Dobra uczelnia to bogata uczelnia

[adam02138]

Mam porownanie pomiedzy dobrymi uczelniami w USA i w Polsce.

Polskie uczelnie nie sa w stanie funkcjonowac przy dodtatkowych
funduszach. Cale zaplecze administracyjne nie jest do tego
przygotowane. Uczelnie polskie na tle dobrych w USA to jak kombinaty
z lat 50 w porownaniu z firmami typu Google. Tu trzeba rewolucji w
zarzadzaniu, a nie pieniedzy, ktore powinny byc pompowane po
reformie.

Na dodatek bez reformy kadry naukowej, ktora powinna przejsc
weryfikacje miedzynarodowa (od profesora do adiunkta)i na tej
podstawie byc zatrudniona, nie ma sensu pompowania pieniedzy
podatnikow w szkoly wyzsze.

Ratowanie prowizorki jakim obecne szkolnictwo wyzsze i nauka
pieniedzmi podatnika czy prywatnymi jest marnotrastwem i na dluzsza
mete krzywdzace. Przedsiebiorcy, fundacje, jak i osoby prywatne o
tym wiedza, i nie daja.

Nie wie tylko rzad, i Pan Redaktor.

Polska jest za biedna by wydawac pieniadze na cos co nie dziala.

[pfg]

Gadomski stawia trafne diagnozy, ale proponuje zupełnie fałszywe
recepty. To, że Gadomski w swoich receptach staje się eksponentem
interesów szkół niepublicznych, nie czyni jeszcze z niego liberała.
tnij.org/d21i

Dobra uczelnia to bogata uczelnia?

[mr_kagan]

Znow sie Wyborcza przyczepila do AHE. Pan Gadomski sam
sobie przeczy, bowiem zamiast wzmocnic AHE, aby stala sie
polskim Harvardem, chce ja likwidowac. Niech sie wiec Pan Gadomski
zdecyduje, czy chce aby w sektorze wyzszej edukacji to rynek
decydowal, czy tez aby raczej decydowali urzednicy, ktorzy ostatnio
wzieli sie za niszczenie AHE, a przy okazji prywatnego sektora w
polskiej wyzszej edukacji?

[mr_kagan]

Otoz to - adam02138 napisała: Na dodatek bez reformy kadry naukowej,
ktora powinna przejsc weryfikacje miedzynarodowa (od profesora do
adiunkta)i na tej podstawie byc zatrudniona, nie ma sensu pompowania
pieniedzy podatnikow w szkoly wyzsze.
- Jestem adiunktem AHE, a pracuje na AHE, a nie np. na UW, poniewaz
mam doktorat zweryfikowany za granica (PhD z Monash University w
Melbourne), ktorego w Polsce mi nie chca nostryfikowac, bowiem na
UW (i nie tylko) obawiaja sie konkurencji ze strony naukowcow
wyksztalconych i uformowanych na Zachodzie...
[e-mail]

[chilly]

forum.gazeta.pl/forum/w,904,99014002,99014002,Witold_Gadomski_Wolny_rynek_nie_rozwiaze_problemu.html

[katmoso]

studia medyczne powinny byc finansowane ze srodków publicznych, bo w
interesie państwa leży, by mieć stały napływ solidnie wykształconych
lekarzy, ratowników medycznych, pielęgniarek i położnych oraz
techników medycyny. pan Gadomski zapomniał zaproponować pomoc w
sfinansowaniu studiów tym, których rodzin na to nie stać. czy tylko
potomkowie lekarzy oraz właścicieli firm handlujących sprzętem
medycznym mają mieć szansę studiować medycynę? a może zdolne dzieci
urzędniczki pocztowej i robotnika fabrycznego też powinny dostać
taką szansę? wprowadzenie odpłatności za studia zamknie takim osobom
drogę na kosztowne studia w dobrym ośrodku naukowym. i nie pomogą
kredyty studenckie ani stypendia.
poza tym mitem jest sukces finansowy lekarzy. przez pierwsze lata
haruje się po kilkanaście godzin na dobę za stawki, jakie dostają
przedstawiciele handlowi za znacznie mniejszą wiedzę i zaangażowanie
(nie wspominając o odpowiedzialności). trzeba też doksztalcać się,
być na bieżąco z trendami w swojej dziedzinie oraz zrobić
specjalizację (sporo nauki, stresujące egzaminy). dopiero po
kilkunastu latach praktyki zarabia się naprawdę dużo. zwłascza jak
sie zostaje ordynatorem...

Dobra uczelnia to bogata uczelnia

[wlwl]

Gdyby wprowadzić bon edukacyjny, z którym student przychodziłby na uczelnię (a
wraz z nim dotacja) i gdyby uczelnie publiczne przyjęły wszystkich kandydatów
bez limitu, w rok nie byłoby szkół prywatnych...

[mr_kagan]

A skad panstwo wzielo by pieniadze na finansowanie studiow na
panstwowych uczelniach dla kazdego chetnego?

[pfg]

Polemika z Gadomskim - część pierwsza:
pfg.blox.pl/2009/08/Trafna-diagnoza-falszywa-recepta-I.html

[trzy.14]

Niestety, adam02138 ma całkowitą rację. Głównym problemem
polskiej edukacji wyższej jest wadliwe zarządzanie wynikające z braku
odpowiedzialności kadry zarządzającej za cokolwiek poza własną kieszenią, co z
kolei wynika z błednie rozumianej "niezalezności akademickiej" i z
nieefektywnego ("carskiego") systemu kontroli ministerialnej skupionego na
kwestiach formalnych (formalne kwalifikacje *naukowe* kadry, nigdy
*dydaktyczne*) a nie merytorycznych (jakość absolwentów).

Moim zdaniem ministerstwo powinno wpompowac pieniądze nie w wyższe uczelnie
takie, jakie są, lecz w
a) głęboką, niemal rewolucyjna reformę systemu szkolnictwa wyższego
b) stworzenie publicznego (czyli jak najbardziej jawnego) systemu monitoringu
jakości kształcenia
(np. dane o zarobkach absolwentów danego wydziału danej uczelni
5 i 10 lat po ukończeniu studiów - średnia, mediana, procent osób pracujących w
zawodzie wyuczonym, procent osób pracujących w kraju).
To powinno sie łatwo zrobić po połączeniu danych z PIT-ów, PESEL-i
i danych z uczelni o absolwentach.

[pfg]

trzy.14 napisał:

> (np. dane o zarobkach absolwentów danego wydziału danej uczelni
> [...]
> To powinno sie łatwo zrobić po połączeniu danych z PIT-ów, PESEL-i
> i danych z uczelni o absolwentach.

Ha, a Wielki Brat już się cieszy. A jeśli ktoś nie będzie sobie
życzył, żeby dane z jego PITa nie były ani upubliczniane, ani nawet
udostępniane innym służbom, niż tylko skarbówce? A co z ludźmi,
którzy wyemigrują i podatki będą płacić poza Polską (dotyczy to
całkiem sporej części absolwentów niektórych kierunków studiów). To
jest czysty socjalizm: państwo ma zadbać o wysoki poziom uczelni, a
więc musi zapewnić sobie większy zakres kontroli nad obywatelami. A
ilu urzędników trzeba będzie zatrudnić do obsługi tego systemu, ile
przetargów na systemy informatyczne i wyposażenie biur rozstrzygnąć.
Etatystyczny raj!

A mówiąc poważnie, to gdyby jakość wykształcenia wpływała na
wysokość zarobków, opinia publiczna i tak by o tym wiedziała i żadne
państwowe mechanizmy kontroli nie byłyby potrzebne. Problem Polski
polega (między innymi) na tym, że jakość wykształcenia ma z
przyszłymi zarobkami niewiele wspólnego.

[sanmartino]

Tak, tak..., ale poza finansowaniem.... to nie wszystko. Dopóki nawet dobre
uczelnie publiczne, nie będą działały na zasadzie przejrzystości, jawności i
rzetelności konkursów - to będą uczyły całe czas te same postacie, które często
z jakąkolwiek nauką mają mało wspólnego...

[mr_kagan]

Otoz to: Problem Polski polega (między innymi) na tym, że jakość
wykształcenia ma z przyszłymi zarobkami niewiele wspólnego (pfg).

[mr_kagan]

Wedlug mnie to nalezy sprywatyzowac cale polskie szkolnictwo
wyzsze, jako iz:
- dostarcza ona dobro luksusowe, jakim jest wyzsze
wyksztalcenie, a wiec ten sektor gospodarki moze byc z powodzeniem
kontrolowany przez rynek (w odroznieniu od szkolnictwa na poziomie
podstawowym czy srednim czy tez ochrony zdrowia, ktore to sektory
dostarczaja dobra podstawowe, do ktorych powinien miec dostep kazdy
obywatel);
- najlepsze uczelnie wyzsze swiata sa prywatne (mowa tu
glownie o tych z USA) a takze
- uczelnie wyzsze powinny byc jak najmniej biurokratyczne,
zas ich kontrola przez panstwo wymusza owe biurokratyczne struktury,
ktore skutecznie uniemozliwiaja osiagniecie przez polskie czolowe
wyzsze uczelnie poziomu swiatowego.

[mr_kagan]

Nalezy takze zmienic kadre, ktora de facto kontroluje
polskie panstwowe wyzsze uczelnie. Chodzi tu glownie o
pozbycie sie profesorow, ktorzy doktoraty i habilitacje robili w
PRLu, oraz o zniesienie takich PRLowskich przezytkow jak dozywotnia
belwederska profesura i habilitacja, ktore tylko opozniaja
rozwoj mlodej kadry naukowej.
Nie stac nas na to, aby tolerowac obecnosc na polskich panstwowych
wyzszych uczelniach, ktore sa przeciez utrzymywane przez podatnikow,
takich pseudonaukowcow jak np. 'prof.' Niesiolowski, ktory ma co
prawda 9 publikacji w bazie danych Publish or Perish (PoP),
ale w tym takie pseudonaukowe buble jak:
- "Lustracja totalna" na lamach "Wyborczej",
- "Szkoda Polski" tez na lamach "Wyborczej",
- "Prosta droga: o Polske z Bogiem" - PAX plus
- dwa (2) artykuly na lamach LADU.
Zostaja wiec 3 (slownie trzy) naukowe publikacje w
ciagu 30 lat kariery naukowej (jedna listowana 2 razy przez
PoP). Nieco za malo jak na prof. zw. dr hab. !

[chilly]

miasta.gazeta.pl/lublin/1,48724,6922221,UMCS_oszczedza__czyli_wiekszy_tlok_na_wykladach.html

[bugmenot2008_2]

POWIEDZCIE CZEMU PROF. NIESIOŁOWSKI - OD NAUKI OWADÓW JEST TAKI AROGANCKI,
przecież ten jego kierunek studiów jest śmieszny.

Można powiedzieć że chowa do każdego innego kierunku czy zawodu : prawnika,
chirurga, programisty, architekta idp.

Niech pan N. weźmie siatkę na motylę i wraca do Kałęczewa bo zachowuję się jak
największy burak

[mr_kagan]

Uwazam, ze badanie pasozytow czy tez szkodliwych owadow typu much
plujek jest bardzo waznym zajeciem. Tyle, ze do tego trzeba dobrego
naukowca, a nie takiego typa jak Niesiolowski...

[bugmenot2008_2]

profesora od nauki owadów który został politykiem i wszystkich obraża i
przegrywa sprawy w sądzie o zniesławienie nie można traktować poważnie tylko dla
tego że go pokazują w telewizji i piszą o nim w gazecie

Przypadki Stefana Niesiołowskiego (cytaty)

[bugmenot2008_2]

Badacz owadów, poseł Stefan Niesiołowski, popularnie zwany "profesorem od
robaków", od lat wyróżnia się niebywałymi napadami politycznej agresji. Można
wręcz podziwiać jego wyjątkową "hojność" w obdarzaniu przeciwników
politycznych wyzwiskami. Postępowanie Niesiołowskiego najlepiej
scharakteryzował satyryk Marcin Wolski, pisząc parę lat temu: "Senator
Niesiołowski tak długo zbierał muchy-plujki, aż sam się upodobnił do jednej z
nich". Za swoje tak staranne opluwanie wszystkich inaczej myślących niż
politycy z PO Niesiołowski doczekał się upragnionej nagrody - został
wicemarszałkiem obecnego Sejmu.

Ostatnio w programie Tomasza Sekielskiego w TVN z 7 grudnia 2007 r. nowy
przykład tej pasji w wykonaniu świeżo upieczonego wicemarszałka Sejmu RP.
Radio Maryja, powszechnie uważane za najważniejszy w mediach bastion obrony
wiary i polskości, zostało oczernione przez Niesiołowskiego jako rzekomo
szkodzące Polsce. Z równą furią zaatakował Niesiołowski ojca dyrektora
Tadeusza Rydzyka, apelując o jego jak najszybsze usunięcie jako rzekomego
"szkodnika". Nie zabrakło też epitetów pod moim adresem. Stefan Niesiołowski
zarzucił mi kłamstwo, choć nie znalazł, bo nie mógł znaleźć, żadnego przykładu
mego rzekomego rozmijania się z prawdą. Najbardziej oburzający jednak był atak
na księdza biskupa Józefa Zawitkowskiego. Ten wspaniały hierarcha, słynny z
jakże pięknej poetyckiej formy wyrażania swego głębokiego zatroskania o
Kościół i Naród, "naraził się" Niesiołowskiemu jakże wzruszającą homilią,
wygłoszoną podczas uroczystości 16-lecia Radia Maryja w dniu 7 grudnia 2007
r., a zwłaszcza stwierdzeniem, że w Toruniu "powiało polskością"! Niesiołowski
napiętnował słowa księdza biskupa jako rzekomy wyraz "niepojętego zaślepienia,
ślepoty na fakty", bo Radio Maryja "szkodzi Polsce".
Powie ktoś, po co zajmuję się tu kolejną nieobliczalną napaścią posła
Niesiołowskiego? Niestety, jest on dziś wicemarszałkiem Sejmu RP i pewno
będzie jeszcze długo zaniżał poziom polskiej debaty parlamentarnej. I będzie
nadal wprowadzał - zamiast Norwidowskiej zasady "różnienia się pięknie" -
zwyczaj równania z ziemią wszystkich inaczej myślących.

W konspiracyjnym "Ruchu"
Karierze Stefana Niesiołowskiego szczególnie mocno służył upowszechniany przez
niego na każdym kroku mit o swojej bohaterskiej przeszłości, konspiracji i
więzieniu. Niesiołowski wielokrotnie pisał o swej roli w działalności
niepodległościowego "Ruchu" (m.in. w książkach "Wysoki brzeg", Poznań 1989;
"Ruch przeciw totalitaryzmowi", Warszawa 1989 - wydany pod pseudonimem Ewy
Ostrołęckiej) oraz w publikacjach prasowych. Prawdą jest to, że Niesiołowski
konspirował i siedział w więzieniu, ale ta prawda jest jakże niepełna bez
towarzyszących jej faktów, ilustrujących załamanie się Niesiołowskiego już w
pierwszym dniu śledztwa i nagminne sypanie kolegów i koleżanek z konspiracji,
począwszy od własnej narzeczonej. Przypomnijmy konkretne świadectwa na ten temat.
Współorganizowany przez Stefana Niesiołowskiego w drugiej połowie lat 60.
konspiracyjny "Ruch" miał program jednoznacznie nastawiony na dążenia w
kierunku odzyskania niepodległości Polski, i to było jego najważniejszą
zaletą. Dużo mniej zachęcające były przyjęte przez działaczy "Ruchu" metody
zdobywania środków na konspiracyjną propagandę celów niepodległościowych. I
tak np. prawdziwą ślepą uliczką działań konspiracyjnych wydaje się, opisany
przez S. Niesiołowskiego, pomysł zdobycia pieniędzy dla "Ruchu" przez napad na
ekspedientkę. Jak zeznawał Niesiołowski: "W rezultacie przeprowadzonych
obserwacji podjęliśmy próbę przejęcia pieniędzy, odnoszonych do banku przez
ekspedientkę z tego sklepu [przy ul. Źródłowej w Łodzi - J.R.N.], co miało
miejsce w styczniu lub lutym 1969 roku. Z tym, że idąc na miejsce, z góry
byliśmy ograniczeni naszym podstawowym założeniem w tego rodzaju poczynaniach
- nie mogliśmy pod żadnym pozorem używać przemocy. Gdyby użycie przemocy
okazało się konieczne, akcję mieliśmy odwołać. Tak też się stało, ponieważ
bezpośrednio działająca osoba - Andrzej Czuma - jak mi później powiedział,
podszedł do tej kobiety, ale kiedy zorientował się, że odebranie pieniędzy
wiąże się z koniecznością użycia siły, z zamiaru tego zrezygnował" (cyt. za E.
Ostrołęcka [S. Niesiołowski - J.R.N.] "'Ruch' przeciw totalitaryzmowi",
Warszawa 1989, s. 191).
Ostatecznie "Ruch" zrezygnował z metod zdobywania pieniędzy przy zastosowaniu
środków przemocy. Mówił o tym S. Niesiołowski w swym zeznaniu z 1 lipca 1970
r., stwierdzając m.in.: "Doszliśmy do wniosku, że należy zaprzestać napadów i
włamań ze względów natury moralnej, ponieważ takie działania mogą doprowadzić
do wyrządzenia krzywdy jednostkom" (cyt. za E. Ostrołęcka [S. Niesiołowski -
J.R.N.], op. cit., s. 192). Stosowano natomiast, by zabezpieczyć możliwości
konspiracyjnej pracy propagandowej, kradzież maszyn do pisania w różnych
częściach Polski. Stefan Niesiołowski zeznawał, że brał udział w kradzieży
maszyn do pisania: z Katedry Fizjologii Roślin Uniwersytetu Łódzkiego, z
lokalu redakcji, z Biblioteki Uniwersyteckiej w Łodzi, z Prezydium WRN w
Łodzi, z Katedry Nauk Politycznych PL, z Rady Narodowej dla dzielnicy Łódź
Śródmieście (por. E. Ostrołęcka: op. cit., s. 192). Sam Niesiołowski popisał
się wielką zręcznością w kradzieży maszyn do pisania, dwukrotnie osobiście
wynosząc je z pomieszczeń (por. tamże, s. 192).
Warto dodać, że niezależnie od tych trudnych do pochwalenia metod "Ruch"
wyróżnił się wydawaniem dwóch pism: ogólnopolskiego "Biuletynu" pod redakcją
Emila Morgiewicza i łódzkiego lokalnego "Informatora" pod redakcją S.
Niesiołowskiego i Stefana Turschmida (por. S. Niesiołowski, "Niepodległość,
antykomunizm", "Ozon" z 5 lipca 2006 r.).
Według zeznań Niesiołowskiego udało mu się zniszczyć, umieszczoną na Rysach,
tabliczkę ku czci Lenina. Co najważniejsze, Niesiołowski zniszczył tę tablicę
w najodpowiedniejszym momencie - w dzień po wkroczeniu wojsk państw Układu
Warszawskiego do Czechosłowacji (por. E. Ostrołęcka: op. cit., s. 194).
Konspiratorom z "Ruchu" nie udało się jednak doprowadzić do realizacji
zaplanowanych przez nich dużo ambitniejszych celów - wysadzenia w powietrze
pomnika Lenina i spalenia Muzeum Lenina w Poroninie. Donosy położyły kres
działalności "Ruchu". Wtedy doszło jednak do mało heroicznego, wręcz
tchórzliwego, zachowania Stefana Niesiołowskiego w śledztwie, jego sypania na
współwięźniów, począwszy od pierwszych dni przesłuchań.
Zacytujmy tu konkretne dowody na to, w oparciu o protokoły z przesłuchań
działaczy z konspiracyjnego "Ruchu", znajdujące się w Instytucie Pamięci
Narodowej (nr sprawy II 3 Ds. 25/70, tom VI). Przesłuchującym był por. Dariusz
Borowczyk z KW MO w Łodzi. Oto fragmenty tych przesłuchań:
1. Na s. 11-12 wspomnianego zbioru protokołów dowiadujemy się, pod datą 20
czerwca 1970 r. o godz. 15.10, iż "Stefan Myszkiewicz - Niesiołowski przyznaje
się do tego, że istniał 'Ruch', że był organizacją konspiracyjną. Twierdzi, że
nie było przywódców".
2. W tym samym VI tomie zbioru protokołów przesłuchań, na s. 11-20, pod datą
21 czerwca 1970 r. czytamy zeznanie Niesiołowskiego, otwarcie informujące:
"Przyznaję się do winy w przedmiocie przedstawionego mi zarzutu i wyjaśniam,
co następuje..." - i tu padają nazwiska najbliższych i przyjaciół, w tym brata
S. Niesiołowskiego - Marka, Andrzeja i Benedykta Czumów, Andrzeja Woźnickiego.
3. Pod datą 25 czerwca 1970 r. Niesiołowski odsłania przesłuchującemu go
oficerowi rozszyfrowane przez niego pseudonimy działaczy "Ruchu": "Emila"
(Emila Morgiewicza), "Jurka" (Benedykta Czumę) i innych. Równocześnie
Niesiołowski starał się wyraźnie maksymalnie pomniejszyć swoją rolę w "Ruchu",
zaprzeczał swojej przynależności do "Ruchu" i współredagowania tajnego
"Biuletynu" (por. A. Echolette: "Niesiołowski sypie 'Ruch'", "Nasza Polska" z
5 grudnia 2006 r.).
4. 28 czerwca 1970 r. następuje totalne załamanie się S. Niesiołowskiego w
czasie przesłuchania,

cdn

[bugmenot2008_2]

prowadzonego przez kpt. mgr. Leonarda Rybackiego z Biura Śledczego MSW w
Warszawie (por. tom VI wspominanego zbioru protokołów, s. 11-76). Niesiołowski
przyznaje: "Wyjaśnienia, jakie wówczas [przed 28 czerwca 1970 r. - przyp.
aut.] składałem, odnośnie mojej przynależności i działalności w nielegalnym
związku, częściowo były nieprawdziwe... Pragnę dziś wyjaśnić mój udział w
nielegalnej organizacji w sposób szczery i zgodny z prawdą...".
5. 29 czerwca 1970 r., w czasie zeznania złożonego przesłuchującemu go kpt.
mgr. Leonardowi Rybackiemu, Niesiołowski sypie własną narzeczoną Elżbietę
Nagrodzką, podając m.in. jakże ciężki w ówczesnej sytuacji dowód przeciw niej
- informację, że Nagrodzka miała - wg planu działań "Ruchu" - uczestniczyć w
akcji podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie. Odpowiedni fragment zeznania S.
Niesiołowskiego brzmi: "(...) Pragnę jeszcze wyjaśnić, że pozyskałem, wiosną
1969 roku, jako członka naszej nielegalnej organizacji, również Elżbietę
Nagrodzką, zam. w Łodzi przy ul. Bydgoskiej 30 m. 39. Nagrodzką zorientowałem,
kto jest członkiem organizacji na terenie Łodzi oraz poznałem z Andrzejem
Czumą z Warszawy. Wiadomym mi jest, że Nagrodzka miała wziąć udział w akcji
podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie".
6. Pod datą 8 lipca 1970 r. czytamy w zbiorze protokołów, że Niesiołowski
wymienia z nazwiska Andrzeja Czumę, ujawniając, iż: "Andrzej Czuma był bardzo
aktywnym członkiem naszego 'Ruchu' i inicjatorem różnych akcji (...)".
7. Szczególnie wymowny jest tekst zeznań S. Niesiołowskiego, zaprotokołowany
pod datą 11 lipca 1970 r. (s. 11-24 zbioru protokołów): "Pragnę uzupełnić oraz
sprostować pewne wyjaśnienia, jakie złożyłem do protokołów w czasie
poprzednich przesłuchań, na temat podjętej przez nasz 'Ruch' akcji spalenia
Muzeum Lenina w Poroninie. Celowo zatajałem pewne fakty, ażeby uchronić
niektóre osoby od odpowiedzialności karnej. Dziś całkowicie zrozumiałem swoje
niewłaściwe stanowisko w tej kwestii i dlatego pragnę, tak jak i w innych
sprawach, mówić tylko szczerą prawdę...".

Sprawa b. narzeczonej S. Niesiołowskiego
Osobą, która szczególnie ciężko przeżyła załamanie się Stefana Niesiołowskiego
w śledztwie i jego sypanie na najbliższych, była jego ówczesna narzeczona
Elżbieta Nagrodzka. W dramatycznym liście do redaktora naczelnego tygodnika
"Ozon" Grzegorza Górnego, wystosowanym 1 lipca 2006 r., E. Nagrodzka tak
pisała na ten temat: "Stefan Niesiołowski zbudował swoją pozycję polityka oraz
image nieugiętego herosa na kłamstwie. Załamał się już pierwszego dnia
śledztwa i sypał nas, swojego brata Marka, przyjaciół Andrzeja i Benedykta
Czumów, i mnie, swoją narzeczoną od pierwszego przesłuchania! Podczas gdy ja,
kobieta i szeregowy członek organizacji, przez wiele dni śledztwa twierdziłam,
że 'nic nie wiem o Ruchu' (...) Stefan Niesiołowski nie wprowadzał mnie do
żadnej organizacji, (...) znałam Czumów wyłącznie towarzysko (patrz protokół z
przesłuchania 30.VI.1970 r.), on - mężczyzna i jeden z przywódców, sypał nas
od pierwszego przesłuchania (20.VI.), nie szczędząc detali. (...) Kiedy po
wielu dniach przesłuchań (30.VI.) kolejny raz zaprzeczyłam, że istnieje
'Ruch', śledczy pokazał mi protokół z 20.VI., podpisany ręką Niesiołowskiego,
w którym podaje szczegóły mojej działalności. Dostałam wtedy parę innych
protokołów z zeznań kolegów, z których wynikało, że Wojciech Mantaj zaczął
zeznawać już 22.VI., Marek Niesiołowski - 25.VI., a Benedykt Czuma - 28.VI.
Dla pikanterii dodam, że na podobną okoliczność 'Ruch' zalecał bezwarunkowe
milczenie i ja miałam odwagę się do tego zalecenia zastosować. Załamanie
Stefana i paru innych kolegów przeżyłam boleśnie. Wyobrażałam sobie
idealistycznie, a może naiwnie, że jeśli wszyscy będą milczeli, SB będzie
musiała nas wypuścić. Przecież jeszcze wtedy nie wiedziałam, że miała wtyczki
i sporo informacji o grupie. W tym samym czasie otrzymywałam od Stefana listy
z propozycją 'ślubu w więziennej kaplicy'. Co za hipokryzja. W furii napisałam
list, w którym nazwałam Niesiołowskiego i tych, którzy sypali, tchórzami i
zdrajcami".
W liście wystosowanym w dniu 4 grudnia 2006 r. do marszałka Senatu Bogdana
Borusewicza Elżbieta Nagrodzka pisała m.in.: "(...) Z rzadka mówi się o tym
etapie historii grup niepodległościowych, który jest początkiem końca, kiedy
ktoś zaczyna sypać i wszystko rozpada się jak domek z kart. Tym kimś w naszym
procesie był Stefan Niesiołowski - będąc współzałożycielem, stał się zarazem
grabarzem 'Ruchu'" [podkr. - J.R.N.].
Skazana w procesie uczestników konspiracyjnego "Ruchu" na 2 lata więzienia
Nagrodzka i tak miała dużo szczęścia. Na skutek przeciągania się śledztwa do
procesu doszło już za czasów Gierka - w 1971 roku. W rezultacie wyroki były
bez porównania łagodniejsze, niż byłyby w przypadku przeprowadzenia go jeszcze
za rządów Gomułki. Wówczas groziłoby jej nawet 10 lat więzienia. Pani Elżbieta
po wyjściu na wolność miała wielkie problemy ze zdobyciem pracy. Będąc
dziennikarką, faktycznie straciła wszelkie szanse uprawiania zawodu. Przez
kolejnych 8 lat nie mogła dostać pracy w tym zawodzie i żeby przetrwać,
zatrudniała się jako archiwistka, instruktorka w dzielnicowym domu kultury etc.
W 1990 r. Nagrodzka wyjechała do Wielkiej Brytanii, gdzie pracując jako
publicystka i krytyk filmowy, wydała kilka książek o brytyjskim filmie. W 1992
r. E. Nagrodzka (E. Królikowska) z zaskoczeniem dowiedziała się o
nieprzyjemnym komentarzu Stefana Niesiołowskiego na temat jej postawy w
śledztwie. Natychmiast przekazała sprawę swojemu przyjacielowi mecenasowi
Karolowi Głogowskiemu, znanemu działaczowi opozycji demokratycznej. Głogowski,
w oparciu o jej upoważnienie, skontaktował się z Niesiołowskim i zażądał od
niego natychmiastowych przeprosin za oszczercze pomówienie. Zagroził również,
że w przypadku nieuzyskania przeprosin ze strony Niesiołowskiego skieruje
przeciw niemu do sądu sprawę o naruszenie dóbr osobistych.
Niesiołowski najpierw wyparł się wszystkiego (wg A. Echolette, "Niesiołowski
sypie 'Ruch'", "Nasza Polska" z 5 grudnia 2006 r.). Później jednak,
przyciśnięty do muru przez mecenasa Głogowskiego, bojąc się skutków rozprawy
sądowej i nagłośnienia całej historii, przeprosił Nagrodzką w obecności
adwokata. Podpisał wówczas (9 listopada 1992 r. w Łodzi) oświadczenie o
następującej treści: "Oświadczam, że cofam słowa wypowiedziane w dniu 1
stycznia 1992 r. w Muzeum Kinematografii w Łodzi m.in. wobec małż. Teresy i
Bogusława Kobierskich, a dotyczące p. Elżbiety Królikowskiej, którą
przepraszam. Mając powyższe na uwadze, zobowiązuję się równocześnie do
usunięcia z mojej książki pt. 'Wysoki brzeg' fragmentów, odnoszących się do
Agnieszki, które mogą być kojarzone z osobą p. Elżbiety Królikowskiej, a nadto
w przyszłości powstrzymywać się od wypowiedzi na temat p. E. Królikowskiej w
kontekście wspomnianej sprawy. Tytułem dania moralnej satysfakcji zobowiązuję
się wpłacić dwa i pół mil. złotych na Dom Samotnej Matki, w okresie dwóch
miesięcy od daty podpisania niniejszego oświadczenia". W moim posiadaniu
znajduje się zarówno ksero cytowanych wyżej oficjalnych przeprosin ze strony
S. Niesiołowskiego, jak i ksero podziękowania dyrektora Domu Samotnej Matki p.
Ireny Kaproń, złożonego Niesiołowskiemu 18 stycznia 1993 r., po wpłaceniu
przezeń sumy dwóch i pół miliona zł na potrzeby wspomnianego Domu.
Pomimo konieczności przeproszenia Elżbiety Nagrodzkiej w 1992 r., po
kilkunastu latach - w 26. numerze tygodnika "Ozon" z 2006 r. - Niesiołowski
kolejny raz wystąpił przeciw niej (teraz już Elżbiecie Królikowskiej-Avis) z
pomówieniem, umieszczającym jej nazwisko w dwuznacznym kontekście. Pani
Elżbieta od wielu lat przebywa w Anglii (wyszła za mąż za brytyjskiego
dziennikarza). Być może Niesiołowski mniemał, że jego była narzeczona -
dziennikarka w Anglii - nie zauważy jego publikacji w niezbyt szeroko
rozpowszechnionym tygodniku "Ozon". Niesiołowski przeliczył się jednak, bo
jego tekst dotarł do

cdn 2

[bugmenot2008_2]

p. Elżbiety, która natychmiast napisała do naczelnego "Ozonu" red. Grzegorza
Górnego sprostowanie, z żądaniem opublikowania oraz złożyła w sądzie sprawę o
naruszenie jej dóbr osobistych.
Dziennikarz "Gazety Wyborczej" Marcin Masłowski, komentując w numerze z 13
grudnia 2006 r. wystąpienie Elżbiety Nagrodzkiej na drogę sądową, pisał m.in.:
"Nagrodzka poczuła się urażona stwierdzeniem senatora w lipcowym 'Ozonie'
(...) - 'Niesiołowski naruszył moje dobra osobiste, moją cześć i godność -
mówiła wczoraj w sądzie. Nie miał prawa sugerować, że zachowałam się niegodnie
w śledztwie, bo to on sypał już na pierwszym przesłuchaniu swoich przyjaciół,
rozszyfrowywał pseudonimy. My milczeliśmy, a on, przywódca - wszystko im
mówił. A teraz oskarża mnie o niegodne zachowanie!' (...). Nagrodzka na dowód
pokazała protokoły przesłuchań Niesiołowskiego, które dostała z IPN. Wynika z
nich, że Niesiołowski w rozmowach z oficerami SB rozszyfrowuje pseudonimy
działaczy 'Ruchu', mówi, kto działał w organizacji".
Redaktor M. Masłowski, informując o sposobie, w jaki Niesiołowski bronił się
przed zarzutami E. Nagrodzkiej, przytaczał jego słowa: "Mówiłem im to, co i
tak wiedzieli. Zeznawałem, i to było błędem. Trzeba było milczeć, ale na to
zdobył się tylko Andrzej Czuma".
W tym samym numerze "Wyborczej" z 13 grudnia 2006 r. znalazł się komentarz do
całej sprawy, napisany przez dziennikarkę Joannę Szczęsną, która sama niegdyś
była uwięziona za konspirację w "Ruchu". Szczęsna przytoczyła słowa Jana
Kelusa, wspominającego proces "taterników" z 1970 r. w wywiadzie-rzece pt.
"Był raz dobry świat". Kelus pisał tam jakże realistycznie o przebiegu
śledztwa w sprawie "taterników": "'(...) Jedyną osobą, która konsekwentnie
odmówiła zeznań, był Jakub Karpiński (...). Cała reszta w śledztwie zeznawała.
Jedni od razu, drudzy trochę później, jedni kajając się, jak na świętej
spowiedzi, inni kręcąc, kombinując, składając deklaracje ideowe, odcinając się
(od rzekomych zwykle) pomówień, etc. Czyniąc to, każdy znajdował sto
pięćdziesiąt usprawiedliwień czy racjonalizacji takiego postępowania.
Natomiast trochę później, zwykle zaraz po wyjściu na wolność, a czasem jeszcze
w więzieniu, zaczynał tego żałować, dostrzegać prawdziwe powody, dla których
dał się wyciągnąć na zwierzenia - własny strach, głupotę i naiwność. No i jak
to ludzie... Zamiast być surowym w ocenie siebie i wielkodusznym wobec innych,
każdy znalazł sobie kogoś, kto - jego zdaniem - zachował się w śledztwie jak
wyjątkowa szmata, głupek, tchórz... Czyli jednym słowem, gorzej niż on sam'".
Święte słowa i odnoszą się również do procesu 'Ruchu'. Spośród kilkudziesięciu
oskarżonych zeznań w śledztwie odmówili jedynie Andrzej Czuma i Jan
Kapuściński; wszyscy inni (w tym niżej podpisana) zeznania składali. Te
proporcje między ludźmi, którzy dali się złamać czy ogłupić w śledztwie, a
tymi, którzy zachowali milczenie, zmienią się radykalnie dopiero w czasach
KOR-u (...)".
Jak z cytowanego tekstu wynika, nawet dziennikarka "Gazety Wyborczej", z którą
tak intensywnie współpracuje Stefan Niesiołowski, nie potwierdziła lansowanych
przez niego twierdzeń o swoim wyjątkowym heroizmie i przypomniała, że on też
należał do tych osób, które dały się złamać w śledztwie i złożyły zeznania.
Warto dodać, że sam S. Niesiołowski w swej książce pt. "Wysoki brzeg", będącej
skądinąd bardzo panegiryczną próbą wybielenia swej przeszłości i upozowania
się na herosa w jednym miejscu, najwyraźniej przez niedopatrzenie, opublikował
kilka prawdziwych zdań o swej dawnej postawie w więzieniu: "Próbowałem coś
kręcić, ale to prowadziło donikąd. Musiałem się decydować - albo zaprzeczyć
wszystkiemu i odmówić zeznań, albo zeznawać wykrętnie. Nie miałem odwagi ani
sił odmówić zeznań i to był błąd największy. Potem nie rozumiałem, dlaczego.
Nic mnie właściwie nie usprawiedliwiało, poza strachem. Pewnie, że byli tacy,
co zeznawali gorzej, ale marna to satysfakcja" (por. S. Niesiołowski, "Wysoki
brzeg", Poznań 1989, s. 113).

Polityczna kariera
Warto tu przypomnieć słowa napisane przez p. Elżbietę w liście do marszałka
Senatu RP Bogdana Borusewicza z 4 grudnia 2006 r. w związku z kolejnymi,
godzącymi w nią przekłamaniami S. Niesiołowskiego: "Wnioskując także rewizję
kwalifikacji moralnych Stefana Niesiołowskiego jako senatora, który zbudował
swój autorytet na kłamstwie - jestem przekonana, że gdyby jego wyborcy oraz
media w 1989 roku znali jego tchórzliwą przeszłość, nigdy nie zostałby posłem,
ani z pewnością senatorem". Jakże wymowny komentarz do całej sprawy
niechlubnego zachowania się rzekomego herosa S. Niesiołowskiego w śledztwie
nt. "Ruchu" zamieściła Elżbieta Nagrodzka w końcowej części swego listu do
naczelnego redaktora tygodnika "Ozon" Grzegorza Górnego, pisząc m.in.: "W
międzyczasie Niesiołowski robił karierę polityka i kreował swój wizerunek
herosa, który nie ugiął się w śledztwie. Jego przyjaciele nie oponowali,
mieszkałam już za granicą (...). Wiem tylko, że przed ostatnimi wyborami
parlamentarnymi i prezydenckimi, kiedy PiS reprezentujący drogie mu niby
wartości narodowo-chrześcijańskie odmówił mu miejsca na swojej liście
wyborczej, zameldował się do jego konkurencji - Platformy Obywatelskiej! I
następnie, wypłacając się PO, zaakceptował rolę pierwszego pałkarza Platformy,
w jednym szeregu z 'Gazetą Wyborczą' i innymi liberalnymi mediami, TVN,
Polsatem, Tok FM czy Radiem Zet. Zaiste, długa droga - od najemnika do
wojownika! (...) Mam nadzieję, że po kolejnych przeprosinach i opłaceniu
kolejnej nawiązki, drogi moje i tego byłego wojownika, a dziś najemnika, nigdy
już się nie spotkają".
Niesiołowski zrobił ogromnie wiele dla zatajenia opisanych powyżej ciemnych
plam ze swojego życiorysu. Przypuszczalnie jednak pamięć o tamtych ponurych
dniach załamania i strachu powraca do niego wciąż w postaci męczących
koszmarów sennych i budzi w nim potrzebę bezustannej agresji jako jedynej
szansy dowartościowania!

Dobra uczelnia to bogata uczelnia

[mr_kagan]

I am of opinion, that is also supported by such institutions as
OECD, World Bank, IMF and the EU, that Poland needs urgent reforms
in its science and higher education sectors, as without such reforms
it would be impossible to improve competitiveness of Polish economy.
Thus we need urgently in Poland:
- reform of taxation system, in order to lessen the tax burden
on workers and firms and encourage private financing of science,
R&D, and tertiary education,
- reform of welfare state in order to encourage people to work
(but this will require drastic reduction of unemployment to a level
well below 5% of the work force) and last but not least
- drastic reform of Polish scientific (including R&D) and
tertiary education sectors.
The last reform should include:
- abandonment of such outdated (‘feudal-communist’) institutions as:
o State Academy of Science (PAN), that was long time ago
ceased to be a source of scientific discoveries and is now mostly a
bureaucratic apparatus, that is doing more harm than good to Polish
science,
o habilitation (a kind of second doctorate) that is slowing
the scientific development of young scientists and maintains feudal
relations in Polish ‘academia’,
o life-time, state invested professorship, in favour of
university professorship, as in the US or UK;
- improvement of mobility among Polish scientists (both vertical,
i.e. advancing the steps of scientific career, as well as
horizontal, i.e. moving between scientific and tertiary education
institutions), that will require:
o full opening of Polish scientific and tertiary education
institutions for foreign scientists (that will, above all, require
full and unreserved acceptance in Poland of the Western scientific
degrees, such as PhD) and
o full and honest acceptance in Poland such international
standards as the European Charter for Researchers and the
Code of Conduct for the Recruitment of Researchers .
Without such reforms, any increase in public funding for Polish
scientific and tertiary education sector (that is even now seen as a
panaceum for this sector’s illnesses) will give no good
results, as this money will be simply wasted.

Gazeta wyborcza = wielka fabryka tanich sensacji

[bugmenot2008_2]

GAZETA WYBORCZA = WIELKA FABRYKA TANICH SENSACJI

WASZE MOTTO TO : WCIŚNIEMY WSZELKIE GÓWNO W IMIĘ ZYSKU
SPRZEDAJEMY SIĘ I SPRZEDAMY KAŻDEMU - KTO NAS DOBRZE OPŁACI.
NIE OBCHODZI NAS ŻE NISZCZYMY LUDZI JESTEŚMY NIEOMYLNI, NAJMĄDRZEJSI
WSZYSTKIE NASZE PRZEGRANE PROCESY TO PRZYPADEK BO GAZETA WYBORCZA JEST
NIEOMYLNA ALE Z WAS PIEPRZENI HIPOKRYCI

[ford.ka]

Właściwie co tutaj robisz? Przecież brzydzisz się tym miejscem.

[mr_kagan]

Parazytolog tez sie brzydzi pasozytami, a mimo to je bada...
Kryminolog tez nie jest milosnikiem popelniania zbrodni!

Dobra uczelnia to bogata uczelnia

[drglass]

Moich parę myśli, mam nadzieję że Pan Gadomski przeczyta.

Cieszę się że że się na ten temat pisze. To ważniejsze niż kopalnie; to
przyszłośc tego kraju i konkurencyjnośc i bogactwo. Jeszcze lepiej gdyby
powstała stał sekcja w gazecie (coś jak Męska Muzyka) gdzie by dyskutowano i
naświetlano sprawę do bólu. Aż wszyscy by poczuli że budowanie układu
nerwowego tego kraju jest krytyczne...

Mam kilka obserwacji z poziomu ulicy, bylem w polskim systemie uczelnianym i w
najlepszych jednostkach w USA, razem ponad 10 lat. Główne założenie to takie
że uczelnie wyższe bez konkurencyjnej nauki (lub innej weryfikacji intelektu
jak np pisania ksiązek na rynek masowy itd) nie mają sensu. Dobrzy akademicy =
dobrzy studenci. No i rynek musi być aby absolwenci byli zasysani. Mamy
wydziały biotechu a rynku brakuje nadal więc po co kształcić nowych.

Same pieniądze sprawy nie załatwią; we Francji ponoć na głowe akademika
jest więcej pieniędzy niż w USA a w 50 najlepszych szkól nie ma ani jednej
francuskiej i jest 48 amerykanskich...no Francuzi zrozumieli i poprosili
amerykanski NIH o przygotowanie raportu naprawczego francuskiej nauki (jakość
nauki to bardzo dobry wskaźnik poziomu uczelni); też w newsweeku 34/2009
podają jakieś badania na poparcie tej tezy...

problem jest inny: system nie ma prostej recepty która mozna
zaimplementowac od tak, ale warto mówić i działac az dojdzie się do rozsądnego
systemu. jest kilka elementów które muszą się zetknąć sensownie ze sobą. mamy
łatwiej-premia zapóźnienia ale czy z tego korzystamy w ogóle??? nawet jeśli to
zbyt wolno i łagodnie także tego nie widać: ruchy Browna..............

problem #1 czyli odpowiedzialność czyli urzędnicy vs. akademicy:
ci pierwsi próbują rządzić i zapanować nad czymś o czym nie mają pojęcia, ci
drudzy bronia przywilejów branzowych własnej republiki i sami sie nie zreformują;
rozwiazanie: rozmawiać, negocjować slowem dialog ale podejmować
jakieś decyzje lepsze lub gorsze , jakiekolwiek, te gorsze sie skoryguje, byle
ruszyć do przodu...inicjatywa powinna być po stronie urzedników i jeśli oni
nie pogonią naukowców to czy pogonią związkowców przy innej okazji; więcej jaj
panowie..co z tego że się jakiś pan profesor zbulwersuje, 10 adiunktów powie tak..

problem#2: brak pomysłow lokalnych wynika pewnie z powyższego
konfliktu i anihilacji lub po prostu z inercji...
rozwiązanie: jest coś takiego jak premia zapóźnienia, mam wrażenie że
niespecjalnie z niej korzystamy; co stoi na przeszkodzie zęby się zebrać w
jakimś rozsądnym gronie, przejrzeć rozwiązania ze świata który był tam gdzie
my teraz i zaproponową coś co będzie dobre; rach ciach ciach; poziom głupoty w
narodzie rośnie, nie macie takiego poczucia?...

problem #3: małe nakłady, bez wątpienia negatywna selekcja sie
dokonuje; ale uczelnie są sobie winne czekajac na pieniadze z ministerstwa;
Columbia University w NYC ma na czysto $200 mln z licencji patentów i inncyh
opłat związanych z IP; a u nas tylko żebrzą o dotacje i pieniądze publiczne;
to w jaki sposób implementuje sie i psuje idee transferu technologii na kilku
uczelniach gdzie sie to robi od kilku lat woła o pomstę do nieba.........
rozwiazanie: wiedza to pieniadze; inwestowanie w wiedzę to
umiejętność, wiedza zarabia na siebie jak jest dobra; na Zachodzie
powstał dobry system gdzie uczelnie są ściśle sprzężone z przemysłem (patrz
Silicon Valley i Stanford), trzeba go TYLKO umiejętnie przejąc i zastosować z
głową;; czego ja wymagam głowy od akademików i profesorów, ups, jak śmiem...

problem #4: (mój ulubiony) kultura doskonałości; w nawiązaniu do
#3 na polskich uczelniach NIE ma kultury doskonałości,jest za to kultura
przeciętności; owszem mówi się dużo centrach doskonałości i innnowacyjności
ale większośc akademików szybko ucieka w niszowe tematy gdzie są bezpieczni bo
zawsze coś opublikują i nie ma za dużo konkurencji i mogą sobie dłubać dla
siebie głownie; tylko dlaczego podatnicy mają fundować im hobby....
rozwiązanie:uwolnić system finansowania naukowców; finansowani powinni
być indywidualni akademicy/naukowcy a nie instytuty; każdy kompetentny po
doktoracie mógłby aplikować o niezależne od profesorów granty badawcze z
których by się utrzymywali; oceniać powinny komisje z zagranicy aby wyrwać się
z polskiego piekiełka złożonych układzików (skorzystajmy z tego że jesteśmy w
EU) są kraje które tak robią, żadna hańba; dobrzy dostaną przedłużenie, słabi
odpadną; na świecie nauka/akademia jest dla najlepszych i ambitnych to
nie jest poczekalnia dla niepewnych...

problem#5: jak mierzyć postęp reform systemu: łatwiej nie było dzięki
IT robić eksperymentów na mikroskalę,
rozwiązanie: dobry wskażnik to wskaźnik rynkowy|: ile osób po
ukończeniu szkoły dostalo pracę w tzw. zawodzie i z jaką pensją....

jeszcze bym coś znalazł ale muszę zając się pracą..

pozdrawiam i dziękuję za uwagę

D.R. Glass

[mr_kagan]

Prosze Pana: to wszystko bardzo ladnie, ale u nas w Polsce nie ma
juz praktycznie przemyslu! W tym sensie, ze nie ma fabryk z wlasnymi
biurami konstrukcyjnymi, a sa tylko montownie, korzystajce w 100% z
importowanej mysli technicznej (tzw. know how).
Podziekujmy wiec Balcerowiczowi za zniszczenie polskiego przemyslu
maszynowego, elektronicznego, komputerowego, zbrojeniowego i
srodkow transportu, a przy okazji tez za zniszczenie polskiej
mysli technicznej i polskiej nauki. Bowiem jesli nie mamy w
Polsce wlasnego, nowoczesnego przemyslu wytwarzajacego
dobra "high tech", to nie ma tez w Polsce zapotrzebowania na
patenty, wynalazki i takze nie ma zapotrzebowania na absolwentow
uniwersyteckich wydzialow fizyki, chemii czy tez politechnik.
Czyli ze w dzisiejszej Polsce nie ma zapotrzebowania na nauke
, i po 20 latach tzw. transformacji stalismy sie typowym krajem
III swiata, z niskimi placami, marna nauka i krajem eksportujacym
glownie niskokwalifikowana sile robocza... :(
[e-mail]

[drglass]

Czy mógłby Pan rozwinąć wątek prof. Balcerowicz? Nie było mnie w kraju i może
coś pzregapiłem. Fakt jest, że prof. Balcerowicz był kiedyś przed laty (5-6) w
moim instytucie, i otwarcie powiedział że inwestowanie (państwa) w naukę nie ma
sensu, trzeba budować drogi itd...czyli przeciwnie niż cały świat teraz ale żeby
tak zniszczyć cały technologiczny przemysł, kto by pomyślał....To tylko wzmacnia
moją wizję żęby akademie przestły się mazgalić i żebrać i zaczęły robić swoje
dobrze.

Co do Pana końcówki, to niestety poczucie jest takie niestety, tektura i karton
2D cczyli piana i szum medialny i wicepremier Waldemar wymachujący słowem
innowacyjność (już sam fakt że to on przejmuje dreszczem).

Pozdrawiam,

D.R. Glass

[mr_kagan]

Balcerowicz moze mowil cos o budowaniu drog, ale nic nie zrobil w
tym kierunku, a wrecz przeciwnie: za jego rzadow infrastruktura (w
tym drogowa) sie wrecz dekapitalizowala.
I bez nowoczesnego przemyslu nie moze byc przeciez w Polsce dobrze
rozwinietej nauki, gdyz po prostu nie bedzie na nia zapotzrebowania!
Kilka cyctatow z mego oprcowania na temat finnsowania nauki, ktore
bedzie wkrotce opublikowane:
This case (of Poland) illustrates how easy is to lose competitive
advantage due to improper economic policy, or, as in case of Poland,
its absence. According to popular in the post-1989 Poland extreme
liberal idea, defended by such politicians as Mr. L. Balcerowicz
(former Deputy Prime Minister, Finance Minister and Chairman of the
Central Bank and especially Tadeusz Syryjczyk, former Minister for
Industry and Infrastructure in cabinets of Mr. Mazowiecki, Miss
Suchocka and Mr. Buzek), “the best economic policy is lack of
economic policy”. Unfortunately, attractiveness of this idea is
based only on its simplicity, and implementation of it resulted in
Poland’s in loss of its competitive advantage in numerous sectors of
economy and in almost total disregard for its infrastructure.
The decline of Polish science and higher education is a direct
consequence of the industrial decline in this country, especially in
years 1989-1994.
It is obvious, that there cannot be highly developed science without
a real need for it. It is also obvious that such a need can be
generated not by bureaucrats, but only by a high technology (high-
tech) sector of industry. Unfortunately, privatisation of Polish
industry, that was one of main elements of the Balcerowicz Plan,
virtually destroyed its high-tech sector (Jarosz 2001, Staszyński
1997, Tittenburn 2007). The reasons behind such a destruction was
that the foreign owners of newly privatised Polish industrial
enterprises were interested only in short-term profits, not in a
long term development of Polish industry, that could become in the
future highly competitive to the industry in the West. Those foreign
owners preferred also, for various reasons (including their
nationalistic feelings), to make development and research at their
own countries, who also frequently had better scientific traditions
and facilities than Poland. Thus by privatising Polish industry
(especially manufacturing), the post-1990 Polish governments
effectively destroyed Polish R&D facilities, and this way also
destroyed, as a consequence, Polish science.

[mr_kagan]

I prosze o jakis plan pozytywny, bo jak na razie, to potrafi pan
tylko atakowac ad personam... :(

[mr_kagan]

If we dream about “Polish Harvard” we should first think of the ways
of financing tertiary education (Gadomski 2009). For example yearly
income of Harvard University was 3.2 bln USD and its assets were
valued in year 2007 at roughly 36.9 bln USD, while the total income
of the whole tertiary sector in Poland was in the same year 6.6 bln
USD (less than 16% of this was coming from the private sector).
According to Stephan & Ehrenberg (2007) actual yearly spending per
faculty member increased in the leading American Universities from
$70,000 in the 1970s to more than $140,000 in the early 21st century
and the share of non-institutional funds increased in this period
from 11.2% to 20.7%. In the US the leading universities are
receiving less and less funds from the federal budget (for example
they received in year 1997 more than 8% less such support than in
year 1983). Although in year 2003 federal government spent more than
22 billion USD on financing the academic research, its share of
total financing of this sector is presently only around 25% (Stephan
& Ehrenberg 2007). The result is that undergraduate students in the
US bear the cost of increasing financing for research by the way of
not only higher student/faculty ratios and substitution of lectures
for professors, but also by higher tuition fees (Stephan &
Ehrenberg, 2007). Obviously, higher student/faculty ratios and
substitution of lectures for professors is not a good idea, as it
leads to lower education quality, while such solution as higher
tuition fees is simply not realistic for present-day Poland.

[mr_kagan]

So how to improve this situation, especially during the recession?
Obviously, at the moment it is impossible to follow in Poland the
American model, where the best universities are heavily financed by
private sector, which, in turn, is frequently financed by the budget
(as in case of defence sector, very important in the US, that is
financing the greatest part of American R&D ). In Poland we have
thus only such alternatives as (Gadomski 2009):
- public (i.e. budget) donations for all institutions in the
scientific and tertiary education sector or
- jointly financing science and especially higher education by
the business (employers) and students.

In the first case it is obvious that all institutions in the
scientific and tertiary education sector should be financed this
way, disregarding their ownership (i.e. state or private). This way
private universities will have a chance to compete with their
public counterparts, which is now impossible due to their limited
access to capital. In the second case there is a strong argument
against public financing of such expensive studies, as in medicine,
where there are generally very good chances for stable and well-paid
employment for the graduates.

Unfortunately, almost all scientific and higher education policies
of the Polish “postcommunist” governments, especially
the “Solidarity” based Polish governments of the early 1990s (i.e.
from Mazowiecki to Suchocka) have failed miserably in the area of
proper financing of the science and tertiary education. The major
reason of this was an orthodox, mostly one dimensional (chiefly
financial) monetarist-neoliberal approach to a very complex problem
of scientific and educational development. It is also closely
related to the failure of liberal economic, and especially
employment policies. For example, due to collapse of manufacturing
and mining (as well as state-run agricultural enterprises) during
the rule of the first “Solidarity”-based governments, unemployment
in Poland reached in 1994 approximately 3 million or 16% of labour
force and remained virtually unchanged until 2005, when it decreased
only because of mass emigration. Poland was for a long period a
leader in unemployment rates in the EU, and it easily overtook
the “traditional” Western European leaders such as Spain and
Ireland. Even in very good year 2008 unemployment rate in Poland was
very close to 10%.

Because Polish unemployment is not only very high, but also mainly
structural (and therefore likely to be long term) the social
consequences of it are very serious indeed. Even worse – as
unemployment in Poland dropped, due to mass emigration, after 2004,
it was no longer seen as an urgent and important problem. But it has
returned, and, as in the past, Polish ruling elites do not know what
to do, as they are locked in the magic circle of neoliberal-
monetarist orthodoxy, that incorrectly treats the unemployment as a
government, not market failure. Thus, without radical abandonment of
this false neoliberal- monetarist orthodoxy, there are no prospects
for any significant improvements in the functioning of the Polish
labour market. As without a strong, modern manufacturing sector and
low unemployment, it is impossible to have in a long term enough
funds to support R&D, “pure” science and higher education, it is not
enough to commence program of reform in the science and higher
education sectors. The inconvenient truth is that any real,
sustainable and long-lasting effects in improving those sectors can
be achieved only as a result of long-term economic policy that is
focused on making Poland not only a rich country, but, above all, a
smart country.

[mr_kagan]

Thus I am of opinion, that is also supported by such institutions as
OECD, World Bank, IMF and the EU, that Poland needs urgent reforms
in its science and higher education sectors, as without such reforms
it would be impossible to improve competitiveness of Polish economy.
Thus we need urgently in Poland:
- reform of taxation system, in order to lessen the tax burden
on workers and firms and encourage private financing of science,
R&D, and tertiary education,
- reform of welfare state in order to encourage people to work
(but this will require drastic reduction of unemployment to a level
well below 5% of the work force) and last but not least
- drastic reform of Polish scientific (including R&D) and
tertiary education sectors.

The last reform should include:
- abandonment of such outdated (‘feudal-communist’) institutions as:
o State Academy of Science (PAN), that was long time ago
ceased to be a source of scientific discoveries and is now mostly a
bureaucratic apparatus, that is doing more harm than good to Polish
science,
o habilitation (a kind of second doctorate) that is slowing
the scientific development of young scientists and maintains feudal
relations in Polish ‘academia’,
o life-time, state invested professorship, in favour of
university professorship, as in the US or UK;
- improvement of mobility among Polish scientists (both vertical,
i.e. advancing the steps of scientific career, as well as
horizontal, i.e. moving between scientific and tertiary education
institutions, especially outside Poland), that will require:
o full opening of Polish scientific and tertiary education
institutions for foreign scientists (that will, above all, require
full and unreserved acceptance in Poland of the Western scientific
degrees, such as PhD) and
o full and honest acceptance in Poland such international
standards as the European Charter for Researchers and the Code of
Conduct for the Recruitment of Researchers .
Without such reforms, any increase in public funding for Polish
scientific and tertiary education sector (that is even now seen as a
panaceum for this sector’s illnesses) will give no good results, as
this money will be simply wasted.
[e-mail]

ich profil

[s3tonline]

PRZYKRE jest OCENIANIE ludzi PO WIDZI MISIE JAKIŚ DZIENNIKARZY POLITYKÓW I
ZAZDROSNYCH WYKŁADOWCÓW ponieważ w zaistniałej sytuacji nie są to autorytety
godne do naśladowania - kiedy zachowanie tych ludzi skupia się wokół
narzucania swojego destrukcyjnego światopoglądu innym. Mam na myśli opinie
publiczną, do której to -skierowali wszystkie negatywne skojarzenia i sugestię
względem AHE.
Technika ta przypomina kampanie wyborczą czyli wzajemne opluwanie.
Nie przystaje poważnym ludziom robić takich rzeczy

[mr_kagan]

Ktos niezle zaplacil dziennikarzom GW za szkalowanie AHE, jednej z
niewielu prywatnych polskich wyzszych uczelni uwzglednianych w
rankingach Rzeczypospolitej:
www.rp.pl/artykul/303794,303972_Jagiellonski_o_wlos_przed_Warszawskim.html

Dobra uczelnia to bogata uczelnia

[bugmenot2008]

Sporo Dziennikarzy z GW poprostu miało do czynienia albo siedziało w polityce.
Dlatego ciężko pisać obiektywnie koniec tamatu

[pfg]

Dla porządku - polemika z Gadomskim, część druga:
pfg.blox.pl/2009/08/Trafna-diagnoza-falszywa-recepta-II.html