Sfrustrowane panie domu - czytałyście?

[bswm]

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,6876915,Sfrustrowane_panie_domu.html

[mathiola]

Czytałam w papierowej...
Pozakreślałam pewne akapity i chcę, żeby mąż to przeczytał.
Bo boję się, że ja mu nie najlepiej to tłumaczę.

[slimakpokazrogi]

kurde, no to ja sfrustrowana nie jestem ale do tego trzeba się
ciut opierdalać. na razie nie pracuję, ale trzymam się
dzielnie - nie gotuję obiadów dla męża, nie piekę wędlin ani ciast i
uprawiam seks

[bswm]

A ja pracuję i nie gotuję ani nie piekę, nie mamy dzieci, myślę, że gdybym
pracowała i zajmowała się domem, byłabym sfrustrowana jak cholera.

[slimakpokazrogi]

bswm, ale Ty inna kategoria jesteś, jak nie masz dzieci życie się
wtedy nieco różni...

[gacusia1]

Ja nawet nie zamierzam mojemu do czytania dawac,bo tylko zapyta "Co
to,kurwa jest za babskie czytadlo?" i pieprznie w kat.
A moja frustracja siegnie zenitu .-P i tak sobie ostatnio
myslalam,ze chce to trzecie dziecko ale tylko wtedy,gdy bylabym
samotna matka z trojka dzieci i dwoma kotami .-D Nie musialabym
tracic nerwow i wpadac w coraz to glebsza depresje budzac sie
dwudziesty raz do dzieciaka w nocy i patrzac,jak stary tylko
poduszke na uszy naciaga bo przeciez do pracy rano musi wstac
A ja? Ja przeciez tylko w domu siedze. Fuck! A perspektywa
powrotu do pracy mnie powala na lopaty.

[ez-aw]

Musze dać mężowi do przeczytania.
Ja na co dzień sfrustrowana nie jestem. Ale bywają takie dni. Niech przeczyta,
może lepiej zrozumie.

[mathiola]

widzisz gacusia... to nie zawsze tak musi być, że baba sfrustrowana, bo mąż nie
pomaga.
Mój mi pomaga przy dzieciach bardzo. Aż za bardzo, zważywszy, że to on tyra... I
daje mi wolną rękę z wyjściami, kiedy czuję potrzebę... i kiedy tylko jest,
odciąża mnie jak może.... A z drugiej strony mam - a bardziej miałam - na głowie
i barkach tyle, że dorosły chłop by nie udźwignął. Do tego myśl, że to co robię
mnie gubi, znikam, nie ma mnie coraz bardziej i bardziej, istnieję jako matka i
żona, a nie ma mnie jako mnie, nie ma mojej kariery, nie ma moich perspektyw,
nie ma moich zwycięstw i moich planów, nie ma tego wszystkiego, co było, zanim
wpadłam po uszy w macierzyństwo.... Z drugiej strony nie umiem oddać pałeczki
wychowywania innej osobie, sama chcę ogarniać cały świat, sama chcę robić
wszystko, co dotyczy mojego domu i moich dzieci, sama chcę podejmować decyzje i
je realizować, sama, wszystko sama i oczywiście najlepiej jak się da, bo po
łebkach nie lubię i nie umiem.......
I tak oto zaliczyłam płakanie na garem zupy, walenie drzwiami, szarpanie dzieci,
wrzaski i krzyki, myśli o ucieczce a najlepiej samobójstwie... i w końcu
leczenie depresji i nerwicy. I po raz pierwszy otwarcie o tym napisałam, bo po
przeczytaniu tego artykułu widzę, że to nie moja słabość (a słabości nie
lubięęęęęę) tylko.... hmmm... no właśnie - co? Choroba cywilizacyjna wynikająca
z odwrócenia ról społecznych? Nie wiem. Wiem, że niemal pod każdym akapitem
mogłabym się podpisać.

[triss_merigold6]

A ja pracuję zawodowo i mam dziecko głównie samodzielnie. I mogę się
podpisać pod tekstem z zaznaczeniem, że dotyczy mojego życia kiedy
pracowałam po urodzeniu dziecka mniej, bo weekendowo i w domu.
Myślałam, że szajby dostanę. Teraz zlewam i mówię, żeby otoczenie
zachowało swoje cenne uwagi dla siebie. Na tatusia dziecka i
aktualnego - jak tylko są - obowiązki dziecięce zwalam bezpardonowo.
Nie prasuję. Nie piekę ciast. Nie jeżdżę do chłopa po ekokarmę.
Sprzątanie ograniczam przeważnie do kuchni i zgarnięcia nogą zabawek
na kupę. Zaoszczędzony czas poświęcam w weekend na drzemkę.

Triss

[mathiola]

Ja nie piekę ciast, nie sprzątam, póki nie śmierdzi, cenne uwagi otoczenia
staram się zlewać (różnie to bywa), nie prasuję, dużo czytam, robię coś dla
siebie, dużo wybywam z domu, kiedy mi śruba puszcza... a jednak... mam 3 dzieci,
z czego bliźniaki, nie planowałam, nie chciałam, wiadomo, że kocham, ale łeb mi
puchnie... do niedawna pracowałam w domu, czasem jeszcze coś skrobnę z doskoku,
ale to nie to samo, co wyjść codziennie na kilka godzin i zająć się tylko
pracą... z drugiej strony wiem, że to nie lekarstwo, bo pracowałam jako matka
jedynaka i byłam wtedy wtedy sfrustrowaną pracującą matką...
Każdy model życia może doprowadzić do frustracji. Pracująca, niepracująca... Z
dziećmi jest po prostu czasem trudno.
Ja tylko odliczam dni, bo im starsze tym łatwiej, wiem, że kiedyś to minie, na
razie muszę przetrwać. Generalnie czuję się z nimi dobrze w domu (teraz już - po
terapii dużo więcej rozumiem, kontroluję się....)
No łbów im nie pourywam, są, to trzeba je wychować (jak najlepiej oczywiście),
ale jak one już odrosną, jak pójdę w tango...... przysięgam.....

[triss_merigold6]

Qrczę nawet wolę sobie nie wyobrażać trójki dzieci w tym bliźniaków.
Powiem tak - nigdy więcej pracy zawodowej wykonywanej w domu. Dom
mnie rozprasza a otoczenie nie widzi wtedy pracy tylko
owo "siedzenie w domu".
Niekiedy jestem sfrustrowaną pracującą matką jedynaka. Najczęściej
wtedy kiedy odbieram dziecko po południu z przedszkola już w drodze
widzę, że jest jakiś niewyraźny i rozwija się niewiadomoco.

[morepig]

dobry artykul, fajnei napisany. mnei juz to minelo, chyba mialam
ukryta depresje a moze po prostu nikt jej nie zauwazyl, pani
psycholog mi tak powiedziala 2 lata temu...
przeszlo

[gonia28b]

a ja nie muszę dawać czegoś takiego mojemu mężowi do przeczytania...
mój mąż doskonale rozumie (i między innymi dlatego ze mną jest), że
kobieta z klasą posiada nieco szersze horyzonty, aniżeli dobrze
upieczony schaboszczak, zupka z jarzynek z targu dla dziecka, czy
też okno, które jest tak czyste, że właściwie go nie widać.
nie chodzi tu w sensie dosłownym czy kobieta znajduje czas i siłę na
spotkania z kumpelami, na kosmetyczkę i na seks z mężem, a i nie
chodzi też o to, że należy mieć trochę bałaganu w domu i jeść co
popadnie wedle zasady "przecież się nie otrujemy"
tu chodzi o rodzaj, gatunek życiowych ludzkich potrzeb...

[mathiola]

oczywiście że rozumie (dlatego ze mną jest) ale tak czytelny tekst jednak
rozjaśnia mózgownicę na wypadek kolejnych ewentualnych fochów o bzdury.

[gonia28b]

wiesz, czytałam trochę powyżej o tych niby różnorakich "modelach
życia", które mogą być frustrować.
a ja myślę, że to też nie chodzi o żaden konkretny model życia -
ważne jest, żeby się z meżczyzną swojego życia umieć dopasować.
on musi sobie zdawać sprawę z tego, że to również jego mieszkanie i
powinien dbać (na tyle na ile jest w stanie) w podobnym stopniu, co
jego żona, ale też wiadomo, że na domu i na dzieciach świat się nie
kończy...
generalnie każdy żyje sobie tak jak mu pasuje - jedni
się "specjalizują" w dopieszczaniu mieszkanka a inni wolą inne
ekstremalne zawody
nie ma więc jednej uniwersalnej recepty na dobre życie...

a z mojego własnego doświadczenia jak jest?
no cóż... jeszcze kilka miesięcy temu mieliśmy gorąco, ponieważ
nagle zostaliśmy bez możliwości zarobkowania na życie - ja nie
pracowałam, bo szukałam takiej pracy jaka mi się będzie podobać, a
mąż zarabiał na tyle dobrze, że spokojnie utrzymywaliśmy się z jego
comiesięcznych dochodów. Ale się skończyło. Nagle okazało się, że
oboje jesteśmy bez pracy.
Teraz oboje pracujemy. Nie jest nam łatwo, bo ja pracuję w
hipermarkecie, więc tego czasu dla siebie mamy naprawdę niewiele,
bywa i tak, że przez klika dni pod rząd po prostu się mijamy -
widzimy się tylko w łóżku, śpiąc. Ale ten czas wspólny jaki nam
pozostaje tym bardziej staramy się efektywnie wykorzystać...

[emigrantka34]

Czytalam w papierowej ale ostatnio mam jakies takie dziwne wrazenie, ze
nic nie jest mnie w stanie zaskoczyc (w sensie zdenerwowac). Starzeje
sie albo mam depresje (albo jedno i drugie .