Przećwiczyłam śmierć

[jedwab1]

Przeczytałam ten wyjątkowy wywiad jednym tchem ... wstrząsająca historia życia
H.Müller ,bardzo mnie poruszyła .
Jak zawsze w takich razach nie potrafię pojąć tej monstrualnej podłości
tkwiącej w ludziach ...

[rastarastamta]

człowiek potrafi być taki silny....... niewyobrażalne

[hermina5]

Oby jak najwiecej takich wywiadów

[jedwab1]

Tak podpisuję się pod tym życzeniem ...oby więcej wywiadów z ludźmi ,którzy
naprawdę mają coś do powiedzenia .

[regera]

A ja szczerze mówiąc czytając wywiad już w czerwcu miałam poważne podejrzenia wobec autentyczności wywiadu i jego "trochę" zbyt "przypadkowej" zbieżności z książką autorki "Król kłania się i zabija", polskie wydanie - Wydawnictwo Czarne, 2005.
Odpowiedzi na pytania Pani Angeliki to cytaty niemalże żywcem wyjęte z tej książki, strony: 14,28,30,35,52,68,70,88,90,91,97,98,108,118,126,130,152.

Mistrzostwo Herty Mueller nie podlega żadnej wątpliwości. Zastanawiam się tylko czy pani Angelika rozmawiała z pisarką osobiście. Jeśli tak - jest to coś, czego można z pewnością pozazdrościć. Ale wtedy dziwi mnie tak identyczny dobór słów pisarki w życiu prywatnym jak w książkach.

[sedaluk]

Rumuni nie wypedzali Niemcow-oni tylko za swoj udzial w wojnie
wydali ich Ruskim do niewolniczej pracy, potem wyrabowali a na
koncu szantazowali przy wyjezdzie.Rumuni jako tako nigdy przedtem
nie mieli z Saksami z Siedmiogrodu i Szwabami z Banatu konfliktow.
Raczej tylko z Wegrami, ktorzy w koncu tez zapoczatkowali upadek
Condukadora.Rumuni zdradzili, sprzedali i wyrabowali Niemcow, bo taka
juz byla ta balkanska mentalnosc.
Czy ktos naprawde wie , ile kobiet w Polsce mialo aborcje? Przy tej
kulturze?To jest cecha wielkich ludzi, ze pisza o doswiadczeniach
zyciowych bez zaklaman.

...śmierć na niby ?!

[mau_pa]

Uwielbiam czytać, więc wczoraj od razu rzuciłem się na "Dziś
wolałabym..." Noblistki. Tłumaczka tej książki powiada, że
powieść nią wstrząsnęła... Może jako kobietą? Bo mnie rozśmieszyła.
Np. analiza udręk bohaterki z powodu hipotetycznej pozostałości
śliny kapitana Securitate na jej dłoni, którą ten przy powitaniu
ucałował... Podobnie udręk samej Noblistki, która po skończeniu
studiów przymusowo (sic!) musiała podjąć pracę w fabryce (jako
tłumaczka). Otóż takie udręki powszechnie obowiązywały
wszystkich i u nas, a zwały się "nakazami pracy" (po studiach) i
niektórzy za nich wzdychali jeszcze w wolnej Polsce, gdy nie mogli
znaleźć pracy
Ale, to dopiero początek jej udręk. Pierwszą książkę, którą
wydała w Rumunii ocenzurowano (sic!) :)) To jakiś żart?!
A gdy ją w rozszerzonej - krytycznej dla reżimu Ceausescu
wersji wydała w RFN w latach 80. - szykanowano biedaczkę tak, że
musiała (oficjalnie) wyemigrować do ojczyzny swojego ojca, SS-mana
.
Przypomnieć więc warto, co spotkało największy nasz talent
literacki po wojnie - Marka Hłasko - gdy bąknął coś w wywiadzie dla
zachodzniej prasy nt. niespełnionych marzeń polskiego robotnika
. Umarł na wygnaniu - bez prawa powrotu do kraju.
Natomiast przyszła Noblistka po opluciu Ceausescu wraca do Rumuni,
jakby nigdy nic, ale... zaczyna być szykanowana. Naprawdę?!
Otóż reżim Ceausescu był tak obrzydliwy, że zarówno za
Gierka, jak i Jaruzelskiego na Ceausescu prywatnie pluli nawet
działacze PZPR... Dlatego Ceausescu tak skończył... Gdy z opisów
Noblistki można by sądzić, że był on nieporównanie łagodniejszy niż
np. nas... Może stąd się biorą owe "namioki", na które się skarży,
że miała być współpracowniczką "securitate".
Tak czy owak, na mnie stwarza wrażenie pisarki, która świadomie
próbuje epatować naiwnego czytelnika z Zachodu swymi rzekomo
tragicznymi przeżyciami. Typu - ślad śliny na dłoni po pocałowaniu
jej w rękę przez oficera śledczego... Na co szlag mnie trafia, bo
dobrze pamiętam, że tacy oficerowie w czasach najpodlejszych u nas
wyrywali paznokcie patriotom. Takim, jak gen. Fieldorf - Nil za
czasów Różańskiego i prokurator Wolińskiej...
Wg mnie, znacznie lepiej i prawdziwiej opisują te okrutne
czasy w tzw. krajach socjalistycznych tacy pisarze jak Adam Bodor
czy Ismail Kadare ("Pałac snów", "Następca"). Przy nich
proza Noblistki na ten temat to ersatz. Notabene - ciekawe jest i
to, że w Polsce nie powstała dotąd dobra książka na ten temat.
Czyżby chodziło o "poprawność polityczną", która hamuje pisarzy w
powiedzeniu prawdy o latach do Października 56?
Swojemu synowi, jako książkę najwierniej oddającą tamte straszne
czasy poleciłem "Cmentarze" Marka Hłasko.

[dazheng]

Byc moze "w Polsce nie powstała dotąd dobra książka na ten temat"
gduz w Polsce nie bylo i nadal nie ma pisarzy na miare uniwersalna.
A czy beda zobaczymy, narazie jezyk kundleje a swiadomosc parcieje
zamknieta w starych konwencjach.
A na marginesie nigdy nie sadzilem ze Hlasko gdy sie juz wyrwal
z "ojczyzny" to chcial do niej wrocic.

Czytajcie Hłaskę ?!

[mau_pa]

To nie powinno być sprawą sądów, tylko wiedzy, jeśli się lubi
prozę Hłaski i interesuje autorem.Mówią, że z rozpaczy popełnił
samobójstwo, a w necie można znaleźć opisy, jak go rolowano obietnicą
zgody na powrót, gdy się o nią starał w Izraelu.
Ja - jak i całe moje pokolenie wówczas, kiedy się objawił -
uwielbialiśmy go. Nie słyszałem, żeby jakiś polski pisarz był tak
rozchwytywany za życia... Był idolem pokolenia 56. Komuś, kto
go nie zna radziłbym - na zachętę - zacząć od opowiadania:
"Amor nie przyszedł dziś wieczorem" :))

[el_matador9]

Reich-Ranicki nie chciał się wypowiadać na temat werdyktu Akademii
Szwedzkiej.
Proza Herty Mueller ma charakter tragifarsy, wszyscy w świecie
intelektualnym tęsknią
za wewnętrzną harmonią i ładem społecznym społeczeństwa
komunistycznego
tylko jej jednej było żle w komuniżmie i to w tym który był
najbardziej zdecydowany na gruntowne zmiany społeczne,
nigdy nie minie nostalgia za socjalizmem Ceausescu z zabarwieniem
perono-argentyńsko-stalinowskim.
oj zaśpiewałoby się rumuńską dojnę**coś na kształt rosyjskiego
romansu miłosnego w geście zakłopotania...
z zapętlenia heglowskiej dialektyki ducha historii europejskiej
w rumuńskim Banacie nie należy wyciągać zbyt pochopnych wniosków.

Przećwiczyłam śmierć

[walrus1]

wietny wywiad,
stosunki w rumuni byly takie jak na powojennym Gornym Slasku,