BÓG UKRYWAJĄCY SWOJE OBLICZE

[kouska]

> Trudno przebić się przez taki pancerz pewności, który czyni człowieka
niewrażliwym na odmienną sytuację duchową ludzi szukających, wątpiących lub
niewierzących. Słowa i czyny ludzi opancerzonych swoją pewnością tracą
wówczas swoją wiarygodność.

Oto nowe otwarcie: bez pewności lecz z licznymi dogmatami. Człowiek niepewny
lecz wyposażony w dogmaty. I jaki dyskurs z nim prowadzić? Że wszystkiego nie
wiemy? Że nieomylność ex cathedra jednak jest tutaj na Ziemi?

Protekcjonalizm

[jabeta]

Racja, Kouska.
Mnie też uderzył ten protekcjonalny ton, choc wiem, że użyty nieświadomie. To
jeszcze, niestey ukłon w stronę niewierzących.

[nick3]

Osobiście podejrzewam, że ta wada niestety należy już do "istoty"
ortodoksyjnego chrześcijaństwa (i chyba wszystkich zinstytucjonalizowanych
religii Objawienia).

Ale pomijając tę moją antychrześcijańską ("antychrześcijańską"?) konstatację,
uważam, że ks. Hryniewicz jak na polskie warunki jest naprawdę człowiekiem
ogromnej wrażliwości i zdolnym do szczerego szacunku dla odmiennie myślących.

Bardzo go cenię (i przepraszam za pewien cień pobrzmiewający w owym "jak na
polskie warunki":)

buk

[001radek]

No tak,bardzo madry tekst, móglbym chyba zaczac w jakiegos boga
wierzyc. Tylko w którego? Tylu ich jest.A jeszcze wiecej bylo. I
kazdy jest tym jedynym i prawdziwym. Ciezko sie zdecydowac . Moze
tacy strasznie madrzy profesorowie od rzeczy nieistniejacych powinni
wydawac im certyfikaty.Ten jest dobry a ten jest beeee. I koniecznie
musi byc pieczatka.

Nie wierzę "Obietnicy". I to jest dobrze.

[nick3]

Całe znaczenie, jakie mogę powiązać ze słowem "dobro", wzięło się
tylko z 'tego-tu' życia. Dobro jako takie (czy szczęście) to są więc
sprawy wzięte "stąd" (z obecnego, "nieobiecanego", konkretnego życia
jednostek).

Kto Obiecuje (Inne Życie), ten nie wzywa do niczego, co mógłbym
uznać za dobro. Wzywa de facto do samobójstwa (np. wymagana od
Patriarchy gotowość do zabicia syna, czy owo "tak żyjcie, jakbyście
nie żyli"). Cały przecież jestem bez reszty "tu".

A Obietnica - ważne aby to zauważyć - wiąże się z żądaniem
całkowitej deprecjacji tego, co nią nie jest ("Sprzedał wszystko,
aby kupić rolę z ukrytym skarbem").

Obietnica w sumie znaczy: "otrzymasz innego siebie". Ale to absurd
(niby kto otrzyma?). Ale bogowie lubią absurdy.

Obietnica jest w rzeczywistości żądaniem bezwarunkowego
podporządkowania (zwanego chyba tylko dla niepoznaki "zaufaniem") i
niczym więcej.

A to można zrobić tylko z motywacji negatywnej (strachu). Choćby
bardzo dobrze zracjonalizowanej jako "miłość".

Nie warto.


Więc jeśli dobra nie ma "tu", jeśli nasze życie "tu" nie może być
spełnione, nie może być spełnione i żadne - inne.



Myślę, że pojęcie Boga osobowego to antropomorfizm.

Ale nawet, gdyby ktoś przy tym pojęciu obstawał i twierdził, że taki
Absolut może objawić się człowiekowi jako dobro, to i tak ów Bóg nie
mógłby uczynić tego na drodze Obietnicy i związanego z nią wymogu
zaufania oraz następujacej po tym próbie lojalności (tak jak to się
uważa w judeochrystianizmie).

Z powodów, które wyłożyłem powyżej.

Być może mógłby to uczynić inaczej.


Takie nocne (a)teologiczne dywagacje;-)