Sami sobie cudzy

[lmblmb]

Ależ ja się nie wstydzę tego, że jestem Słowianinem, bo nim nie jestem.

Sami sobie cudzy

[abu75]

Tylko nasuwa mi się pytanie: ilu naszych rodaków myśli o sobie "jestem
Słowianinem"? Chyba głównie myślą: "jestem Polakiem" [no, może niektórzy
jeszcze dodadzą: jestem góralem, Ślązakiem, Kaszubem]. Nigdy nie byliśmy uczeni
identyfikowania się ze wspólnotą szerszą niż naród, no bo czy można
identyfikować się z wrogiem - Rosją? [o tym, że to wróg choć brat-Słowianin,
mieliśmy okazję przekonać się nader często w swojej historii].

Najlepiej być sobą !

[katrina_bush]

Najlepiej być sobą !

A potem ewentualnie szukać szufladek.

Lech, Czech i Rus.

Kto rano wstaje i jako pierwsze myśli: jam słowianin ?!

[paragraf1610]

Dokładnie, w życiu by mi do głowy nie przyszło żeby się
identyfikować ze "Słowniańszczyzną". Czyje sie Polakiem,
Europejczykiem czy juz nawet Ziemianinem prędzej niż Słowianinem.
Jak dla mnie mogą obrażać Słowian ile wlezie, nie mam poczucia że to
o mnie. Dodam że zupełnie nie jestem religijny i katolikiem się też
nie czuję (choc oficjalnie nim jestem).
Natomiast z drugiej strony wywiad mi się podobał, po raz pierwszy w
życiu zastanowiłem się nad źródłem mojej obojętności wobec pojecia
Słowian. Kto wie, może autorka ma rację, może to wina naszych
relacji z Rosją ale to chyba jednak za mało... Mam wielu znajomych
na Białorusi, Ukrianie i w Rosji też. Byłem na mszy w cerkwii w
Mińsku białoruskim i podobało mi się. Uznaję noc świętojańską
zamiast walentynek i ogólnie jak jade na Wschód to czuję się tam
świetnie wśród tych ludzi. Czy to są "objawy" Słowniańszczyzny ?
Cholera, ja zawsze łączyłem istnienie tej więzi z czasem
Rzeczypospolitej Obojga Narodów, no bo z Rosjanami historia wygląda
już zupełnie inaczej, z reguły jak się pojawiają to pojawia się
niewidzialna bariera, wchodzi sztuczność. Gdy są sami Polacy,
Ukraińcy i Białorusini to napięcie znika. Więc gdzie tu
Słowiańszczyzna ??? Może za mało Rosjan poznałem ale jak narazie to
nie widzę żadnej wspólnoty, same przeciwieństwa niemal we wszystkim,
całym spojżeniu na świat.

[angie_82]

Wydaje mi się, że poczucie więzi między Słowianami wynika raczej nie tyle z
podobieństwa starodawnych obyczajów, ile z bliskości językowej. Ot, spotykasz
Czecha albo Słowaka, Rosjanina, Chorwata albo Serba, próbujecie się porozumieć i
okazuje się, że wprawdzie nie idzie, ale słowa podobne, brzmienie zbliżone...i
instynktownie czuje człowiek, że to może być jakaś dawna rodzina, tylko daleka.
Zawsze wyczuwam tę więź, i przeważnie właśnie dzięki podobieństwu językowemu.

Natomiast ta sztuczność w kontaktach z Rosjanami, o której mówiłeś, wynika
pewnie z historii najnowszej: jakiś czas temu spotykałem się z Rosjanami i
Serbami i były to bardzo sympatyczne kontakty, i właściwie czuło się, że to w
sumie ludzie o podobnym sposobie bycia: słowiański "słomiany ogień", "zastaw się
a postaw się", nieco wybujała fantazja, lekki brak zdrowej oceny rzeczywistości,
zdrowa odrobina arogancji, skłonność do całonocnych zabaw (z góry przepraszam za
uproszczenia i stereotypy), i dzielił nas tylko język, ale znowu nie aż tak
bardzo. Natomiast gdy tylko zaczynały się rozmowy o polityce, albo historii -
wtedy robiło się sztucznie i źle. Ale to się zdarza nawet w najlepszej rodzinie.
A co dopiero w tak niejednolitej i krewkiej jak słowiańska.

[tymon99]

jestem człowiekiem, mężczyzną, ślązakiem, europejczykiem, chrześcijaninem,
krakusem, polakiem, niemcem, kirgizem, katolikiem - to są moje korzenie.. ale
ewentualne związki ze słowiańszczyzną? żeby miały jakiś na mnie wpływ??? chyba
nie, nie poczuwam się..

Oczywiście, że teoretycznie, Słowiańszczyzna „to n

[toja3003]

Oczywiście, że teoretycznie, Słowiańszczyzna „to nic gorszego”.
Tyle, że w Europie mamy 3 główne żywioły etniczne: najliczniejszy
słowiański i posiadający najmniejsze sukcesy, natomiast kultura
śródziemnomorska (od Grecji, przez Włochy do Iberii z Francją) jest
ludnościowo mniejsza ale jakie osiągnięcia! Podobnie z grupą
anglosaską czyli krajami anglo- i niemieckojęzycznymi + Skandynawia
i Beneluks. A duma wiąże się głównie z sytuacją bieżącą a nie z tym
w co wierzyli przodkowie 3 tysiące lat temu.

Przykład: kiedy jestem we Władku albo gdzieś w Chałupach to widzę te
tabuny ludzi, którzy rankiem wychodzą z pociągów
przyjeżdżających „gdzieś z Polski” i potem łażą od domu do domu w
poszukiwaniu kwatery. Otóż gospodarze tych domów często nie fatygują
się nawet żeby wywiesić kartkę w oknie „wolne pokoje” albo „brak
wolnych pokoji” ale wolą (?) żeby co chwilę ktoś im zakłócał spokój
takimi pytaniami. Co więcej, publika nie reaguje też na kartkę „brak
wolnych pokoji”, po prostu nie wierzy w wiarygodność gospodarza (?)
i twardo mówi „no tak, widziałem kartkę ale może jednak są wolne
pokoje” czyli „ignoruję twoją informację, nie ufam ci, pewnie
kłamiesz i chowasz jakiś towar pod ladą”. Tak nie da się budować
efektywnych więzi biznesowych opartych na zaufaniu i profesjonalnej
informacji. I dalej. Przecież w takiej małej dość miejscowości
wystarczy tablica z dykty w centrum z listą tych stu czy dwustu
adresów i każdy gospodarz obok mógłby wbić swoją szpileczkę – jak
zielona to są pokoje, jak czerwona to nie ma. I miałby spokój. Ale
gdzie tam. Nawet na kawał dykty nas nie stać w Polsce. A jak jest
np. na Zachodzie? Przyjeżdżasz sobie do takiej austriackiej
wioseczki w Alpach i masz piękny plan miasta z lampkami, gdzie jest
wolne a gdzie nie. Oczywiście oprócz tego wszystko jest w internecie
i możesz sobie 24h/7d wysłać zapytanie do serwera z terminem i
automat odpowiada ci ofertami, potwierdzasz mejlem, wszystko. Możesz
sobie nawet obejrzeć plany obciążenia poszczególnych pokoi w
pensjonacie. A co mamy w Polsce? Pardon, ale obsmarkane karteluszki
przyklejane ordynarnie bez ładu i składu pod jakąś krzywą budą
przystanku autobusowego. I to jest „koszenie kasy”? Dla mnie to jest
żenada.

Zatem mamy w Polsce 2 Polski. Jedna, ta mniejsza, tu ludzie z
polotem, pomysłami, fantazją, otwarci na świat i innych, potrafią
znaleźć się w nowym towarzystwie czy sytuacji. Druga Polska, ta
większa, to kraj ludzi zahukanych, bez dowcipu, ponuraków
zamkniętych na otoczenie, wietrzących wokół spiski, układy, obcych,
onych. Myślę, że ta druga to jednak „coś gorszego” proszę pani
autorki.

Janion to stalinowka i zydowka,pisala traktaty

[sauternes]

na czesc socjalizmu.
Dzis sie jej odmienilo i pisze peany o slowianszczyznie.tej samej,ktora komuna
niszczyl.niszczyla tozsamosc i poczucie wiezi,przynaleznosci

Mozna to dzis odbudowac wylacznie prze wzcmocnienie postaw
nacjonalistycznych,konserwatywnych.

stereotypy Pani Janion

[toporowa]

Pani Janion powtarza stereotypowe twierdzenia, te same, ktore "od zawsze"
propaguje Gazeta Wyborcza ustami rozmaitych swoich autorów.
Twierdzi wiec, że "ofiara zlozona przez Polakow" sprawila, że maja oni
"pretensje do wielkosci i gorowania nad innymi [...] bo nikt tak nie cierpial
jak my."
Zaznacza, że bardzo waznym motywem [myslenia?, postepowania?] Polakow jest
'rywalizacja w cierpieniu" z Żydami, co w dodatku "uniemozliwia uznanie
wyjatkowosci Holokaustu".
Strasznie to zgryźliwe i raczej podłe.
Mam mniej wiecej tyle samo lat co Pani Janion, więc pewnie znamy z grubsza
podobną ilość ludzkich losów z okupacji niemieckiej i z czasów późniejszych.
Myślę o losach ludzi realnych, krzywdzonych w czasie wojny i długo po wojnie,
ktorych wysiłek i postawa przecież nie zostały sprawiedliwie, we właściwym
czasie i w odpowiedni sposób ocenione ani w kraju ani za granicą.
Znam wiele takich osób i nigdy nie dostrzegałam wśród nich mesjanistycznego
obłąkania ani tez chęci wywyższania się. Nie zauważyłam też aby eksponowali oni
poczucie własnej krzywdy. Niesprawiedliwosci (czesto potworne) nauczyli sie oni
traktować bez histerii, ze swiadomoscią, że pod butem bandytów i zbrodniarzy sa
one nieuniknione. Ci ludzie zawsze imponowali mi mądrością jaką nabywa się w
cierpieniu, gdy można nauczyć sie prawdy o naturze ludzkiej niejako "z pierwszej
ręki" a nie jedynie z książek.
Bo przeciez Pani Janion także wie, ze typowy "model" Polaka -Patrioty to
niekoniecznie groteskowy kabotyn w rogatywce z pawim piorem, znany ze sztuk Mrożka..
Najczęściej, jest to czlowiek, ktory za okupacji działał w ruchu oporu, po
okupacji był prześladowany przez UB i lżony przez wszelkie wladze, klepal biedę
jako obywatel niższej kategorii - i jeśli jeszcze zyje, ma duzo niższą emeryturę
niż jego oprawcy i prześladowcy.
Pani Janion nie interesują jednak losy ludzi realnych. Woli ona budować swe
wywody w oparciu fikcyjny, literacki, karykaturalny "model mrożkowski", znacznie
podatniejszy, gdy trzeba go nagiąć do quasi-historycznych i
quasi-socjologicznych tez.
Więc nawet dzisiaj, gdy Pani Janion szkicuje 'portret zbiorowy" Polaków z
wojennego pokolenia, przypisuje same wady. Żadnych zalet.
Odbrązowianie historii?
Ale, na Miły Bóg, gdzież ci ludzie maja swe patetyczne pomniki aby trzeba było
stosować zabieg "odbrązowiania"?
Gdzi jest pomnik Pileckiego? Fieldorfa-Nila? Innych?
Pani Janion także nie zalicza sie do grona tych nielicznych autorów, ktorzy tego
rodzaju ludziom poswiecili książkę lub artykuł w gazecie.

Sprawa rzekomej rywalizacji Polaków z Żydami "o cierpienie"?
Myślę, że jest to znowu bardzo publicystyczne, ale też stosownie płytkie ujecie
relacji polsko-zydowskich.
Istotne jest, że funkcjonujacy w świecie, 'normatywny" obraz relacji
polsko-żydowskich uksztaltowany zostal w oparciu o fikcję literacka Kosińskiego,
Grossa i in. a nie o obiektywne fakty.