że toksyczni "rodzice wychowywali jak
umieli". Otóż należy przyjąć do wiadomości, że nie wychowywali,
dzieci im przeszkadzały albo były obiektem do wyżywania się i
kompensowania własnych totalnych porażek życiowych. Tak, są ludzie,
którzy nienawidzą własnego potomstwa i celowo, świadomie, krzywdzą.
Wali mnie czy krzywdzą z powodu niedowładu umysłowego, nałogów,
ciężkich doświadczeń czy z jakiegokolwiek innego, bo skutek jest ten
sam.
Jesli matka dzieciom jest na tyle słaba i głupia, że nie potrafi
pozbyć się alkoholika czy przemocowca to jej wina wobec dzieci i nie
ma jej czego wybaczać.

[elan-o100]

po tym co czytam, to błedy moich rodziców, czyli głownie brak
czułości, przytulania , to drobnostki.
a wracajac do dzieci z naszego pokolenia, to beda sie skarzyc, ze
mama/tata nie miali dla nich czasu bo na forum siedzieli

[ciocia_luta]

> I niech Doral nie bredzi, że toksyczni "rodzice wychowywali jak
> umieli". Otóż należy przyjąć do wiadomości, że nie wychowywali,
> dzieci im przeszkadzały albo były obiektem do wyżywania się i
> kompensowania własnych totalnych porażek życiowych. Tak, są ludzie,
> którzy nienawidzą własnego potomstwa i celowo, świadomie, krzywdzą.
> Wali mnie czy krzywdzą z powodu niedowładu umysłowego, nałogów,
> ciężkich doświadczeń czy z jakiegokolwiek innego, bo skutek jest ten
> sam.
> Jesli matka dzieciom jest na tyle słaba i głupia, że nie potrafi
> pozbyć się alkoholika czy przemocowca to jej wina wobec dzieci i nie
> ma jej czego wybaczać.

Dokładnie tak Triss!
Sadystycznych idiotów trzeba nazywać po imieniu i piętnować, a nie głupio
usprawiedliwiać.

podpisuję się!

[bernimy]

"Sadystycznych idiotów trzeba nazywać po imieniu i piętnować, a nie
głupio usprawiedliwiać."

Dokładnie!!!

[aandzia43]

> I niech Doral nie bredzi, że toksyczni "rodzice wychowywali jak
> umieli". Otóż należy przyjąć do wiadomości, że nie wychowywali,
> dzieci im przeszkadzały albo były obiektem do wyżywania się i
> kompensowania własnych totalnych porażek życiowych. Tak, są ludzie,
> którzy nienawidzą własnego potomstwa i celowo, świadomie, krzywdzą.

Podpisuję się. Im dłużej żyję, tym bardziej przekonuję się, że po pierwsze:
ludzie płodzą dzieci zazwyczaj z bardzo niskich i egostycznych pobudek; po
drguie (wynikające z pierwszego): sa ludzie, którzy NIE POWINNI mieć dzieci.
I tak a propos wątku z ematki o bezdzietnych z wyboru: bardzo szanuję wielu
bezdzietnych z wyboru. Nie płodzą, bo wiedzą, że byliby kiepscy w roli rodzica.
Bo pamiętają, jak dużo dziecko potrzebuje, a jak mało zazwyczaj dostaje. I
czują, ze sami mogliby zgotować swojemu dizecku podobny los.

[aandzia43]

Tak, jak Verdana, jestem z pokolenia waszych matek. Potwierdzam to, co napisała.
O szkodliwości palenia i picia w ciązy wiedziałam doskonale zanim w nią zaszłam
ponad dwadzieścia lat temu. Na klapsy przyzwolenie było, ale na tłuczenie i
wyzywanie już nie.
W ostatnich latach wzrosło co prawda wyczulenie na przejawy złego (czy
niewłaściwego) traktowania dzieci. Wzrosła wrażliwość, ludzie nie certolą się,
tylko interweniują, częściej sami zastanawiają się nad swoim postępowaniem. Ale
kardynalne zasady traktowania dizeci nie zmieniły się za bardzo w ciągu
ostatnich kilkudziesięciu lat. Jka było wcześniej nei wiem, bo mnie jeszcze na
świecie nei było Sposób traktowania potomstwa to nie kwestia pokolenia, tylko
poszczególnych rodzin. Kolezanki z jednej klasy czy sąsiadki z podwórka odnosiły
się do swoich dizeci kompletnie różnie. Kody postępowania najtrwalej trzymają
się w przekazie pionowym. Ponieważ szczęsliwie człowiek to czasem istota
rozumna, moralna i obdarzona silną wola, wielu osobom udaje się przerywać
łańcuch zła. Chwała im za to. Są światełkeim w wiecznym tunelu.
Wiem, że są czasy i okoliczności nie sprzyjające hodowaniu w sobie dobra. Mówi
się np., ze osoby, które przeżyły traumę wojny często miały kłopoty z
odnalezieniem się w rolach życiowych, w bliskich kontaktach z ludźmi. Ale w
ostatecznym rozrachunku pozostają po nas czyny, nie potencjały czy intencje. I
po czynach inni nas sądzą.

[teqilaa]

pytanie z innej strony, dziewczyny czy potraficie o tym mówic? tzn
bez wstydu za "nich". Mówic w sensie w realu, jesli wypłynie temat
np ojca alkoholika. Zamiast "chowac" sie ze wstydu, bez kompleksów
mówic wprost o tym. Mi troche czasu to zajeło . Zawsze miałam
poczucie wstydu jak to bym ja sie upijała i robiła burdy. wiem że to
irracjonalne ale tez wiem że tak własnie to postrzegaja dzieci a
potem tez jako dorosłe osoby.

[karra-mia]

nie, nie potrafię mówić o tym, jak mnie traktowała, jak się do mnie
zwracała, jak okzywała mi "miłośc", co u niej oznacza "dobre
wychowanie" i jak się karze "niegrzeczne" dziecko i wiele innych

szczerze powiem, ze dopiero tu na forum stanełam z tym oko w oko,
potrafiłam się do tego przyznać, że miałam tak, a nie powinnam tak
mieć. Potrafiłam się przyznac, ze wisi nade mną to wszystko, że
duszę to w sobie, ale cierpią przez to najbliższi. Nazwałam rzecz po
imieniu i trochę mi lżej. A w realu to się jeszcze muszę z tym
zetknąć, ale pomału do celu...

[teqilaa]

to proces, wiem to doskonale, wiele osób nie jest w stanie sama
sobie z tym poradzic. Mi sie udało ale to dlatego że mam szczeście
posiadac prawdziwych przyjaciół, od nich sie zaczelo a potem coraz
łatwiej mi było "przetrawiac" ten temat w rozmowach nawet z obcymi
ludźmi. Inna sprawa że poczucie własnej wartości ma tu kluczowe
znaczenie ...

[marina0706]

o to chodzi, poczucie własnej wartosci to podstawa bo potem są
własnie choroby typu nerwice itp jak stajemy się dorośli. Moi
rodzice moze patologią straszną nie byli ale pochodzę z
wielodzietnej rodziny i tez wielu rzeczy rodzice nie dopilnowali co
rzutuje na to co teraz jest, jest mi z tego powodu przykro. tez mnie
wkurzyła gadka Doral, bo widziałam jak w tych samych tematach
radzili sobie rodzice moich kolegow i kolezanek. czy ktos ich tego
uczyl? myslę ze dbanie o własne dziecko, jego zdrowie to są
fundamentalne zadania rodzicow i nie mają za wiele wspolnego z
trendami. nic nie usprawiedliwa zaniedbywania dziecka a juz
kompletnie nic bicia, ponizania!

[esofik]

jeszcze nie
u mnie w domu nie było przemocy fizycznej, raczej nieświadome
ograniczenie i tłamszenie psychiki. To zrozumiałam dopiero niedawno,
kiedy w końcu się usamodzielniłam (nie tylko finansowo)

To ja

[aga9001]

może też odejdę Bo w moim watku - tak mało osob powiedziało , że
mnie lubi Moja miłośc własna podupadła

Cholera to nie tu mialo byc :)

[aga9001]

[arallia]

Jeden.
U obojga.
Rozwiedzionych.
Nastawianie dziecka (mnie - od sześciolatki aż do trzydziestolatki )
przeciw sobie.

Żadnego z nich nie zamierzam bronić ani usprawiedliwiać.

Mam tylko nadzieję, że moje dziecko nie odpowie za 25 lat na taki
wątek, bo nie będzie go to tyczyło