Internacjonalizm i demokracja

[maruda.r]

Amerykanie nie są unilateralistami. Uważają po prostu, że międzynarodowa
współpraca powinna mieścić się w granicach nienaruszających suwerenności
państwa. Inaczej mówiąc, Amerykanie wierzą w uniwersalne zasady, lecz sądzą,
że powinny być one wcielane w życie przez rządy państw wyłonione
demokratycznie i ponoszące odpowiedzialność przed wyborcami.

(...)
To jeden z powodów, dlaczego Amerykanie coraz silniej popierają ideę
„wspólnoty krajów demokratycznych”, czyli globalnego multilateralnego organu,
do którego wstęp byłby zarezerwowany wyłącznie dla państw demokratycznych.

***********************************

Srututu. Ideologię polegającą na stosowaniu reguł demokracji tylko wobec
Amerykanów, Amerykanie chcą rozszerzyć na demokrację tylko dla kilku państw.

I wciąż mamy ten sam litemotive: popierajcie swojego szeryfa. Nic więc się nie
zmieni, poza tym, że szeryf rozszerzy okręg wyborczy i wyznaczy, kto może na
niego głosować. Bo przeciez szeryfa nie mogą wybierać ludzie o innych
pogladach, niż jego własne.

Słabość i siła Imperium Judeo-americanum...

[prawdamoimmieczem]

Peter Gowan w swojej książce Globalny poker (Londyn 1999) stwierdza, że
Waszyngton uległ "faustycznej pokusie dominacji nad światem ". Ale określenie
"pokusa " może być mylące, sprowadza bowiem problem do wymiarów
psychologiczno-moralnych, podczas gdy jedyną istotną sprawą jest to, czy
Waszyngton jest dość "silny, zwarty i gotowy ", aby rządzić imperium światowym
oraz czy potrafi nim rządzić. Amerykańskie imperium światowe powstało w wyniku
naturalnego procesu walki o władzę, w trakcie której "przetrwali najlepsi ".
Najpierw pokonali oni Europę pod przywództwem Niemiec, potem pokonali Związek
Sowiecki i dlatego im przypadła władza nad światem. Kiedy pod koniec lat 80.
rozpadła się jedyna siła, która stanowiła przeciwwagę dla Ameryki, ta siła,
która pozostała na scenie wypełnia powstałą próżnię polityczną, i rozciągać się
musi swą władzę ku najdalszym granicom, nawet gdyby subiektywnie tego "nie
chciała ". Ustanawia ona swój status jako hiperpotęgi i imperium światowego,
gdyż inaczej postąpić nie może. Nawet gdyby było to dla niej ciężarem nie do
udźwignięcia, nie może uchylić się od przyjęcia na swe barki tego obowiązku. USA
"skazane " są na to, aby rządzić światem, jako zwycięzca muszą wziąć na siebie
odpowiedzialność za świat. Ale kwestia, czy podołają temu zadaniu godnemu siły
Atlasa, pozostaje otwarta. Należy tutaj unikać skrajnych opinii - tych
głoszonych przez propagandystów imperium i tych głoszonych przez wrogów
imperium. Propagandyści pierwsi mają za zadanie przedstawić imperium jako
niezwyciężone, wszechmocne i wieczne Imperium Dobra i przekonać jego poddanych,
że Ameryka jest "Bogiem ", źródłem wszelkiej wolności i dobra na naszej planecie
(operacja rządu "Szok i Przerażenie " jest autoportretem władzy podobnej do
Boga). Wrogowie widzą w nim Imperium Zła, wyszukują jego najmniejsze słabości i
wieszczą jego rychły upadek.
Propagandysta imperium prof. Michael Ignatieff z Uniwersytetu Harvarda pisze o
Stanach Zjednoczonych "To jedyne państwo, które nadzoruje świat za pomocą pięciu
globalnych systemów dowodzenia, utrzymuje pod bronią ponad milion mężczyzn i
kobiet na czterech kontynentach, wysyła na wszystkie oceany lotniskowce i
towarzyszące im eskadry, gwarantuje istnienie wielu państw - od Izraela po Koreę
Południową; napędza tryby globalnej gospodarki i międzynarodowego handlu,
wypełnia myśli i serca ludzi z całej planety marzeniami i pragnieniami ". Według
Ignatieffa światowe imperium amerykańskie nie jest imperium z przeszłości
zbudowanym na koloniach, podboju i "brzemieniu białego człowieka ". To XXI.
wieczne imperium jest nowym rozdziałem w księgach nauki o polityce, jest
globalną hegemonią, której znamieniem są wolne rynki, prawa człowieka i
demokracja wymuszana przez najstraszliwszą potęgę militarną, jaką kiedykolwiek
znał świat ( "New York Times Magazine ", 5.I.2003). Inaczej widzi rzecz Immanuel
Wallerstein: "Stany Zjednoczone dzisiaj to supermocarstwo, któremu brakuje
rzeczywistej siły, przywódca światowy, którego nikt nie słucha, a tylko niewielu
szanuje ".
Zdaniem Wallersteina USA potrafią jedynie wywoływać globalny chaos, którego nie
są w stanie kontrolować. Jedni uważają, że zbudowanie amerykańskiego imperium
światowego to "koniec historii ", zainicjowanie planetarnej epoki par
excellance, w której wszystkie drogi będą prowadzić do Waszyngtonu. Drudzy jak
Emmanuel Todd, że mamy do czynienia z "teatralnym militaryzmem " USA, z
symulacją wszechpotęgi, ze zręcznym tworzeniem własnego obrazu w światowych
mediach, który skrywa rzeczywistą słabość. Jedni podkreślając potęgę gospodarczą
USA, wskazują na niekwestionowaną dominację wśród wielkich korporacji, banków,
firm ubezpieczeniowych, farmaceutycznych, informatycznych, telekomunikacyjnych,
dominację w najnowocześniejszych technologiach, w technice kosmicznej,
mikroelektronice, światłowodach, w sieciach komputerowych, w produkcji
oprogramowania, w biotechnologii, w technikach medialnych etc. Inni zaś, jak
Emmanuel Todd, przestrzegają, że dane gospodarcze w USA są tak samo godne
zaufania jak te podawane przez planistów w ZSRR, że rynek akcji, różne finansowe
statystyki to element PR, gospodarcza reklama, która skrywa fakt, że USA
przestały już być lokomotywą gospodarki światowej.
Nie ulega jednak wątpliwości, że USA stanowią największe na świecie skupienie
władzy militarnej, finansowej i ekonomicznej (większość wielkich
transnacjonalnych korporacji ma swoje bazy w USA), w USA znajduje się główna
baza materialnej struktury cyberprzestrzeni, USA kontrolują infrastrukturę
globalnego "imperium informacyjnego ", język amerykański jest światowym językiem
internetu, handlu, techniki i nauki.
Przewaga Ameryki nad innymi państwami w dziedzinie militarnej i technologicznej
jest olbrzymia, jej gospodarka jest nadal potężna, posiada ona najpotężniejsze
na świecie instrumenty władzy politycznej, wojskowej, wywiadowczej,
agenturalnej, ideologicznej, medialnej, finansowej o zasięgu globalnym.
W chwili obecnej amerykańskie Imperium Mundi nie ma rywala w żadnym istotnym
wymiarze władzy, żadna koalicja nie stanowi dlań strategicznego zagrożenia.
Imperium posiada najbardziej zaawansowaną technologicznie armię, dowodzoną przez
najwyższej klasy profesjonalistów, może przerzucać swoje kontynentalne armie na
oceaniczne odległości, wydaje na zbrojenia połowę wszystkich wydatków tego typu
na świecie, jego klasę rządzącą cechuje polityczna odwaga i wola władzy.
Imperium dominuje nad strategicznymi zasobami (ropa) czyli nad systemem
energetycznym świata, nad systemem finansowym (hegemonia dolara) i nad
wszystkimi ważnymi z geostrategicznego punktu widzenia obszarami świata, łącznie
z przestrzenią powietrzną, okołoziemską i kosmiczną. Globalny system
energetyczny, globalny system finansowy i globalny system militarny zarówno w
sensie globalnego zasięgu jak i globalnej obecności wojskowej - amerykańskie
imperium światowe panuje nad tymi trzema systemami dziś i pragnie panować
zawsze. Wrogowie imperium wieszczą jego upadek, ale fakt, że imperium kiedyś
upadnie jak wszystkie imperia (Ferdynand Braudel: "Historia prędzej czy później
odbiera swoje dary ") nie ma znaczenia dla konkretnej analizy historycznej i
politycznej. Przewidywanie upadku nie uwzględnia siły aktualnych struktur władzy
imperialnej, a używanie kategorii typu "imperial overstretch " jest podejściem
ahistorycznym. "Upadek imperium " to ahistoryczna spekulacja, która zakłada, że
budowa i funkcjonowanie imperium winny zgadzać się z jakimś idealnym wzorem,
gdzie zyski i koszty muszą się w każdym momencie bilansować.
Tymczasem dzieje imperium dzielą się na różne okresy, występują w nich rozmaite
dysproporcje, rozszerzenie imperium może oznaczać "nadmierne rozciągnięcie ",
ale równocześnie przynosić rozszerzenie puli zasobów, rekrutów, klientów,
wasali, trybutariuszy etc. (pomijamy to, że w pewnych okolicznościach więcej
niebezpieczeństw niż "imperial overstretch " może nieść z soba "imperial
understretch "). Istnieją co prawda sprzeczności i konflikty w łonie imperialnej
klasy rządzącej, pomiędzy różnymi sektorami gospodarczymi oraz pomiędzy sektorem
gospodarczym a wojskowym, który zyskuje na autonomii i władzy w czasie wojny,
pomiędzy cywilnymi politykami i profesjonalnymi agencjami wojskowymi i
wywiadowczymi etc., ale konflikty te nie są specjalnie groźne dla imperium,
które ma trwałe i ustabilizowane od dawna instytucje państwowe, polityczne i
medialne zaangażowane w budowę imperium. Cały system polityczny, Kongres, obie
najważniejsze partie, wszystkie gałęzie biurokracji, banki, korporacje
przemysłowo-handlowe i mass media są wkomponowane w strukturę imperialną. W
elicie imperialnej panuje konsensus co do globalnych celów i priorytetów
politycznych, choć nie zawsze co do metod i taktyki ich osiągania. Istnieje
również konsensus w kwestii wartości i idei:
Republikanie i Demokraci, chrześcijańscy fundamentaliści i liberałowie,
bankierzy i funk

[prawdamoimmieczem]

i funkcjonariusze korporacji - wszyscy niezależnie od ideologicznych niuansów
poruszają się imperialnej strukturze ideologicznej.
Nie można też nie doceniać zdolności klasy imperialnej do transferu do
metropolitalnej prowincji imperium zasobów i środków, bogactw i zysków z całego
świata potrzebnych dla utrzymania imperium, jej umiejętności rekrutowania
agentów, klientów i najemników służących imperium, ich wysoko rozwiniętej sztuki
kupowania, korumpowania, zastraszania etc. Stąd wieszczenia o rychłym upadku
imperium są rodzajem ideologii konsolacyjnej dla ideologiczno-politycznych
wrogów imperium oraz dla "baronów " i "lordów " rządzących największymi
prowincjami, którzy odczuwają boleśnie władzę imperium i boją się, że imperium
może ich pewnego poranka pozbawić zasobów i środków, które woleliby zatrzymać
dla siebie. Ale nawet jeśli "upadek imperium " uznamy za "wishful thinking "
zakłócające realną ocenę sytuacji, to nie oznacza to, iż należy ulegać
propagandzie imperialnej, która stara się narzucić wyidealizowany obraz imperium
i wpajać wszystkim poddanym przekonanie, że imperium jest wszechpotężne a jego
ideologiczne wartości są wartościami uniwersalnymi: poddani imperium mają
wierzyć, że bomby zrzucane przez imperialne bombowce nie są bombami, które służą
osiągnięciu takich czy innych celów politycznych, ale "bombami etycznymi "
torującymi drogę "nowemu ładowi moralnemu ".
Trzeba zatem odrzucić zarówno "ideologię pocieszenia " wyrażaną w
przepowiedniach o "upadku imperium ", jak i imperialną "propagandę sukcesu ",
która uniemożliwia chłodną analizę celów imperium, zasad jego funkcjonowania,
jego możliwości skutecznego rządzenia światem. "Siła " i "słabość " imperium
mogą być mierzone tylko w odniesieniu do całkowicie nowych wyzwań, jakie przed
nim stoją, do nowych zadań i obowiązków, jakie na siebie musi przyjąć, do jego
nowych rozmiarów i nowych potrzeb. Trzeba zakładać, że środki i zasoby konieczne
dla utrzymania i funkcjonowania imperium to nie środki i zasoby konieczne dla
sprawowania przywództwa, prymatu czy hegemonii ale dla imperialnej penetracji
całego świata. A to rodzi niezwykle trudne dylematy, które elita imperialna musi
rozstrzygać.
Przypomnijmy, co pisaliśmy wcześniej o stosunkach USA - Europa po upadku Związku
Sowieckiego: z jednej strony upadek ten uczynił możliwym ustanowienie imperium
światowego ale zarazem podciął filary dotychczasowych struktur kontrolnych,
pozbawił USA legitymizacji jako protektora i lidera "wolnego świata ", wyzwolił
stłumione energie polityczne, które trzeba hamować, blokować i tłumić siłą lub
brutalnym naciskiem polityczno-militarnym pozbawionym moralnej osłony.
Imperialna dominacja zaczyna być dotkliwie odczuwana właśnie jako dominacja,
która nie posiada usprawiedliwienia w postaci wspólnego wroga. Imperium stara
się wprawdzie w miejsce dawnego "międzynarodowego komunizmu " wstawić nowego
wspólnego wroga ( "globalny terroryzm ") i budować w ten sposób strategiczną
konfigurację polityczno-ideologiczną służącą w jego interesom, lecz w porównaniu
z tą zbudowaną na zagrożeniu sowieckim i komunistycznym brak jej mocnych
fundamentów politycznych i propagandowo-psychologicznej siły przekonywania.
Propaganda imperialna może żarliwie przekonywać, że imperium to "życzliwe
imperium ", "Imperium Demokracji i Wolności ", "dobrotliwy hegemon ", "Lewiatan
z sumieniem ", który zwalcza wszelkie dotychczasowy zło tego świata etc., ale
mechanika procesów politycznych jest nieubłagana: imperium, które utraciło
moralny autorytet "lidera wolnego świata ", "obrońcy przed sowieckim zagrożeniem
", wzbudza jedynie strach, niechęć i nienawiść. Wzbudza nie dlatego, że jest
Imperium Zła, i nie dlatego, że wielu jego poddanych kieruje się irracjonalnym
lub naiwnym "antyamerykanizmem ", lecz dlatego, że każda władza, a szczególnie
władza, która jak na razie nie wytworzyła innej legitymizacji oprócz siły, z
natury rzeczy rodzi opór, opozycję i bunt tych wszystkich, których ambicje
polityczne hamuje i blokuje. Nadchodzące czasy będą zatem także czasami rewolt,
buntów i oporu wobec władzy imperialnej.
Wojnę w Iraku interpretowaliśmy wyżej jako realizację długofalowej strategii
globalnej, jako niezwykle ważny element "Wielkiego Planu " od lat i z żelazną
konsekwencją wcielanego w życie przez Waszyngton. Ale możliwe jest również
spojrzenie na tę wojnę jako na przejaw desperackiej samoobrony imperium
zagrożonego ze wszystkich stron, jako na próbę stłumienia narastającej opozycji
"świata " wobec jego dominacji. Bowiem na przełomie wieków czyli w 10 lat po
upadku Związku Sowieckiego ujawniają się energie polityczne skierowane przeciw
imperium i następuje osłabienie jego pozycji politycznej. Irak, którego
przywódca Saddam Husajn należy do Klubu Wrogów Miesiąca, został zaakceptowany
przez OPEC i kraje islamskie. Przez 10 lat USA nie były w stanie obalić lub
izolować irackiego reżimu.
Irak mimo sankcji nawiązał "tajne " lub oficjalne handlowe stosunki z firmami
europejskimi i bliskowschodnimi, został reintegrowany do OPEC i zaakceptowany
jako członek spotkań krajów znad Zatoki Perskiej, na szczytach państw arabskich
i międzynarodowych konferencjach islamskich, sprzedawał ropę za pośrednictwem
"przemytników " do Syrii i Turcji i dalej. Bagdad zawarł wielomiliardowe
kontrakty na wydobycie ropy z Francją, Rosją i Chinami. Sankcje ONZtu, na straży
których samotnie trwały Stany Zjednoczone, były coraz powszechniej krytykowane i
wzmagał się nacisk na ich zniesienie. Było tylko kwestią czasu kiedy będą
musiały zostać zniesione. Prezydent Wenezueli Hugo Chavez złożył jako pierwsza
głowa państwa od 1991 roku oficjalną wizytę w Bagdadzie, co mogło przyczynić się
do przełamania międzynarodowej izolacji Iraku. Iran i Libia, dwa inne kraje
będące na celowniku USA złamały amerykański bojkot, zaczęły odbudowywać więzy
ekonomiczne i polityczne z Europą, z Afryką i Japonią. Libia zawarła kontrakty z
europejskimi korporacjami naftowymi, szczególnie włoskimi i nawiązała stosunki
dyplomatyczne z różnymi krajami, w tym z krajami należącymi do NATO. Sankcje
przeciw Iranowi były de facto łamane przez sojuszników USA z Europy, przez
Japonię i państwa arabskie. Iran został zaakceptowany jako członek OPEC, zawarł
umowy z Rosją w sprawie wykorzystania energii atomowej, kontrakty na ropę z
Japonią i porozumienia inwestycyjne i handlowe ze wszystkimi głównymi krajami
świata oprócz USA (nawet korporacje amerykańskie poprzez pośredników miały
udział w handlu z Iranem). Iran, Irak i Libia wzmocniły swoje wpływy i więzi z
resztą świata osłabiając polityczną pozycję Waszyngtonu w regionie Bliskiego
Wschodu osiągniętą po wojnie w Zatoce Perskiej. Kraje zrzeszone w OPEC podejmują
próby rewitalizacji kartelu.
Antyizraelska palestyńska intifada otrzymała niemalże zgodne poparcie krajów
arabskich, nawet tych będących w ścisłych kontaktach z USA. Najwierniejszy
sojusznik (klient) Waszyngtonu Izrael znajduje się pod coraz ostrzejszym ogniem
krytyki na całym świecie, co można odczytywać jako krytykę zastępczą skierowaną
w rzeczywistości wobec patrona państwa żydowskiego.
Unia Europejska przyspiesza procesy integracyjne, rozszerza swoją strefę
polityczną na wschód, poważnie przymierza się do wypracowania wspólnej polityki
zagranicznej i obronnej, tworzy zalążki armii europejskiej i wprowadza wspólną
walutę, która realnie zagraża hegemonii dolara. Firmy europejskie (i japońskie)
skutecznie konkurują z amerykańskim firmami w Ameryce Łacińskiej i na Bliskim
Wschodzie. W Ameryce Łacińskiej rozwijają się opozycyjne ruchy społeczne
(Wenezuela, Ekwador, Brazylia, Argentyna), wybucha ostry kryzys finansowy w
Argentynie, w Wenezueli dochodzi do władzy Hugo Chavez, który otwarcie wzywa do
globalnego oporu wobec hegemonii USA, Wenezuela, Brazylia i Ekwador występują
przeciw Bankowi Światowemu i deklarują swoje pragnienie niezależności od
finansowej kontroli USA, w Kolumbii nasilają działalność

[prawdamoimmieczem]

ruchy partyzanckie. Korea Północna zapowiada realizację militarnego programu
nuklearnego kpiąc w żywe oczy ze Stanów Zjednoczonych.
Następuje zbliżenie Unii Europejskiej (jej twardego jądra czyli Francji i
Niemiec) i Rosji. Prowadzone są rozmowy z Rosją na temat współpracy w produkcji
zbrojeniowej, badań kosmicznych i w dziedzinie wojskowości. Niektóre z tych
inicjatyw wykraczają poza ramy NATO i podejmowane są bez uprzednich konsultacji
z Waszyngtonem. Tworzą się "osie ": Paryż - Berlin - Moskwa, Moskwa - Pekin,
Moskwa - Teheran. Coraz silniejsze stają się ruchy antyglobalistyczne (rodzaj
oddanej antyimperialnej "opozycji demokratycznej "), które za główny cel ataków
obrały sobie Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Bank Światowy będące de facto
wydziałami Departament Skarbu USA. Międzynarodowe nstytucje finansowe przeżywają
kryzys legitymizacji.
Na to wszystko nakłada się zaostrzająca się walka na szczytach władzy imperium,
czego przejawem są wybory prezydenckie w 2000 roku, kiedy mamy do czynienia z
zarzutami o oszustwo wyborcze, a wyborze prezydenta decydują sędziowie.
Do tego dochodzą spektakularne bankructwa gigantów korporacyjnych Enronu i
Worldcomu, na jaw wychodzą oszustwa i "kreatywna księgowość ", pękają
spekulacyjne bańki w tzw. New Economy, grozi kompromitacja elity gospodarczej
USA, chwieje się zaufanie świata do Ameryki jako do jedynego dobrego i
bezpiecznego miejsca dla lokowania zysków i prywatnych oszczędności i fortun,
słabnie przekonanie zagranicznych inwestorów o tym, że ich pieniądze są w USA
bezpiecznie zdeponowane. Komentator gospodarczy "Gazety Wyborczej " Witold
Gadomski napisał na jej łamach (19-21 IV 2003): "Przed dwoma laty coś się
zepsuło i amerykańska lokomotywa nie chce już ciągnąć gospodarki światowej ".
USA mają słaby wzrost gospodarczy, rosnący ujemny bilans wymiany handlowej i
rosnący deficyt budżetowy.
Widać jasno, że sytuacja nie jest najlepsza, wielcy "baronowie " i "lordowie "
knują i spiskują przeciw globalnemu suwerenowi, zawiązują porozumienia poziome,
starają się spętać imperium międzynarodowymi traktatami, antyglobalistyczna
antyimperialna opozycja zdobywa moralne poparcie etc. Z tej perspektywy atak na
Irak nie był spokojnie wybranym posunięciem, ale absolutną koniecznością,
desperacką samoobroną imperium stojącego w obliczu kryzysu swojego panowania.
Dawna niekwestionowana legitymizacja USA jako "lidera wolnego świata " odchodzi
w przeszłość a nowa legitymizacja USA jako światowego imperium i globalnego
suwerena jeszcze się nie wytworzyła. Ujawnia się paradoks, który opisywaliśmy
wcześniej: przyrostowi władzy USA po upadku Związku Sowieckiego towarzyszy
kryzys dotychczasowych struktur kontrolnych, dzieki którym w poprzednim okresie
Waszyngton sprawował hegemonię nad tzw. wolnym światem. Najjaskrawszym tego
wyrazem była nieudana próba uzyskania przez Waszyngton poparcia w ONZ dla
interwencji w Iraku. Stała się rzecz niebywała: po raz pierwszy od czasu
powstania Rady Bezpieczeństwa Stany Zjednoczone w sprawie, która była dla nich
sprawą wielkiej wagi, nie potrafiły zgromadzić większości w Radzie
Bezpieczeństwa i musiały wycofać projekt rezolucji w sprawie Iraku, mimo iż
włożyły wiele wysiłku politycznego, aby sprawa ta została rozwiązana po ich
myśli. Prezydent Bush osobiście telefonował do przywódców w całym świecie, ale
ani groźby ani prośby, ani naciski ani obietnice pomocy finansowej nie pomogły.
USA musiały wycofać projekt rezolucji, żeby nie narażać się na prestiżową
porażkę. Było to dotkliwe polityczne upokorzenie imperium i tak zostało to
powszechnie odczytane.
Można słusznie argumentować, że prezydent Bush skupiający w swoim ręku najwyższą
suwerenną władzę nad światem nie musi kierować się żadnym prawem, np. tym
zawartym w Karcie ONZ - najwyższa suwerenna władza ograniczona przez prawo
pozytywne jest wszak sprzecznością terminologiczną. Suweren, którego władza jest
ograniczona prawem nie jest suwerenem, może on jedynie sam sobie nałożyć prawa i
moralne obowiązki, ale są to raczej pewne maksymy, wytyczne, zasady, wskazówki,
których suweren nie ma obowiązku przestrzegać. Jedyne jego ograniczenie to
samoograniczenie a nie ograniczenie przychodzące z zewnątrz. Prezydent Bush
może, jeśli tak zechce, zwrócić się do Rady
Bezpieczeństwa z apelem, aby udzieliła ona moralnego wsparcia jego decyzjom, ale
jeśli takiego poparcia nie otrzyma, to w niczym nie zmieni to jego decyzji.
Wszystko to jest prawdą, tym niemniej jeśli mimo swojego wyraźnego życzenia
suweren nie otrzymuje poparcia, to nie może być to przecież uznane za świadectwo
jego siły.
Z jednej strony imperium jest wszechpotężne, może się z nikim nie liczyć i robić
co mu się żywnie podoba, a z drugiej strony ma trudności z pozyskaniem do
współpracy lokalnych władz. Tymczasem poparcie lokalnych elit jest sprawą
podstawową dla trwania i długowieczności imperium USA mogą ignorować ONZ, Radę
Bezpieczeństwa i inne organizacje międzynarodowe lub nawet je opuścić, ale tym
samym "likwidują " pożyteczne instrumenty, którymi posługiwały się przez
ostatnie kilkadziesiąt lat. To jest dylemat, przed którym stoi imperium
światowe: z jednej strony nie mieści się ono już w dotychczasowych ramach prawa
międzynarodowego i samą swoją potęgą rozbija instytucje międzynarodowe, które
nakładają pęta na jego władzę, a zarazem nie posiada i nie tworzy w to miejsce
nowych struktur i instytucji niezbędnych dla dobrego zarządzania sprawami świata
i legitymizujących jego władzę, staje się imperium wyłącznie komenderującym i
rozkazującym, a nie łatwiej akceptowalnym przez poddanych i rządy prowincji
imperium jako globalnym systemem politycznym kierowanym przez USA.
Jednak największym problemem dla imperium jest problem kosztów utrzymania
globalnej struktury kontrolnej w sytuacji, gdy nie posiada narzędzi
pozwalających mu ściągać podatki od wszystkich poddanych. Hegemonia dolara,
która jest absolutnie niezbędna dla zebrania "dziesięciny " od całego świata,
może pewnego dnia nie wystarczyć, i jedyną realną bazą podatkową dla imperium
pozostanie metropolitalna prowincja imperium czyli Republika Amerykańska. Czy
jednak baza ta nie okaże się zbyt wąska, skoro oprócz finansowania globalnego
aparatu wojskowego i globalnej polityki, Republika Amerykańska musi jeszcze
dodatkowo finansować własne "welfare state " oraz politykę "wielkiego rządu "?
Mają rację ci, którzy wskazują na fakt, że w 1950 roku przeznaczano w USA
większy procent budżetu na wydatki wojskowe niż dziś, ale zapominają oni, że
wówczas inne wydatki rządowe były o wiele mniejsze.
Jak sfinansować imperium nie obniżając wysokiego poziomu życia obywateli
Republiki Amerykańskiej, którzy psychologicznie
pozostają "izolacjonistami " i nie mają ochoty ponosić materialnych wyrzeczeń
dla imperium? Pół wieku temu Republika Amerykańska wytwarzała połowę globalnego
PKB, miała nadwyżki w handlu, największe rezerwy złota na świecie i pełny
skarbiec, dziś niewiele z tego pozostało, zaś obowiązki, jakie wzięło na siebie
imperium są o wiele cięższe. Czy jest w stanie im podołać? Czy imperialny trybut
ściągany przy pomocy deficytu handlowego nie okaże się za jakiś czas
nieściągalny? Dopóki świat będzie akceptował papierowe dolary w zamian za dobra
i usługi, wkładał zielony papier do sejfów i nazywał je lokatami i dobrami,
dopóki będzie trwał import akcji z USA zamiast realnych dóbr i usług, dopóty
imperium może się utrzymać. Dostęp amerykańskiej gospodarki do globalnych
oszczędności mający swoje źródło w centralnym miejscu zajmowanym przez Wall
Street i dolara w systemie globalnych rynków finansowych pozwala jej na swobodny
import dóbr konsmpcyjnych bez konieczności rezygnacji z innych celów. Ale jak
długo stan ten jeszcze potrwa?
Imperium bierze na siebie obowiązki: utrzymywania pokoju i ładu na całym
świecie, łapania "złoczyńców ", dbania o to, aby lokalne konflikty nie wymknęły
się spod kontroli zagrażając stabilności systemu gospodar

[prawdamoimmieczem]

gospodarki światowej i światowych finansów, ochrony inwestycji i własności etc.
Thomas L.Friedman z "New York Times " napisał: "Niewidzialna ręka nic by nie
zwojowała bez niewidzialnej pięści. Gospodarka rynkowa może funkcjonować i
kwitnąć tylko wtedy, gdy przestrzegane jest prawo własności, co z kolei wymaga
struktury władzy wspieranej przez siłę militarną. `Niedocenianie roli
bezpieczeństwa militarnego w epoce wzrostu gospodarczego i boomu informacyjnego
to tak jak zapominanie o roli tlenu w oddychaniu`, twierdzi politolog Joseph Nye
Jr z Harvard University. Rzeczywiście, McDonald nie mógłby się tak pomyslnie
rozwijać, gdyby nie McDonnell Douglas, konstruktor myśliwca F-15. Tą
niewidzialną pięścią, która umożliwia bezpieczny rozkwit technologiom wymyślanym
w Dolinie Krzemowej są amerykańska armia, amerykańskie siły powietrzne,
amerykańska marynarka wojenna i amerykańska piechota morska.
Militarno-policyjna potęga imperium zostaje użyta, aby chronić inwestycje,
rynki, rurociągi, zasoby, układy handlowe, walutę, system finansowy świata. Ale
ochrona kosztuje, utrzymanie kontroli nad strategicznymi zasobami pożera znaczną
część bogactwa, które jest z nich czerpane, za piechotą morską podążają
inwestorzy, którzy muszą tę piechotę sfinansować itd.
Imperium musi zapewniać "pokój i bezpieczeństwo ", bo to jest w jego interesie i
jest źródłem jego legitymizacji, ale koszty "pokoju i bezpieczeństwa " rosną.
Imperium nadaje sobie prawo do "zmiany reżimu " i demontażu państw uznanych za
"zagrażające pokojowi światowemu ", ale musi zarazem być gotowe do ponoszenia
kosztów odbudowy i przebudowy tych państw. Imperium ma siłę, aby niszczyć
"przestarzałe " struktury polityczne, ale musi też potrafić budować nowe
struktury, a to kosztuje. Interwencje zbrojne i akcje policyjne imperium umie
znakomicie przeprowadzać, ale musi również "rewitalizować " gospodarki obszarów,
na których przeprowadza interwencje, zapobiegać upadkowi lokalnych i
regionalnych rynków. Imperium dzierży w ręku kij i potrafi się nim znakomicie
posługiwać, ale bez marchewki rządzić światem się nie da: trzeba subsydiować,
subwencjonować, przekupywać, pomagać, podtrzymywać lokalne elity i ich armie,
dostarczać broni etc.
I wszystko to imperium musi robić samo, gdyż z nikim nie chce (nie umie? nie
może?) dzielić się władzą. W 1991 roku John Lewis Gaddis napisał na łamach
"International Herald Tribune " (23 kwietnia): "W obrębie wspólnoty
międzynarodowej rozwinął się rodzaj podziału pracy, polegający na tym, że Stany
Zjednoczone wnoszą wkład w oddziałach wojskowych i broni dla zachowania
równowagi władzy, podczas gdy sojusznicy finansują budżetowe, energetyczne i
handlowe deficyty, które Amerykanie zaciągają poprzez swoją niechęć do
uczynienia choćby minimalnych poświęceń w stylu życia i w portfelu ". Jest
rzeczą oczywistą, że taki "podział pracy " nie zostanie zaakceptowany, ponieważ
tak naprawdę imperium światowe nie ma sojuszników. Istnieje tylko imperium i
podporządkowane mu prowincje, które użyją wszystkich sposobów, aby uniknąć
ponoszenia kosztów i ciężarów, którymi chce je obarczyć imperium. Prowadzić one
będą świadomą, wyrachowaną politykę zwodzenia i oszukiwania władz imperium, będą
stosować bierny opór w miarę możliwości nie rzucając jawnego wyzwania imperium,
będą praktykować "pełzającą rewoltę antypodatkową " skierowaną przeciw imperium.
Imperium stanie przed wielkim problemem: jak zmusić tych, którym udziela
"protekcji ", której tamci nie zawsze sobie życzą, aby dołożyli się do
sfinansowania tej "protekcji " - w dawnych czasach można było obłożyć podatkiem
wszystkich poddanych imperium, nałożyć kontrybucję, ściągnąć daninę, splądrować
skarbiec tej czy innej prowincji. Dziś jest to niemożliwe: imperium nie ma
instrumentów, aby bezpośrednio czerpać z budżetów bogatszych prowincji. Jeden z
dyrektorów Boeniga oświadczył: "nie bronimy Ameryki, ale czynimy świat
bezpieczniejszym " - problem tkwi w tym, że to nie cały świat płaci za produkty
Boeniga ale podatnik amerykański.
"Świat " nie ma zamiaru płacić za "bezpieczeństwo " (czyt. władzę imperium), nie
chce dobrowolnie współfinansować infrastruktury polityczno-militarnej imperium i
ponosić kosztów globalnej polityki imperium. Imperium nie może po prostu zmusić
kontrolowanych do ponoszenia kosztów sprawowanej nad nimi kontroli (na tej
zasadzie na jakiej państwo opodatkowuje wszystkich na rzecz policji i wojska
nawet jeśli ci uważają, że policja i wojsko są im niepotrzebne).
Jedyną realną i pewną bazą ekonomiczno-finansową, na którą imperium może liczyć,
pozostaje Republika Amerykańska, a ta baza jest bez wątpienia zbyt wąska, aby
utrzymać globalny porządek. I nie widać, żeby miała się poszerzać.
Zwrócić tu należy uwagę na to, że coraz wyraźniej zarysowuje się sprzeczność
pomiędzy Republiką Amerykańską jako państwem narodowym a amerykańskim Imperium
Mundi. Imperium Mundi to globalny aparat wojskowy i wywiadowczo- policyjny,
międzynarodowe instytucje kierowane przez imperium, wielonarodowe korporacje
związane z imperialnym państwem, zaś Republika Amerykańska to lokalna
gospodarka, lokalne instytucje państwowo-polityczne i fiskalne na terytorium
USA. Żołnierze imperium rekrutują się przede wszystkim z obywateli Republiki
Amerykańskiej, to obywatele Republiki Amerykańskiej płacą podatki na utrzymanie
imperium. Rząd w Waszyngtonie jest surogatem rządu światowego, Kongres jest
globalną legislatywą, ale wybierane są tylko przez obywateli Republiki
Amerykańskiej.
Przemówienia prezydenta Busha i jego orędzia o stanie państwa skierowane są
jednocześnie do obywateli Republiki Amerykańskiej (lud realny) i do wszystkich
poddanych imperium na całym świecie (lud idealny), Narodowa Strategia
Bezpieczeństwa jest "narodowa ", bo adresowana jest do obywateli Republiki,
którzy wybierają prezydenta i płacą podatki a zarazem "globalna ", bo adresowana
do wszystkich poddanych imperium, którzy prezydenta nie wybierają i nie
podlegają władzy amerykańskich urzędów podatkowych. Trzeba realnemu ludowi,
który jest podmiotem republikańskiej demokracji, prezentować plany i cele
imperialne jako te, które leżą w jego "egoistycznym " interesie, służąc jego
ochronie i obronie. Stąd sprzeczność pomiędzy narodowo-patriotyczną retoryką i
propagandą nakierowaną przede wszystkim na obywateli Republiki a jej
"uniwersalistycznym " opakowaniem, które ma oddziaływać przed wszystkim na
pozostałych poddanych imperium. Ta sprzeczność musi być na różne sposoby
zamazywana, gdyż z jednej strony obywatele Republiki mogą dojść do wniosku, że
nie warto poświęcać się dla zapewnienia "bezpieczeństwa i ładu " na świecie
(nawet jeśli propaganda imperialna przekonuje ich, że "bezpieczeństwo i pokój "
na świecie " to tyle samo, co "bezpieczeństwo i ład " Republiki Amerykańskiej),
zaś z drugiej pozostali poddani imperium mogą dojść do wniosku, że skoro
"bezpieczeństwo i ład " na świecie to tyle samo, co "bezpieczeństwo i ład "
będące w "egoistycznym " interesie Republiki Amerykańskiej, to niech imperium
zapewnia światu " bezpieczeństwo i ład " wyłącznie za pieniądze obywateli
Republiki i przy pomocy jej żołnierzy. Imperium chce, aby wszyscy poddani na
świecie wspierali je finansowo, politycznie i moralnie, ale zarazem odmawia im
demokratycznych praw do uczestnictwa w bezpośrednim wyborze przedstawicieli do
Kongresu imperium i w wyborze prezydenta (suwerena imperium), którzy nimi
rządzą. Takie niezrozumiałe z punktu widzenia ideologii demokratycznej
ograniczenie przy pomocy cenzusu obywatelstwa Republiki Amerykańskiej praw
wyborczych sprawia, że trudno znaleźć dobry kontrargument na argument "no
taxation without representation ".
Być może w przyszłości imperium stanie przed dylematem: znieść demokrację w
Republice Amerykańskiej i pozbawić jej obywateli prawa wyboru prezydenta poprzez
wprowadzenie innych mechanizmów polityczno-ustrojowych lub też znieść cenzus
wyborczy i rozszerzyć prawo wyboru prez

[prawdamoimmieczem]

prezydenta imperium na całą ludzkość, co byłoby realnym spełnieniem słów
prezydenta Wilsona, który w przemówieniu z 4 lipca 1914 roku powiedział, że
flaga Stanów Zjednoczonych jest nie tylko flagą Ameryki, ale flagą ludzkości.
Oba rozwiązania są dziś trudno wyobrażalne, ale historia polityczna świata pełna
jest wszak ustrojowych reform wymuszanych koniecznościami zachowania władzy. Na
razie imperium skazane jest na demokratyczną Republikę Amerykańską jako na swoją
podstawową bazę finansową oraz źródło politycznego i moralnego wsparcia. Dla
utrzymania pod swoją pełną kontrolą Republiki Amerykańskiej władze imperium
muszą co pewien czas mobilizować politycznie i moralnie obywateli Republiki przy
pomocy medialnego aparatu propagandowego, wzmacniać w nich poczucie symbolicznej
partycypacji ( "jesteście obywatelami najpotężniejszego państwa świata, państwa
najdoskonalszego i niezwyciężonego ") oraz zapobiegać powstaniu wewnętrznych
ruchów opozycyjnych czy wręcz rewolucyjnych, utrzymywać "dyscyplinę obywatelską
" i ściślej kontrolować mieszkańców Republiki.
W związku z tym następuje wzmocnienie egzekutywy, a w szczególności prezydenta,
któremu sama doktryna "wyprzedzającego
uderzenia " pozwala działać bez jakiegokolwiek oglądania się na Kongres.
Ponieważ prowadzona jest globalna "wojna z terroryzmem ", rośnie rola armii a
wraz z nią pozycja prezydenta jako naczelnego wodza, rośnie tymczasowo, ale
ponieważ "wojna z terroryzmem " nigdy się nie skończy, więc rośnie "tymczasowo
na stałe ". Centralna Agencja Wywiadowcza i inne agencje bezpieczeństwa w coraz
mniejszym stopniu zajmują się wywiadem i kontrwywiadem a w coraz większym
organizowaniem tajnych operacji i prowokacji na całym świecie. Następuje
zatarcie granic pomiędzy długoterminowymi tajnymi operacjami CIA i jednostek
wojskowych sił specjalnych, rozrasta się "czarny świat " tajnych operacji,
prezydentowi jako głównodowodzącemu armii podlegają tajne elitarne oddziały
wojskowe tworzone przez Departament Obrony mające do dyspozycji środki i zasoby
umożliwiające przeprowadzenie wszelkiego rodzaju tajnych operacji, których
epicentrum jest Joint Special Operations Command określane jako Delta Force.
Reorganizuje się i rozbudowuje działający na skalę globalną aparat
bezpieczeństwa, który jest coraz bardziej utajniony, wyjęty spod "demokratycznej
" kontroli i przekształca się w quasi - prywatną tajną armię prezydenta
(imperatora).
W imię "wojny z terroryzmem " władze uchwalając "ustawy patriotyczne " i "ustawy
o bezpieczeństwie wewnętrznym ", wprowadzają nowe przepisy i regulacje,
rozbudowują struktury administracyjno-policyjne, tworzą nowe instytucje i
agencje kontrolne. Pozwala to lepiej kontrolować obywateli Republiki
Amerykańskiej, ale powoduje zarazem rozrost biurokracji i podnosi koszty
funkcjonowania państwa. Jeśli temu, co bardzo prawdopodobne, towarzyszyć będą:
wzrost interwencjonizmu państwowego, militarny keynesizm, merkantylizm, obrona
monopoli, protekcjonizm, rozdawanie subwencji, wówczas zjawisko "imperial
overstretch " stanie się czymś rzeczywistym, gdyż będzie się powiększać rozziew
pomiędzy rosnącymi potrzebami imperium a malejącą pulą zasobów finansowych
czerpanych z obszaru ulegającej wewnętrznej transformacji Republiki
Amerykańskiej, która ponosząc największe ofiary na rzecz imperium zacznie się
wykrwawiać finansowo.
Nie zapominajmy, że jeszcze w połowie lat 80. zeszłego stulecia USA były
wierzycielem świata, inwestując i pożyczając innym więcej niż pożyczając od
innych, dziś są największym dłużnikiem świata. Jeśli w ciągu kilku lat nic się
nie zmieni, deficyt handlowy sięgnie 3,5 biliona dolarów, a w ciągu dekady
sięgnie 50% PKB. Imperium istnieje i funkcjonuje na kredyt, jego pozycja
finansowa raczej słabnie niż się wzmacnia. Część komentatorów zatroskanych o los
imperium stwierdza, że zbudowane jest ono na ruchomych piaskach a nie na trwałym
i mocnym fundamencie. Są nawet tacy, którzy uważają, że stoi ono już po kolana,
zarzucone w tych piaskach. Inni wskazują na niedawno opublikowany przez
Departament Skarbu raport ostrzegający przed kryzysem podatkowym, jaki nadchodzi
w związku z rosnącymi kosztami opieki zdrowotnej i emerytur starzejącej się
"baby boom generation ".
Dlatego zachowanie starych i poszukiwanie nowych źródeł finansowania imperium
bezustannie zaprząta uwagę elity imperialnej. W tym kontekście warto przyjrzeć
się interwencji w Afganistanie w 2001 roku, która, taką hipotezę wolno postawić,
nie była powodowana wyłącznie względami geostrategicznymi. Trzeba bowiem brać
pod uwagę fakt, że 60-70% światowej produkcji surowego opium służącego do wyrobu
heroiny przypada na Afganistan i częściowo na jego okolice np. Uzbekistan. Rynek
europejski jest w 80% zaspokajany z tamtego regionu. Afganistan, jedno z
najbiedniejszych państw świata, jest równocześnie źródłem potężnych zysków,
które z handlu narkotykami pośrednio czerpią finansowe instytucje syndykaty. W
2000 roku nastąpiło załamanie produkcji surowego opium w Afganistanie - podaje
się różne przyczyny tego zjawiska: być może talibowie po prostu ograniczyli
dopływ opium na rynek, aby podnieść cenę. Tak czy inaczej oznaczało to straty w
obrocie rzędu 150-200 mld dolarów (wartość przerobionego opium sprzedawanego
jako heroina na ulicach), suma ta nabiera na "wartości " po przejściu przez
banki, giełdy i inne finansowe instytucji piorące zyski z handlu narkotykami.
Kiedy po interwencji amerykańskiej w 2001 roku kontrolę nad uprawami przejął
Sojusz Północny nastąpił w 2002 roku ponowny wzrost produkcji, który osiągnął
połowę poziomu produkcji z 1999 roku (w 1999 uprawiano 91000 hektarów maku, w
2002 roku najprawdopodobniej - 45000 hektarów).
Opium produkowane w Afganistanie pozostaje istotnym składnikiem światowej
"gospodarki równoległej ". Produkcja i handel heroiną (8-10% światowego handlu)
to ważna gałąź gospodarki światowej: szacuje się, że połowa tej branży jest
kontrolowana przez banki amerykańskie i ich filie na całym świecie, amerykańskie
instytucje finansowe oraz amerykańskie służby specjalne, które posiadają własne
firmy, aby prać narkodolary służące m.in. dla kupna, sprzedaży i transportu
broni, do finansowania tajnych operacji, wspierania finansowego rozmaitych grup
i ruchów wewnątrz krajów uznanych za wrogie wobec imperium. Z tych względów
handel narkotykami, szlaki ich transportu i dostaw uważane są za kwestie
"strategiczne ". Potężne finansowe interesy kryjące się za kulisami mogą
wywierać wpływ, tak jak inne grupy interesów, na politykę imperium, które
pobiera wszak podatek emisyjny od transakcji dokonywanych w ramach całkowicie
zdolaryzowanego handlu narkotykami. Miliardy dolarów, którymi obraca narkotykowy
biznes, wchodzą do legalnego obiegu bankowego i są opodatkowane na rzecz
imperium. Szacuje się, że banki amerykańskie piorą rocznie od 250 do 500 mld
dolarów pochodzących z handlu narkotykami oraz nielegalnego handlu bronią (jest
to połowa ogólnej sumy zysków pochodzących z tych branż). Do tego dochodzą
nielegalne transfery od skorumpowanych elit politycznych z Ameryki Łacińskiej,
Afryki, Azji i z b. krajów komunistycznych przede wszystkim z b. Związku
Sowieckiego, od multimilionerów - oszustów podatkowych z różnych krajów świata
(szacunkowo 50 mld rocznie). Służy tym celom wysoce wyrafinowany i skomplikowany
system tzw. private banks i correspondent banks, związanych z wielkimi bankami
mającymi swoje główne siedziby w USA (elementami tego systemu są "raje " bankowe
i podatkowe).
Banki komercyjne, które piorą pieniądze, pobierają opłatę za milczenie, zyskując
dodatkowy tzw. "pieniądz wysokooktanowy ", dla swojej komercyjnej działalności:
kredyty, inwestycje na rynkach kredytowych, kupno obligacji, zakup i sprzedaż
złota i akcji. Posiadanie takiego "wysokooktanowego " pieniądza daje przewagę
nad konkurencją.
Szacuje się, że w ciągu ostatniej dekady od 3 do 5,5 biliona "nielegalnych "
dolarów weszło do systemu

[prawdamoimmieczem]

bankowo-finansowego USA, gdzie zostały zalegalizowane również poprzez zakup
obligacji państwowych, i innych papierów wartościowych, akcji i nieruchomości.
Aby ściągnąć miliardy dolarów do swojego systemu finansowego imperium toleruje
"szarą strefę ", przymyka oko na pranie "brudnych " pieniędzy, ściąga haracz z
olbrzymiej firmy o nazwie Działka Inc., którą oficjalnie zwalcza. Zanim jednak
wybuchniemy moralnym oburzeniem, zanim z moralnym patosem oskarżymy imperium, że
korzysta z "brudnych " pieniędzy, musimy sobie uświadomić skalę finansowych
potrzeb imperium i wczuć się w moralne dylematy tych, na których barkach
spoczywa odpowiedzialność za jego los. Albowiem budowa imperium
i jego utrzymanie to nie spacer po parku w letni wieczór czy spotkanie przy
herbatce o piątej. Jak zawsze bywało w historii, ci którzy budują imperium mają
krew na rękach, nigdy nie było inaczej i teraz inaczej być nie może. To jest
tragizm historii i władzy - nie było nigdy i nie ma dziś imperium, które
powstałoby bez przelewu krwi, bez przemocy, bez cierpień zadawanych niewinnym,
bez ofiar. Nawet więc jeśli, jak podkreślają wrogowie imperium, międzynarodowe
syndykaty przestępcze są jego sojusznikami, to wynika to z nadrzędnego
politycznego imperatywu przetrwania imperium, z zasady samozachowania, którą
kieruje się każda polityczna jednostka, i przed którym ustąpić muszą inne cele i
wartości.
Gdyby rządzący imperium chcieli mieć "czyste ręce " i kierowali się zasadą, że
taki czy inny pieniądz "śmierdzi ", to nie przetrwałoby ono długo, a oni sami
byliby winni sprzeniewierzeniu się egzystencjalnym wartościom imperium.
Pieniądze mogą być "brudne " z punktu widzenia prywatnej moralności i prawnych
przepisów, ale są "czyste ", ponieważ podtrzymują polityczną egzystencję
imperium. Jednakże fakt, że imperium musi sięgać po te "brudne " pieniądze, jest
świadectwem jego finansowej słabości, która znacznie utrudnia realizację
imperialnych ambicji. Ambicji tych nie ma sensu oceniać pozytywnie czy
negatywnie, gdyż należą one do naturalnych sił historii. Zawsze jednak oceniać
można, jak te ambicje są realizowane, jak imperialna elita daje sobie radę z
rządzeniem światem. Nie kto rządzi, ale jak rządzi - to jest najważniejsze.
USA zdobyły władzę nad światem, stały się światowym imperium, wzięły na siebie
odpowiedzialność za świat i z tego będą rozliczane. Realne imperium światowe to
nie to samo co wirtualne imperium Microsoftu i Coca-Coli: tutaj naprawdę trzeba
rządzić skomplikowanym światem, podejmować decyzje o losie państw i innych
politycznych wspólnot, zapewniać światu "ład i pokój ", tutaj uniwersalne zasady
i ideologiczne hasła, wielkie ambicje i abstrakcyjne plany zderzają z konkretną
różnorodnością ludzkości, jej cywilizacyj, narodów, ludów, ziem i plemion. Od
jakości elity imperialnej zależy, czy będzie ona zdolna do pokierowania losami
ludzkości, czy potrafi panować nad światem, który zdaje się być za mały dla
dwóch, ale za duży dla jednego. Czy znajdzie w sobie dość pokory i siły
duchowej, aby udźwignąć brzemię olbrzymiej władzy i odpowiedzialności, jakie
spoczęło na jej barkach? Czy zdoła znieść ból i cierpienie, które ta władza
przynosi? Czy nie załamie się pod ciężarem berła, które władca, jak pisał św.
Robert Bellarmin, musi nosić jak krzyż? Tego nie wiemy. Ale widzimy tragizm
sytuacji, w jakiej znalazło się kierownictwo imperium: jest już "o jeden most za
daleko " i nie ma drogi odwrotu. Pozostaje mu tylko jedno: "Forwards! ". Aby na
tej drodze prowadzącej w niewiadomą przyszłość nie zbłądzić, elita imperialna
musi posiadać i praktykować polityczne cnoty: samodyscyplinę i rozwagę,
trzeźwość umysłu i zdolność chłodnej kalkulacji, czujność i wytrwałość,
ostrożność i męstwo, umiejętność racjonalnej oceny zagrożeń i szans, śmiałość
działania i poczucie odpowiedzialności, roztropność i wspaniałomyślność,
cierpliwość i dalekowzroczność, zaś obce być jej muszą wszelkie ideologiczne,
religijne, rasowe i narodowe uprzedzenia, wolna być musi od ideologicznych
iluzji, od nienawiści, mściwości,arogancji, prostactwa, pychy, zawiści i chciwości.
W przeciwnym razie nie tylko zejdzie na manowce, zgubi drogę i utonie na bagnach
lub spadnie w górską przepaść, co byłoby dla niej zasłużoną karą i nie powinno
wywoływać nawet jednej łzy współczucia, ale może też pociągnąć za sobą cały
świat w spiralę chaosu i zniszczenia.
Tomasz Gabiś

[pablo63]

Ciekawa analiza, niżej w art również przedstawiłeś ciekawą analize
Moje pytanko co sądzisz o mojej odpowiedzi w poprzednim art

Pzdr Pablo

Dlaczego po roku 1990 Hollywood zaczął masową

[snow21]

produkcję filmów fabularnych o terrorystach w USA?

[snow21]

Demokracja to slogan.......

[presentation1]

dla motlochu.Czy USA sa krajem demokratycznym?Od takiego pytania powinien
zaczac autor tego artykulu.W USA wyborow nie wygrywa narod ale wielki
kapital.Zaden Lepper nie ma szans na zwyciestwo. Czy czlowiek pokroju Putin
mialby szanse na zwyciestwo w USA?Nie.Wygrac musi ktoras z wielkich grup
kapitalu.Czy nastepne wybory w USA cos zmienia?Nic.Ale ten i kazdy nastepny
prezydent bedzie mial pelne usta demokracji.Bo dzisiejsza demokracja mierzy sie
iloscia kapitalu.I to wszystko

Demokracja Ludowa to slogan(PRLowski) dla naiwnych

[snow21]

(Demoludy=Kraje Demokracji Ludowej)

[snow21]

Al-KaidaBiznes czyli teoria spisku Islamskiego.

[snow21]